Добродошли у Коминтерну (СХ) !

The Serbian Section was founded on 8th of November 2011 - and dissolved on 8th of November 2013

important message:

We had to close temporarily this website of the Serbian Section due to inactivity of the members ! Therefore, the Comintern (SH) decided to dissolve the Serbian Section in the end of 2013.

On January 1, 2015 we have re-opened the website because we have fortunately received support from a new comrade.

We renamed this website: "Yugoslav Section".

The Comintern (SH) struggles for a

Stalinist-Hoxhaist Yugoslavia !

 

2015

 

 

 

Pozdrav solidarnosti

Pozdravna poruka povodom 15 godina od osnivanja Komunističke Internacionale SH

 

Povodom 15. godina od osnivanja Komunističke Internacionale SH, Jugoslovenska sekcija šalje militantne pozdrave svim našim drugovima širom sveta! Decembra 2000. godine kada je osnovana, Kominterna je postavila cilj - da postane avangarda radničke klase, svih radnika sveta. I ona to postaje! U svojoj borbi protiv imperijalizma,revizionizma i neorevizionizma, socijalfašizma i ostalih oportunista ona je svakim danom sve popularnija!

 

Besmrtne ideje klasika Marksa, Engelsa, Lenjina, Staljina i Hodže bile su i ostaju naša vodilja, juče, danas, sutra!


Živela svetska socijalistička revolucija!


Živeo svetski komunizam!


Slava velikim klasicima Marksizma - Lenjinizma Marksu, Engelsu, Lenjinu, Staljinu i Hodži!

Neka živi Komunistička Internacionala SH!

 

 

 

 

 

Povodom 136. Godina od rođenja velikog Staljina, svim istinskim komunistima Sveta šaljemo plamene pozdrave!

 

21. Decembar slave svi revolucionari, komunisti, svi progresivni ljudi, koji se bore za svoju slobodu, za uspostavu vlasti radničke klase!

Duh velikog Staljina nas i danas inspiriše u našoj velikoj borbi!
‘’Moderni revizionisti nas nazivaju staljinistima, misleći da nas vređaju. Naprotiv, oni nas ovim epitetom glorifikuju. Za nas je čast biti staljinista, i dok smo takvi, neprijatelji nas nikada neće prisiliti da padnemo na kolena.“

(E.Hodža)

Neka živi 136. godišnjica rođenja druga Staljina!

Slava Staljinu,četvrtom klasiku Marksizma-Lenjinizma!
Slava klasicima Marksizma – Lenjinizma ,Marksu,Engelsu,Lenjinu,Staljinu i Hodži!

Živela Kominterna SH!

 

Branislav Ilić

https://www.facebook.com/groups/istalin/

 

Хвала вам друже Бранислв на подршци!

 

 

Децембар 21, 1879


Живео 136 Рођендан друга Стаљина!

 

Стаљинизам је непобедив! 


Ми поздрављамо све другове света!

Поздрав адреса:


Енглески језик


на немачком језику

 

 

 

 

HUSINSKA BUNA



Ustanak rudara Kreka protiv nasilja monarho-fašističke vlasti Kraljevine SHS, od 21. Do 28. decembra 1920. godine, nazvan po rudarskom selu Husino kod Tuzle. Rudarska solidarnost razjarila je vlasti. Poslali su jake žandarmerijske snage, provaljivali u kuće, unosili strah među narod. . Rudari su bili mučeni i zlostavljani tokom saslušanja i istrage. U spomen na ovu bunu i poginule, dan kad je izbila Husinska buna proglašen je Danom rudara. Narodna pesma „Konjuh planinom“ inspirirana je Husinskom bunom.

SLAVA RUDARIMA PALIM ZA SLOBODU!

 

 

 

 

 

NE U NATO!


RUSIJA NE!

 

Predstavnici aktuelne vlasti u Crnoj Gori u svakodnevnim istupima potenciraju ulazak te zemlje u Severoatlanski savez. NATO je danas predstavnik i simbol imperijalističke politike Sjedinjenih Američkih Država i njihovih evropskih satrapa. Balkanske zemlje, uključujući i Crnu Goru, ne treba da pristanu da budu uvučene u svetsku imperijalističku igru, bilo da je u pitanju Amerika ili Rusija. One će samo koristiti male balkanske narode u svojim imperijalističkim težnjama i planovima. Pogrešno je misliti, da svetske sile ''vole'' ili ''žele da pomognu'', ''da zaštite’’, bilo koji narod. One žele samo i isključivo realizaciju svojih ciljeva i interesa. Međutim, to ne znači da treba podržati tzv ‘’opoziciju’’, koja je ništa drugo do eksponent ostataka velikosrpske politike u Crnoj Gori. Nije u pitanju jedan čovek, već sistem, koji se slobodno može zvati buržoasko-burazerski. Crna Gora treba da bude slobodna i nezavisna zemlja, a ne moneta za potkusurivanje, kako svetskih velesila, tako i unutrašnjih političkih sukoba predstavnika buržoaskih partija, koje čak prerastaju u klerikalni sukob raznih crkvenih frakcija.

 

ŽIVELA RADNIČKA KLASA CRNE GORE!

PROTIV IMPERIJALIZMA!

 

 

ŽIVELA 71.godišnjica oslobođenja Albanije!

 

posebna web stranica

Nov 29, 1944:

 

engleski
njemački
albanski
ruski
kineski
francuski
portugalski
španski

 

 

ŽIVEO 29. NOVEMBAR DAN REPUBLIKE


Kao glavne odluke koje su doneli većnici na drugom zasedanju AVNOJ-a ističu se: Antifašističko veće narodnog oslobođenja Jugoslavije se konstituiše u zakonodavno i izvršno predstavničko telo Jugoslavije, kao vrhovni predstavnik naroda i uspostavlja se Nacionalni komitet oslobođenja Jugoslavije(NKOJ), sa svim obeležjima narodne vlade, preko koga će AVNOJ ostvarivati svoju izvršnu funkciju. Zabranjuje se jugoslovenskoj izbegličkoj vladi povratak u zemlju i oduzimaju se sva prava zakonite vlade Jugoslavije, a takođe se zabranjuje i povratak u zemlju kralja Petra II Karađorđevića do završetka rata kada će narod odlučiti hoće li republiku ili monarhiju. Obaveze koje su u inostranstvu u ime Jugoslavije sklopile izbegličke "vlade" a u cilju njihovog poništenja ili ponovnog sklapanja odnosno odobrenja i da se ne priznaju međunarodni ugovori i obaveze koje bi u buduće u inostranstvu eventualno sklpoila izbeglička takozvana "vlada". Jugoslavija se ima izgraditi na demokratskom principu kao državna zajednica ravnopravnih naroda.

 

 

 

 

195. rođendan

Friedrich Engels!

 

 

28. Nov 1820 - 28 Nov 2015

 

poseban website
engleski
njemački

 

 

 

 

Friedrich Engels

RADOVI

 

 

Friedrich Engels

О историском материјализму

Написано: 20 априла 1892. године

 

 

Карл Маркс и Фридрих Енгелс

 

 

 

1919 1943

 

Komunistička Omladinska Internacionala

osnovana je 20. novembra 1919. godine
Komunistička Omladinska Internacionala

 

Ponovo uspostavljena na dan 20. Nov 2015


Zastava nove Komunističke omladinske internacionale (SH)

 

 

 

Savez komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) osnovan je kao revolucionarna komunistička organizacija mladih 10. listopada 1919. u Zagrebu.

(1919 - 1948)

 

Zgrada u Zagrebu u kojoj je osnovan SKOJ

1919

 

 

 

Dimitrije Tucović

13. maj 1881. - 20. novembar 1914.

 

Istaknuti teoretičar i vođa socijalističkog pokreta, osnivač Srpske socijaldemokratske partije, novinar i urednik Radničkih novina i Borbe.

Dimitrije Tucović se danas smatra jednim od velikana srpskog novinarstva. Kao njegovo najznačajnije delo obično se navodi knjiga "Srbija i Albanija", jedna od ranih studija o albanskom narodu, koja se "obračunala s nacionalističkim pozivom na istorizam“.

Zahvaljujući Tucoviću, Srpska socijaldemokratska stranka je stekla ugled u međunarodnom radničkom pokretu. 1910. godine, Tucović je osnovao marksističko-teoretski časopis ‘’ Borba’’ , i postao njegov urednik. Kao predstavnik stranke učestvovao je na mnogim međunarodnim kongresima.

Na Tucovićev predlog je u zaključke kongresa Socijalističke Internacionale unet sledeći pasus o nezavisnosti malih naroda:

 

‘’Mi zahtevamo isto tako sa postojanim insistiranjem autonomiju svih naroda i branimo ih od svih ratobornih napada i svih pritisaka.’’

 

Poginuo je u 33. godini života.

 

 

 

 

ENVER HODŽA

TITOISTI

zahvaljujući enverhoxha.ru

 

Živeo 8.novembar 1941.Dan osnivanja Partije rada Albanije!



Živeo 8 novembar 2014 - Osnivanje Albanske sekcije Kominterne (SH)!

 

 

 

Živeo 8. novembra, 2011 - Fondacija njemačkog, portugalski i gruzijski sekcije Kominterne (SH)!

 

 

Velika oktobarska revolucija

 

1917 - 2017

Galerija

 

 

 

Živela Velika Oktobarska Socijalistička revolucija !

 

 

Slava Oktobarskoj Revoluciji !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

O KOSOVU

 


Javnost u Srbiji, kao i na Kosovu, ovih dana u svojim sredstvima informisanja može da vidi, može se reći, čitavu histeriju oko, i u vezi pregovora Beograda i Prištine, tačnije, između Srbije i Kosova . Pri tome se ne preza ni od čega. Na delu su nipodaštvanja, nacioanalizam, šovinizam, bagatelisanje jednih od strane drugih, tvrđenje da ‘’ona druga strana’’ nema, ustvari, nikakvo pravo na tu teritoriju. Tenziju dodatno diže i prijem Kosova u UNESCO, koji Beograd ne podržava. U ‘’igri’’ su čak i kulturni događaji, poput utakmice reprezentacija Albanije i Srbije, koja je takođe poslužila za prepucavanje i ‘’razmenu mržnje‘’. Da li dva Balkanska naroda mogu nastaviti svoj život dalje, tako što će skretati pažnju javnosti na šovinizam i međunacionalnu mržnju? Istorija je nažalost pokazala da takva politika, skretanje pažnje ljudi sa lošeg života, na nacionalizam često, nažalost, daje svoje ‘’rezultate ‘’. A upravo se to događa. Umesto da svojim narodima polože račune o svom katastrofalnom radu, pokreće se tema odnosa dva naroda, rane iz prošlosti. Interesantna je podudarnost stavova fašizoidno-šovinističkih krugova na obe strane. Štaviše, u sve to se umešala i Pravoslavna crkva, tvrdeći da je ona ‘’čuvar istorije i tradicije‘’, što dodatno doprinosi već postojećim podelama. Poznato je kakva shvatanja i stavove ima Srpska Pravoslavna crkva i njen vrh o Kosovu i Albancima. Da li je takva institucija, koja treba da bude odvojena od države, kompetentna da daje svoj sud, i da čak odlučuje? Albanski narod na Kosovu zaslužuje, po svojoj brojnosti, kulturnim karakteristikama, jeziku, pravo da sam odlučuje o svojoj sudbini. On ima pravo da sebe naziva narodom. Pravo naroda na samoopredeljenje, ustanovljeno Oktobarskom revolucijom, a prihvaćeno u dokumentima Ujedinjenih nacija nakon Drugog sv.rata, daje pravo nacijama i narodima pravo na samoopredeljenje. Lenjin je o tome pisao:


‘’Negacija prava naroda na samoopredeljenje ili na otcepljenje, neizbežno označava u praksi podršku privilegija vladajuće nacije‘’…

‘’ odustajanje od zaštite prava na samoopredeljenje ravno je najgorem oportunizmu‘’… ‘’optuživati pristalice slobode samoopredeljenja , tj slobode samoodređenja .. je takva glupost i licemerje , kao optuživati pristalice razvoda za rušenje porodičnih veza… ‘’ (V.I.Lenjin, ‘’O pravu nacije na samoopredeljenje‘’) .


Pitanje Kosova je ostalo nerešeno nakon Drugog svetskog rata, tj, zbog ideološkog sukoba Albanije i Jugoslavije, nije došlo na dnevni red rešavanje tog pitanja, pa je prihvaćen ''status quo ‘’, tj ostanak Kosova u sastavu Jugoslavije. Ustavom SFRJ iz 1974. godine Kosovu je priznat visok stepen autonomije, koji je Beograd, praktično, dekretom oduzeo. Treba reći da se u savremenom svetu, teško nalazi primer oduzimanja ili smanjivanja prava nekoj naciji ili narodu. U Jugoslaviji su narodi dobili status konstitutivnog elementa, koji su brojčano bili gotovo isti, čak i manji u odnosu na Albance. Pitanje Kosova se može rešiti samo na osnovu marksističko-lenjinističkog učenja, a narod Kosova treba sam da odluči sa kim će i kako živeti. Radničke klase svih zemalja nekadašnje Jugoslavije su u istom položaju, oni se moraju osloboditi kako buržoazije i političkih mafija, tako i uticaja supersila, koje vode računa isključivo o svojim interesima. Srpski i albanski narod mora sam, na drugačijim principima odrediti svoju budućnost, koja podrazumeva međusobno uvažavanje, pomirenje i saradnju, svesni toga da taj proces neće biti ni lak ni jednostavan, zbog svega što se događalo u prošlosti.


Za jedinstvo radničke klase naroda Balkana !

Živeo proleterski internacionalizam !


Jugoslovenska Sekcija Kominterne ( SH )

 

 

 

zahvaljujući prevod Druže Branislav

 

Enver Hodža

O KINESKOM REVIZIONIZMU:

 

TEORIJA O TRI SVETA – KONTRAREVOLUCIONARNA I ŠOVINISTIČKA TEORIJA

 


Danas protiv lenjinske teorije i strategije revolucije i oslobodilačke borbe naroda, otvoreno istupaju i vode borbu u širokom frontu kineski revizionisti. Toj slavnoj naučnoj teoriji i strategiji oni pokušavaju da pripišu svoju teoriju ‘’O tri sveta‘’, koja je lažna, kontrarevolucionarna, i šovinistička. Teorija ‘’Tri sveta‘’ protivreči teoriji Marksa, Engelsa, Lenjina i Staljina, tačnije, ona je njena negacija. Nevažno je ko je smislio termin ‘’Treći svet‘’, ko je prvi podelio svet na tri dela, ali je bitno da Lenjin takvu podelu nije pravio, a KP Kine reklamira originalnost te teorije, tvrdeći da je osmišljena Mao Cetungom. Ako je autor te teorije on, ako je on prvi formulisao , to je svedočanstvo da nije bio marksista . Ali i da je čak preuzeo , i to je dovoljno da ne bude marksist.

 

KONCEPCIJA O ''TRI SVETA'', NEGACIJA MARKSIZMA – LENJINIZMA

 

Saznanje o postojanju ''tri sveta'' ili podele sveta na tri dela je rasistička i metafizičko shvatanje , nastalo svetskim kapitalizmom i reakcijom. Istovremeno, rasistička teorija, koja deli zemlje na tri dela, ili tri ''sveta'', ne samo po boji kože. Ta klasifikacija je sprovedena na osnovi nivoa ekonomske razvijenosti zemalja, stremeći da odele ''rasu velike gospode'' s jedne strane, i ''rasu plebsa'' sa druge, stvoriti metafizičku podelu , kako je to u interesu kapitalističke buržoazije. Ta teorija posmatra narode kao stado ovaca, kao amorfnu celinu. Kineski revizionisti tvrde i propovedaju, da ''rasa gospode'' treba da bude sačuvana, a ''rasa parije i plebsa '' treba da mirno i predano služi prvoj. Marksističko-lenjinistička dijalektika uči da razvitku nema granica, da ništa ne prestaje da se menja. U tom neprekidnom procesu razvitka ka budućnosti će se desiti kvantitativne i kvalitativne promene. Naša epoha, kao i svaka druga, karakterizuje se dubokim protivrečnstima, koje su opredelili Marks, Engels, Lenjin i Staljin. Ona je epoha imperijalizma, i proleterskih revolucija, samim tim i epoha velikih kvalitativnih i kvantitativnih promena, idući ka revoluciji i preuzimanja vlasti od strane radničke klase i izgradnje novog socijalističkog društva. Celokupna teorija Marksa je zasnovana na klasnoj borbi i na dijalektičkom i istorijskom materijalizmu. Marks je dokazao, da je kapitalističko društvo društvo eksploatatora i eksploatisanih, da će klase biti likvidirane samo onda kada bude izgrađeno besklasno društvo-komunizam. U savremenom dobu živimo u stadijumu rušenja imperijalizma i pobede proleterskih revolucija. To znači da u sadašnjem kapitalističkom društvu postoje dve osnovne klase, proletarijat i buržoazija, koje se nalaze u nepomirljivoj borbi, ne na život, već na smrt među sobom. Ko će od njih pobediti? Marks i Lenjin, marksisičko-lenjinistička nauka, teorija i praksa revolucije dokazuju i ubeđuju nas u to da u konačnom ishodu pobeđuje proletarijat koji će uništiti, svrgnuti buržoaziju, imperijalizam, sve eksploatatore i izgraditi novo socijalističko društvo. Oni takođe uče da će u tom novom društvu još dugo vremena postojati klase, radnička klasa i radno seljaštvo, koje se nalazi u tesnoj vezi međusobno, ali će postojati i ostaci svrgnutih klasa. U toku svog tog perioda ti ostaci, kao i protivnici socijalističke izgradnje, će pokušati da povrate izgubljenu vlast. Samim tim, i u socijalizmu će biti klasna borba, i to žestoka. Marksisti-lenjinisti su uvek napominjali, da u svim zemljama isključujući one gde je pobedila revolucija i uspostavljen socijalistički poredak, postoje siromašne klase na čelu sa proletarijatom i bogate klase sa buržoazijom na čelu ... Samo po teoriji Mao Cetunga o ''tri sveta'' klasa i klasne borbe nema ni u jednoj zemlji. Ta teorija sve to ne primećuje, već sudi na osnovu buržoaskih geopolitičkih koncepcija i stepena njihovog razvitka. Posmatrati svet kao podeljenog na tri dela, na ''prvi svet'', ''drugi'', i ''treći svet'', kako to rade kineski revizionisti, a ne kroz klasnu prizmu, znači skrenuti sa marksističko-lenjinističke teorije o klasnoj borbi, negirati borbu proletarijata protiv buržazije za prelaz od zaostalog ka novom , socijalističkom društvu,a zatim i besklasnom komunističkom društvu. Podeliti svet na tri dela znači ne poznavati karakteristike epohe, ometati proletarijat i narode da idu putem revolucije i nacionalnog oslobođenja, ometati ih uborbi protiv američkog imperijalizma, protiv sovjetskog socijal-imperijalizma, protiv kapitala reakcije u svakoj zemlji u bilo kom delu sveta. Teorija o ''tri sveta'' propoveda socijalni mir, klasno primirje, teži ka uspostavljanju saveza među nepomirljivim neprijateljima, proletarijatom i buržoazijom, ugnjetenima i ugnjetačima, narodima i imperijalizmom.Ona teži da produži život starom, kapitalističkom svetu i da ga očuva, istupajući za prekid klasne borbe. Ali klasna borba, borba proletarijata i njegovih saveznika za preuzimanje vlasti i borba buržoazije za ostajanje na vlasti nikada neće prestati. To je neosporna istina, koju ne mogu izmeniti nekakva teoretisanja o ''svetovima'' … Lenjin i Staljin su posle Oktobarske revolucije govorili da u naše vreme postoje dva sveta-kapitalistički svet i socijalistički, iako je socijalizam bio ustanovljen samo u jednoj zemlji. ''… Postoje u svetu, dva sveta-stari, kapitalizam, koji je zbunjen, i koji nikada neće otstupiti, i rastući novi svet, koji je još vrlo slab, ali koji raste, jer je nepobediv'' (Lenjin,1921.). To je klasni kriterijum deljenja sveta, koji važi i danas, bez obzira na to što socijalizam nije pobedio u dosta država, i što staro buržoasko-kapitalističko društvo nije zamenjeno novim… Rukovodeća društvena sila naše epohe je proletarijat. Lenjin je primećivao, da rukovodeću silu, koja pokreće istoriju napred sačinjava ona klasa koja ''…u centru te, ili druge epohe opredeljujići njenu sadržinu, glavne osobenosti istorijskg položaja u epohi itd''. Kineski revizionisti, uprkos tom lenjinskom ukazivanju, teže da predstave ''treći svet'' ''velikom pokretnom silom, koja ‘’okreće napred točak istorije''… Kinesko rukovodstvo ne prihvata da u ''trećem svetu '' postoje ugnjeteni i ugnjetači, da postoji proletarijat i robovi, siromašno i obespravljeno seljaštvo, s jedne strane, i kapitalisti i zemljoposednici sa druge, koji eksploatišu i pljačkaju narod. Ne primećivati takvu klasnu podelu u tzv. ‘’trećem svetu‘’, ne primećivati postojeće antagonizme,znači reviziju marksizma-lenjinizma, i štititi kapitalizam. U zemljama tzv. ‘’trećeg‘’ sveta na vlasti je uglavnom kapitalistička buržoazija… Negirajući klasnu borbu, kineska teorija o ‘’tri sveta‘’ negira borbu naroda za oslobođenje od inostranog gospodstva, za osvajanje demokratskih prava i sloboda, negira njihovu borbu za socijalizam. Ta kontrarevolucionarna i antinaučna teorija poništava borbu naroda protiv neprijatelja, imperijalizma, socijalimperijalizma, celokupne međunarodne buržoazije… Koji je smisao kineskog poziva ‘’zemljama trećeg sveta‘’ da se ujedini sa zemljama ‘’drugog sveta‘’ na borbu protiv polovine ‘’prvog sveta‘’,kada takva podela sveta zbunjuje narode, koji se bore sa ugnjetačima i njihovim oligarhijama i kod kojih su različita očekivanja i različit nivi razvijenosti? … Deleći svet na tri dela, Komunistčka partija Kine propoveda klasno izmirenje. Istinski marksisti-lenjinisti nikada ne zaboravljaju lenjinski stav o tome da oportunisti i revizionisti nastoje da smekšaju klasnu borbu, želeći da obmanu redničku klasu u ugnjetene ljude ‘’revolucionarnim ‘’ formulama, deformišući sadržaj marksistčko-lenjinisičkog učenja. Upravo to radi i kinesko revizionističko rukovodstvo, propovedajući primirje i mirno postojanje radničke klase sa buržoazijom… Samo na osnovu naučne analize, a koja je osnovana na bazi marksističko-lenjinističke teorije, moguće je pravilno odrediti koji narod je zaista slobodan, a koji u ropstvu, koja država je slobodna a koja zavisna i potlačena. Marksističko-lenjinistička teorija jasno ukazuje ko su tlačitelji i eksploatatori naroda i koji je put za osvajanje svoje slobode, nezavisnosti i suvereniteta. Jedino tako, u svetu marksizma-lenjinizma...

shvatamo slobodu, nezavisnost i suverenitet država...

 

E.Hodža, Dela, tom V

 

 

 

zahvaljujući prevod Druže Branislav

Enver Hodža

JUGOSLOVENSKO ‘SAMOUPRAVLJANJE' - KAPITALISTIČKA TEORIJA I PRAKSA

(Protiv antisocijalističkih stavova E.Kardelja,izloženih u knjizi 
„Putevi razvoja političkog sistema socijalističkog samoupravljanja“)

izvodi



Prošle godine u Jugoslaviji je izašla knjiga propraćena velikom  galamom,glavnog „teoretičara“ titovskog revizionizma Edvarda Kardelja  pod naslovom „Putevi razvoja političkog sistema socijalističkog  samoupravljanja“
Antimarksističke ideje te knjige su bili položeni kao temelj celog  trajanja 11.kongresa jugoslovenske revizionističke partije,koju  titoisti s ciljem prikrivanja njenog buržoaskog karaktera zovu  „Savezom Komunista Jugoslavije“.
...
Kao što je poznato,u Jugoslaviji je u potpunosti ustanovljen  kapitalizam, ali se on odmah maskira. Jugoslavija smatra sebe  socijalističkom državom, ali za državu posebnog tipa,koje,eto,do sada 
čovečanstvo još nije videlo!Titoisti se čak hvale time, da njihova  država ni po čemu ne liči na prvu socijalističku državu,nastalu  socijalističkom revolucijom, osnovano Lenjinom i Staljinom na bazi  naučne teorije Marksa i Engelsa.

Jugoslovenski renegati su se od samog početka udaljili od teorije  marksizma-lenjinizma, o socijalističkoj državi, i borili se protiv  uvodjenja diktature proletarijata,da bi Jugoslavija išla putem  kapitalizma.




KRATAK ISTORIJSKI OSVRT PUTA TITOISTIČKIH REVIZIONISTA



Jugoslovenska narodno-oslobodilačka borba kojom je rukovodila  Komunistička partija Jugoslavije, sadržala je u sebi,osim hrabrosti  smelosti naroda, i čestitost istinskih jugoslovenskih  komunista. No ,tokom borbe u jugoslovenskom rukovodstvu ispoljile su se  sumnjive sklonosti, koje su navodile na misao, što se kasnije pokazalo  istinitim, da imaju svoj odnos prema antifašističkom savezu SSSR, SAD, i  Engleske,i da će titova grupa se prikloniti angloamerikancima. U to  vreme smo primetili da titoističko rukovodstvo podržava vrlo tesne  veze sa zapadnim saveznicima, posebno englezima,od kojih je dobijalo  finansijsku i vojnu pomoć.Padalo nam je u oči takodje i primetno 
političko zbližavanje Tita sa Čerčilom i njegovim emisarima (avgusta  1944. susret u Napulju izmedju Tita i Čerčila, takodje sa komandantima 
armija Vilsonom i Aleksanderom) u to vreme kada je bilo potrebno tesno vezati borbu u Jugoslaviji i 
oslobodilačku borbu SSSR, kao faktora koji ce svojom borbom doneti  potpuno nacionalno oslobodjenje.
Nastrojenost titoističkog rukovodstva protiv Sovjetskog Saveza  ispoljlio se još jače uoči pobede nad fašizmom, kada je Crvena  armija, idući za petama nemačkoj armiji, ušla u Jugoslaviju da bi joj  pomogla u njenoj nacionalno-oslobodilačkoj borbi.



Sada je jasno, da su nesuglasice jugoslovenskog rukovodstva sa  Staljinom imali duboke korene. Revizionistički pogledi jugoslovenske  revizionističke grupe iskristalisali su se dugo pre oslobodjenja, može  biti tada, kada je KPJ bila deo Kominterne i nalazila se u dubokoj  ilegali tokom režima jugoslovenskih kraljeva.Još tada se njeno 
rukovodstvo priklonilo uklonistima,trockističkim stavovima, koje su  osuđivane od strane Kominterne svaki put kada bi se pojavili. Kasnije 
je Tito “skinuo” optužbe Kominternere habilitujući čak I najvećeg  oportunistu, generalnog sekretara KPJ Gorkića.
Nakon oslobođenja Jugoslavije bio je problem velike važnosti : koji  pravac će izabrati Jugoslavija? To je,naravno zavisilo da li su 
shvatanja rukovodilaca KPJ marksističko-lenjinistička ili  revizionistička. Priklonili su se marksistima-lenjinistima. U početku  smo i mi tako mislili. Istovremeno smo primetili da u njihovom radu i  uopšte i konkretno u razgovorima sa njima nije postojalo naučne  teorije marksizma-lenjinzma. Primetili smo sve više udaljavanje od 
iskustva izgradnje socijalizma u SSSR.

Još iz vremena ilegalale, KPJ, rukovođena Titom, Kardeljem, Rankovićem i  Đilasom tendenciju koja je bila takva da partija ne izlazi pod svojim  imenom već se skrivala pod imenom tzv “Narodnog fronta”. Takvo stanje  su opravdavali time da bi se u suprotnom mogla “zabrinuti i oterati  krupna buržoazija, i sitna seoska i gradska buržoazija”..





Antimarksistčki put jugoslovenske titoistčke grupe 
Tita-Kardelja-Rankovića je doveo do javnog sukoba sa marksizmom  lenjinizmom, sa komunističkim partijama, sa Sovjetskim  Savezom, Staljinom i svim zemljama narodne demokratije nastalim nakon 
rata. Naravno, sve je to išlo postepeno , ali je nastao kritičan  moment, kada se žito odvojilo od kukolja…

Svakim danom je bilo sve jasnije da se u Jugoslaviji ne gradi  socijalizam lenjinskog tipa, već se razvijao kapitalizam. Koraci  preduzimani na tom kapitalističkom putu su se skrivali o tobožnjoj 
novoj specifičnoj formi “socijalizma”. Upravo zato je Jugoslovensko  revizionističko rukovodstvo na čelu sa Titom Kardeljem i Rankovićem  stremilo da kako tako ozakoni “teoretski” svoju izdaju, pozajmljivalo  različite ideje iz arsenala starih revizionista i težilo je na sve  načine učvrstiti svoju državu fašističkog tipa. Armija, Ministarstvo 
unutrašnjih poslova, UDBA , postali su svemogući…

Inostrani kapitalisti,pružajući podršku titovoj grupi renegata, su  procenili da im ta grupa može poslužiti za usluge koje su oni smatrali  neophodnim nakon što prevaziđu haotično i mutno stanje, stvoriti u  Jugoslaviji što stabilnije stanje. Inače ne bi bili uvereni o  bezbednost svojih krupnih investicija koje su kasnije trebale da se 
uvećaju.



Sa likvidacijom Rankovića,Savez “komunista” Jugoslavije se nije  izbavilo iz sve teže krize. Njega su nastavili da vode po starom, u  skladu sa starim titovskim pogledima čija suštima se sastojala u tome  da savez zadrži svoju “komunističku “masku, ne igrajući bilo kakvu  ulogu u državnoj aktivnosti, u armiji, u ekonomiji. Titovci su čak 
preimenovali partiju u “Savez komunista” da bi prisvojili istinsko  “marksistički” naziv uzeto iz rečnika Karla Marksa.. Jugoslovenska 
revizionistička partija… je rastvorena u ideološkom pluralizmu , koji je  kasnije nazvan “demokratskim” sistemom. Glavni cilj je bio pretvarajući  je u buržoasku partiju, doprineti punoj kristalizaciji kapitalističkih  crta ekonomskog razvitka zemlje.
Samim tim je u Jugoslaviji bila stvoreni temelji za cvetanje  anarho-sinikalističkih teorija, sa kojima su u svoje vreme vodili borbu  Marks Engels Lenjin i Staljin. U tim uslovima je bila izmišljena lažna 
marksističko-lenjinistička teorija o političkom sistemu  “socijalističkog samoupravljanja” o kojoj Kardelj raspravlja u svojoj  knjizi…



SISTEM “SAMOUPRAVLJANJA” U OBLASTI EKONOMIJE



Teorija i praksa jugoslovenskog “samoupravljanja” je otvoreno  negiranje marksističko-lenjinističkog učenja i opštih pravilnosti  socijalističke izgradnje.
Suština “samoupravnog socijalizma” u blasti ekonomije je u tome da je  socijalizam moguće graditi tako da sredstva za proizvodnju budu ne u 
rukama socijalističke države, ne putem zasnivanja državne svojine, kao  najviše forme socijalističke svojine, već putem razdrobljavanja 
socijalističkog vlasništva u svojinu posebnih grupa radnika koji bi  trebali da sami upravljaju njome.
Još 1848. Marks i Engels su primećivali da
“Proletarijat koristi svoju političku vlast da bi uzeo buržoaziji  korak po korak ceo kapital ,centralizovati sva sredstva za proizvodnju 
u rukama države, t.j. proletarijata, organizovanog kao vladajuća klasa”.

To isto je pominjao i Lenjin, oštro napadajući anarho-sindikalističke  poglede antipartijske grupe ”Radničke opozicije“, koji su istupali za 
predaju fabrika radnicima i za organizaciju i upravljanje proizvodnjom  ne od strane socijaističke države, već tzv “Kongresa proizvođača” kao  predstavnika grupa radnika ponaosob. Te stavove Lenjin je smatrao 
“…potpunim raskidom sa marksizmom i komunizmom”. On je ukazivao da 
“…najvećim izvrtanjem osnovnih principa sovjetske vlasti i potpunim  odustajanjem od socijalizma je svako ozakonjenje, direktno ili 
indirektno vlasništva radnika pojedinačne fabrike ili profesije na  njihovu posebnu proizvodnju, ili svako ozakonjenje njihovih prava da  oslabe ili zaustavljaju odluke državne vlasti”

Još juna 1950. kada je Tito predstavio Narodnoj skupštini FNRJ zakon o  “samoupravljanju” razvijajući svoje revizionističke stavove na svojinu  u “socijalizmu”, izmedju ostalog je rekao:”Od sada državno vlasništvo 
na sredstvima za proizvodnju, fabrike, rudnici, pruge postepeno prelaze  u višu formu socijalističkog vlasništva;državno vlasništvo je najniža  forma društvenog vlasništva, a ne najviša…”, I po broju  “najkarakterističnijih akata socijalističke države” “je prenošenje  fabrika i drugih privrednih preduzeća iz državnih u ruke radnika da bi  njima upravljali…”, jer će na taj način biti ostvarena “parola  radničkog pokreta-fabrike radnicima”.
Ta tvrđenja Tita su kao dve kapi vode slični reakcionarnim stavovima  anarho-sindikalističke “radničke opozicije” raskrinkane svojevremeno 
Lenjinom, kao i stavovi Prudona koji je u svom radu “Teorija svojine”  tvrdio,da “stihijsku produkciju kolektivne jedinice.. možemo smatrati 
pobedom slobode.. i najkrupnije revolucionarne forme, koja postoji i  koja može da se stavi nasuprot vlasti “.Ili evo šta kaže Oto Bauer, jedan od lidera Druge Internacionale u svojoj knjizi “Put ka  socijalizmu”: ”Ko će u budućnosti upravljati opštedruštvenim  vlasništvom? Vlada? Ne! Ako bi vlada upravljala svim delovima industrije  bez izuzetka,ona bi postala previše moćna u odnosu na narod, i u odnosu  na narodno predstavništvo. Takav rast vlasti vlade bio bi opasan za 
demokratiju”. Deleći Titove stavove, Kardelj u svojoj knjizi kaže da 
“Naše društvo je prinudjeno da postupa tako budući da je predoznačeno  za samoupravljanje i za samoupravno podruštvljavanje društvenog 
vlasništva, protiv ovekovečenja državne forme vlasništva  socijalističkih proizvodnih odnosa”. To znači da je u Jugoslaviji  ustanovljen sistem privatnog vlasništva i da tamo ne postoji državna, socijalistička svojina, opštenarodna svojina.

Sasvim suprotno stoji stvar u našoj zemlji, gde tom društvenom  socijalističkom svojinom upravlja država diktature proletarijata sa 
učešćem radničke klase i drugih trudbenika, centralizovanih  formi, planiranih odozdo ka vrhu…
Sitno lično vlasništvo u potunosti gospodari u jugoslovenskom  selu, zauzimajući oko 90 posto obradive površine zemlje. Zemlja pripada 
privatnom, tj monopolističkom kapitalističkom sektoru. Više od 5 miliona  seljaka u Jugoslaviji imaju privatno vlasništvo nad 
zemljom. Uzgred, jugoslovensko selo nikada nije bila na putu istinskog  socijalističkog preobrazovanja. O tome Kardelj ne govori ne jednu reč u  svojoj knjizi i izbegava pitanje koje su razmere njegovog sistema  “samoupravljanja” na selu… U Jugoslaviji se dozvoljava privatna svojina 
od 10 do 25 hektara zemlje. Istovremeno, jugoslovenski zakon dozvolivši  kupoprodaju, davanje u arendu i zalog zemlje, kupoprodaju mašina i  najamni rad na selu, stvorio je novu seosku buržoaziju, kulake, mogućnost 
uvećanja vlasništva nad zemljom na račun siromašnih, orudjem za  rad, traktorima i kamionima, samim tim uvećavanje i jačanje 
kapitalističke eksploatacije…
U Jugoslaviju je u vidu investicija kredita i “pomoći” uložen ogroman  kapital kapitalističkog sveta, koja sačinjava značajan deo materijalne 
baze jugoslovenskog kapitalističko-revizionističkog sistema. Samo  dugovi Jugoslavije dostižu sume više od 11 milijardi dolara. Krediti  dati Jugoslaviji od strane SAD prevazilaze 7 milijardi dolara…
Demagog Kardelj u svojoj knjizi mnogo govori o sistemu  “samoupravljanja” ali istovremeno prećutkuje ogromnu ulogu inostranog  kapitala kao podršku sistema “samoupravljanja”…

Obrazovanje nove kapitalistčke klase prouzrokovao je sistem  ‘’samoupravljanja’’. Tu gorku činjenicu je priznao i sam Tito, ‘’oštrom 
kritikom‘’ kojom je navodno podvrgnuo eksploatatore radnika, sve koje  upravljaju i izvlače za sebe korist od tog ‘’socijalističkog 
samoupravljanja‘’. U mnogobrojnim istupima težeći da prikrije mane svog  kvazisocijalističkog sistema, prinuđen je da prizna da postoji  kriza, sistema i polarizacija na bogate i siromašne. ‘’Ne smatram  bogaćenjem kada čovek zaradi, pa čak kada od svoje plate sagradi  vikendicu, ali kada je reč o stotinama miliona ili milijardama, to je 
već lopovluk.. To je bogatstvo stečeno raznim špekulacijama u zemlji i  van nje…‘’



Ne može biti socijalističke demokratije radničke klase bez države  diktature proletarijata. Marksizam lenjinizam uči da odricanje od 
diktature proletarijata je negiranje same demokratije radnih  masa. Odricanje jugoslovenskih revizionista od diktature proletarijata  i socijalističke svojine, na kojem se zasniva, rezultiralo je  decentralizaciji upravljanja bez jedinstvenog državnog plana. Razvitak 
narodne privrede na osnovi jedinstvenog državnog plana na osnovu  demokratskog centralizma je opšta zakonomernost i osnovni princip 
socijalističke izgradnje svake zemlje. U protivnom, desiće se ono što se  događa u Jugoslaviji, gde se gradi kapitalizam.
Kardelj tvrdi da u svojim ‘’samoupravnim ‘’ organizacijama radnici  imaju pravo ‘’da upravljaju radom organizacije udruženog rada‘’, tj 
preduzeća, da čak i planiraju proizvodnju. A, kakva je istina? Radnik u  toj organizaciji ne upravlja i ne sastavlja tzv plan. Svim tim se bavi 
nova buržoazija, rukovodstvo preduzeća, a kod radnika postoji utisak da  su ‘’radnički saveti ‘’ zakon u toj ‘’samoupravnoj ‘’ organizaciji. To 
isto može da se kaže i za kapitalističke države, gde je vlast u  privatnom preduzeću u privatnim rukama, kapitaliste, koji ima svoju  tehnokratiju, a u nekim državama čak predstavnici radnika, kojima je  dodeljena nekakva mala funkcija dovoljna da bi kod radnika stvorila  iluziju da učestvuju u poslovima preduzeća. Ali to je prosto laž.
Takozvano ‘’planiranje ‘’, u jugoslovenskim ‘’samoupravnim ‘’  preduzećima ne samo da ne može bii nazvano socijalističkim, već se 
teško može nazvati i kapitalističkim, jer se javlja anarhija u  proizvodnji, stihija i niz protivrečnosti, najočiglednije i najsvirepije 
pojave u jugoslovenskoj ekonomiji i tržištu.



Unutrašnje jugoslovensko tržište je tipično 
kapitalističko, decentralizovano tržište, gde svako može slobodno  kupovati i prodavati sredstva za proizvodju, što je u suprotosti sa  zakonima socijalizma. Zato TANJUG(zvanična novinska agencija)  priznaje, da na celom jugoslovenskom tržištu caruju  špekulanti, privatnici, i posrednici. Na tržištu vlada  haos, stihija,katastrofalna kolebanja cena itd. Po podacima statistike, 
u periodu 1972. do 1977. cene 45 proizvoda i usluga su povećane za  149,7 procenata.
Što se tiče prodaje robe, stvar je u tome da je kupovna moć u  Jugoslaviji vrlo niska, u vidu niskih plata radnika, zatim i iz razloga  pokazatelja poslovanja u preduzećima gde malo ostaje 
radnicima. Preduzeće stremi da proda proizvod bilo gde, i samostalno 
puštajući u prodaju svoju robu , glavni rukovodioci, bosovi, nova  buržoazija želi da izvuče korist za sebe. Ali kako izvući ako je kupac  siromašan?I ovde se nalaze nove forme, od kojih je jedna kupovina na  kredit. Prodaja na kredit predstavlja novu teškoću prikačenu na vrat  jugoslovenskom radniku, kao i u kapitalističkim državama, ali koja se  u Jugoslaviji zove ‘’socijalističkim samoupravljanjem. ‘’…
Kao i u drugim kapitalističkim državama, u Jugoslaviji je široko  rasprostranjen sistem davanja kredita od strane banaka  umesto 
budžetnog finansiranja kapitalnih ulaganja. Banke su postale centri  finansijskog kapitala, pri čemu igraju vrlo važnu ulogu u  jugoslovenskoj ekomomiji i u interesu nove revizionističke buržoazije.
Tako je, anarhosindikalistički sistem ustanovljen u Jugoslaviji , nazvan ‘’socijalističko samoupravljanje‘’…

Da bi opravdali svoj nesrećan sistem ‘’socijalističkog samoupravljanja  ‘’kao pravilan, privlačan sistem, titoisti ga stavljaju nasuprot 
diktaturi buržoazije iI diktaturi proletarijata. Za titoiste, svi ostali  politički sistemi, nzavisno od toga da li je reč o kapitalizmu ili  socijalizmu, su ‘’dogmatski ‘’. Pošto svoj sistem nazivaju 
‘’socijalističkim samoupravljanjem‘’, a da bi pokazali preimućstvo  sistema, oni ga porede sa kapitalističkim društvenim sistemom.
Naravno, jugoslovenskim revizionistima ne odgovara ‘’bičevanje ‘’  parlamentarnog političkog sistema buržoaskog društva, koju Kardelj 
naziva ‘’višeprtijskim ‘’ sistemom, u protivnom bi predstavili sebe kao  sledbenike, raskrinkanim od Marksa i Lenjina buržiaskog  parlamentarizma. Zato oni izjavljuju,da je nepravilno smarati tu formu  uređenja večnom. Negirajući tvrdnje socijal-demokratije, klasici  marksizma –lenjinizma su naučno dokazali da kapitalistički sistem nema 
trajni karakter, da je osuđen na propast, da kapitalistička  država, nastala i služeći kao štit tog antinarodnog sistema, treba da se  poruši do temelja i zamenjen istinskim socijalisičkim sistemom ali  koji se ne razlaže i ponovo pretvara u kapitalizam,kakav je  jugoslovenski politički sistem ‘’samoupravljanja ‘’.



U Jugoslaviji nema vlasti radničke klase i avangarde partije te  klase, koja istupa kao rukovodeća sila države i društva. Iz Kardeljevih 
reči proizilazi da u Jugoslaviji Savez ‘’komunista’’nema nikakvog  prava da učestvuje u sistemu državne vlasti jer se ta vlast vrši 
‘’posredstvom delegatskog sistema’’, pri čemu je ‘’SKJ kao deo sistema  samoupravljanja jedan od najvažnijih faktora na formiranje svesti 
samoupravljača i delegatskih organa‘’. Mislim da nema potrebe za dalja  pojašnjenja . Ovo što je napisao renegat,dovoljno govori da u 
Jugoslaviji nema diktature proletarijata kao političke vlasti radničke  klase …
Pripovedajući o ‘’nedostacima jednopartijskog sistema‘’ logično se  stremi ka kritici socijalizma u SSSR u vreme Lenjina i Staljina, on  piše: ‘’U njoj je izražena pre svega tendencija ličnog objedinjavanja  partijskog rukovodstva sa državno-izvršnim aparatom da bi tako postala  oruđe delovanja tehno-birokratskih tendencija u društvu‘’.
Gospoda jugoslovenski revizionisti, da bi se ‘’izbavili ‘’ od tog  ‘’tehno-birokratizma‘’ i od‘’ tendencije ličnog objedinjavanja  partijskih rukovodilaca sa državnim izvršnim aparatom 
socijalizma‘’, koje oni proizvoljno pripisuju boljševicima, stvorili su  sistem, koji nije ništa drugo do diktatura Titove grupe…
U današnje vreme,saglasno ‘’teoriji ‘’ Kardelja,u Jugoslaviji je  jedinstvo izvršnih organa SKJ, i državnih izvršnih organa, likvidirano 
u potpunosti i radikalno, jer Savez ‘’komunista ‘’ Jugoslavije eto, ne  vrši nikakve prerogative u ulozi idejne i političke rukovodeće sile u 
društvu…
Da bi se opravdala od optužbi da je odricanje od rukovodeće uloge 
partije radničke klase izdaja interesa te klase, okoreli neprijatlj je  naveo citate iz Manifesta Komunističke partije Marksa i Engelsa:
“Komunisti nisu posebna partija,suprotstavljena drugim radničkim  partijama“, “kod njih nema posebnih interesa odvojenih od interesa 
proletarijata u celini“…
On bez trunke savesti gleda na proletarijat kroz prizmu  antimarksiste, socijaldemokrate, kao na amorfnu masu, koja se bori za  opšte interese, ali koja se ne pridržava nikakvih principa koja se ne 
odlikuje nikakvom klasnom i revolucionarnom putu, ne imajuči nikakav  borbeni program u borbi za svoja prava!
U drugom delu dela naučnog komunizma,Manifest komunističke  partije, Marks i Engels genijalno određuju isorijsku misiju  komunističke partije, kao neodvojivog dela radničke klase, kao njegove 
avangarde, itd itd. ali oni nikada nisu smatrali da komunisti ne treba  da imaju svoju partiju, naprotiv, upravo zbog toga što treba da 
imaju, oni su i napisali ‘’Manifest’’, koji je nazvan prvim programskim  dokumentom komunizma.



Negirajući ciljeve Oktobarske revolucije, i ogromnog rada u SSSR tokom  niza godina za izgradnju socijalizma pod rukovodtsvom Lenjina, a zatim  i Staljina, revizionista Kardelj pokušava da dokaže da je u  Jugoslaviji,likvidirana “etatistička“ društvena svojina, i pretvorena u 
“opštedruštvenu svojinu“…

U vreme Lenjina i Staljina u SSSR je upravljala radnička klasa, koja je  preko svoje partije rukovodila, upravljala, planirala i uspešno 
izvršavala zadatke socijalističke izgradnje. U Jugoslaviji  prenebregavaju važnu ulogu socijalističke države, zamenjujući je tzv 
‘’delegatskim sistemom’’, koji, kako priznaje Kardelj, ‘’pati od  ozbiljnih nedostataka u svim aspektima njegovog funkcionisanja‘’…
Po rečima titoista, Staljin ‘’… se izjašnjavao za koncepciju indirektne  demokratije, tj, po suštini usvojio je klasičan politički sistem  buržoaske države, i njegov politički pluralizam, osim što je pridao  jednoj partiji takvu ulogu koja je svojstvena višepartijskom sistemu u 
buržoaskom parlamentarnom društvu‘’. Oni tvrde, da se Staljin odvojio od  lenjinskih koncepcija, jer on je vidite, primenio ‘’indirektnu  demokratiju‘’, upavljajući državom preko partije, veoma nalik na 
buržoaske partije, i imajući priznake parlamentarnog sistema. Evo  ‘’poražavajuće ‘’ kritike, koju taj pseudomarksist podvrgava rad i delo  Staljina! Kao i Lenjin, Staljin je posmatrao demokratiju kroz klasnu  prizmu, kao formu političke organizacije društva, smatrajući je 
političkim uslovom da se privuku mase da upravljaju državom, zaštite i  jačanja diktature proletarijata, presecanje revizionizma i restauracije  kapitalizma. Staljin, kao marksista-lenjinista je odlučno istupao protiv  jednostranog, liberalnog i anarhističkog prilaska  demokratiji, kritikovao je mekoburžoasku raspuštenost, mekoburžoaske  špekulacije nad pravima i slobodama, obezbeđenih proleterskom  demokratijom. I dobro je radio. Revizionisti, naprotiv, proletersku  demokratiju žele da iskrive i u teoriji, kako su je izvitoperili i u  praksi u buržoasku demokratiju. Zato i istupaju protiv Staljina…
Titoisti kažu, da je njihov sistem, sistem ‘’samoupravljanja’’ . Zaista, ko upravlja u Jugoslaviji? Radnici i seljaci? Ni radnici ni  seljaci. Oni su podvrgnuti istom izrabljivanju, kao i njihovi drugovi u  kapitalističkim zemljama. U sistemu ‘’samoupravljanja ‘’gospodare oni  koji su na vrhu piramide, novi buržuji, koji sede narodu za vratom, koji  se prikrivaju etiketom ‘’komunista’’ ali su praktično buržoaske  tehnokrate, koji upravljaju birokratskom fašističkom etatističkom  vlašću. Upravo iz takvih elemenata se sastoje ‘’delegatske skupštine‘’ , izvršni organi tog sistema.

Kao što je poznato, u sistemu diktature proletarijata posebno mesto  zauzimaju i važnu ulogu igraju društvene organizacije. One su 
poluge, preko kojih se partija vezuje za mase i ostvaruje političku  vlast radničke klase i socijalističku demokratiju. Društvene  organizacije u socijalizmu su provodnici linije proleterske partije u  mase, moćno oružje socijalistčke revolucije i socijalističke izgradnje, borbeni tribun, preko koje se izražava narodno mišljenje. One su  pozvane da vaspitavaju mase, da budu sposobne da učestvuju u  socijalisičkoj izgradnji i upravljanju... Kao i partija i  država, društvene organizacije u Jugoslaviji posmatraju sa anarhističkih pozicija. Uprkos lenjinskoj ideji da su društvene  organizacije ‘’… najbliži i najverniji saradnik vlasti…‘’…

Albanska partija Rada sprovodi u život marksističko-lenjinsko učenje  o državi diktature proletarijata i socijalistčkoj demokratiji, o 
nedeljivoj rukovodećoj ulozi partije radničke klase i o neophodnosti  razvitka klasne borbe... Borba među marksistima-lenjinistima i  izdajnicima proletarijata se nastavlja,sve dok ne bude zbrisan sa lica  zemlje revizionizam, koji je nastao i razvio se kao agentura  buržoazije i imperijalizma. Mi, marksisti-lenjinisti smatramo svojim  dugom da štitimo revolucionarne nazore radničkeklase... Uspešno  izvršenje tog zadatka zahteva raspoznavanje, analizu i raskrinkavanje 
antimarksističkih, kontrarevolucionarnih teorija neprijatelja koji pod  parolom ‘’razvitka marksizma‘’ i ‘’borbi sa dogmatizmom‘’ napadaju pre  svega marksističko učenje o diktaturi proletarijata i partiji novog  tipa.
Socijalistčka država jača u borbi sa neprijateljima, zato mi komunisti  smo dužni da vodimo tu borbu do pobede…
Da bi povećali obazrivost i ostali na visini zadatka, koji je na nas  pao, treba da pamtimo reči Lenjina o tome da
‘’Ljudi…su uvek priglupe žrtve obmane i samoobmane u politici, dok se  ne nauče moralnim, religioznim, političkim, socijalnim frazama, izjavama, obećanjima da nađu interes tih ili drugih klasa‘’

 

 

 

 

Kominterna (SH) šalje militantne revolucionarne pozdrave Jugoslovenskoj Sekciji, proletarijatu nekadašnje Jugoslavije, kao i narodima Jugoslavije povodom godišnjice velikog istorijskog događaja. Pobedom nad Hitlerovskim fašizmom, narodi Jugoslavije su pokazali veliku hrabrost, i kao što su oslobodili zemlju od drugih neprijatelja, zbacili su buržoaziju, istovremeno oslobodivši se od imperijalista na Jugoslovenskoj teritoriji.

Neka živi jedinstvo socijalistčke revolucije država nekadašnje Jugoslavije!

Živela obnovljena,nezavisna,socijalistička Jugoslavija u socijalističkom svetu!

Živela Kominterna(SH) i njena Jugoslovenska Sekcija!

 

poseban website:

20. OKTOBAR 1944.

GODIŠNJICA OSLOBOĐENJA GLAVNOG GRADA JUGOSLAVIJE - BEOGRADA

 

Svo plemstvo Evrope, šefovi država "velikih sila", kao i predvodnici svetskog revizionizma, okupili su se u Jugoslaviji da obeleže odlazak “komuniste koji je živeo kao kralj". Čovek koji je priznao da je "Marksizam bio neprijateljski nastrojen prema običnom čoveku", čovek koji je Vinstonu Čerčilu obećao da "U Jugoslaviji neće biti uspostavljen komunizam posle rata", čovek koji je ocrnio Josifa Staljina i planirao da porobi albanski narod. Čovek koji je osnovao pokret "nesvrstanih" i razvio "briljantnu" teoriju radničkog "samoupravljanja". Josip Broz Tito je umro, nakon života posvećenom podrivanju jugoslovenske revolucije, služeći svetskom imperijalizmu,šireći oportunizam u okviru međunarodnog marksističko-lenjininstičkog i radničkog pokreta. Svi buržoaski i revizionistički šefovi država tuguju istinski zbog njegove smrti, izgubii su jednog od njih. Jugoslovenski ljudi su se herojski borili protiv nacizma i fašizma i oslobodili svoju domovinu. Ali revolucija se nije nastavila izgradnjom socijalizma. Narodna demokratija ustanovljena nakon rata nije dugo živela. Put u socijalizam nije odgovarao ciljevima jugoslovenskih spahija i buržoazije, niti ambicijama Tita i ekipe koja je došla na vlast kao revizionistička klika u okviru Komunističke Parije Jugoslavije. Tito nikad nije ni bio za socijalizam, već je želeo kapitalističku državu kojom bi mogao da vlada. Da bi sproveo takvu izdaju,Tito nije mogao da izađe otvoreno protiv narodnih masa, koja se borila za nacionalno i socijalno oslobođenje. Osmislio je plan da umiri mase, tako što je svoje kapitalističke i šovinističke ambicije pokrio socijalističkom maskom. Socijalizam će biti izgrađen u Jugoslaviji, rekao je, ali "specifični socijalizam", kao "humaniji socijalizam", takozvani socijalizam koji odbija lekcije prve radničke države, učenje Lenjina i Staljina. Titov veliki plan nije bio samo plod njegovih napora. Koordiniran je pod rukovodstvom britanskog i američkog imperijalizma, sa kojim je bio u savezu još tokom narodnooslobodilačkog rata. Američki imperijalizam je imao poseban odnos prema Titovoj Jugoslaviji. U zamenu za ekonomsku,političku i vojnu pomoć, Tito je igrao igru Trojanskog konja u socijalisičkom lageru. Titova misija će biti da prekine odnose sa Sovjetskim Savezom i Staljinom, kao i izdvajanje od drugih zemalja narodne demokratije, uspostavljene nakon rata,koje su bile članice socijalističkog bloka, kako bi se izolovao Sovjetski Savez, oslabio revolucionarni pokret, i ojačala pozicija američkog imperijalizma. Ovaj veliki plan je važan deo taktike američkog imperijalizma nakon Drugog sv.rata. U borbi protiv revolucije i socijalističkog tabora, koji je nastao i u velikoj meri ojačao u vreme rata, američki imperijalizam koristi direktnu vojnu intervenciju, a kada zatreba i ideološku agresiju i diverziju ,sa druge strane. Na ovom drugom frontu,Tito je bio glavni zastupnik američkog imperijalizma. "Radičko samoupravljanje" U narednom periodu,jugoslovenski teoretičari razvijaju svoju “briljantnu” teoriju o tome , ako izgraditi ''humaniji socijalizam'', nazivajući ga ‘’samoupravljanjem“. (1)

 

Ta teorija, potpuno strana marksizmu-lenjinizmu, dovela je do potpunog prelaska i konsolidacije kapitalistčkog vlasništva prerušenog u formu "imovine kojom upravljaju radnici ". Jugoslovenski revizionisti su napustili marksistčko-lenjinistički princip društvenog vlasništva nad sredstvima za proizvodnju, centralizovano upravljanom od strane države u kojoj vlada diktatura proletarijata. Umesto toga, jugoslovenski teoretičari proglašavaju da male grupe radnika ‘’poseduju'' fabriku ili farmu. Ova teorija navodi jugoslovenske revizioniste da donose zakone koji garantuju prava građana da "osnivaju preduzeća ", kao i da "zapošljavaju radnu snagu ". Jugoslovenski Ustav navodi "Privatni vlasnici imaju isti društveno-ekonomski status, ista prava i obaveze kao i radni ljudi u društveno-ekonomskim organizacijama". Danas,kao rezultat napuštanja učenja Marksa, Engelsa, Lenjina i Staljina, nova klasa kapitalistčkih vlasnika, kao i nova birokratska kasta iskorišćava radnike Jugoslavije. I tako,ovaj "specifični socijalizam " koji ostavlja jugoslovenske radnike i seljake u ropstvu, jugoslovenska vlada je zadužila za 11 milijardi dolara, ugnjetavajući narode i narodnosti u Jugoslaviji,stvarajući dekadentnu zapadnjačku kulturu naslovnih strana “modnih “ magazina. I drugi su išli Titovim stopama,pomenimo samo neke: Hruščov, Kastro, Kim Il Sung, Deng Sjaoping, koji su u celini ili delimično usvojili Titove ideje “specifičnog socijalizma “ za svoje zemlje. I zaista, kineski revizionisti su već dugo poštovaoci Titovog “radničkog“ samoupravljanja, i danas modelirajući svoju ekonomiju u pravcu kapitalizma , primenjuju iskustvo Jugoslavije. Iako njihova taktika varira, a njihove teorije mogu biti kontradiktorne,svi moderni revizionisti, od Braudera i Tita, do Hruščova i Mao Ce Tunga, imaju isti cilj, da podrivaju revoluciju i produžavaju kapitalistčki sistem. Kako je to drug Enver opisao, titoistički revizionizam je "aparat za gašenje plamena socijalističke revolucije ". Tito je umro,ali titoizam živi. To je zao otrov, smišljen u tajnim obaveštajnim kuhinjama britanskog i američkog imperijalizma, koje kao okrepljujuće sredstvo koriste za zadobijene povrede koje svetskom imperijalizmu zadaju oni koji se bore za oslobođenje i socijalizam. Tito je umro, ali postoje drugi koji hoće da zauzmu njegovo mesto. Drugi,koji će sebe nazivati komunistima, koji će živeti kao kraljevi i moliti milostinju od američkog imprijalizma, i bogatstva ukradenog od znoja i muke radnog naroda Jugoslavije. Ima i drugih koji su spremni da igraju ulogu Trojanskog konja.Svi ti revizionisti su lili korokodilske suze na Titovoj sjajnoj sahrani. Prepoznajući odmetnika i reakcionara, što je i bio, mi Staljinisti-Hodžaisti ne žalimo. Žalimo marksiste-lenjiniste i revolucionare Jugoslavije, iskasapljenu po Titovom nalogu, žalimo za radnicima i seljacima koji su mučeni i ubijani u Titovom "nesvrstanom samoupravnom " kapitalističkom ''raju'' na Jadranu. Nova Jugoslavija će biti izgrađena na ruševinama Titoizma, na osnovu učenja klasika marksizma-lenjinizma:

Marksa, Engelsa, Lenjina, Staljina i Envera Hodže.


Živela obnovljena, nezavisna i socijalistička Jugoslavija u socijalističkom svetu!


Živela Jugoslovenska sekcija Kominterne (SH)!


____

(1 )Za širu analizu, pročitati : E.Hodža, ’’JUGOSLOVENSKO SAMOUPRAVLJANJE, KAPITALISTIČKA TEORIJA I PRAKSA"

 

 

16. 10. 2015.
107. godina od rođenja Envera Hodže



16. oktobra 1908.

godine, u mestu Đirokastra, u Albaniji, rođen je jedan od najvećih teoretičara marksizma-lenjinizma, predvodnik narodnooslobodilačke borbe i socijalističke revolucije albanskog naroda Enver Hodža

poseban website ..

 

 

11. 10. 1941

11 октомври Ден на народното востание на македонскиот народ

 

 

Prije 50 godina ...
Oktobar 1965 - Oktobar 2015

Masakr u Indoneziji

- Do 1 miliona mrtvih -

 

site na Indonezija ...

 


Mesara Suharto i njegova krvožedni fašističkih vojnika

 

 

 

 

1 Oktobar 2015

Prva godišnjica od osnivanja

ICS

 

International Communist Solidarity

- ICS -

 

 

 

 

Comintern (SH)

 

Programmatic Declaration

on

the question of migrants and refugees


- and its world-revolutionary solution -

 

 

 

 

 

 

Hungarian riot police use a water cannon against refugees on the Serbian side of the border, near Roszke

 

 

Narodni heroji Kosova i Metohije

Herojt e popullit te Kosove-Metohis

 

9. septembra 1945.

Godine, Ukazom Predsedništva Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Albanije, a na predlog Vrhovnog komandanta NOV Albanije Envrea Hodže, proglašen je za narodnog heroja Albanije.

 

 

Rođen je 1915. godine u Peći. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u rodnom mestu, a potom je upisao Pravni fakultet u Beogradu. Još kao učenik Pećke gimnazije, pristupio je revolucionarnom omladinskom pokretu. Godine1931. bio je jedan od osnivača sportskog kluba „Budućnost“, u kom se okupljala revolucionarna omladina. Pošto je rad klub ubrzo bio zabranjen, Ramiz je bio uhapšen i izvesno vreme je proveo u zatvoru. Član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) postao je 1933, a član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) 1936. godine. Ubrzo potom postao je član Biroa Okružnog komiteta KPJ za Kosovo i Metohiju. Godine 1938. kosovskim studentima, skojevcima i komunistima Okružni komitet KPJ za Kosovo i Metohiju je naložio da štampaju Proglas - zahtev za nacionalnu ravnopravnost Albanaca. U ovom Proglasu vlastima Kraljevine Jugoslavije upućen je oštar zahtev da prestane sa prinudnimiseljavanjem Albanaca i oduzimanjem njihovog zemljišta. Ovaj Proglas, u čijem je sastavljanju učestvovao i Ramiz, i potpisao ga sa još 68 drugova, naišao je na veliki odjek u masama. Proglas je upućen i Društvu naroda u Ženevi. Italijanskoj okupaciji Albanije 1939. godine žestoko su se suprotstavili svi Albanci. Okružni komitet KPJ za Kosovo i Metohiju organizovao je skupove na Kosovu i Metohiji i politički osvetljavao fašistički upad u Albaniju. Bili su i štampani su letci na albanskom jeziku. Policija u Peći, koja je imala u rukama desetak ovih letaka, organizovala je hapšenja, a među zatvorenima bio je i Ramiz Sadiku. Dva meseca je bio zatvoren u zloglasnoj Šerehmet-kuli u Peća, a potm je bio prebačen u zatvor na Adi Ciganliji. Kasnije je, ponovo vraćen u Peć, gde mu je organizovno suđenje. Tužilac je tražio smrtnu kaznu, ali pošto krivica nije mogla biti dokazana, oslobođen je. Odmah potom, morao je da prekine studije (bio je na trećoj godini) i ode na odsluženje vojnog roka. Aprilski rat, 1941. godine, ga je zatekao na odsluženju vojnog roka u 42. pešadijskom puku u Bjelovaru. Posle žestokih borbi, koje je njegov bataljon vodio kod Daruvara sNemcima, bio je zarobljen i odveden u sabirni gradski logor. Uz pomoć, bjelovarske partijske organizacije, uspeo je da pobegne iz zarobljeništva i vrati se u Peć. Po dolasku u rodno mesto, morao je da živi ilegalno, zbog straha da ga kao poznatog komunistu neuhapsi italijanska policija. Iako u ilegalnosti, aktivno je radio u Birou Okružnog komiteta KPJ za Kosovo i Metohiju. Na početku okupacije, morao je gotovo sam da rukovodi Okružnim komitetom, jer su mnogi rukovodioci bili prešli u Crnu Goru. Jula 1942. godine bio je uhapšen, na partijskom zadatku u Peći, i ponovo zatvoren u zloglasnu Šeremet-kulu. I pored stalnog mučenja, nije ništa odao, pa je zbog toga, septembra iste godine, prebačen u zatvor u Tiranu. Zahvaljujući, grupi albanskih komunista,uspeo je da pobegne iz zatvora u ilegalno se vrati na Kosovo. Aprila 1943. godine, zajedno sa Borom Vukmirovićem, boravio je u Đakovici.Na putu za Prizren, 7. aprila 1943. godine, kod sela Landovice upali su u zasedu i u borbi sa italijanskim fašistima i balistima ranjeni i uhvaćeni. Znajući da su visoki rukovodiociNarodnooslobodilačkog pokreta, neprijatelj je pokušao da mučenjem od njih izvuče podatke o drugim članovima pokreta. Pošto nisu hteli ništa da govore, odlučeno je da budu streljani. Streljani su zajedno 10. aprila 1943. godine, a na naredbu da se razdvoje, zagrlili su se još jače i kličući Narodnooslobodilačkoj borbi otišli u smrt. Ukazom Predsedništva Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ), 6. marta 1945. godine, zajedno sa Borom Vukmirovićem, među prvim borcima Narodnooslobodilačke vojske, proglašen je za narodnog heroja jugoslavije. Ubrzo potom, 9. septembra 1945. godine, Ukazom Predsedništva Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Albanije, a na predlog Vrhovnog komandanta NOV Albanije Envera Hodže, proglašen je za narodnog heroja Albanije. U godinama posle Drugog svetskog rata, Boro i Ramiz (albanski: Boro dhe Ramiz) su predstvaljali simbol bratstva i jedinstva srpskog i albanskog naroda i Narodnooslobodilačke borbe na Kosovu.

 

 

Ramiz Sadiku i Boro Vukmirović

- simbol prijateljstva između albanske i jugoslovenskih naroda

 

 

Julijus Fučik

(23. februara 1903.- 8. septembra 1943.)

čehoslovački politički aktivista, literarni i pozorišni kritičar, prevodilac, novinar i pisac.

poseban website...

 

 

30 godina od smrti

ERNST AUST

12.4.1923. - 25.8.1985

"Svetski marksističko-lenjinistički pokret raste i jača".

 

 

 

Kad Proleće Kasni Partizanski Film 0003

(youtube.com)

 

 

40 godina

Socijalističke Albanije

(Фото Албум)

 

 

40 godina

Socijalističke Albanije

(youtube.com)

 

 

 

Republika sovjeta jeste, prema tome, onaj traženi i najzad nadjeni politički oblik u čijem se okviru mora izvršiti ekonomsko oslobodjenje proletarijata, potpuna pobeda socijalizma.

Staljin O osnovima lenjinizma

O osnovima lenjinizma

 

(Predavanja držana na Sverodovljevom univerzitetu početkom aprila 1924 g.)

 

IV
Diktatura proletarijata

 

 

 

Dole sa srpskim antikomunizmom!

MAJSTORI LICEMERJA

 

Mediji u Srbiji, uglavnom instrumentalizovani od strane aktuelne vlasti, objavili su vest da je granična policija Srbije zaplenila veću količinu „albanske nacionalističke literature“. Takodje se navodi da se u knjigama spominju komandanti OVK, predvodnici otpora tokom rata na Kosovu 90ih.

„Zgražavanje“ tih medija nad naslovom knjige, gde se govori o zločinima srpskih vlasti nad albanskim stanovništvom u 19.i 20.veku čudi, jer je to danas istorijska činjenica. Danas više niko ne može opovrgnuti činjenicu da su Albanci od sredine 19. veka u Srbiji proterivani, asimilovani,da su im uzimana imanja, da su raseljavani. Ne samo to. Još početkom 20. veka obrazovana je tzv „Karnegijeva komisija“ za utvrdjivanje zločina nad muslimanima (,medju kojima su najbrojniji bili Albanci) tokom Balkanskih ratova, što potvrdjuje tačnost tvrdnje da su se zločini dešavali. Slična praksa se dešavala i u 20.veku, a kulminacija se dogodila 90ih godina.

Država Srbija ovim pokazuje da je spremna da krši i najelemantarnija prava svojih gradjana. Uskraćuje im pravo da čitaju literaturu na svom jeziku, da imaju svoje nacionalne heroje, svoju istoriju. Da li postoji zakon o zabrani čitanja takve literature? Umesto da se bave elementarnim ekonomskim pitanjima u zemlji skreće se pažnja na „albanski nacionalizam“ i to od strane te iste države koja rehabilituje i slavi najveće zločince,nacionaliste, i saradnike okupatora, rehabilituje Dragoljuba Mihailovića, a na putu je i da se vrati „čast“ i Milanu Nediću, nameće srpsku, nacionalističku simboliku, počev od grba, zastave, himne itd.

 

Jugoslovenska sekcija osudjuje ovakve postupke vlasti u Srbiji, smatrajući ih štetnim, antidemokratskim i licemernim.

 

Dole šovinizam!

Živeo proleterski internacionalizam!

Živela solidarnost Jugoslovenskih naroda sa Albanskim narodom!

Proleteri Balkana-ujedinite vaše zemlje protiv nacionalizma i imperijalizma!

Ujedinite se u socijalističkoj revoluciji

- protiv kapitalizma, za socijalizam!

Za komunistički Balkan u komunističkom svetu!

 

 

12 avgusta, po zvaničnoj verziji ubijen je general Arso Jovanović


Arso Jovanović (Zavala, kod Podgorice, 24. mart 1907 — okolina Vršca , 12. avgust 1948), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i general-pukovnik JA. U periodu od 1945. do 1948. godine obavljao je funkciju načelnika Generalštaba Jugoslovenske armije. Rođen je 24. marta 1907. godine u malom mestašcu Zavala kod Podgorice, u plemenu Piperi. Arso je srednju školu završio u Nikšiću, a Vojnu akademiju je upisao u Beogradu 1924. godine. U klasi je tada bio zajedno sa Velimirom Terzićem i Petrom Ćetkovićem, kasnije proslavljenim komandantima partizanskih jedinica. Kao najbolji u ovoj klasi vojnih pitomaca, bio je predložen za nastavak školovanja u Francuskoj, gde su tada slati vojni kadeti. Vojnu akademiju je završio sa najvišim ocenama 1928. godine, a zatim je upisao Višu školu vojne akademije, koju je završio 1934. godine. Arso Jovanović je tada imao čin poručnika i nastavi je svoje dalje vojno usavršavanje. Dopunski tečaj Više škole Vojne akademije je završio 1940. godine. Čin kapetana dobio je 18. januara 1938. godine i tada se nalazio na generalštabnoj pripremi. U čin kapetana prve klase unapređen je 20. decembra 1938. godine. Po oceni vojnih stručnjaka, i lično ministra vojnog Milana Nedića, zbog svojih sposobnosti, kapetan Arso Jovanović je prebačen kao komandir čete u Školu rezervnih pešadijskih oficira. Zatim je postavljen na dužnost komandanta Školskog bataljona u Pešadijskoj školi aktivnih oficira. Bilo je to pred sam početak Aprilskog rata, 1941. godine. Napad Sila Osovine na Kraljevinu Jugoslaviju, zatekao je kapetana Arsu Jovanovića na mestu komandanta Đačkog bataljona. U svom rodnom mestu je sačekao i čuveni Trinaestojulski ustanak u Crnoj Gori. Kad je izbio sovjetsko-nemački rat, Crna Gora je ustala na oslobođenje. I pored toga što nije bio izvršen plan i priprema gerilskog načina ratovanja, vršene su pripreme za opšti ustanak. Kapetan Arso Jovanović je komandovao svojim snagama koje su jurišale na Italijane kod Crmnice, kada su pod njegovom komandom porazili jedan italijanski bataljon. U vreme ovih borbi, cela Crna Gora se podigla na noge. Samo odred kapetana Arse Jovanovića je zarobio 2.000 Italijana i veliki ratni plen. Do podele plena nije dolazilo kao što je bilo dogovoreno između partizanskih odreda i vojnika vojske kraljevine Jugoslavije. U takvim prilikama, kapetan Arso Jovanović je rešio da svoj ratnički i komandni duh pokuša da pokaže u partizanima. U partizanskim odredima je lepo primljen. Nosio je svoju kapetansku uniformu sve do povlačenja partizanskih snaga iz Crne Gore. Po prelasku u narodnooslobodilački pokret, postavljen je zbog svog velikog ratnog iskustva na mesto Načelnika štaba Narodnooslobodilačkih gerilskih odreda, odnosno Glavnog štaba NOP odreda za Crnu Goru i Boku. Do decembra se stalno nalazio u Glavnom štabu za Crnu Goru. U međuvremenu, italijanska vojska je uspela da prebaci jedan armijski korpus, tri divizije iz Albanije radi gušenja ustanka. Kapetan Arso Jovanović se našao pritešnjen velikim snagama koje su polako čistile teritorije od partizanskih odreda. Naredio je pokret prema Cetinju, gde su partizanski odredi čak uspeli da opkole italijanskog guvernera. Italijani su uspeli da deblokiraju Cetinje. Kapetan Arso Jovanović naređuje napad na Kolašin i Šavnik, ali je neprijatelj imao mnogo jače snage i naterao je većinu partizanskih odreda u povlačenje. Pljevaljska bitka Videći postojeću situaciju, naređuje odstupanje na čitavom frontu sve do dolaska sandžačkih trupa. Za ovu akciju je u Crnoj Gori bilo mobilisano 3.500 ljudi. 20. novembra počeo je marš-manevar tih snaga iz svih krajeva Crne Gore. Glavni pravci nastupanja za pojedine odrede su bili: Kolašin, Mojkovac, Mioče, Donja i Gornja Morača, Boan, Đurđevića Tara, Nikšić, Šavnik, Žabljak. Kapetan Arso Jovanović je naredio zauzimanje Pljevalja, po svaku cenu. Vršeno je opkoljavanje grada. Borba za Pljevlja je počela 1. decembra upadom glavnine snaga u sam grad. Kapetan Arso Jovanović se nalazio među svojim borcima. Naređivao je juriš, odstupanje, pa ponovo juriš. Cilj je bio zauzeti grad. U zauzimanju grada učestvovali su Komski bataljon, bataljon „Bajo Pivljanin“ i „Zetsko-lješanski“. Grad je bio skoro osvojen, međutim neprijateljski protivnapad je bio silovit, pa je Arso Jovanović morao da naredi odstupanje. Neprijatelj je izbrojao 74. mrtva, a partizanski odredi 253. Nakon neuspešne bitke za Pljevlja, kojom je trebalo da se poveže slobodna teritorija u Sandžaku i Crnoj Gori, kapetan Arso Jovanović je pozvan u Vrhovni štab. Postavljen je 12. decembra 1941. godine za Načelnika Vrhovnog štaba NOPOJ-a. Na ovom mestu je ostao sve do kraja rata. Kao načelnik, kapetan Arso Jovanović je napisao iscrpan izveštaj o ustanku u Crnoj Gori i neuspehu u osvajanju Pljevalja. Stalno se kretao sa Vrhovnim štabom, a bio je i predavač u prvoj partizanskoj oficirskoj školi u Drvaru 1944. godine. Posleratni period i pogibija Posle oslobođenja Arso Jovanović se nalazi na funkciji načelnika Generalštaba Jugoslovenske armije. Posle donošenja Rezolucije Informbiroa, juna 1948. godine, Arso se izjasnio za Rezoluciju i zajedno sa pukovnikom Vladom Dapčevićem i generalom Brankom Petričevićem, rešio je da pobegne u Rumuniju. Pod izgovorom da idu u lov, uveče 11. avgusta 1948. godine, pokušali su da prebegnu preko jugoslovensko-rumunske granice, ali je bekstvo osujećeno nailaskom na na graničnu patrolu. Tom prilikom su poginuli Arso Jovanović i njihov vodič upravnik lovišta Arbajac. General Petričević se vratio u Beograd gdje je probao da predstavi događaj kao lovački izlet ali je ubrzo uhapšen U narodu je postojala snažna sumnja u ovakav scenario, pa su se mogle čuti različite druge verzije ovog događaja koje su dovodile u pitanju zvaničnu.

 

 

 

ENVER HODŽA - zauvijek !!

 

 

Fridrih Engels

(28. novembar 1820 – 5. Avgust 1895)

120 godina od smrti

 

Engels je, zajedno sa Karlom Marksom, otac marksističke teorije. Godine 1845. objavio je knjigu "Stanje radničke klase u Engleskoj", A tri godine kasnije i "Komunistički manifest", delo koje je dovelo do pojave komunizma. Finansijski je pomogao Marksa da bi mogao da objavio njegovo čuveno delo "Kapital". Cela istorija je istorija klasne borbe. Država je samo instrument represije jedne klase nad drugom - a to važi i za demokratske republike i za monarhije. Pogledajte Parisku komunu. To je bila diktatura proleterijata. Gram akcije vredi koliko i tona teorije. Sve što je realno u ljudskoj istoriji, vremenom postaje iracionalno. Neka vladajuće klase drhte pred komunističkom revolucijom! (Komunistički manifest). Srednje klase imaju zaista izuzetan stav o društvu. One stvarno misle da ljudi postoje samo ako zarađuju novac, ili ako pomažu drugima da ga zarade. Proleteri nemaju da izgube ništa, osim svojih lanaca. Samo nekoliko dana provedenih u fabrici mog oca bilo je dovoljno da postanem svestan zverstva sistema.

 

Posebna web stranica

 

engleski


njemački

 

 

 

 

 

Fridrih Engels

Principi komunizma

 

Фридрих Енгелс

 
Јесен 1895.

 

 

List emigracije u Bugarskoj

 

 

 

leci jugoslovenskih patriota tog vremena

 

 

leci jugoslovenskih patriota tog vremena

 

 

 

List jugoslovenske emigracije u Rumuniji 'Pod zastavom internacionalizma'

 

 

 

zahvaljujući drug Branislav!

Živeo Lenjinizam - Staljinizam!

 

Original falsifikata - oni hoce da bace sliku druga staljina

Yugoslavia,1948.

 

 

 

1953

 

 

Staljin - 1925

 

Da konkurentska borba slovenačke i hrvatske buržoazije sa srpskom ne može da ne igra izvesnu ulogu,u to naravno ne može biti sumnje.Ali je nesumnjivo i to da čovek,shvatajuci smisao nacionalnog pokreta u konkurentskoj borbi buržoazije raznih nacionalnosti,ne može da posmatra nacionalno pitanje kao pitanje u suštini seljačko.U čemu je suština nacionalnog pitanja sada,kada nacionalno pitanje iz lokalnog i unutardržavnog prerasta u svetsko pitanje,pitanje borbe kolonija i zavisnih nacija protiv imperijalizma?Suština nacionalnog pitanja sada se sastoji u borbi narodnih masa kolonija i zavisnih naroda protiv imperijalizma finansijske eksploatacije,protiv politicčkog podčinjavanja i kulturnog obezličavanja tih kolonija i naroda od strane imperijalističke buržoazije vladajuće nacije.Kakvo značenje moze imati pri takvom položaju nacionalnog pitanja konkurentska borba buržoazija raznih nacionalnosti medju sobom?Bezuslovno,ne odlucujuće,u odredjenim slučajevima čak i beznačajno.Očigledno,da se ovde uglavnom radi ne o tome da buržoazija jedne nacije tuče ili moze potući u konkurentskoj borbi druge nacije,već o tome da imperijalistička grupa vladajuće nacije eksploatiše i ugnjetava mase,i pre svega seljake kolonija i zavisnih naroda,a ugnjetavajući i eksploatišući,ona ih samim tim uvlači u borbu sa imperijalizmom pravi od njih saveznike proleterske revolucije.Ne treba posmatrati nacionalno pitanje kao pitanje u suštini seljačko,ako se socijalni smisao nacionalnog pokreta svodi na konkurenciju buržoazija raznih nacionalnosti.I obrnuto,ne treba gledati socijalni smisao nacionalnog pokreta u konkurentskoj borbi buržoazija različitih naroda,ako se nacioalno pitanje posmatra kao pitanje u sustini seljačko.Staviti znak jednakosti medju njima je nemoguće.

 

Staljin ‘’Još jednom o nacionalnom pitanju’’


1925.

 

 

 

27 jul-srpanj Dan ustanka naroda Bosne i Hercegovine i Hrvatske

 

 

 

22.julij Dan vstaje naroda Slovenije

 

 

Slava osvoboditeljem slovenskega naroda!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Poruka

Jugoslovenske Sekcije Kominterne (SH)

 


Povodom ‘poruke solidarnosti’ upucene Komunističkoj partiji Grčke (KKE)

 

 

 


Od strane NKPJ i ostalih reformističkih i revizionističkih partija sa prostora Jugoslavije Komunistička Internacionala (SH) u potpunosti podržava zahteve trudbenika, radničke klase Grčke u borbi protiv aktuelnog buržoasko-kapitalističkog režima, koja je izdala interese Grčkog naroda u ovom za njih, teškom trenutku. Demagogija i laži ‘levičarskih’ partija su jasnije nego ikad. Nažalost, KKE, kao reformisticka partija takodje spada u red onih partija koje, predstavljajući se kao ‘marksističko-lenjinističke’, dovode u zabludu Grčki narod. KKE nije istinska marksističko-lenjinistička partija, koja je to svojim reformizmom i pokazala. Mnogi istinski komunisti su napustili njene redove, upravo zbog njene politike izdaje radničke klase Grčke.

NKPJ je organizacija koja podržava ruski imperijalizam, koja okuplja članstvo na bazi rusofilstva, a ne marksizma-lenjinizma. Ruski imperijalizam je ništa manje opasan od američkog, ili bilo kog drugog.

Komunistička Internacionala osudjuje NKPJ, kao i pokrete i partije sa prostora Jugoslavije potpisnike ovog pisma, smatrajući ih kompromiserskim, revizionističkim, i pronacionalističkim.

Jugoslovenska Sekcija Komunističke internacionale (SH)


 

 

 

Drugi kongres Kominterne


95. godišnjica Drugog kongresa Kominterne

19. 7. 1920 - 19. 7. 2015


Posebna web stranica

engleski
njemački

 

 

 

Više od 200 rudara rudnika Mramor, Kreka odbija izaći iz jame

 

Više od 200 rudara Rudnika uglja Mramor, iz sastava Rudnika Kreka u Tuzli, odbija izaći iz jame, protestirajući zbog kašnjenja plaća, toplog obroka, uplate doprinosa i kašnjenja uplate kreditnih rata.

Rudari prve, druge i treće smjene odlučili su se na ovaj čin nakon što uprava rudnika nije ispunila obećanja da će topli obrok i rate kredita biti uplaćeni do drugog jula ove godine. ovo je drugi put u proteklih mjesec dana da 240 rudara iz jame "Mramor", iz sastava Rudnika mrkog uglja ˝Kreka˝, u znak protesta odbija izaći iz jame.

Prvi put je 19. juna ove godine u ovoj jami izbila pobuna, kada su rudari treće smjene odbijali izaći iz jame. Razlog je bio isti, a nakon što su dobili obećanje da će im biti isplaćena potraživanja, rudari su izašli iz jame.

 

 

Komunistička Internacionala (SH) u potpunosti podržava zahteve radnika rudnika ‘Kreka’ u Tuzli, u njihovim zahtevima za poštovanje njihovih elementarnih prava.

 

Neljudski uslovi i neisplaćivanje zarada su gotovo redovna pojava ne samo u Bosni i Hercegovini,već u svim zemljma Jugoslovenskog prostora. Nemar i nebriga, kao i diskriminacija radnika su postali pravilo. Zloupotreba i razni vidovi pritisaka,kršenja elementarnogg ljudskog dostojanstva ljudi, danas se gotovo redovno vidja. Zato,svi radnici Bosne i Hercegovine treba da ustanu u borbu za zaštitu svojih prava.

 

Drugovi,neka vašoj borbi bude uzor i ustanak herojskih Husinskih rudara!

 

 

 

 

 

 

 

zahvaljujući prevod Druže Branislav

ENVER HODŽA

 

GOVOR NA MOSKOVSKOM SAVETOVANJU PREDSTAVNIKA 81 KOMUNISTICKE I RADNICKE PARTIJE 16.NOVEMBRA 1960.

(Savetovanje 81.komunisticke i radnicke partije,u Moskvi od 10 XI do 1 XII 1960.)

 

Izvodi ‘’

…Prinudjeni smo da saopstimo na ovom savetovanju , da je sovjetsko rukovodstvo od opasnosti nacina razgovora sa Albanijom kao sa titoistickom Jugoslavijom preslo na konkretno delovanje. Ove godine,nasu zemlju su zadesile mnoge stihije i nesrece. Bio je snazan zemljotres, u oktobru su bile poplave, a narocito strasna je bila susa-120 dana nije palo ni kap kise. Skoro svi zasadi su izgoreli. Narodu je pretila glad. Ionako slabe rezerve su potrosene. Nasa vlada se odmah obratila Sovjetskom Savezu za kupovinu psenice,objasnivsi nasu tesku situaciju. To je bilo posle Bukurestanskog savetovanja 45 dana smo cekali odgovora od Sovjetske vlade, a za narod je bilo psenice za svega 15 dana. Po isteku 45 dana i posle vise ponovljenih trazenja, Sovjetska vlada , umesto 50 hiljada tona, koliko smo trazili, poslala nam je tek 10 hiljada ona, sto bi bilo dovoljno tek za 15 ak dana, pri cemu bi i to bilo dostavljeno tokom septembra, oktobra. To je bio ocigledan pritisak na nasu partiju , sracunat na to da bi je podcinili volji Sovjetskih rukovodilaca. Zar u Sovjetskom Savezu,koji prodaje psenicu celom svetu, nije bilo 50 hiljada tona zrna za albanski narod, vernog druga i bratsku zemlju , za narod koji je ostao veran marksizmu-lenjinizmu i socijalistickom bloku u vremenu kada ne njegovom krivicom mu preti glad? Jednom nam je Hruscov rekao ‘’Ne brinite za psenicu,to sto vama zatreba godisnje, kod nas pojedu glodari’’. Ispada,da glodari u Sovjetskom Savezu su mogli da jedu, a albanski narod neka umire od gladi sve do tad, dok rukovodstvo Albanske Partije Rada se ne podcini volji sovjetskog rukovodstva. To je uzasno drugovi, ali to je tako… Nije prijateljski ni otkaz Sovjetskog Saveza da nam psenicu postavi po kliringu, i samim tim nas primora da damo neveliku zlatnu rezervu nase Nacionalne banke, da bi kupili u Sovjetskom Savezu kukuruz i proju za svoj narod…

Cinjenicu,da li Albanija ide po putu socijalizma i pripada li socijalistickom taboru, ne odredjujete vi Hruscov, to ne zavisi od vasih zelja.To odredjuje albanski narod,na celu sa svojom Partijom Rada, on je to odlucio u svojoj borbi , i nema sile koja je sposobna da ga skrene sa tog puta. Sto se tice toga,da je nasa Partija Rada najslabija karika u socijalistickom taboru i medjunarodnom komunistickom pokretu , duzni smo da kazemo da je dvadesetogodisnja istorija nase partije , herojska borba naseg naroda i nase partije protiv fasistickih zavojevaca , kao i 16 godina proslih od oslobodjenja , period,u toku kog je nasa partija i nas malobrojni narod izdrzao sve uragane , govori suprotno. Nalazeci se u neprijateljkom okruzenju slicno ostrvu u buri, Narodna Republika Albanija je smelo izdrzala sve napade i provokacije imperijalista i njihovih slugu.Ona stoji, doslovce kao granitna stena i visoko drzi zastavu socijalizma u pozadini neprijatelja…

Da li je moguce dopustiti, da jedna partija cini diverzione akte unutar druge, s ciljem razbijanja jedinstva, i svrgavanja rukovodstva druge partije ili druge drzave? Ni u kom slucaju! Sovjetski rukovodioci su optuzili druga Staljina da se mesao u stvari drugih partija namecuci im stavove Partije Boljsevika. Mozemo posvedociti,da u odnosu na nas, drug Staljin nikada nije dopustao nista slicno,uvek se obracao albanskom narodu i Albanskoj partiji rada kao veliki marksist, izvanredan internacionalist, kao drug, brat i iskreni prijatelj albanskog naroda. Drug Staljin je 1945. godine,kada je nasem narodu pretila glad, parobrode,natovarene psenicom i namenjene sovjetskom narodu, kome je psenica bila tada veoma potrebna, skrenuo sa puta, i odmah ih poslao albanskom narodu. Sadasnje sovjetsko rukovodstvo je dozvolilo sebi vrlo ruzno postupanje…

 

Da li je revizionizam u potpunosti raskrinkan, kako to tvrde sovjetski rukovodioci? Ne,to nije sasvim tako. Revizionizam je bio i ostaje glavnom opasnoscu, jugoslovenski revizionizam nije likvidiran, i sudeci po tome,kako se s njim postupa, dodeljeno mu je siroko polje delovanja u svim normama. Da li u drugim partijama nema zabrinjavajucih pojava savremenog revizionizma? Ko govori ‘nema’ taj zatvara oci pred tom opasnoscu, I jednog divnog jutra se mozemo naci pred neocekivanim. Mi marksisti smo zato duzni da analiziramo nas rad, kako nas je ucio Lenjin.On se nije bojao gresaka, gledao ih je u oci i ispravljao ih…

Albanska partija rada smatra neophodnim preispitivanje svih pitanja, u svetlu marksisticko-lenjiniticke analize i ispravljati greske tamo gde one postoje. Uzmimo pitanje o kritici Staljina i njegovog dela. Buduci da je nasa Partija marksisticko-lenjinisticka, u potpunosti smo uvereni da je kult licnosti stetan i stran komunistickom pokretu. Marksisticke partije su obavezne ne samo da ne dopustaju razvitku kulta licnosti , koji sputava aktivnost narodnih masa,negira njihovu ulogu, protivreci razvitku samog partijskog zivota, i zakonima koji je uredjuju, vec svim silama treba da se bori za iskorenjavanje kulta, kaa pocne da se ispoljava u bilo kojoj zemlji. S tim u vezi smo u potpunosti saglasni da je trebalo kritikovati Staljinov kult, kao stetnu pojavu u partiji. No po nasem misljenju, na 20. kongresu i posebno u tajnom referatu pitanje o drugu Staljinu nije bilo potavljeno pravilno, i sa marksisticko-lenjinistickom objektivnoscu..

Zato je po tom pitanju Staljin bio surovo i nepravedno osudjen na 20.kongresu. Drug Staljin i njegovo delo pripada ne samo KPSS, i sovjetskom narodu, vec i svima nama…

Zasto je na 20.kongresu drug Staljin osudjen bez prethodne konsultacije sa drugim komunistickim i radnickim partijama? Zasto je pred komunistickim i radnickim partijama sveta Staljin odjednom bio predan ‘anatemi’ i mnoge bratske partije su saznale za to kada su imperijalisti stampali tajni referat i u tonama ga prodavali? Komunistickom i progresivnom svetu osuda druga Staljina je bila nametnuta Hruscovim. Sta su mogle da urade nase partije u toj situaciji kada je sasvim neocekivano, koristeci veliki autoritet Sovjetskog Saveza, svima njima to nametnuto? Albanska Partija Rada se nasla pred velikom dilemom:ona nikada nije niti ce biti ubedjena o pravednosti osude druga Staljina na takav nacin i u takvoj formi, kako je to uradio Hruscov…

Albanska Partija Rada je ispoljavala trezvenost i pravednost tom slavnom marksisti, koga se,za zivota ni jedan ‘hrabrisa’ od nas nije usudio da kritikuje i na kog su posle smrti poceli da bacaju blato,pri cemu je stvorena takva atmosfera, koja je nipodastavala citavu slavnu epohu, kada je bilo stvorena prva u svetu socijalisticka drzava, SSSR ojacao, bili uspesno unistene imperijalisticke zavere,bili unisteni trockisti, buharinovci, kulastvo kao klasa, kada je stvaranje teske industrije konacno pobedilo, kolektivizacija, jednom recju epoha, kada je Sovjetski Savez postao kolosalno velikom drzavom , uspesno izgradjujuci socijalizam, a u periodu Drugog sv. rata ispoljio legendarni heroizam, unistio fasizam, epoha kada je bio stvoren mocan lager socijalizma, itd. APR smatra nepravednim,nenormalnim i nemarksistickim, da se iz cele te epohe izbrise Staljinovo ime I njegovo veliko delo,kako se to cini. Slavno i besmrtno delo Staljina smo duzni da stitimo svi mi. Ko to ne radi,on je opportunist i kukavica. Drug Staljin ,kao covek i kao vodja Komunisticke partije boljsevika, bio je u to vreme, nakon Lenjinove smrti, najistaknutiji vodja medjunarodnog komunizma, koji je imao jako veliki autoritet na ucvrscenje i razvitak komunizma u celom svetu. Svi teoretski radovi druga Staljina su jak dokaz njegove vernosti genijalnom ucitelju, velikom Lenjinu, i lenjinizmu. Staljin se borio za prava radnicke klase i trudbenika celig sveta, sa velikom doslednoscu i do kraja se boreci za slobodu naroda nasih zemalja narodne demokratije. Bas zato Staljin pripada citavom komunistickom svetu, ne samo sovjetskim komunistima, on pripada trudbenicima celog sveta ,ne samo sovjetskim…

Da li je bilo gresaka kod Staljina? Naravno,bilo je. Za tako dug period, bogat herojskim podvizima i naporima,ratovima i pobedama, nije moglo biti bez gresaka, pri cemu ne samo licnih gresaka J.Staljina, vec celog rukovodstva, kao kolektivnog organa. Koja partija i koji rukovodilac mogu da kazu da ne dopustaju greske u svom radu?Kada se prave kritike na racun sadasnjeg sovjetskog rukovodstva savetuju nam da gledamo napred, da nece da polemisu,kada je rec o Staljinu, onda se ide daleko, daleko u proslost, da bi kopali po slabim tackama Saljinove delatnosti…

APR zvanicno izjavljuje,da je ona protiv postojecih aktivnosti i osuda o delu i licnosti J.V.Staljina. Zasto su sovjetski rukovodioci postavili to pitanje na taj nacin i u takvoj iskrivljenoj formi kada se moglo kada se sve to moglo ispraviti i ukloniti kako Staljinove, tako i greske rukovodstva a da ne izazovu tako velik potres u srcima komunista celog sveta, kojima je samo disciplina i uvazavanje SSSRa ne dozvoljavaju protivljenje. Mikojan kaze da se oni nisu osmelili da kritikuju druga Staljina za zivota zato sto bi im on skinuo glavu. Mi smo uvereni da drug Hruscov nece nama skinuti glave zbog pravedne kritike na njegov racun. Nakon 20.kongresa desili su se poznati dogadjaji u Poljskoj , u Madjarskoj se desila kontrarevolucija,zapoceti su napadi na sovjetski sistem, desili su se potresi u mnogim komunistickim i radnickim partijama, i svima je poznato,sta se desava danas. Mi postavljamo pitanje:

Iz kog razloga se sve to desilo u medjunarodnom komunistickom pokretu , i u nasem lageru bas posle 20.kongresa? Ili mozda je to zato sto je APR sektanska, dogmatska i pesimisticka? Sve to treba da nas zabrine, mi smo duzni da nadjemo uzrok te bolesti i da je lecimo. Naravno, ta bolest se ne lece apsanjem po ramenu renegata Tita, niti izjavama da je savremeni revizionizam konacno porazen, kako to kazu sovjetski rukovodioci. Autoritet lenjinizma je bio i ostace presudni faktor. On treba da bude obnovljen tako da bi korenito i uporno bila iskorenjena pogresna shvatanja. Drugog puta za nas komuniste nema… Mogu se naci i takvi ljudi kojima se ne svidja ovo sto govori nasa mala partija. mogu je i izolovati,vrsiti ekonomski pritisak, da bi dokazali da njeno rukovodstvo eto, nije podobno.Nasu partiju mogu podvrgnuti napadima, sto se i radi…

Mi ne smatramo uvredom kada nas drugovi kritikuju pravedno i na osnovu cinjenica, ali se nikada ne mozemo sloziti sa tim da se nazivamo ‘dogmaticima’’sektantima’’uskim nacionalistima’, samo zbog toga sto vodimo upornu borbu protiv savremenog revizionizma a narocito protiv jugoslovenkog. Ako neko tu nasu borbu smatra dogmatizmom ili sektanstvom, mi mu odgovaramo: skini revizionisticke naocare pa ces jasnije videti…’’

IZABRANA DELA, TOM 2

 

 

Песма поводом 7. јула, 1941. написао немачки другови


Eingesperrt und streng bewacht.
Das Land Serbien zum Ghetto gemacht.
Imperialistische Okkupanten und Besatzer auf serbischem Raum konzentriert,
serbisches Volk und Flüchtlinge Tag und Nacht observiert.

Aufstand in Serbien
Weltimperialismus und Faschismus muß sterbien
Arbeitervolk und Bauern  setzen sich  zur Wehr.
Kampf der Unterdrückten
Gegen das braune Heer.
Es fliegen wieder Steine
Es fliegen immer mehr
Es hagelt immer Blei
es hagelt immer mehr.

Hinter Zaun und Stacheldraht
Sind zig  tausend Gefangene zusammengeschart
Bis es knallt, bis es fetzt
serbisches Volk, Arbeiter und Bauern wehrt euch jetzt !

Aufstand in Serbien
Weltimperialismus und Faschismus muß sterbien
Arbeitervolk und Bauern  setzen sich  zur Wehr.
Kampf der Unterdrückten
Gegen das braune Heer.
Es fliegen wieder Steine
Es fliegen immer mehr
Es hagelt immer mehr Blei,
es hagelt immer mehr.

Aufstand in Serbien
Weltimperialismus und Faschismus muß sterbien
Arbeitervolk und Bauern  setzen sich  zur Wehr.

Eingesperrt und streng bewacht
Das Land Serbien zum Ghetto gemacht.
Imperialistische Okkupanten und Besatzer sich auf serbischen Raum konzentriert,
serbisches Volk und Flüchtlinge Tag und Nacht observiert


Hinter Zaun und Stacheldraht
Sind zig  tausend Gefangene zusammengeschart
Bis es knallt, bis es fetzt
serbisches Volk, Arbeiter und Bauern wehrt euch jetzt !


Aufstand in Serbien
Weltimperialismus und Faschismus muß sterbien
Arbeitervolk und Bauern  setzen sich  zur Wehr
Kampf der Unterdrückten
Gegen das braune Heer.
Es fliegen wieder Steine
Es fliegen immer mehr
Es hagelt immer mehr Blei,
es hagelt immer mehr.

Aufstand in Serbien
Weltimperialismus und Faschismus muß sterbien
Arbeitervolk und Bauern  setzen sich  zur Wehr.

 

 

 

13. juli 1941.

Dan ustanka naroda Crne Gore

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ustanak u okupiranoj Jugoslaviji podigla je jula 1941.

 

 

Partizanska

 

Dan ustanka naroda i narodnosti BiH – naša stvarnost i budućnost ...
nedjeljnilistborba.wordpress.com300 × 442Bildersuche
Ustanak naroda i narodnosti Bosne i Hercegovine – 27. juli/srpanj 1941. godine, zajedno s ustankom u Hrvatskoj, nastao je iz životne ugroženosti srpskog

 

 

 

poruka solidarnosti

 

Poruka Jugoslovenske sekcije Kominterne (SH)

 

Grčkom narodu Drugovi!

Jugoslovenska sekcija Kominterne(SH) izražava solidarnost sa Grčkim narodom, radnickom klasom Grčke, i njihovom avangardom, Grčkim Staljinistima- Hodžaistima u ovom, za njih teškom trenutku.

U potpunosti podržavamo Grčki narod u njegovoj borbi, koja služi kao inspiracija svima nama, svim istinskim komunistima!

Jugoslavija i Grčka, kao dve balkanske zemlje, imaju slične sudbine.

Naša dva naroda su uvek bili na meti imperijalista, borili su se protiv istih neprijatelja!

Danas su to,pored imperijalista,i medjunarodne ‘finansijske’ institucije, produžena ruka svetskih imperijalista. Drugovi, nemojte dozvoliti da vas zavedu razne buržoaske stranke, i njihove sluge. Jedini izlaz za Grčki narod je socijalistička revolucija!

Mi narodi Balkana,ali i celog sveta,danas moramo biti solidarniji nego ikad, moramo povesti borbu protiv eksploatacije i ugnjetavanja, protiv svetskog kapitalizma i njihovih slugu!

 

Živela Socijalistička revolucija!

Živela solidarnost Grčkog i Jugoslovenskih naroda!

Živela bratska solidarnost Sekcija Kominterne(SH)!

Za socijalističku Grčku u socijalističkoj Evropi!

Neka živi proleterski internacionalizam!

Za diktaturu proletarijata!

Slava velikim klasicima Marksizma – Lenjinizma Marksu, Engelsu, Lenjinu, Staljinu i Enveru Hodži!

 

Jugoslovenska sekcija Kominterne (SH)

 

 

 

 

 

7. јул 1941. Дан устанка народа Србије

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Solidarnost sa grčkim radničke klase!
Radnici svih zemalja u Europi - ujedinite se!
Zapali vatru socijalističke revolucije u cijeloj Europi!
Živio socijalističke revolucije svijetu!
Borimo se protiv svih imperijalističkih kampa u Europi, a protiv nacionalne buržoazije evropskih zemalja!
Živela Socijalističke Republike Evrope pod diktaturom proletarijata!

 

 

 

4 JULI DAN USTANKA NARODA JUGOSLAVIJE

 

4.jula 1941. održana sednica Politbiroa Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije, na kojoj je donesena odluka o podizanju oružanog ustanka.

 

 

 

 

 

 

Živela 120. godišnjica rodjenja Hansa Bajmlera

 

рођен: 2. јула, 1895.

 

посебан сајт

енглески

немачки

руски

италијански

шпански

француски

кинески

 

 

 

 

Grčki sekcija

(u izgradnji)

 

 

 

22. јун 1941
Велики отаџбински рат почиње ...

 

 

"Друг Стаљин водио Велики отаџбински рат од совјетског народа победи над нацистичким окупаторима и бранио са почастима светски историјски тековине Октобарске револуције.
Интернационалистичка значење Великом патриотском рату је да је Стаљин - као вођа светског пролетаријата - на тај начин отворио пут за победу социјализма на светском нивоу ".
Коминтерна

(Staljinističko-Hodžaistička)
22. јун 2015

 

 

 

посебан сајт у

руски


енглески


немачки

 

 

 

 

 

 

Почасни заштита друг Стаљин је револуционарни преврат на фашистичког режима Путин експлоатације и угњетавања, посебно, и рушење читавог система грабљивачке светског империјализма у целини. "


Коминтерна

(Staljinističko-Hodžaistička))

 

 

 

 

 

 

‘’Uvek cemo cuvati sve sto smo postigli. Dosledno cemo to dalje razvijati, da bi ostavili u nasledstvo buducim pokoljenjima jaku Albaniju, uvek crvenu, kao neugasiv plamen komunistickih i partizanskih srca, ideala, Albaniju , koja bi zivela i uspevala vekovima. Ubedjen sam:narod i Partija ce sve vise i vise nositi nasu pobednicku zastavu, sve vise i vise podizati cast,prestiz i ime socijalisticke Albanije u svetu. ENVER HODZA

 

* * *

 

‘’Niko kao on,nije stitio sa takvim revolucionarnim zarom,u svako vreme u svim okolnostima ucenje Marksa,Engelsa,Lenjina i Staljina od oportunizma i devijacija’’ Iz saopstenja radio Tirane 11.04.1985.

* * *

MARKSIZAM-LENJINIZAM JE NEOPHODNOST,KAO VAZDUH KOJI DISEMO,KAO HLEB KOJI JEDEMO (E.Hodza,Iz govora na zasedanju Sekretarijata CK APR,26.4.1982.)

 

 

 

 

 

Pesma njemačkog drugova

Die brutale chauvinistische Politik der Tito-Clique und ihre Entnationalisierung der albanischen Regionen Jugoslawiens



Mit dem Titoismus geht es zu Ende,
spürt ihr der unterdrückten Völker ihre Wut?
Die marxistisch-leninistische Weltbewegung ist wieder da,
chauvinistische Politik der Tito-Clique vergoss zu viel unschuldiges Blut


Die Gewehre sind geladen, die Sicheln gewetzt
denn Titoismus das Selbstbestimmungsrecht der Völker verletzt
Volksbefreiungskampf der Völker bis es fetzt!

Bauern und Proleten sind nicht eure Diener
schreibt euch das Hinter die Ohrn!
Jugoslawien ist ein bürokratisch-kapitalistischer Staat,
ein Versaillenstaat, keine proletarische Nation !

Die Gewehre sind geladen, die Sicheln gewetzt
denn Titoismus das Selbstbestimmungsrecht der Völker verletzt
Volksbefreiungskampf der Massen bis es fetzt!


Jetzt geht es wieder los,  Kosovos Proleten kriegen auf den Kopf
sozialfaschistischer Titoismus schmeißt alle in einem Topf

Die Gewehre sind geladen, die Sicheln gewetzt
denn Titoismus das Selbstbestimmungsrecht der Völker verletzt
Volksbefreiungskampf der Massen bis es fetzt!

Auch die Genossen der jugoslawischen Sektion Komintern (SH) stehen ihren Mann
sind gegen Ausbeutung und Unterdrückung
bald sind die Titoisten alle dran
Nieder mit Titoismus und Ausplünderung


Die Gewehre sind geladen, die Sicheln gewetzt
denn Titoismus das Selbstbestimmungsrecht der Völker verletzt
Volksbefreiungskampf der Massen bis es fetzt!




na ruskom jeziku

 

«Зверская шовинистическая политика титовской клики денационализации албанских областей в Югославии»

 

(Статья газеты «Зери и Популлит» от 14.03.64г., государственное издательство «Наим Фрашери», Тирана, 1964 г.; издание на русском языке).
Настоящая статья — один из многочисленных примеров решительной борьбы АПТ и Народной Албании в защиту законных прав албанского населения в бывшей Югославии, в отношении которого титовское руководство проводило политику откровенного геноцида.
«...Фактически руководство Коммунистической партии Югославии никогда не трактовало правильно, в марксистско-ленинском духе вопрос о будущем албанцев, живущих в Югославии, отчего и должно было разрешить его, как и разрешило, неправильно и порочно, националистическим и шовинистическим, вполне антимарксистским путем.
...Вопрос о будущем албанцев, живущих в Югославии, был решен априори сверху, без согласия албанского народа Косовы и других албанских краев в Югославии и вопреки принципу самоопределения...»

(Энвер Ходжа. «Доклад о деятельности Центрального комитета Албанской партии труда, произнесенный на VIII съезде АПТ 1 ноября 1981 г.», изд. на русском языке, Тирана, 1981г., стр. 207-208).

 

 

 

 

Фото Албум

1941 - 1966

25 година
Албанска партија рада

www.enverhoxha.ru

 

 

 

15 MAJ DAN POBEDE U JUGOSLAVIJI

 

 

 

 

 

 

 

 

* * *

 

 

 

 

 

NE REHABILITACIJI ZLIKOVCA!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

70 godina Pobede nad fasizmom



9. maj 1945. - 9. maj 2015

 

 

 

Živeo 197. rodjendan

Karla Marksa

5. maj 1818 - 5. maj 2015

 

Pozdrave na engleskom jeziku ...

 

 

 

 

 

Marx-Engels Arhiva

 

 

ŽIVEO 1. MAJ Međunarodni praznik rada !

Živio proleterski internacionalizam!

 

 

Povijest nas uči da vladajuća klasa nikada nije „darovala“ slobodu, već se za nju potlačeni sami trebaju izboriti, stoga će i emancipacija radničke klase biti djelo samih radnika ili se uopće neće ostvariti.

Moramo stvoriti stvarnu, borbenu alternativu i podići novi svijet na ruševinama starog - Socijalizam u svijetu !

Živeo Staljinizam - Hodžaizam!

Živio svijetu socijalističkoj revoluciji!

Proleteri svih zemalja, ujedinite se !

 

 

 

 

 

 

20 oktobra 1944god. jedine NOVJ u sadejstvu sa jedinicama sovjetske Crvene armije oslobodile su Beograd od fašističkih okupatora i kolaboracionosta!
Jedini oslobodioci Beograda i cele Jugoslavije na kraju II svetskog rata su jedino i isključivo komunisti!
Slava svim oslobodiocima i poginulim borcima!

 

 

Енвер Хоџа


 

Znacaj NOB u istoriji naroda Jugoslavije
Clanak objavljen u listu ‘’Zeri I Populit’’
5.aprila 1970.

 

 

 

Branislav Ilić

Branislav Ilić

 

['free translation' - adapted from google translator]


Navrsava se 29 godina,od 6.aprila 1941.godine,kada je Hitlerova Nemacka i fasisticka Italija izvrsili varvarsku agresiju na Jugoslaviju.Kao sto je 7.april 1939.i za Albaniju,tako ovaj datum za narode Jugoslavije oznacava simbol teskih dana fasistickog zarobljenistva,koji je doneo neopisive patnje i zrtvovanja.Istovremeno,on je znacio i pocetak slavnog antifasistickog otpora koju su predvodili komunisti, koji je kulminirao epskom Narodnooslobodilackom borbom,najslavnijim periodom istorije tog naroda.
Uprkos sabotiranju i izdaji vladajuce klase,narodi Jugoslavije su docekali okupatore sa oruzjem,i borili se hrabro i odlucno protiv kapitulacije starog,monarhistickog rezima.Kada je vlada Cvetkovica,uvela Jugoslaviju u trojni pakt Hitlerove Nemacke,desila se eksplozija revolta i narodnog ustanka,koji ju je je zbacio,ne prihvatajuci pakt.Trula i izdajnicka stara kraljevska komanda je izdala narod i podrivala oruzani otpor Jugoslovenskih patriota,koji su pruzali otpor svirepom napadu Hitlera.Ali dok su Nedic i njegovi satrapi kapitulirali,narod Jugoslavije se digao na noge,i ispunio planine mladim borcima,hrabrim sinovima svog naroda,koji nisu zalili svoje zivote,za cast njhove zemlje,dok se ne isteraju okupatori i izdajnici.
Hrabri narodi Jugoslavije,vekovima su se borili za slobodu i svoju nezavisnost protiv hordi stranih osvajaca.
Ponovo su to pokazali i u Narodnooslobodilackoj borbi,ali protiv sile vece nego ikada.
Krv,zrtve i velika odricanja,hrabrost i junastvo bili su osobine desetine,stotine partizana,sastavljenih od svih narodnosti koje su cinile Jugoslaviju,neizbrisivi su primer odlucnosti da se odbrani nezavisnost,suverenost,nacionalni identitet i nacionalno dostojanstvo,demokratska prava surovo sputavana od strane srpskih kraljeva i okupatora.
Narodnooslobodilacka borba naroda Jugoslavije protiv nemackih i italijanskih fasistickih osvajaca je u bliskoj vezi sa naporima da se ostvare zelje ne samo za nacionalno oslobodjenje,vec i socijalnog,da se zaustavi restauracija starog monarhistickog rezima,sto je bilo bitno ne samo za njihovu sudbinu,vec i za Evropu i citav svet.U vreme kad je fasisticka kuga stavila pod svoju cizmu gotovo ceo kontinent,i kada je Hitler poceo svoju monstruoznu agresiju na Sovjetski Savez,oruzani ustanak Jugoslovenskog naroda je otpoceo i nastavio se do potpunog oslobodjenja zemlje.Pod vodjstvom komunista,uvereni u pobedu,tokom neravnopravne borbe sa neprijateljem naoruzanim do zuba,koji je sejao teror i masakre gde god bi se pojavio,sto je bio jedini zakon njegove vladavine.Zasluga Narodnooslobodilacke borbe naroda Jugoslavije je cinjenica da nije bilo jednostavno pruziti otpor,cak ni pasivnu samoodbranu protiv destruktivne aktivnosti neprijatelja.Od pocetka,okupacione snage su imale velike akcije,s ciljem da se partizanska vojska sabije i unisti.Strani okupatori u saradnji sa domacim izdajicama,stvorenih kako bi unistili Nacionalnu oslobodilacku armiju i oruzani otpor ugnjetenih naroda,preduzeli su jednu za drugom brojne ofanzive,koristeci brojne vojne snage.Oni su naneli zemlji veliku stetu.
Osim materijalne stete,koja je nesaglediva,u borbi protiv okupatora i njihovih satrapa,ubijeno je preko million i sedamsto hiljada ljudi.Ali i pored svih zlocina i strahota neprijaelja narod se branio,hrabro je stajao i protiv saradnika okupatora,cetnika i ustasa,hortijevaca i bugarskih fasista i odneo pobedu nad svima njima.
Narodnooslobodilacka borba naroda Jugoslavije predstavlja vredan doprinos zajednickoj pobedi nad fasizmom.To je neosporna istorijska cinjenica koju niko ne moze poreci.Uvek cemo isticati,sa postovanjem i uvazavanjem,uprkos politici koju danas sledi Jugoslavija,da su njeni narodi tezili nacionalnom oslobodjenju i socijalizmu.
Nedavno je eksplodirala kampanja puna mrznje,narocito u bugarskoj revizionistickoj stampi,koja potcenjuje,cak negira Narodnooslobodilacku borbu naroda Jugoslavije.Drskost ide tako daleko da kazu da su ‘’Bugari zasluzni za velike oslobodjene teritorije Jugoslavije.’’Oni cak opravdavaju okupaciju od strane bugarskih fasista.To je,ne samo degutantno,vec je i uvreda za sve antifasisticke borce.Jasno je da taj falsifikat bugarskih revizionista nije nimalo slucajan.Zivkovljeva klika to cini u kontekstu hegemonistickih i agresivnih ciljeva gospodara Kremlja protiv Jugoslavije.To je nespojivo sa sa visokim internacionalistickim osecanjima hrabrog i bratskog bugarskog naroda.Albanski narod gaji istinsko prijateljstvo prema bratskim narodima Jugoslavije.Kao susedni narodi ,ziveci jedni pored drugih,cesto su delili istu sudbinu,ratujuci na istom frontu protiv istog neprijatelja.Albanski narod je otpoceo svoju borbu protiv italijanskih osvajaca u aprilu 1939.da bi kasnije i u borbi sa nemcima odneo pobedu.Tokom Drugog svetskog rata,nasi narodi,zajedno sa narodima Jugoslavije borili su se u zajednickom antifasistickom taboru za iste ideale.Oni su saradjivali i pomagali jedni drugima u borbi protiv neprijatelja i izdajnika svoje zemlje,da bi ziveli slobodno ,nezavisni i suvereni.Kada je fasisticka Italija otpocela okupaciju Albanije 1939.godine,beogradski studenti,bez obzira na pritiske vladajucih burzoaskih krugova,su demonstrirali protiv agresije i snazno izrazili svoju podrsku i simpatije za nas narod.Nikada pre takva podrska nasem narodu od strane naroda Jugoslavije nije bila.Iz razloga internacionalistickog duha i osecanja ljubavi,prijateljstva i solidarnosti,albanski partizani su otisli da pomognu narodima Jugoslavije,i sa velikim ponosom je ucestvovao zajedno sa jugoslovenskim partizanima u zestokim borbama na Kosovu,Crnoj Gori,Bosni,gde su se u rovovima borili za zajednicke ideale ,koji ce vecno ostati.Krv prolivena u tim borbama,zacementirali su zajednicko prijateljstvo.Narodi Jugoslavije su svesni,da uprkos nepomirljivim ideoloskim razlikama,imaju u Albanskom narodu prijatelja koji ce im uvek zeleti najbolje,i koji ce ga podrzati ako bude ugrozen od strane raznih imperijalista,ukoliko bilo ko ugrozi njihovu domovinu,slobodu i nacionalnu nezavisnost ,koju su stekli krvlju i velikim zrtvama.Imperijalisti i revizionisti u savezu sa njihovim agentima,na celu sa srpskim sovinistima ozbiljno gresi kada misli da ce jugoslovenski narod zateci na spavanju i da ga mogu ugroziti.Narodi Jugoslavije ce uciniti kraj svima koji pokusaju da krse njegovu slobodu i nezavisnost.
Zeri I Popullit,br 81,5 april 1970.

 

* * *

на албанском језику

 

RENDESIA E LUFTES NACIONALÇLIRIMTARE NË HISTORINË E POPUJVE TË JUGOSLLAVISE

Artikull i botuar në gazetën «Zëri i popullit»

5 prill 1970



U mbushën 29 vjet nga ai 6 prill i vitit 1941, kur Gjermania hitleriane dhe Italia fashiste shpërthyen agresionin e tyre barbar për pushtimin e Jugosllavisë.

Ashtu si dhe 7 prilli i vitit 1939 për Shqipërinë, kjo datë u kujton popujve të Jugosllavisë fillimin e ditëve të rënda të robërisë fashiste, që u sollën atyre vuajtje e sakrifica të pallogaritshme. Njëkohësisht, ajo u kujton edhe fillimin e rezistencës popullore antifashiste të organizuar e të drejtuar nga komunistët dhe që arriti kulmin me epopenë e luftës nacionalçlirimtare, që është periudha më e lavdishme gjatë gjithë historisë së tyre të lashtë.

Me gjithë sabotimet e tradhtinë e klasave sunduese, popujt e Jugosllavisë i pritën pushtuesit me pushkë dhe luftuan me guxim e me vendosmëri kundër lëshimeve e kapitullimit të regjimit të vjetër monarkist.

Kur qeveria e Cvetkoviçit e futi Jugosllavinë në «Paktin tripalësh» të Gjermanisë hitleriane, ishte shpërthimi i urrejtjes dhe i revoltës popullore që e përmbysi atë dhe bëri të mos pranohej marrëveshja.

E kalbur dhe e shitur, komanda e ushtrisë së vjetër mbretërore e sabotoi dhe e tradhtoi rezistencën e armatosur që jugosllavët patriotë i bënë sulmit të egër hitlerian. Por, ndërsa kapitulluan Nediçi e shokët e tij, popujt e Jugosllavisë u ngritën në këmbë dhe i mbushën malet me luftëtarët e rinj, me bijtë e tyre trima, që ishin të vendosur, pa marrë parasysh asnjë sakrificë, të luftonin derisa t'i dëbonin nga vendi i tyre të gjithë pushtuesit dhe të gjithë tradhtarët.

Popujt e Jugosllavisë janë popuj trima, që me shekuj kanë luftuar për lirinë e për pavarësinë e tyre kundër hordhive të pushtuesve të huaj.

Lufta nacionalçlirimtare antifashiste i tregoi përsëri, por në një shkallë dhe forcë shumë më të madhe, këto veti të shquara. Gjaku i derdhur, sakrificat dhe privacionet e rënda, guximi dhe trimëria e treguar në dhjetëra e qindra beteja nga partizanet e partizanët jugosllavë, nga të gjitha kombësitë që formonin Jugosllavinë, nga gjithë populli, janë një shembull i lartë e i pashlyeshëm i vendosmërisë për të fituar pavarësinë, sovranitetin, dinjitetin e vet kombëtar dhe të drejtat demokratike të çdo kombësie që shtypej barbarisht nga carët e Serbisë dhe nga pushtuesit. Lufta nacionalçlirimtare e popujve të Jugosllavisë kundër pushtuesve fashistë gjermanë e italianë qe e lidhur ngushtë me përpjekjet e me dëshirat për të realizuar jo vetëm çlirimin kombëtar, por edhe atë shoqëror, për të ndaluar restaurimin e regjimit të vjetër monarkist rrugën e demokracisë e të Në ditët më vendimtare, jo vetëm për fatet e tyre, por edhe për fatet e Evropës e të gjithë botës, në një kohë kur murtaja fashiste kishte vënë nën çizmen e saj gjithë kontinentin tonë dhe Hitleri kishte filluar sulmin e tij të përbindshëm kundër Bashkimit Sovjetik, popujt e Jugosllavisë filluan kryengritjen e armatosur, cila vazhdoi e ashpër dhe pa ndërprerje deri në çlirimin e plotë të vendit. Nën udhëheqjen e komunistëve, ata u përleshën me besim në forcat e veta dhe në fitoren përfundimtare në një luftë të pabarabartë me një armik të egër e të armatosur gjer në dhëmbë, që priste e digjte ngado që shkonte, që terrorin e masakrën i kishte të vetmin ligj të sundimit të tij. Meritë e luftës nacionalçlirimtare të popujve të Jugosllavisë është fakti se ajo nuk ishte një rezistencë e thjeshtë ndaj pushtuesve, as një vetëmbrojtje pasive ndaj veprimtarisë

shkatërrimtare të armiqve. Që në fillim ajo nisi si një aksion aktiv në përpjesëtime të mëdha për t'i gozhduar në vend forcat e pushtuesit dhe për t'i asgjësuar.

Pushtuesit e huaj dhe tradhtarët e brendshëm, që bënë vegla të tyre, me qëllim që të shkatërronin ushtrinë nacionalçlirimtare dhe të shtypnin rezistencën armatosur të popullit, ndërmorën njërën pas tjetrës ofensiva të mëdha ndëshkimore, në të cilat vunë në përdorim forca të shumta ushtarake. Ata i shkaktuan vendit dëme jashtëzakonisht të mëdha e të rënda.

Përveç atyre materiale, që janë të pallogaritshme, në luftën kundër pushtuesve dhe veglave të tyre popujt e Jugosllavisë patën mbi një milion e shtatëqind mijë të vrarë. Por me gjithë krimet e barbarizmat e tyre armiqtë e shumtë e të egër nuk i thyen dot luftëtarët trima jugosllavë, të cilët u qëndruan me guxim rrebesheve të pushtuesve gjermanë e italianë, të çetnikëve e të ustashëve, të hortistëve hungarezë e të fashistëve bullgarë dhe dolën fitimtarë mbi ta.

Lufta nacionalçlirimtare e popujve të Jugosllavisë përbën një kontribut të çmuar në fitoren e përbashkët të popujve mbi fashizmin. Ky është një fakt historik i padiskutueshëm që nuk mund të mohohet nga askush.

Për të do të flitet kurdoherë me respekt e me nderim, pavarësisht nga politika që ka ndjekur e ndjek Jugosllavia e sotme dhe nga fati që pësuan aspiratat e popujve të saj për të fituar, bashkë me çlirimin kombëtar, edhe socializmin.

Kohëve të fundit një fushatë e urryer ka shpërthyer, sidomos në shtypin revizionist bullgar, për të nënvleftësuar, bile për të mohuar luftën nacionalçlirimtare të popujve të Jugosllavisë. Paturpësia shkon deri atje sa revizionistët bullgarë, me mburrje, duan të provojnë se «bullgarët paskan çliruar territore të mëdha të Jugosllavisë». Të dalësh tani e të mburresh me forcat e fashistëve bullgarë që kishin pushtuar Jugosllavinë e që luftonin kundër partizanëve jugosllavë, ashtu siç luftuan edhe kundër partizanëve të Ushtrisë Nacionalçlirimtare Shqiptare, dhe t'i quash ata çlirimtarë pse pas orës 12 ndërruan xhaketë, kjo jo vetëm është revoltuese, por edhe një fyerje për të gjithë luftëtarët antifashistë. Është e qartë se falsifikatorët revizionistë bullgarë nuk nisen nga qëllimi për të ven dosur «të vërtetën» historike. Klika e Zhivkovit e bën këtë në kuadrin e synimeve hegjemoniste e agresive të carëve të Kremlinit ndaj Jugosllavisë. Kjo është në kundërshtim me ndjenjat e larta internacionaliste dhe burrërore të popullit vëlla bullgar.

Populli shqiptar ka ushqyer vazhdimisht një miqësi të sinqertë dhe vëllazërore për popujt e Jugosllavisë.

Si popuj fqinjë që jetojnë pranë njëri-tjetrit, atyre u ka ndodhur shpesh të kenë të njëjtat fate, të ndodhen në të njëjtat fronte në luftë kundër të njëjtëve armiq.

Populli shqiptar e filloi luftën e tij çlirimtare kundër pushtuesit fashist italian që në prillin e 1939-s dhe e vazhdoi kundër gjermanëve deri në fitore. Gjatë Luf tës së Dytë Botërore populli ynë dhe popujt e JugosIlavisë ishin së bashku në kampin antifashist dhe luftuan për të njëjtat ideale. Ata bashkëpunuan dhe ndihmuan njëri-tjetrin kundër armiqve të jashtëm dhe tradhtarëve të vendit për të fituar të drejtën të rronin të lirë,

të pavarur e sovranë në vendin e vet.

Kur Italia fashiste filloi pushtimin e Shqipërisë më 1939, studentët e Beogradit, pa marrë parasysh shtypjen e qarqeve sunduese reaksionare, demonstruan kundër agresionit dhe shprehën me forcë përkrahjen dhe simpatinë e tyre për popullin tonë. Manifestime të tilla solidariteti e përkrahjeje nga ana e popujve të Jugosllavisë për luftën çlirimtare të popullit shqiptar nuk kanë qenë të pakta.

Në frymën më të lartë internacionaliste dhe me ndjenjën e dashurisë, të miqësisë dhe të solidaritetit, partizanët shqiptarë shkuan në ndihmë të popujve vë- Ilezër të Jugosllavisë dhe morën pjesë aktive, së bashku me partizanët jugosllavë, në luftimet e ashpra në tokat e Kosovës, të Malit të Zi, të Bosnjës etj. Partizanët shqiptarë e jugosllavë luftuan së bashku në të njëjtat llogore për ideale të mëdha, të cilat janë të përjetshme dhe të pashuara. Gjaku i heronjvc të rënë në këto luftime forcoi miqësinë.

Popujt e Jugosllavisë e dinë mirë se, pavarësisht nga divergjencat e papajtueshme ideologjike që na ndajnë me udhëheqjen jugosllave, në popullin shqiptar, ashtu si në të kaluarën, ata kanë edhe sot një mik që u dëshiron kurdoherë të mirën, që do të jetë kurdoherë përkrah tyre në rast se imperialistët e ndryshëm grabitqarë, armiqtë tanë të përbashkët, do të kërcënojnë atdheun e tyre, lirinë e pavarësinë kombëtare, që ata e kanë fituar me shumë gjak e me shumë sakrifica. Revizionistët imperialistë rusomëdhenj, në aleancë të fsheht'ë me agjentët e tyre, me shovinistët serbomëdhenj, gabojnë rëndë kur mendojnë se do t'i gjejnë në gjumë popujt e Jugosllavisë, të të gjitha nacionaliteteve, që janë të bashkuar përpara rrezikut që mund t'i kërcënojë.

Popujt e Jugosllavisë do t'ua bëjnë varrin të gjithëve atyre që do të tentojnë t'u shkelin lirinë dhe indipendencën.


«Zëri i popullit>, nr. 81 (6745), 5 prill 1970

 

 

 

 

145. godina od rodjenja Vladimira Iljiča Lenjina

 

 

Slava Velikom Lenjinu!

 

 

Vladimir Iljič Lenjin (Simbirsk, 22. aprila 1870 - Gorki kraj Moskve, 21. januar 1924), ruski revolucionar, državnik, pisac; utemenitelj ideologije lenjinizma; vođa Oktobarske revolucije 1917, osnivač ruske Komunističke partije i Kominterne; utemeljitelj Ruske Sovjetske Federativne Socijalisticke Republike

 

 

 

О задругарству

Написано: 4 и 6 јануара 1923.

* * *

 

Platili smo odveć skupo

9. aprila 1922

* * *

 

Nova vremena, stare griješke u novom vidu


20. avgusta 1921

 

* * *

 

Лењин Архива

 

 

 

 

 

 

 

REZOLUCIJA INFORMACIONOG

BIROA KOMUNISTIČKIH PARTIJA
O STANJU U KOMUNISTIČKOJ PARTIJI JUGOSLAVIJE

28. juna 1948.



.. .Informacioni biro, u sastavu pretstavnika Bugarske radničke partije (komunista), Rumunske radničke partije, Mađarske partije trudbenika, Poljske radničke partije, Svesavezne komunističke partije (boljševika), Komunističke partije Francuske, Komunističke partije Cehoslovačke i Komunističke partije Italije, pošto je pretresao pitanje stanja u Komunističkoj partiji Jugoslavije i konstatovao da su predstavnici Komunističke partije Jugoslavije odbili da dođu na zasedanje Informacionog biroa, jednoglasno je doneo sledeće zaključke:



1.

Informacioni biro konstatuje da vodstvo Komunističke partije Jugoslavije sprovodi u poslednje vreme u osnovnim pitanjima spoljne i unutrašnje politike nepravilnu liniju koja znači otstupanje od marksizma-lenjinizma. U vezi s tim Informacioni biro odobrava postupak CK SKP(b), koji je uzeo inicijativu u raskrinkavanju nepravilne politike CK KP Jugoslavije i pre svega nepravilne politike drugova Tita, Kardelja, Đilasa, Rankoviča.


2.


Infoimacioni biro konstatuje da vodstvo KPJ sprovodi neprijateljsku politiku prema Sovjetskom Savezu i SKP(b). U Jugoslaviji je dopuštena nedostojna politika sramoćenja sovjetskih vojnih specijalista i diskreditovanja Sovjetske armije. Za sovjetske građane specijaliste u Jugoslaviji bio je stvoren posebni režim na osnovu koga su stavljeni pod nadzor organa Državne bezbednosti Jugoslavije i praćeni. Isto takvom praćenju i nadzoru od strane Državne bezbednosti Jugoslavije bili su podvrgnuti pretstavnik SKP(b) u Informacionom birou drug Judin i niz zvaničnih pretstavnika SSSR u Jugoslaviji.
Sve ove, kao i njima slične činjenice svedoče da su rukovodioci TCP.I zauzeli stanovište nedostojno komunista, na osnovu koga su jugoslovenski rukovodioci počeli identifikovati spoljnu politiku SSSR sa spolj nom politikom imperijalističkih sila i ponašaju se prema SSSR isto onako kao i prema buržoaskim državama. Upravo usled ove antisovjetske pozicije Centralnog komiteta KPJ raširila se klevetnička propaganda pozajmljena iz arsenala kontrarevolucionarnog trockizma o ,,izrođavanju" SKP(b), o „izrođavanju" SSSR-a itd.
Informacioni biro osuđuje ove antisovjetske koncepcije rukovodilaca KPJ, koje su nespojive s marksizmom-lenjinizmom i koje priliče samo nacionalistima.


3.

U svojoj unutrašnjoj politici rukovodioci KPJ napuštaju pozicije radničke klase i kidaju s marksističkom teorijom klasa i klasne borbe. Oni poriču činjenicu da kapitalistički elementi u njihovoj zemlji rastu i da se u vezi s tim zaoštrava klasna borba u jugoslovenskom selu. Ovo poricanje proizilazi iz oportunističkog gledišta da se u razdoblju prelaza od kapitalizma ka socijalizmu klasna borba ne zaoštrava — kako to uči marksizam-lenjinizam, nego se gasi — kako su tvrdili oportuniti Buharinovog tipa, koji su propovedali teoriju mirnog urastanja kapitalizma u socijalizam.
Jugoslovenski rukovodioci sprovode nepravilnu politiku na selu, ignorišu klasnu diferencijaciju na selu i smatraju individualne seljake za jedinstvenu celinu, uprkos poznatom Lenjinovom učenju da sitno individualno gazdinstvo rađa kapitalizam i buržoaziju stalno, svakodnevno, svakočasovno, stihiski i u masovnim razmerama. Međutim, politička situacija u jugoslovenskom selu ne daje nikakva prava za bezbrižnost i samozadovoljstvo.
U uslovima kad u Jugoslaviji preovlađuje individualno seljačko gazdinstvo, kada ne postoji nacionalizacija zemlje, kada postoji privatna svojina na zemlju i kupoprodaja zemlje, kada su u rukama kulaka koncentrisani znatni zemljišni posedi, kada se primenjuje najamni rad itd., Partija se ne može vaspitavati u duhu zataškavanja klasne borbe i primirivanja klasnih suprotnosti, a da se tim samim ne razoruža pred licem teškoća izgradnje socijalizma.
Rukovodioci KPJ skreću s marksističko-lenjinističkog puta na put narodnjačke kulačke partije u pitanju rukovodeće uloge radničke klase, jer tvrde da su seljaci „najčvršći temelj jugoslovenske države". Lenjin uči da proletarijat, kao jedina, do kraja revolucionarna klasa savremenog društva. .. mora biti vođa hegemon u borbi celokupnog naroda za potpuni demokratski prevrat,, u borbi svih trudbenika i eksploatisanih protiv ugnjetača i eksploatatora," . ..


4.

Informacioni biro smatra da rukovodstvo KPJ revidira marksističko- lenjmističko učenje o partiji. Prema teoriji marksizma-lenjinizma, partija je osnovna vodeća i usmeravajuća snaga u zemlji, snaga koja ima svoj naročiti program i ne rasplinjava se u bespartijnoj masi.
Partija je najviša forma organizacije i najvažnije oružje radničke klase. Međutim, u Jugoslaviji ne smatraju za osnovnu rukovodeću snagu u zemlji Komunističku partiju nego Narodni front. Jugoslovenski rukovodioci umanjuju ulogu KP, faktički rastvaraju partiju u bespartijnom Narodnom frontu, koji obuhvata klasno veoma raznolike elemente (radnike, radno seljaštvo sa individualnim gazdinstvom, kulake, trgovce, sitne fabrikante, buržoasku inteligenciju), kao i raznobrojne političke grupe, ubrajajući tu i neke buržoaske partije. Jugoslovenski rukovodici uporno neće da priznaju pogrešnost svoje koncepcije da KPJ tobož ne može i ne treba da ima svoj naročiti program, nego da treba da se zadovolji s programom Narodnog fronta.
Činjenica da u Jugoslaviji na političkoj areni istupa samo Narodni front, dok partija i njene organizacije ne istupaju otvoreno u svoje ime pred narodom — ne samo da umanjuje ulogu partije u političkom životu zemlje, nego i potkopava partiju kao samostalnu političku snagu, pozvanu da osvaja sve veće poverenje naroda i da obuhvata svojim uticajem sve šire mase radnog naroda putem otvorene političke delatnosti, otvorenom propagandom svojih pogleda i svog programa. Rukovodioci jugoslovenske KP ponavljaju grešku ruskih menjševika, koja se sastoji u rastvaranju marksističke partije u bespartijnoj masovnoj organizaciji. To sve svedoči o likvidatorskim tendencijama u odnosu na KP u Jugoslaviji.
Informacioni biro smatra da takva politika CK KPJ ugrožava samo postojanje KP i, u krajnjoj liniji, krije u sebi opasnost izrođavanja jugoslovenske narodne republike.


5.

Informacioni biro je mišljenja da je birokratski režim u partiji, koji su stvorili jugoslovenski rukovodioci, štetan za život i razvoj KPJ. U partiji nema unutrašnje partiske demokratije, ne poštuje se princip izbornosti, nema kritike ni samokritike. CK KPJ, uprkos praznom uveravanju drugova Tita i Kardelja, u većini je sastavljen ne od izabranih, nego od kooptiranih članova. KP se faktično nalazi u polulegalnom položaju. Partiski sastanci se ne održavaju, ili se održavaju tajno, što slabi uticaj partije u masama. Takav tip organizacije KPJ ne može se nazvati drukčije nego sektaško-birokratski. On vodi likvidaciji partije kao aktivnog samodelatnog organizma. U partiji se gaje vojnički metodi rukovođenja, slični metodima koje je u svoje vreme zavodio Trocki.
Potpuno je nedozvoljivo da se u KPJ gaze najosnovnija prava članova partije i da se i na najblažu kritiku neispravnosti u partiji odgovara žestokim represalijama.
Informacioni biro smatra sramnim činjenice kao što je isključenje iz Partije i hapšenje članova CK KPJ drugova Žujovića i Hebranga zato što su se usudili da kritikuju antisovjetske koncepcije rukovodilaca KPJ i što su se izrazili za prijateljstvo Jugoslavije sa SSSR-om.
Informacioni biro je mišljenja da se u Komunističkoj partiji ne može trpeti takav sramotan, potpuno turski teroristički režim. Interesi samog postojanja i razvoja KPJ zahtevaju da se takvom režimu učini kraj.


6.

Informacioni biro je mišljenja da kritika CK KPJ, koju su izvršili CK SKP(b) i centralni komiteti ostalih komunističkih partija, kaobratsku pomoć Kompartiji Jugoslavije, daje njenom rukovodstvu sve potrebne uslove za najbrže odstranjenje učinjenih grešaka. Međutim, rukovodioci KPJ, zaraženi preteranom ambicioznošću, ohološću i uobraženošću, umesto da pošteno prime ovu kritiku i pođu putem boljševičkog ispravljanja grešaka, dočekali su kritiku nakostrešeno, zauzeli prema njoj neprijateljski stav, pošli antipartijskim putem opšteg negiranja svojih pogrešaka, ogrešili se o marksističko-lenj mističko učenje 0 odnosu političke partije prema svojim pogreškama i time produbili svoje antipartiske pogreške.
Budući nemoćni pred kritikom CK SKP(b) i centralnih komiteta ostalih bratskih partija, jugoslovenski rukovodioci su pošli putem direktnog obmanjivanja svoje partije i naroda, sakrili su od Komunističke partije Jugoslavije kritiku nepravilne politike CK, sakrili takođe od partije i naroda stvarne uzroke obračunavanja s drugovima Žujovićem 1 Hebrangom.
U poslednje vreme, posle kritike pogrešaka jugoslovenskih rukovodilaca od strane CK SKP(b) i bratskih partija, oni su pokušali da dekretiraju niz novih levičarskih zakonskih mera. Jugoslovenski rukovodioci su s velikom žurbom izdali nove zakonske mere o nacionalizaciji sitne industrije i trgovine, čije sprovođenje uopšte nije bilo pripremljeno i koje, s obzirom na tu žurbu, može samo otežati snabdevanje jugoslovenskog stanovništva. S istom žurbom izdali su novi zakon o žitnom porezu na zemljoradnike, koji takođe nije pripremljen i koji zato može samo dezorganizirati snabdevanje gradskog stanovništva žitaricama.
Na kraju, jugoslovenski rukovodioci su potpuno neočekivano, u bučnim deklaracijama, proglasili nedavno svoju ljubav i odanost SSSR-u, iako je verodostojno poznato da do danas, u praksi, sprovode neprijateljsku politiku prema SSSR-u...
Takva orijentacija rukovodilaca KPJ na likvidaciju kapitalističkih elemenata u današnjim uslovima Jugoslavije, a prema tome i na likvidaciju kulaka kao klase, ne može se kvalifikovati drukčije nego kao avanturistička, nemarksistička. Jer, taj zadatak se ne može resiti dok u zemlji preovlađuje individualno seljačko gazdinstvo koje neizbežno rađa kapitalizam, dok nisu pripremljeni uslovi za masovnu kolektivizaciju poljoprivrede i dok se većina radnog seljaštva ne uveri u prednost kolektivnog načina privrede.
Iskustvo SKP(b) svedoči da je tek na bazi masovne kolektivizacije poljoprivrede moguća likvidacija poslednje i najbrojnije izrabljivačke klase, klase kulaka, i da je likvidacija kulaka kao klase nerazdvojni organski deo kolektivizacije poljoprivrede. . .
U nastojanju da izbegnu pravednu kritiku bratskih partija u Informacionom birou, jugoslovenski rukovodioci su izmislili verziju o svom tobože „neravnopravnom položaju". Valja reći da u toj verziji nema ni reći istine. Svima je poznato da su komunističke partije, organizujući Informacioni biro, pošle od nepobitnog principa da svaka partija treba da polaže računa o svom radu pred Informacionim biroom, isto onako kao što svaka partija ima pravo da kritikuje ostale partije.
Ovo svoje pravo Komunistička parti ja Jugoslavije koristila je u velikoj meri na prvom savetovanju devet komunističkih partija. Činjenica da su Jugosloveni odbili da pred Informacionim biroom polažu računa o svom radu, da saslušaju kritičke primedbe drugih komunističkih partija, znači stvarno kršenje ravnopravnosti komunističkih partija i ravno je zahtevu da se KPJ u Informbirou stvori privilegovani položaj.. .
Informacioni biro došao je do jednoglasnog zaključka da su se rukovodioci KPJ svojim antipartijskim i antisovjetskim pogledima, nespojivim s marksizmom-lenjinizmom, celim svojim postupkom i svojim odbijanjem da sudeluju na zasedanju Informacionog biroa, suprotstavili komunističkim partijama, koje su u sastavu Informacionog biroa, pošli putem otcepljenja od jedinstvenog socijalističkog fronta protiv imperijalizma, pošli putem izdaje stvari međunarodne solidarnosti radnog naroda i putem prelaska na pozicije nacionalizma.
Informacioni biro osuđuje ovu antipartijsku politiku i postupak CK KPJ.
Informacioni biro konstatuje da je, usled svega ovoga, CK KPJ isključio sebe i Komunističku partiju Jugoslavije iz porodice bratskih komunističkih partija, iz jedinstvenog komunističkog fronta i, prema tome, iz redova Informacionog biroa.
Informacioni biro je mišljenja da je osnov svih ovih pogrešaka rukovodstva KPJ neosporna činjenica da su u rukovodstvu KPJ u poslednjih pet do šest meseci otvoreno preovladali nacionalistički elementi, koji su tamo i pre bili maskirani, da je rukovodstvo KPJ raskinulo s internacionalističkim tradicijama KPJ i pošlo putem nacionalizma.
Jugoslovenski rukovodioci, precenjujući jake unutrašnje nacionalne snage i mogućnosti Jugoslavije, misle da mogu očuvati nezavisnost Jugoslavije i izgraditi socijalizam bez podrške komunističkih partija u ostalim zemljama, bez podrške zemalja narodne demokratije, bez podrške SSSR-a. Oni misle da novoj Jugoslaviji nije potrebna pomoć tih revolucionarnih snaga.
Jugoslovenski rukovodioci, slabo se orijentišući u međunarodnoj situaciji i prestrašeni ucenjivačkim pretnjama imperijalista, misle da mogu nizom ustupaka imperijalističkim državama steći njihovu naklonost, da se mogu s njima sporazumeti o nezavisnosti Jugoslavije i da jugoslovenskim narodima mogu postepeno nakalemiti orijentaciju prema tim državama, tj. orijentaciju prema kapitalizmu. Pri tome mučki polaze od poznate buržoaske-nacionalističke teze, prema kojoj „kapitalističke države predstavljaju manju opasnost za nezavisnost Jugoslavije nego SSSR".
Jugoslovenski rukovodioci verovatno ne shvataju, ili se prave da ne shvataju, da slična nacionalistička koncepcija može dovesti samo do izrođavanja Jugoslavije u običnu buržoaslcu republiku, do gubitka nezavisnosti Jugoslavije i do pretvaranja Jugoslavije u koloniju imperijalističkih zemalja.
Informacioni biro ne sumnja u to da u krilu KPJ ima dovoljno zdravih elemenata, vernih marksizmu-lenjinizmu, vernih internacionalističkim tradicijama KPJ, vernih jedinstvenom socijalističkom frontu.
Zadatak ovih zdravih članova KPJ jeste da prisile svoje današnje rukovodioce da otvoreno i pošteno priznaju svoje pogreške i da ih poprave, da napuste nacionalizam, da se vrate internacionalizmu i da svim silama učvršćuju jedinstveni socijalistički front protiv imperijalizma, ili, — ako se današnji rukovodioci KPJ pokažu za to nesposobni, — da ih smene i istaknu novo internacionalističko rukovodstvo Komunističke partije Jugoslavije..


 

30 godina od smrti

ENVER HODŽA
(16 oktobar 1908 – 11 april 1985)


Prvi sekretar CK Partije Rada Albanije,Predsednik Saveta ministara (1946-1954),ministar inostranih poslova (1946-1953),ministar odbrane (1944-1953),glavnokomandujuci oruzanih snaga Socijalisticke Albanije.


Veliki revolucionar,teoreticar i prakticar marksizma-lenjinizma,u cije je vreme,dok je rukovodio Partijom izgradjivan socijalizam,dosledno se sprovodila diktatura proletarijata,vodila stalna borba protiv svetskog imperijalizma i revizionizma.Gotovo celu svoju politicku aktivnost,posvetio je zastiti principa marksizma-lenjinizma,protiv neprincipijelnih kritika Staljina i njegovog dela.

Slava Velikanu!

 

посебна страница ...

 

 

 

Karl Marks
Kritika Gotskog programa

Primedbe uz program Nemačke radničke partije

1875


(Ми данкен наше другове Бранислав Илић)

 

 

18. март, 1871

144 година Париска комуна

Живела диктатуру пролетаријата!

галерија

 

посебна страница

 

 

 

Франкфурт - 18. март, 2015

 

Коминтерна [CX] (види застава)

 

 


18. март, 2015

Међународни дан политичких затвореника

 

 


 

132.

Годишњица смрти

Карл Маркс

14. март 2015

14. март 1883

Посвећени сајт на енглеском језику


* * *

«Гота программасына сын» (1875)

Пре 140 година писане 

19 Лангуагес оф тхе Ворлд

 

на македонском језику 

Критика на Готската програма

 

Нова македонска АРХИВА (!)

 

 

1920

Историјски догађаји светске револуционарног покрета

 

Март 1920

Револуција у Немачкој

 

Посебан Интернет сајт на немачком


Посебан сајт на енглеском језику

 

* * *

Наоружање пролетаријата је предуслов за победу социјалистичке револуције!

Разоружавање пролетаријата је предуслов за победу контрареволуције!

 

Коминтерна (СХ)

 

 

 

 

8.март Живео Међународни дан женa!

 

Поздрављајући адреса на енглеском

Medjunarodno udruženje žena komunista

 

 

 

5. mart 1953.

62. godine od smrti druga Staljina

 

посебан сајт доступан у

енглески

 

 

Стаљин - Галерија

 

 

СТАЛИН АРХИВА

 

О СТАЛИН

 

 

 

 

ФОНДАЦИЈА

Коминтерна

 

Посебно сајт на енглеском језику:

Живела 96. годишњице Комунистичке интернационале!

Март 4, 2015

 

 

на 13 језика

Коминтерна Архива

 

Лењин и Стаљин

Veliki lideri Kominterne i Medjunarodnog komunističkog pokreta

 

 

Коминтерна у сликама

 

Коминтерна

 

 

 

 

на албанском језику

АЛБАНИЈА Висуал Артс.
СЛИКАРСТВО
Тирана 1978

захваљујући: enverhoxha.ru

 

 Живела 125. рођендан Виацхеслав Молотов

(25. фебруар [9 марта] 1890 - 7. новембар 1986)

 

Поздравне поруке Коминтерне (SH)

на енглеском

 

 

Енвер Хоџа

О МОЛОТОВ

на енглеском

 

галерија

 

 

Међународни Молотов - Архива

 

енглески

кинески

француски

немачки

португалски

руски

шпански

 

 

 

 

175 godina od rodjenja

Фебруар 22, 1840 - 22. фебруар, 2015

Август Бебел (1840-1913)

Август Бебел (немачки: August Bebel) је фигура немачке и међународне радничког покрета, члан Прве интернационале, један од оснивача немачког Социјалдемократске партије и Друге интернационале.

 

 

Движење активисти германски и меѓународни работниците, германската Социјалдемократска партија лидер и еден од основачите. Февруари 22, 1840 е роден во Прусија, 13 август 1913, а починал во Rui Shige Ersang Адамс. Август 1865 сретнаа В Либкнехт, во својата помош за да расте како социјалист. 1866 саксонските народна партија со Либкнехт се создаде, да се придружите првиот меѓународен. Следната година беше избран за претседател на Федерацијата на здруженија на германски работници, и да се промовира на Здружението во 1868 година да учествуваат во Првата интернационала. 1867 Избран Северна германскиот сојузен парламент, станувајќи првиот претставниците на работниците во парламентот, и одлучно се противат O.von на Бизмарк "крв и железо" политика, се залагаше за усвојување на дното-нагоре револуција обединета Германија. Тој и Либкнехт во август 1869 ко-основач на германската социјалдемократска работничка партија (Ајзенашката фракција), како и развиените манифест.

1866 Германија почна да го спроведува универзално право на глас. 1870 - Француско-пруската војна од 1871 година, со парламентарна говорница Харли-пати против владата Бизмарк агресија и анексија политики за поддршка на револуционерната кауза на Париската комуна. Декември 1870 затвор. Март 1871 ќе биде избран на целата територија на Германија, Управата за несоодветни да се "предавство" лишени од своите членови кои ги исполнуваат условите, март 1872 година беше осуден на две години затвор, што се користи "злочин на навреда на царот" плус на девет месеци затвор, додека Април 1875 ослободување. 1878 ~ 1890 Бизмарк владата за спроведување на многу репресивни закони социјалистите и за време на неговата правна битка со тајната борба заедно, така што партијата во многу тешка ситуација да се консолидира и развиени. Основана во 1879 година во Цирих, Швајцарија, официјален претставник на партијата весник "социјалдемократ весник." 1884,1887,1889 години Бебел членови се избираат за Рајхстагот во Конгресот да ги брани интересите на работничката класа.

Доцните 1880-ти, Бебел во создавање на работата на Втората интернационала е. Во 1897 година, беше избран за претседател на извршниот комитет на партијата, ја критикуваше ревизионистичка Бернштајн, го бранеше теоретска основа на партијата на научниот социјализам. Бебел против империјалистичката агресија, го осуди германски империјализам се собраа сојузничките сили извршија инвазија врз Кина дела. Во 1907 година, тој беше во Втората Меѓународниот конгрес на Штутгарт се противат на милитаризам нацрт-резолуција. Подоцнежните години на војната, против етничкото и колонијална прашања извршиле центристичката грешки. Неговите главни дела се "Жените и социјализам", "мојот живот" и така натаму.

 

Август Бебел оснивач немачке социјалдемократије, за Русију је говорио да је диктатура = бастион варварства и окрутности“

данас: "путин = бастион варварства и окрутности“

 

AUGUST BEBEL

у сликама

 

 

Август Бебел - Међународна Архива

енглески

немачки

кинески

француски

италијански

португалски

руски

 

 

 

Секција Албаније у акцији

 

15. 2. 2015

АТИНА
Првa револуционарна акција Албанскe секцијe!

Мбесхтесим левизјет Популлоре не Греки!

 

 

Živeo proleterski internacionalizam!

 

 

Dole imperijalizam!

 

 


Živeo Staljinizam - Hodžaizam!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Teško mi je da sebi predstavim,kakva može biti ‘lična sloboda’

nezaposlenog,koji je gladan i ne može primeniti svoj rad.Istinska sloboda postoji isključivo tamo gde je uništena eksploatacija,gde nema ugnjetavanja jednih od strane drugih,gde nema nezaposlenosti i siromaštva,gde čovek ne brine da li će sutra izgubiti posao,stan,hleb.Samo u takvom društvu je moguća istinska,a ne samo na papiru,lična i svaka druga sloboda.''


Staljin

 

 

 

 

 

 

 

 

Mi, Albanski komunisti, uveravamo svoju bracu po idealima i drugove po oruzju, da cemo se kao i do sada, uporno boriti protiv zajednickih neprijatelja, za pobedu revolucije i marksizma-lenjinizma. Medjunarodna radnicka klasa i marksisicko lenjinisticke partije, svi oni narodi, koji se bore protiv supersila, protiv burzoazije i reakcije, imali su, i uvek ce imati u Albanskoj Partiji Rada, albanske radnicke klase i albanskog naroda vernog saveznika, siguran oslonac i podrsku. Mi to smatramo svojim temeljnim internacionalistickim dugom i izvrsicemo ga odlucno i sa osecanjem visoke svesti.
Enver Hodza

 

 

 

"Marksizam-lenjinizam – je pobednička ideologija. Onaj ko opaža, vidi, štiti i razvija je, učesnik je slavne armije revolucije, velike i nepobedive armije istinskih komunista koji vode proletarijat i sve potlačene u borbi za preobrazbu sveta, za uništenje kapitalizma i izgradnju novog socijalističkog sveta. "
Enver Hodža.

"Imperijalizam i revolucija"

 

 

 

 

 

 

 

 

Bez teorije revolucije ne može biti ni revolucionarnog pokreta.

Lenjin

 

 

 

 

 

‘’Lenjinovo ucenje nam pomaze da nadjemo odgovor na vazna
pitanja,koja stoje pred nama,a da pritom taj odgovor nam dozvoljava da delujemo
u svakoj situaciji u interesu trudbenika, u interesu socijalizma.’’


Klement Gotvald,

čehoslovački političar i državnik

 

 

 

 

 

Живела светска социјалистичка револуција!


Желимо да поново изграде српску секцију!

 

 

 

препоручујемо:

Branislav Ilić

https://www.facebook.com/groups/istalin/

 

Хвала вам друже Бранислв на подршци!

 

 

 

 

 

 

 

 

Long live Stalinism-Hoxhaism ! (English)


RROFTË Stalinizëm-Enverizmi! ! Albanian)


Es lebe der Stalinismus-Hoxhaismus ! (German)

Да здравствует сталинизм - Ходжаизм ! (Russian)

გაუმარჯოს სტალინიზმ–ხოჯაიზმს! (Georgian / ქართულად)

Viva o Estalinismo-Hoxhaismo! (Portuguese)

Viva Stalinismo-Hoxhaismo! (Italian)


斯大林霍查主义万岁!(Chinese)


Viva el Stalinismo-Hoxhaismo! (Spanish)


Vive le Stalinisme-Hoxhaisme! (French)


At zije Stalinismus-Hodzismus! (Czech-Slovak)


Ζήτω το σταλινισμός - Χότζα-ισμό ! (Greek)


Živeo Staljinizam - Hodžaizam! (Bosnian)

 

! زنده باد استالینیسم-خوجهئیسم (Farsi) 

Niech zyje Stalinizm-Hodzyzm! - (Polski)

 

Længe leve Stalinismen-Hoxhaismen (Danish)

 

Hidup Stalinisma dan Hoxhaisma! (Malay)

Staliniyamum-Hoxhaiyamum niduzhi vazga (Thamil) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

pictures thanks to comrade Branislav !!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

LINKS

сектору Србија

 

Централном органу КПСРБ (СХ)

светској револуцији

Архива 2015

Архива 2014

Архива 2013

Архива 2012

Архива 2011

 

 

ENGLISH

 

контакт

 

о нама ...

 

форум -facebook

 

акције

 

арти програма


парти Правила

 

партијских докумената

 

Агит - Проп

 

Теоријска органа

 

историја

 

Видео, Лиедер унд Гедицхте

 

 

 

 


LINKS

Коминтерну (СХ)

 штаб

 

 

ARCHIVE

 

контактирајте нас

о нама

придружите нам се

форум

питања и одговори

статут

програм

платформа

 

 

позив

за поновно оснивање Коминтерне

на дочек Нове Године 2000


 

Светски револуционарни платформу

7. новембар 2009

[свету програмске декларације]


Енвер Хоџа

- 5. класик марксизма-лењинизма и поновно оснивање Коминтерне


 

Генерални линије

"Пролетерске, социјалистичке светске револуције - стратегије и тактике"

[Немачки језик]

online:

PDF-Format-Download

English translation of the general-line
of the Comintern (SH):

First Chapter

Second Chapter

(all the following chapters will be translated and published in the next couple of month)

 


 

Манифест бољшевичке света - странци
(немачки)


 

Staliničke-Hokhaičke

светски покрет


 

 

Црвена Међународни синдиката


 

Комунистичке омладине Међународни


 

 

Комунистичке Женска Међународне