Σ'  αυτές τις δραματικές, ιστορικές μέρες που ο Ελληνικός Λαός  αποφασίζει  για το μέλλον του, η Κομιντέρν (ΣΧ) - στο πνεύμα της επαναστατικής αλληλεγγύης - εκδίδει  το κεντρικό όργανό  μας «Παγκόσμια Επανάσταση» στην ελληνική γλώσσα.

Με την απόφασή μας  αυτή θα θέλαμε να υποστηρίξουμε τους Ελληνες Σταλινικούς-Χοτζικούς στην προετοιμασία τους για την ίδρυση του Ελληνικού Τμήματος της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Σταλινικοί-Χοτζικοί)

 

100 χρόνια της Κομιντέρν

follow us on facebook:

"Comintern 1919 - 2019"

 

Καλώς ήρθατε στην Κομιντέρν (Σταλινικοί - Χοτζικοί) !

 


Μια οφειλόμενη απάντηση σε οπορτουνιστές



Έπεσε, πρόσφατα, στην αντίληψη μας σχόλιο για τη στάση του ΚΕΑ έναντι του χρουστσοφικού ρεβιζιονισμού σε ένα μπλογκ που απηχεί απόψεις του μαοϊκού ρεβιζιονισμού (βλέπε https://parapoda.wordpress.com/2014/09/14/το-αντισταλινικό-3ο-συνέδριο-του-κόμμα/) και δεν θα αποφύγουμε τον πειρασμό να δώσουμε μια σύντομη απάντηση σε αυτή την κακόβουλη διαστρέβλωση.

Κατ‘ αρχάς, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στα γραφόμενα ή στις παραπομπές του που να τεκμηριώνει το δήθεν αντισταλινισμό του ΚΕΑ και τον κίβδηλο ισχυρισμό ότι ξαναέγραψε την Ιστορία του.

Το βασικό σε αυτά τα αποσπάσματα της εισήγησης στο 3ο Συνέδριο του ΚΕΑ που παραθέτει δεν είναι ο τυπικός χαιρετισμός του 20ου Συνέδριου του ΚΚΣΕ, αλλά η έμμεση απόρριψη της γραμμής του που προκύπτει ξεκάθαρα στη διατύπωση για την ορθότητα της λενινιστικής - σταλινικής πολιτικής αρχών που εφάρμοσε μέχρι το ‘56 το ΚΕΑ σε όλους τους τομείς: στην ταξική πάλη ενάντια στους εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, στο πεδίο των σχέσεων με τη Γιουγκοσλαβία, στις διακρατικές σχέσεις, κοκ.

Αυτό δείχνει ότι, πράγματι, το ΚΕΑ ήταν το πρώτο (και μοναδικό) κόμμα που απέκρουσε το χρουτσοφικό ρεβιζιονισμό.

Και, τέλος, δείχνει και την επιπολαιότητα ( ; ) του διαχειριστή του ιστολογίου που θεωρεί λαθεμένη αυτή την πολιτική και την αντιπαραβάλλει στη δήθεν πιο ‘‘αριστερή‘‘ πολιτική του Μάο και του ΚΚ Κίνας που, παρά τα κατά καιρούς προσωπεία που φορούσαν, ήταν ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΚΕΙΝΟΙ οι οποίοι τάχθηκαν πλήρως αλληλέγγυοι με τον προδότη Χρουστσόφ και εφάρμοσαν μια εξίσου αντιδραστική πολιτική εγκατάλειψης κάθε σοσιαλιστικού μέτρου και διαιώνισης του καπιταλισμού στη χώρα τους.

ΥΓ. Τι λέτε, ρε κοντράκηδες, θιχτήκατε πολύ με τις υστερικές αντιδράσεις Ελλήνων και Αλβανών φασιστών για το πορτρέτο του Ενβέρ Χότζα στις εκδηλώσεις για την επέτειο του ιστορικού Συνέδριου της Πρεμετής (βλ. http://www.eksegersi.gr/issue/1011/Οι-τοίχοι-έχουν-φωνή);;

Καλά κάνατε, πάντως, και βάλατε φωτογραφία με το... συμπολεμιστή του Χότζα, τον Αλβανό Κουτσούμπα, ρεβιζιονιστή Τσιτσολάρι. Τιμάει κι αυτός το Συνέδριο της Πρεμετής (και τον κομμουνισμό) όσο κι εσείς...

25/06/2019 Σταλινικοί - Χοτζικοί

 

 

 

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΞΕΝΟΔΟΥΛΕΙΑΣ



Καλούμε την εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό να σαμποτάρει όλες τις επερχόμενες εκλογικές φάρσες (δημοτικές, ευρωεκλογές, ενδεχόμενα βουλευτικές) που στήνει το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα προκειμένου να νομιμοποιήσει τη βάρβαρη ‘‘μνημονιακή‘‘ πολιτική και την εξάρτηση της χώρας από ΝΑΤΟ-ΕΕ.



Τα αστικά κόμματα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚΟ-ΚΙΝΑΛ που διαχειρίστηκαν την καπιταλιστική ‘‘μνημονιακή‘‘ βαρβαρότητα πρέπει να καταδικαστούν με τον πιο απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο. Το ίδιο πρέπει να συμβεί και με τα μικρότερα αστικά κόμματα, τα Ποτάμια, τους Λεβέντηδες, Καμμένους, ψευτοΚΚΕ, ενώ οι νεοναζί να συντριβούν αμείλικτα.



Τέλος, καλούμε στην επίδειξη της μέγιστης περιφρόνησης προς τις διάφορες ομάδες, είτε συμμετέχουν είτε δεν συμμετέχουν στις εκλογές, όπως ανταρσαίους, μαοϊκούς, κοντραίους και λοιπούς... αντάρτες της πορδής.



12/05/2019 Σταλινικοί - Χοτζικοί

 

 

 

 

 

75 χρόνια πριν

 

 

 

Μήνυμα Αλληλεγγύης

 

 

Χαιρετιστήριο Μήνυμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς ( SH )-Προς το Αλβανικό τμήμα 22 Μαΐου . 2019 Αγαπητέ σύντροφε Μαριγκλεν, αγαπητοί σύντροφοι του αλβανικού τμήματος της Κομμουνιστικής Διεθνούς ( SH ) !

 

Με την ευκαιρία της 75ης επετείου του Πρώτου Αντιφασιστικού Συνεδρίου της Περμέτης σας στέλνουμε αγωνιστικούς χαιρετισμούς. Γιορτάζουμε μαζί σας αυτή τη μέρα της νίκης ! Σας διαβεβαιώνουμε ότι θα παλέψουμε μαζί σας ώμο με ώμο όσο θα υπάρχει το διεφθαρμένο φασιστικό - καπιταλιστικό και αντι - δημοκρατικό κράτος της σημερινής Αλβανίας μέχρι την τελική καταστροφή του. Πάνω στα ερείπια της θα ανοικοδομηθεί με επιτυχία το δεύτερο Σοσιαλιστικό Αλβανικό Κράτος στο πνεύμα του συντρόφου Ενβέρ Χότζα . Το παγκόσμιο προλεταριάτο και ο αλβανικός λαός δεν θα ξεχάσουν ποτέ της μεγάλες Αλβανικές αντιφασιστικές παραδόσεις και τους ήρωες με τον σύντροφο Ενβέρ Χότζα επικεφαλής. Αυτή τη φορά , οι φασίστες δεν προέρχονται μόνο από χώρες εκτός της Αλβανίας. Αυτή τη φορά οι φασίστες έρχονται επίσης και από το εσωτερικό. Είμαστε σίγουροι ότι ο αλβανικός λαός θα νικήσει νικηφόρα τόσο τους εξωτερικούς φασίστες όσο και τους εσωτερικούς! Οι σοσιαλ- φασίστες ανοίξανε τον δρόμο προς το φασισμό . Οι σοσιαλ - φασίστες είναι εκείνοι οι προδότες που θέλουν τον σοσιαλισμό στα λόγια, αλλά που στην πράξη είναι φασίστες. Ο φασισμός δεν μπορεί να καταπολεμηθεί χωρίς την ήττα των σοσιαλ-φασιστών, τον ρεβιζιονιστών, τον νέο-ρεβιζιονιστών και την ήττα όλων των άλλων οπορτουνιστών! Ο καπιταλισμός στην Αλβανία μπορεί να ανατραπεί μόνο βάσει του σταλινισμού- Χοτζαισμού! Μαζί θα ανατρέψουμε αναπόφευκτα την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην Αλβανία και σε όλο τον κόσμο ! Ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα μας δίδαξε και αποδείχθηκε στην πράξη ότι ιστορικά ο φασισμός θα ηττηθεί και ότι ο σοσιαλισμός θα θριαμβεύσει .

 

Ζήτω η ανοικοδόμηση της σοσιαλιστικής Αλβανίας στο πνεύμα του συντρόφου Ενβέρ Χότζα !

Ζήτω η 75η επέτειος του Κογκρέσου της Πρεμετής !

Ζήτω το KEA! Ζήτω ο σύντροφος Ενβέρ Χότζα !

Ζήτω η σοσιαλιστική επανάσταση στην Αλβανία! Ζήτω η σοσιαλιστική επανάσταση στον κόσμο!

Ζήτω το αλβανικό τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς ( SH )

! Ζήτω ο σταλινισμός - Χοτζαισμός!

 

Comintern (SH)

Wolfgang Eggers

 

 

 

Καπιταλισμός - ΟΧΙ!

Μποϊκοτάραμε τις εκλογές

στην αστική τάξη

"Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο"


Ας σβήσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά έθνη της!

 

 

Ζήτω η Ευρωπαϊκή Ένωση

των Σοσιαλιστικών Εθνών

σε έναν σοσιαλιστικό κόσμο!


Ζήτω η δικτατορία του

Ευρωπαϊκό προλεταριάτο!

- Αλληλεγγύη στην Ελληνική εργατική τάξη!
-Προλετάριοι όλων των ευρωπαϊκών χωρών ενωθείτε !
- Ανάψτε τη φωτιά της σοσιαλιστικής επανάστασης σε ολόκληρη την Ευρώπη !
- Ζήτω η παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση!
- Ας πολεμήσουμε ενάντια στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο της Ευρώπης και τις ντόπιες μπουρζουαζίες !
Ζήτω η Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ευρώπης της δικτατορίας του προλεταριάτου !

 

 

Ζήτω η 9η του Μαΐου 1945!

 

 

Τιμάμε τα 74 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών, απ' την μέρα που η ναζιστική Γερμανία παραδόθηκε άνευ όρων.

 

 

 

... Χθες Βερολίνο

Αύριο στη Μόσχα ...

 

 

 

 

201.

γενέθλια του Καρλ Μαρξ

5 του Μάη 1818

 

Καρλ Μαρξ άλμπουμ 

 

ειδική ιστοσελίδα στην αγγλική γλώσσα

 

 

για τον Μαρξ και τον Ένγκελς

 

 

Μαρξ - Ένγκελς - Αρχεία

 

 

 

Πρώτη Μαΐου 2019

ειδική ιστοσελίδα

 

 

Την 1η Μαΐου στην Αλβανία
(Ιστορία)

 

 

Ζήτω ο Λένιν 149η Γενέθλια !

22, Απριλίου 1870 - 22 Απρίλη 2019

 

 

 

11 τον Απρίλιο του, του 1985
επετείου 34 το θάνατο

Ενβέρ Χότζα

11, Απριλίου, 1985 - 11 του Απριλίου 2019

ειδική ιστοσελίδα στην αγγλική γλώσσα ...

 

Ενβέρ Χότζα - Άλμπουμ

 

(Περισσότερες από 650 εικόνες)

 

* * *

''Greqia tani është bërë si Shqipëria e sotme pa Enver Hoxhën ,se ai Enveri ka qënë personalitet dhe njeri I madh, burrë shteti I Shqipërisë e sa qe ai Shqipëria përparoi dhe ishte e nderuar në botë.''

22.4.2015 Televisioni, Gazetat Pangallos, Greke
Ish Minister I jashtëm I Greqisë , Personalitet

 

 

14 Μαρ του 1883

 

136 Χρονια απο τον Θανατο του Καρλ Μαρξ

 

 

 

 

ειδική ιστοσελίδα

 

 

Crisis in Greece

1945

 

 

Η ύπαρξη της μοναδικής -μετά το 1953-σοσιαλιστικής χώρας στον κόσμο δεν διαγράφεται με το έτσι θέλω, κύριοι της Κόντρας

 


Σε μία ακόμη αυτογελοιοποίησή τους προχώρησαν οι κοντραίοι που σε σχόλιό τους για τις διαδηλώσεις της αλβανικής αντιδραστικής αντιπολίτευσης, βρίσκουν την ευκαιρία να μας ‘‘διαφωτίσουν‘‘ για τη στάση τους απέναντι στην ‘‘κρατικο-καπιταλιστική‘‘ Αλβανία που κατέρρευσε το 1991, διανθίζοντας, μάλιστα, το άρθρο τους και με αποσπάσματα από τη ‘‘γνωστή‘‘ παλιά τους μπροσούρα-βόθρο για να είναι, προφανώς, μυρωδάτο.


Αυτό είναι, σίγουρα, μια έμμεση απάντηση σε μας για το ‘‘ξεβράκωμα‘‘ που υπέστησαν, γιατί σιγά μην ανοίξουν μέτωπο και θυσιάσουν την κυκλοφορία της παρδαλής τους φυλλάδας που θέλουν να ‘‘διαβάζεται απ‘ όλους, αριστερούς και δεξιούς‘‘, όπως είχε πει το ‘‘βαρύ πυροβολικό‘‘, ο εκδότης τους, σε συνέντευξή του στην ερτ-open...


Επανερχόμενοι στο εν λόγω άρθρο τους, λοιπόν, μαθαίνουμε σε πρώτη φάση ότι σε μια ενδο-αστική αντιπαράθεση, σαν κι αυτή που συμβαίνει τώρα στην Αλβανία, μπορεί να υπάρξει δίκαιος πόλος: ‘‘δίκαιη λαϊκή οργή στο πλαίσιο μιας καθεστωτικής μεταβολής‘‘ χαρακτηρίζουν τις οργανωμένες από τη φασιστική αντιπολίτευση του Μπερίσα διαδηλώσεις...


Στη συνέχεια, μας πληροφορούν ότι δεν ήταν ποτέ ‘‘φερέφωνα των αλβανών ηγετών‘‘, χρησιμοποιώντας έναν επινοημένο από την αντίδραση όρο για τους κομμουνιστές (φερέφωνα της Μόσχας, του Πεκίνου, κλπ.) για να μας πουν τι; Ότι ήταν ανέκαθεν καμουφλαρισμένοι αντιαλβανοί οπορτουνιστές.


Ας δούμε όμως και το ‘‘οπλοστάσιο‘‘ των συμπερασμάτων τους για την ύπαρξη κρατικού καπιταλισμού στην Αλβανία, στα οποία κατέληξαν με όπλο τον... επιστημονικό σοσιαλισμό, όπως ισχυρίζονται.


  1. Η αλβανική ηγεσία που βρισκόταν σε αδιάκοπη αντιπαράθεση με το ρεβιζιονιστή Χρουστσόφ ήδη απ‘ το ‘56 (τύπος, ραδιόφωνο, διμερείς συναντήσεις) και ανοιχτά απ‘ το ‘60 (Σύσκεψη Μόσχας), δεν υποπτευόταν και έτρεφε εμπιστοσύνη στη σοβιετική ηγεσία μέχρι το ‘61, χωρίς να πάρει κανένα μέτρο αντιμετώπισης του οικονομικού αποκλεισμού από τη ρεβιζιονιστική ΕΣΣΔ! Άρα, η επιβίωση της χώρας, μετά το ‘61, οφείλετο μάλλον σε κάποιο θαύμα...


  1. Στην Αλβανία δεν λειτουργούσε ο βασικός οικονομικός νόμος του σοσιαλισμού που διατύπωσε ο Στάλιν και δεν παράγονταν μέσα παραγωγής. Το Εργοστάσιο Μηχανών και Τρακτέρ των Τιράνων που παραθέτουμε σε φωτογραφία και που απ‘ το ‘78 (χρονιά διακοπής των σχέσεων με την Κίνα και καταποντισμού της Αλβανίας κατά τους κοντραίους) προχώρησε σε μαζική παραγωγή τρακτέρ και άλλων αγροτικών μηχανημάτων, προφανώς, ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας. Άλλωστε, σύμφωνα με τη μπροσούρα τους, δεν λειτούργησε ποτέ...


  1. Το 85% των εργασιών στην εξορυκτική βιομηχανία γινόταν με το χέρι, δηλαδή έβγαζαν σίδηρο, νικέλιο, χρώμιο και άλλα ορυκτά σκάβοντας με τα χέρια...


  1. Οι αλβανοί έφευγαν, λέει, μαζικά από την ύπαιθρο και μετανάστευαν στις πόλεις. Και στους γεωργικούς συνεταιρισμούς που κατά γενική ομολογία άκμαζαν τότε, δούλευαν τα φαντάσματα;;


  1. Υπήρχε φτώχεια και ανέχεια, ενώ η κομματική και κρατική ηγεσία απολάμβανε κοινωνικά και οικονομικά προνόμια. Πού; Στην Αλβανία που η διαφορά στις αποδοχές υπουργού -εργάτη ήταν 2:1 και όπου όλα τα στελέχη στέλνονταν στην παραγωγή τουλάχιστο 3 μήνες το χρόνο και ανακαλούνταν σε τακτική βάση.


  1. Η αύξηση στις αποδοχές του τελευταίου πεντάχρονου ήταν 4-12%, ενώ του πρώτου πεντάχρονου 30-35% κι αυτό το παρουσιάζουν σαν απόδειξη της φτώχειας, λες και βάση για την αύξηση του εισοδήματος το ‘86-‘90 ήταν το εισόδημα προ του ‘61 και όχι αυτό του ‘86 (το ήδη αυξηθέν από τα προγενέστερα πεντάχρονα πλάνα). Πηγή δεν παραθέτουν, και δεν είμαστε σε θέση να το εξακριβώσουμε, αλλά ακόμη κι αν ήταν έτσι, μια τέτοια αύξηση του εισοδήματος, και μάλιστα σε συνθήκες άγριας περικύκλωσης από τις καπιταλιστικές και τις τότε ρεβιζιονιστο-καπιταλιστικές χώρες, ισοδυναμεί με πραγματικό άθλο και απόδειξη της ύπαρξης και ζωτικότητας του πραγματικού σοσιαλισμού. Είναι ένας ισχυρισμός που γυρίζει μπούμερανγκ στα κεφάλια των κοντραίων γιατί στις καπιταλιστικές χώρες Δύσης και Ανατολής, τότε και σήμερα, έχουμε μόνο μειώσεις αποδοχών των εργαζομένων στους οποίους λείπουν σε ολοένα αυξανόμενο βαθμό ακόμη και τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης, τα οποία ήταν εξασφαλισμένα για ολόκληρο τον αλβανικό λαό στην -κατ‘ αυτούς- ‘‘φτωχή και καθυστερημένη Αλβανία‘‘. (χώρια οι κοινωνικές παροχές, όπως δωρεάν υγεία, παιδεία, εξασφάλιση στέγης για όλους, πληρωμένες άδειες για διακοπές,κοκ.)

     

    Και, φυσικά, είναι ακόμη στη ζωή οι παλιότερες γενιές των αλβανών που έζησαν την εποχή αυτή και μπορούν να κάνουν αβίαστα τις συγκρίσεις και να διαπιστώσουν αν υπήρχε εξισωτισμός στη φτώχεια ή γενική ευημερία για όλους επί σοσιαλισμού -κι αυτό αρκεί για να κάνει σκόνη τα γελοία μυθεύματα της Κόντρας.


  1. Η παλινόρθωση και η μετάβαση της Αλβανίας στον κλασικό καπιταλισμό δεν ήταν απότοκο κάποιας δήθεν ενδιάμεσης περιόδου που την αποκαλούν ‘‘αλβανική περεστρόικα‘‘, αλλά συνέβη το ‘90 και ήταν έργο του ‘‘φίλου‘‘ τους, προδότη Ραμίζ Αλία, που προκάλεσε τότε μεγάλη οργή και αγανάκτηση στον αλβανικό λαό και εκφράστηκε με ογκώδεις διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Μια ματιά στον αστικό Τύπο της εποχής το επιβεβαιώνει κάλλιστα αυτό.



Τελειώνοντας, θα θέλαμε να δώσουμε μια συμβουλή στους κοντραίους και... αν θέλουν, μας ακούν: ασχοληθείτε καλύτερα με τις ψευτομαγκιές των Πολάκηδων και το μπλαζέ ύφος του τάδε ή δείνα αστού πολιτικού και αφήστε κατά μέρος τη σοσιαλιστική Αλβανία. Ο ήλιος (του σοσιαλισμού) δε σκεπάζεται με κόσκινο...


25/02/2019 Σταλινικοί – Χοτζικοί

 

 


Άποψη από το Εργοστάσιο Μηχανών και Τρακτέρ των Τιράνων (το βασικότερο εργοστάσιο παραγωγής μέσων παραγωγής στην κόκκινη Αλβανία), το οποίο -κατά την μπροσούρα της ΣΑΚΕ- δεν λειτούργησε ποτέ...




 

 

 

 

 

5, Μαρτίου, 1953 - 5 του Μάρτη του 2018
65. επέτειο του συντρόφου J. V. Στάλιν

 

 

 

ειδική ιστοσελίδα

στα αγγλικά

στα γερμανικά

 

 

 

γκαλερί Στάλιν

 

 

 

 

Στάλιν- Αρχεία

 

 

 

 

 

Η κακόφημη Συμφωνία των Πρεσπών, η σοβινιστική αποκτήνωση και η ψευτοαριστερά ‘‘μας‘‘ [*]

 

Με αφορμή την ψήφιση και κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, ένας νέος σοβινιστικός κουρνιαχτός σηκώθηκε και άπλωσε τη δηλητηριώδη μπόχα του στη χώρα.

Δε θα αναφερθούμε στον αποκλειστικό στόχο της Συμφωνίας για ένταξη της γειτονικής Μακεδονίας σε ΝΑΤΟ-ΕΕ, στο... διεθνιστή Τσίπρα που πανηγυρίζει ότι με τη Συμφωνία έδωσε ‘‘υπηκοότητα και όχι εθνικότητα‘‘ στους γείτονες, στην αντιπολίτευση και τους ‘‘μακεδονομάχους‘‘ φασίστες που κραυγάζουν για προδοσίες -γιατί όλοι αυτοί είναι... γνωστοί και δεδομένοι στους ιμπεριαλιστές.

Εδώ θα σταθούμε στους άλλους, τους ‘‘εχθρούς‘‘ της Συμφωνίας και των ιμπεριαλιστών, τους μεγάλους προστάτες των καταπιεσμένων εθνών και των αδυνάμων...

Πρώτο και καλύτερο το ψεύτικο ‘‘ΚΚΕ‘‘ που ισχυρίζεται ότι η Συμφωνία καλλιεργεί το μύθο της ύπαρξης μακεδόνικου έθνους και γλώσσας! Όσο για τη Μίρκα και τους σλαβομακεδόνες μαχητές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, αυτοί είναι ‘‘καλοί‘‘ μόνο για ντεκόρ σε εκδηλώσεις και λευκώματα για να παίζει ο Κουτσούμπας τον ‘‘κομμουνιστή‘‘...

Ακολουθούν οι μαοϊκοί ρεβιζιονιστές (ΜΛΚΚΕ, ΚΚΕμλ, ΕΚΚΕ) και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που δηλώνουν κι αυτοί αντιεθνικιστές, αλλά απορρίπτουν κάθε... σύνθετη ονομασία που φουντώνει τον αλυτρωτισμό των γειτόνων κι εμμένουν... αταλάντευτα στη χρήση του όρου πΓΔΜ.

Οι διάφορες τάσεις του τροτσκισμού λένε το μακρύ τους και το κοντό τους με κοινό παρονομαστή την άρνηση ουσιαστικά του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού των Μακεδόνων (και της εδώ μακεδόνικης μειονότητας) και

τέλος, οι κοντραίοι διαφημίζουν την επανέκδοση μιας παλιάς τους μπροσούρας για τους σλαβομακεδόνες, στον πρόλογο της οποίας σημειώνουν τα εξής... τρελά: ‘‘Σέρβοι, Κροάτες, Βόσνιοι Μουσουλμάνοι και Κοσοβάροι Αλβανοί πλήρωσαν με εκατόμβες νεκρών και τραυματιών, με προσφυγιά, καταστροφές της κοινωνικοοικονομικής ζωής και σωρούς ερειπίων τα εθνικιστικά οράματα των αστικών τους τάξεων, που τροφοδοτούνταν -και εξακολουθούν να τροφοδοτούνται- από τον συνεχή ανταγωνισμό των βασικών ιμπεριαλιστικών κέντρων (ΗΠΑ, Ρωσίας, Γερμανίας, Γαλλίας, Βρετανίας) για την εξασφάλιση ζωνών επιρροής και πεδίων τοποθέτησης κεφαλαίου στην περιοχή‘‘. Στο ίδιο τσουβάλι οι... αστοί Αλβανοί Κοσοβάροι (που δεν είχαν καν το στάτους ομόσπονδης δημοκρατίας των άλλων και σφαγιάζονταν) με τις εθνικιστικές κλίκες που αλώνιζαν ήδη από τα χρόνια του Τίτο... Αφήστε ρε κοντράκηδες...

 

Σταλινικοί - Χοτζικοί

01/02/2019

_____

 

*ΟΑΚΚΕ, ΣΕΚ και ‘‘Ανασύνταξη‘‘ δεν μας απασχόλησαν, γιατί είπαμε να ασχοληθούμε με τους... σοβαρούς.

 

 

Μακεδόνια

The Resolution of the Comintern on the Macedonian Nation and the Macedonian
Language

(1934)

 

 

Η επανάσταση πονάει τους νεοναζί και όχι οι μπουρδολογίες της Κόντρας

 

Τον τελευταίο καιρό, τα καθάρματα της Χρ. Αυγής έχουν εξαπολύσει, μέσω αλλεπάλληλων δημοσιευμάτων στην ιστοσελίδα και τη φυλλάδα τους, έναν οχετό μίσους ενάντια στη σοσιαλιστική Αλβανία με ταυτόχρονη αναφορά στη δίκη τους και τα ‘‘ρεπορτάζ‘‘ της Κόντρας, την οποία κατηγορούν σαν ‘‘σταλινικά υπολείμματα‘‘, ‘‘οπαδούς της Αλβανίας του Χότζα‘‘, κλπ.

Οι τελευταίοι σκοτίστηκαν, βέβαια, για την ‘‘Αλβανία του Χότζα‘‘ και ανταπαντούν ότι οι ναζί βρίσκονται σε υστερία γιατί πονάνε από τα αποκαλυπτικά της ‘‘ρεπορτάζ‘‘, αφήνοντας να αιωρείται ότι μπορεί και να είναι χοτζικοί, χωρίς, φυσικά, να μιλάνε ούτε υπέρ, ούτε κατά, για ευνόητους λόγους...

Ένας τέτοιος τραγέλαφος είναι βολικός και για τους δυο.

Οι νεοναζί βρίσκουν απλά την ευκαιρία να ξερνάνε το αντικομμουνιστικό τους δηλητήριο, και ουδόλως φοβούνται την... Κόντρα, αφού γνωρίζουν κάλλιστα ότι σε αυτή τη δίκη-παρωδία που κρατάει... χρόνια και με νόμιμη τη συμμορία τους, οι όποιες ποινές τούς επιβληθούν θα είναι εντελώς αναντίστοιχες των εγκλημάτων τους. Κατά τα άλλα, κάθε αντίπαλος γι‘ αυτούς είναι... μπολσεβίκος (και οι κοντραίοι... οπαδοί του Χότζα).

Απ‘ την άλλη, οι κοντραίοι που υποδέχτηκαν το ‘10 το ‘‘Καράβι‘‘ τους για τη Γάζα παρέα με τον ΚΥΠατζή φασίστα Κοραντή του ΛΑΟΣ, περνάνε για... συνεπείς αντιφασίστες που με τα μοναδικά κι ανεπανάληπτα ‘‘ρεπορτάζ‘‘ τους (πράγματα χιλιοειπωμένα και από αστικά μέσα κι εφημερίδες, εδώ και χρόνια) έχουν καταστεί ‘‘παράγοντες‘‘ μιας δίκης-φιάσκο που... ξεμπροστιάζουν τους ναζί. Κι αν έχουν ‘‘πρωτοτυπήσει‘‘ σε όσα έχουν μέχρι στιγμής γράψει, είναι στην ανάληψη ρόλου αυτόκλητων αβανταδόρων των τραμπούκων εργατοπατέρων του Πουλικόγιαννη με τα ρουσφέτια και τις άλλες αθλιότητες στη Ζώνη που τους παρουσιάζουν σαν συνεπείς συνδικαλιστές ενάντια στην εργοδοσία και τους γλείφουν αναίσχυντα, αποκαλώντας τους ΠΑΜΕ-ΚΚΕ (χωρίς εισαγωγικά)...

Αναφορικά με το ζήτημα της σοσιαλιστικής Αλβανίας, δε νομίζουμε ότι χρειάζεται να αποδείξουμε τον αντικομμουνισμό της κόντρας γιατί έχουμε ήδη ασχοληθεί με την παλιά μπροσούρα-βόθρο τους αλλά και γιατί φρόντισαν πρόσφατα, με αφορμή το θάνατο του φασίστα Κατσίφα, να επαναλάβουν τις αθλιότητές τους για το ‘‘αλβανικό μικροαστικό εθνικιστικό καθεστώς που, παρά τον εθνικισμό του, ουδέποτε προέβαλε εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας μας‘‘! Τέτοιες ανοησίες κάθονται και γράφουν οι -κατά τους ναζί- οπαδοί του Χότζα. Φαντάσου και να μην ήταν, δηλαδή...

Τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται, λένε, και τα πνεύματα κοντραίων και ναζί στο ζήτημα της συκοφάντησης του σταλινισμού και της μοναδικής δικτατορίας του προλεταριάτου στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα, έχουν ταυτιστεί εδώ και δεκαετίες. Πνεύματα της μπόχας και της δυσωδίας...

Έλληνες Σταλινικοί - Χοτζικοί

 

 

 

Ο Λένιν πέθανε 95 χρόνια πριν

21 Ιανουαρίου, 1924 - 21η Ιανουαρίου 2019

 

Ιστοσελίδα στα

αγγλικά

και

γερμανικά

 


 

 

 

Όρκος μπροστά στη σορό του Λένιν

1924

 

Εικόνες από το θάνατο του Λένιν

 

 

 

Λένιν
Ελληνικά Αρχεία

 

Η Ιδρυση της Γ΄ Διεθνούς


Στις 2 - 6 Μάρτη του 1919 έγινε το πρώτο ιδρυτικό συνέδριο της Γ΄ Διεθνούς. Με την έναρξη του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου η Β' Διεθνής, που υπήρχε από το 1889 με επικεφαλής οπορτουνιστές ηγέτες είχε πια χρεοκοπήσει ολοκληρωτικά. Ο Β.Ι. Λένιν έθεσε σκοπό την ίδρυση της νέας, ξεκαθαρισμένης από τον οπορτουνισμό Διεθνούς και άρχισε αγώνα για τη συσπείρωση όλων των επαναστατικών, διεθνιστικών στοιχείων στο διεθνές εργατικό κίνημα. Ολα τα επαναστατικά διεθνιστικά στοιχεία συσπειρώθηκαν γύρω από το προλεταριακό κόμμα που υπήρχε στη Ρωσία, το κόμμα των Μπολσεβίκων.

Η νίκη της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στη Ρωσία ήταν και νίκη του Μαρξισμού ενάντια στο ρεφορμισμό. Σήμανε ορμητική ανάπτυξη του επαναστατικού εργατικού κινήματος σε όλο τον κόσμο. Χάρη στην επίδραση της Μεγάλης Οχτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης και κάτω από την ιδεολογική καθοδήγηση του μαρξισμού - λενινισμού, η ίδρυση σε πολλές χώρες κομμουνιστικών κομμάτων δημιούργησε ευνοϊκές συνθήκες για την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

Ετσι το Μάρτη του 1919 γίνεται στη Μόσχα το 1ο Συνέδριο της Γ΄ Διεθνούς, όπου έλαβαν μέρος αντιπρόσωποι από 35 κομμουνιστικά κόμματα, κομμουνιστικές ομάδες και εργατικές σοσιαλιστικές οργανώσεις διαφόρων χωρών, όπως π.χ. των Σοβιετικής Ενωσης, Γερμανίας, Αυστρίας, Ουγγαρίας, Πολωνίας, Φινλανδίας, Γαλλίας, Βουλγαρίας, ΗΠΑ, Κίνας, Κορέας κ.ά.

Το Συνέδριο έγινε με την άμεση καθοδήγηση του Β.Ι. Λένιν. Το Συνέδριο ψήφισε τις θέσεις πάνω στην εισήγηση του Β.Ι. Λένιν «Η αστική δημοκρατία και η δικτατορία του προλεταριάτου». Οι θέσεις συσπείρωσαν το συνέδριο γύρω από την ιστορική αποστολή των Κομμουνιστικών Κομμάτων κάτω από την καθοδήγηση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, δηλαδή την πάλη για την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Το Συνέδριο απευθύνθηκε προς το διεθνές προλεταριάτο, που το καλούσε σε αποφασιστικό αγώνα για την προλεταριακή δικτατορία, για την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη σε κάθε καπιταλιστική χώρα.

 

 

 

Δολοφονήθηκαν πριν από 100 χρόνια

Karl Liebknecht

και

Rosa Luxemburg

 

15 Ιανουαρίου 1919 - 15 Ιανουαρίου 2019

 

Ιστοσελίδα στα ελληνικά

 

 

 

Καρλ Λήμπκνεχτ

Ένα γράμμα(μια φωνή του προλεταριακού διεθνισμού)

Αγαπητοί σύντροφοι,

Εξ ονόματος της Ένωσης "Σπάρτακος" σας στέλνουμε τους αδελφικούς μας χαιρετισμούς. Η νέα Γερμανία που πριν λίγες εβδομάδες, κιόλας μετά τις 9 τoυ Νοέμβρη, γελοιοποίησε το όνομα της σοσιαλιστικής δημοκρατίας που πήρε τόσο βιαστικά, σήμερα στέκει μπροστά στον άμεσο κίνδυνο να χάσει ολοκληρωτικά τις λίγες κατακτήσεις της Επανάστασης προς όφελος της αντεπανάστασης που εργάζεται σκεπασμένη κάτω από το όνομα της προδοτικής φίρμας Έμπερτ - Σάιντεμαν και κάτω από το σύνθημα της Εθνοσυνέλευσης.

Μόνο το γερμανικό προλεταριάτο μπορεί να είναι ο αποτελεσματικός υπερασπιστής της ως τώρα Επανάστασης.

Μόνο το γερμανικό προλεταριάτο μπορεί να ανυψώσει την γερμανική επανάσταση, που ίσαμε τώρα δεν στάθηκε τίποτα παραπάνω παρά ένα κίνημα ενάντια στον πόλεμο και για αστικές μεταρρυθμίσεις, να την ανεβάσει στο επίπεδο της κοινωνικής επανάστασης. Μόνο η κοινωνική επανάσταση του γερμανικού προλεταριάτου μπορεί να αναπτύξει τη σοσιαλιστική εξέγερση της εργατικής τάξης που άρχισε στη Ρωσία και να την επεκτείνει σε παγκόσμια επανάσταση του διεθνούς προλεταριάτου. Μόνον η παγκόσμια επανάσταση μπορεί να δημιουργήσει τη διαρκή ειρήνη που θα στηρίζεται στην ευημερία όλων των λαών. Μόνο αυτή μπορεί να καταργήσει και θα καταργήσει τις εθνικές αντιθέσεις και θα μετατρέψει το εθνικιστικό μίσος σε μια στενή αλληλεγγύη των λαών. Μόνον αυτή μπορεί να απελευθερώσει τις εργατικές μάζες όλων των χωρών από το κάτεργο της πολιτικής καταπίεσης, της κοινωνικής σκλαβιάς και της οικονομικής εκμετάλλευσης.

Ο παγκόσμιος πόλεμος, η γιγαντιαία αυτή κρίση του καπιταλιστικού κοινωνικού συστήματος, έθεσε αυτό το σύστημα μπροστά σε προβλήματα που δεν είναι σε θέση να τα λύσει.

Όξυνε τις ταξικές συγκρούσεις ως τα τελευταία τους όρια.

Όλο και πιο απειλητικές ξεσηκώνονται οι γερμανικές εργατικές μάζες, όλο και πιο ανοιχτή γίνεται η εξέγερση τους ενάντια στις κυρίαρχες τάξεις. Τεράστιες απεργίες ξεσπάνε και ξαπλώνονται σ' όλη τη Γερμανία.

Άρχισε η γιγάντια πάλη ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία και η ανάπτυξή της προχωρεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Αντεπανάσταση ή κοινωνική επανάσταση; Αυτό είναι το σιδερένιο δίλημμα που μπαίνει μπροστά στο γερμανικό προλεταριάτο. Με τόσο πιο μεγάλο ενθουσιασμό και επιτυχία θα διεξαγάγει τον αγώνα του όσο πιο μεγάλη υποστήριξη και ενίσχυση θα παίρνει, μαθαίνοντας για τον επαναστατικό αγώνα των ταξικών συντρόφων του στις άλλες χώρες.

Στο συνέδριό σας, στην απόφασή σας να ενώσετε τις γραμμές σας για να μεγαλώσετε τις δυνάμεις και τη μαχητικότητα του πολωνικού προλεταριάτου, το γερμανικό προλεταριάτο βλέπει ένα νέο σημάδι της παγκόσμιας καταιγίδας που απλώνεται, της κοινωνικής επανάστασης που μόνον αυτή μπορεί να ενώσει και να αναζωογονήσει το πολωνικό κόμμα πάνω στο έδαφος του σοσιαλισμού.

Έχετε όλες τις ευχές μας.

- Ζήτω η κοινωνική Επανάσταση του πολωνικού προλεταριάτου!

- Ζήτω η κοινωνική επανάσταση του γερμανικού προλεταριάτου!

- Ζήτω η παγκόσμια Επανάσταση του διεθνούς προλεταριάτου!

"Ένωση Σπάρτακος"

ΚΑΡΛ ΛΗΜΠΚΝΕΧΤ

Σημειώσεις

 

 

Όποιος δεν κουνιέται δεν νιώθει τις αλυσίδες του!

 

 

Ρόζα Λούξεμπουργκ

Οργανωτικά ζητήματα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας

Ένα καθήκον άνευ προηγουμένου στην ιστορία του σοσιαλιστικού κινήματος έχει πέσει στους ώμους της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας. Είναι το να αποφασίσει για το ποια είναι η καλύτερη σοσιαλιστική πολιτική τακτική σε μια χώρα όπου κυριαρχεί η απόλυτη μοναρχία. Θα ήταν λάθος να τραβήξουμε μια αυστηρή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της κατάστασης στη Ρωσία και αυτής της Γερμανίας στην περίοδο 1879-90, όπου ίσχυαν οι αντισοσιαλιστικοί νόμοι του Βίσμαρκ. Οι δυο καταστάσεις έχουν ένα κοινό- την αστυνομοκρατία. Αλλιώς δεν θα ήταν σε καμιά περίπτωση συγκρίσιμες.

Τα εμπόδια που παρουσιάστηκαν στο δρόμο της σοσιαλδημοκρατίας από την απουσία δημοκρατικών ελευθεριών είναι σχετικά δευτερεύουσας σημασίας. Ακόμη και στη Ρωσία, το λαϊκό κίνημα πέτυχε να ξεπεράσει τα εμπόδια που έθεσε το κράτος. Ο λαός κέρδισε ένα (έστω και επισφαλές) σύνταγμα μέσα από τις ταραχές στους δρόμους. Μένοντας στην πορεία αυτή, ο λαός της Ρωσίας θα πετύχει με τον καιρό ολική νίκη ενάντια στον αυταρχισμό.

Η βασική δυσκολία που αντιμετωπίζει η σοσιαλιστική δράση στη Ρωσία απορρέει από το γεγονός ότι στη χώρα αυτή η κυριαρχία της μπουρζουαζίας είναι καλυμμένη από το πέπλο της απολυταρχίας. Η κατάσταση αυτή δίνει στην σοσιαλιστική προπαγάνδα έναν αφηρημένο χαρακτήρα, ενώ η άμεση πολιτική δράση παίρνει ένα δημοκρατικό-επαναστατικό χαρακτήρα. Οι αντισοσιαλιστικοί νόμοι του Βίσμαρκ έθεσαν το κίνημα μας εκτός συνταγματικών ορίων και αυτό σε μια υψηλά αναπτυγμένη αστική κοινωνία, όπου οι ταξικοί ανταγωνισμοί είχαν ήδη φτάσει σε πλήρη άνθηση στον κοινοβουλευτικό ανταγωνισμό (εδώ, παρεμπιπτόντως, φαίνεται και ο παραλογισμός της τακτικής του Βίσμαρκ). Η κατάσταση είναι διαφορετική στη Ρωσία. Το πρόβλημα είναι το πώς θα δημιουργήσουμε ένα σοσιαλδημοκρατικό κίνημα σε μια περίοδο που το κράτος δεν έχει έρθει ακόμη στα χέρια της μπουρζουαζίας.

Η κατάσταση αυτή έχει αντίκτυπο στην δράση μας, με την έννοια ότι πρέπει να μπολιάσουμε το ρωσικό έδαφος με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Επίσης, με έναν περίεργο και άμεσο τρόπο, μας φέρνει μπροστά στο ζήτημα της οργάνωσης του κόμματος.

Κάτω από συνηθισμένες συνθήκες, όπου δηλαδή η πολιτική ηγεμονία της αστικής τάξης έχει προηγηθεί της εμφάνισης του σοσιαλιστικού κινήματος, η ίδια η μπουρζουαζία ενσταλάζει στην εργατική τάξη τα πρώτα ίχνη πολιτικής αλληλεγγύης. Στο σημείο αυτό, διαβάζουμε στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο, η ενοποίηση της εργατικής τάξης δεν προέρχεται ακόμη από τη δικιά της λαχτάρα για ενότητα, αλλά έρχεται σαν αποτέλεσμα της δραστηριότητας της μπουρζουαζίας, "...η οποία προκειμένου να επιτύχει τους πολιτικούς της στόχους, είναι υποχρεωμένη να βάλει σε κίνηση το προλεταριάτο...".

Παρ' όλα αυτά στη Ρωσία η σοσιαλδημοκρατία με τις δικές της προσπάθειες πρέπει να καλύψει μια ολόκληρη ιστορική περίοδο. Πρέπει να οδηγήσει τους ρώσους προλετάριους από την τωρινή "εξατομικοποιημένη" κατάσταση, την οποία παρατείνει το αυταρχικό καθεστώς, σε μια ταξική οργάνωση που θα τους βοηθήσει να συνειδητοποιήσουν τους ιστορικούς τους στόχους και θα τους προετοιμάσει στον αγώνα για την επίτευξή τους.

Οι ρώσοι σοσιαλιστές είναι υποχρεωμένοι να αναλάβουν το χτίσιμο μιας τέτοιας οργάνωσης χωρίς να έχουν τα οφέλη από μια τέτοια οργάνωση, χωρίς να έχουν τα οφέλη των τυπικών εγγυήσεων που συνήθως βρίσκονται μέσα στο αστικό-δημοκρατικό σκηνικό. Δεν διαθέτουν την πολιτική πρώτη ύλη, η οποία στις άλλες χώρες παρέχεται από την ίδια την αστική κοινωνία. Σαν να λέμε ότι σαν τον παντοδύναμο θεό πρέπει να δημιουργήσουν μια τέτοια οργάνωση από το κενό.

Πώς θα επιτύχουμε την μετάβαση από τον τύπο οργάνωσης τον χαρακτηριστικό για το προπαρασκευαστικό στάδιο του σοσιαλιστικού κινήματος –συνήθως μη συνδεμένες τοπικές ομάδες και όμιλοι με κύρια δράση την προπαγάνδα– στην ενότητα ενός μεγάλου, πανεθνικού σώματος, κατάλληλου για συγκεντρωμένη πολιτική δράση σε όλη την έκταση του ρωσικού κράτους; Αυτό είναι το συγκεκριμένο πρόβλημα που η ρωσική σοσιαλδημοκρατία αντιμετωπίζει εδώ και κάποιο καιρό.

Η αυτονομία και η απομόνωση είναι τα πιο χιλιοειπωμένα χαρακτηριστικά του παλιού τύπου οργάνωσης. Είναι λοιπόν κατανοητό το γιατί το σύνθημα όλων όσων θέλουν να δούνε μια περιεκτική πανεθνική οργάνωση θα έπρεπε να είναι "Συγκεντρωτισμός!".

Στο συνέδριο του κόμματος έγινε προφανές ότι ο όρος "συγκεντρωτισμός" δεν καλύπτει πλήρως το ζήτημα της οργάνωσης της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας. Για μια ακόμη φορά μάθαμε ότι καμιά αυστηρή φόρμουλα δεν μπορεί να μας εφοδιάσει με τη λύση για οποιοδήποτε πρόβλημα του κοινωνικού κινήματος.

Το «Ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω" του Λένιν, ενός έξοχου μέλους της ομάδας της Ίσκρα, είναι μια μεθοδική έκθεση των ιδεών της υπερσυγκεντρωτικής τάσης στο ρωσικό κίνημα. Τα επιχειρήματα που στο βιβλίο αυτό παρουσιάζονται με ασύγκριτη δύναμη και λογική, είναι αυτά του ανελέητου συγκεντρωτισμού. Σαν αρχή παρουσιάζεται η αναγκαιότητα της επιλογής και της συγκρότησης ως ξεχωριστό σώμα, όλων των ενεργών επαναστατών, σε διάκριση με την ανοργάνωτη, αν και επαναστατική, μάζα που πλαισιώνει αυτή την ελίτ.

Η άποψη του Λένιν είναι ότι η κεντρική επιτροπή του κόμματος θα πρέπει να έχει το προνόμιο να συγκροτεί όλες τις τοπικές επιτροπές του κόμματος. Θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να διορίζει τα αποτελεσματικά όργανα όλων των τοπικών σωμάτων από τη Γενεύη ως τη Λιέγη και από το Τομσκ ως το Ιρκούτσκ. Πρέπει επίσης να έχει το δικαίωμα να επιβάλει σε όλες τις επιτροπές τους δικούς της έτοιμους κανόνες διοίκησης του κόμματος. Πρέπει να έχει το δικαίωμα να καθορίζει χωρίς αμφισβήτηση ζητήματα όπως η διάλυση και η επανασύσταση των τοπικών οργανώσεων. Με τον τρόπο αυτό, η κεντρική επιτροπή θα μπορεί να καθορίζει, όπως τη βολεύει, τη σύνθεση των υψηλότερων οργάνων του κόμματος. Η κεντρική επιτροπή θα είναι το μόνο σκεπτόμενο στοιχείο στο κόμμα. Οι υπόλοιποι κομματικοί σχηματισμοί θα είναι απλά τα εκτελεστικά άκρα της.

Ο Λένιν ισχυρίζεται ότι ο συνδυασμός του μαζικού σοσιαλιστικού κινήματος με έναν τόσο ισχυρά συγκεντρωτικό τύπο οργάνωσης είναι μια συγκεκριμένη αρχή του επαναστατικού μαρξισμού. Προκειμένου να στηρίξει την άποψη αυτή αναπτύσσει μια σειρά επιχειρημάτων, με τα οποία θα ασχοληθούμε στη συνέχεια.

Μιλώντας γενικά, είναι αναμφισβήτητο το ότι κάποια ισχυρή τάση προς την συγκεντροποίηση είναι έμφυτη στο σοσιαλδημοκρατικό κίνημα. Η τάση αυτή πηγάζει από το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού που είναι βασικά ένας συγκεντρωτικός παράγοντας. Το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα αναπτύσσει τη δραστηριότητά του μέσα στο μεγάλο αστικό κέντρο. Η αποστολή του είναι να εκπροσωπήσει, μέσα στα όρια του εθνικού κράτους, τα ταξικά συμφέροντα του προλεταριάτου και να αντιπαραθέτει αυτά τα κοινά συμφέροντα με όλα τα τοπικά και συλλογικά συμφέροντα.

Έτσι η σοσιαλδημοκρατία είναι κατά κανόνα εχθρική σε κάθε εκδήλωση που προωθεί τον τοπικό ή ομοσπονδιακό χαρακτήρα. Παλεύει για την ένωση όλων των εργατών και των εργατικών οργανώσεων σε ένα κόμμα ανεξαρτήτως εθνικών, θρησκευτικών ή επαγγελματικών διαφορών. Η σοσιαλδημοκρατία εγκαταλείπει την αρχή αυτή και υποχωρεί στον φεντεραλισμό μόνο κάτω από ειδικές συνθήκες, όπως στην περίπτωση της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας.

Είναι ξεκάθαρο ότι η ρωσική σοσιαλδημοκρατία δεν θα έπρεπε να οργανωθεί σαν ένα ομοσπονδιακό μόρφωμα πολλών εθνικών ομάδων. Πρέπει να γίνει ένα ενιαίο κόμμα για ολόκληρη την αυτοκρατορία. Παρ’ όλα αυτά δεν είναι αυτό το ζήτημα που αντιμετωπίζουμε εδώ. Αυτό που μας απασχολεί είναι το σε ποιο βαθμό είναι απαραίτητος ο συγκεντρωτισμός σ’ αυτό το ενοποιημένο ρωσικό κόμμα από την άποψη των ιδιαίτερων συνθηκών μέσα στις οποίες το κόμμα αυτό πρέπει να λειτουργήσει.

Κοιτάζοντας το ζήτημα από τη σκοπιά των τυπικών καθηκόντων της σοσιαλδημοκρατίας, της δυναμικής της ως κόμμα του ταξικού αγώνα, φαίνεται κατ αρχήν ότι η δύναμη και η ενέργεια του κόμματος είναι χαρακτηριστικά ευθέως εξαρτημένα από την πιθανότητα να συγκεντροποιηθεί το κόμμα. Παρ’ όλα αυτά, αυτά τα τυπικά καθήκοντα απαντώνται σε όλα τα ενεργά κόμματα. Στην περίπτωση της σοσιαλδημοκρατίας είναι λιγότερα σημαντικά από την επιρροή των ιστορικών συνθηκών.

Η σοσιαλδημοκρατία είναι το πρώτο κίνημα στην ιστορία των ταξικών κοινωνιών που βασίζεται, σε όλες τις φάσεις και την πορεία του, στην οργάνωση και στην άμεση, ανεξάρτητη δράση των μαζών. Εξαιτίας αυτού η σοσιαλδημοκρατία δημιουργεί έναν οργανωτικό τύπο που είναι τελείως διαφορετικός από τους κοινούς ανάμεσα στα προηγούμενα επαναστατικά κινήματα, όπως των Γιακοβίνων και των υποστηρικτών του Μπλανκί.

Ο Λένιν φαίνεται να παραμερίζει το γεγονός αυτό όταν παρουσιάζει στο βιβλίο του την άποψη ότι ο επαναστάτης σοσιαλδημοκράτης δεν είναι τίποτε άλλο από "Γιακωβίνος ακατάλυτα δεμένος στην οργάνωση του ταξικά συνειδητοποιημένου προλεταριάτου".

Για τον Λένιν, η διαφορά μεταξύ της σοσιαλδημοκρατίας και του μπλανκισμού ανάγεται στην παρατήρηση ότι στη θέση μιας χούφτας συνωμοτών έχουμε το ταξικά-συνειδητό προλεταριάτο. Ξεχνά ότι η διάφορα αυτή επιβάλλει την ολική αναθεώρηση των ιδεών μας για την οργάνωση και συνεπώς μια τελείως διαφορετική αντίληψη του συγκεντρωτισμού και των σχέσεων μεταξύ του κόμματος και του αγώνα.

Ο μπλανκισμός δεν βασιζόταν στην άμεση δράση της εργατικής τάξης. Έτσι δεν χρειαζόταν να οργανώσει τον κόσμο για την επανάσταση. Ο κόσμος θα έπαιζε το ρόλο του μόνο εκείνη τη στιγμή της επανάστασης. Η προετοιμασία για την επανάσταση αφορούσε μόνο το μικρό τμήμα εκείνων των επαναστατών των οπλισμένων για το πραξικόπημα. Μάλιστα, για να διασφαλιστεί η επιτυχία της επαναστατικής συνωμοσίας, θεωρούνταν συνετό να κρατούνται οι μάζες σε κάποια απόσταση από τους συνωμότες. Μια τέτοια σχέση θα μπορούσαν να τη συλλάβουν μόνο οι μπλανκιστές, αφού η συνωμοτική δραστηριότητα της οργάνωσής τους δεν είχε σχέση με τον καθημερινό αγώνα των λαϊκών μαζών.

Η τακτική και τα καθήκοντα των μπλανκιστών επαναστατών μόνο μικρή σχέση είχαν με τον στοιχειώδη ταξικό αγώνα. Έτσι ήταν σχεδιασμένα ελεύθερα. Μπορούσαν να αποφασίζονται εκ των προτέρων και να παίρνουν τη μορφή ενός σχεδίου προς εκτέλεση. Σαν συνέπεια αυτού, τα απλά μέλη της οργάνωσης ήταν απλά εκτελεστικά όργανα, εκτελώντας τις εντολές ενός σχεδίου έξω από τη δικιά τους σφαίρα δραστηριοτήτων. Ήταν τα όργανα της κεντρικής επιτροπής. Εδώ συναντάμε ένα δεύτερο παράδοξο του συνωμοτικού συγκεντρωτισμού: την απόλυτη και τυφλή υποταγή όλων των κομματικών σχημάτων στη θέληση του κέντρου και την επέκταση της εξουσίας αυτής σε όλα τα μέρη της οργάνωσης.

Όμως η σοσιαλδημοκρατική δραστηριότητα διεξάγεται κάτω από ριζικά διαφορετικές συνθήκες. Προκύπτει ιστορικά από τον στοιχειώδη ταξικό αγώνα. Εξαπλώνεται και αναπτύσσεται σύμφωνα με την ακόλουθη διαλεκτική αντίφαση. Ο προλεταριακός στρατός στελεχώνεται και συνειδητοποιεί τους στόχους του στην πορεία του αγώνα. Η δραστηριότητα της οργάνωσης του κόμματος, η ανάπτυξη της συνειδητοποίησης των στόχων του αγώνα μέσα στους προλετάριους και ο ίδιος ο αγώνας δεν είναι πράγματα που χωρίζονται χρονολογικά και μηχανικά. Είναι μόνο διαφορετικές όψεις του ίδιου αγώνα και έτσι για τη σοσιαλδημοκρατία δεν υπάρχουν λεπτομερή σχήματα τακτικής με τα οποία η κεντρική επιτροπή μπορεί να εκπαιδεύσει τα μέλη με τον ίδιο τρόπο που εκπαιδεύονται οι στρατιώτες στα στρατόπεδα. Ακόμη, το εύρος της επιρροής του σοσιαλιστικού κόμματος συνεχώς παρουσιάζει διακυμάνσεις ανάλογες μ' αυτές του αγώνα μέσα στον οποίο η οργάνωση δημιουργείται και αναπτύσσεται.

Για το λόγο αυτό ο συγκεντρωτισμός της σοσιαλδημοκρατίας δεν μπορεί να βασιστεί στη μηχανική καθυπόταξη και την τυφλή υπακοή των μελών στο κέντρο του κόμματος. Για τον λόγο αυτό το σοσιαλδημοκρατικό κίνημα δεν μπορεί να επιτρέψει τον αεροστεγή διαχωρισμό μεταξύ του ταξικά συνειδητού πυρήνα του προλεταριάτου που βρίσκεται μέσα στο κόμμα και του άμεσου λαϊκού περιβάλλοντος του, των μη κομματικών τμημάτων του προλεταριάτου.

Έτσι οι δυο αρχές πάνω στις οποίες βασίζεται ο συγκεντρωτισμός του Λένιν είναι ακριβώς αυτές:

1. Η τυφλή καθυπόταξη, και στην πιο μικρή λεπτομέρεια, όλων των οργάνων του κόμματος στο κέντρο του κόμματος που μόνο αυτό σκέφτεται, καθοδηγεί και αποφασίζει για όλα.

2. Ο αποφασιστικός διαχωρισμός του οργανωμένου πυρήνα των επαναστατών από το κοινωνικό-επαναστατικό περιβάλλον τους.

Αυτός ο συγκεντρωτισμός είναι μια μηχανική μετάθεση των οργανωτικών αρχών του μπλανκισμού στο μαζικό κίνημα των σοσιαλιστών εργατών.

Σε συμφωνία με τη λογική ο Λένιν ορίζει τον επαναστάτη σοσιαλδημοκράτη "Γιακωβίνο δεμένο στην οργάνωση του ταξικά συνειδητοποιημένου προλεταριάτου".

Το γεγονός είναι ότι η σοσιαλδημοκρατία δεν είναι δεμένη με την οργάνωση του προλεταριάτου. Είναι η ίδια προλεταριάτο. Και εξαιτίας αυτού, ο σοσιαλδημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι βασικά διαφορετικός από τον μπλανκικό συγκεντρωτισμό. Μπορεί να είναι μόνο η συγκεντρωμένη θέληση των ατόμων και των αντιπροσωπευτικών ομάδων της εργατικής τάξης. Είναι σαν να λέμε ο "αυτό-συγκεντρωτισμός" των προχωρημένων τμημάτων του προλεταριάτου. Είναι ο κανόνας της πλειοψηφίας μέσα στο κόμμα του.

Οι απαράβατοι όροι για την πραγμάτωση του σοσιαλδημοκρατικού συγκεντρωτισμού είναι:

1. Η ύπαρξη ενός μεγάλου αντιπροσωπευτικού τμήματος της εργατικής τάξης, εκπαιδευμένου στην ταξική πάλη.

2. Η δυνατότητα για τους εργάτες να αναπτύσσουν τη δικιά τους πολιτική δραστηριότητα μέσα από την άμεση επιρροή στην δημόσια ζωή, στον κομματικό τύπο, στις δημόσιες συγκεντρώσεις κ.λ.π.

Οι συνθήκες αυτές δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί πλήρως στη Ρωσία. Η πρώτη –μια προλεταριακή εμπροσθοφυλακή με συνείδηση των ταξικών συμφερόντων και ικανή να αυτοδιευθύνεται στην πολιτική δραστηριότητα– μόλις τώρα εμφανίζεται στη Ρωσία. Όλες οι προσπάθειες για σοσιαλιστική δράση και οργάνωση θα πρέπει να στοχεύουν στο να επιταχύνουν το σχηματισμό μιας τέτοιας εμπροσθοφυλακής. Η δεύτερη συνθήκη μπορεί να υπάρξει μόνο κάτω από καθεστώς πολιτικών ελευθεριών.

Με τα συμπεράσματα αυτά ο Λένιν διαφωνεί έντονα. Είναι πεισμένος ότι όλες οι αναγκαίες συνθήκες για το σχηματισμό ενός τέτοιου ισχυρού και συγκεντρωτικού κόμματος, υπάρχουν ήδη στη Ρωσία. Διακηρύσσει ότι: "Δεν είναι πια οι προλετάριοι, αλλά συγκεκριμένοι διανοούμενοι στο κόμμα μας που χρειάζονται εκπαίδευση στα θέματα της οργάνωσης και της πειθαρχίας". Μεγαλοποιεί την εκπαιδευτική επιρροή του εργοστασίου, το οποίο λέει ότι μαθαίνει στο προλεταριάτο "πειθαρχία και οργάνωση".

Με το να λέει όλα αυτά, ο Λένιν δείχνει ξανά ότι η αντίληψή του για τη σοσιαλιστική οργάνωση είναι αρκετά μηχανιστική. Η πειθαρχία, που ο Λένιν έχει στο μυαλό του, δεν εμφυτεύεται στην εργατική τάξη μόνο από το εργοστάσιο αλλά και από το στρατό και την κρατική γραφειοκρατία, δηλαδή από ολόκληρο τον μηχανισμό του συγκεντρωτικού αστικού κράτους.

Κακοποιούμε τις λέξεις και αυταπατόμαστε όταν χρησιμοποιούμε τον ίδιο όρο –την πειθαρχία– σε τόσο διαφορετικές καταστάσεις όπως: α) η απουσία σκέψης και θέλησης σε ένα σώμα με χιλιάδες αυτόματα κινούμενα πόδια και χέρια, και β) ο αυθόρμητος συνδυασμός της συνειδητής πολιτικής πράξης σε ένα σώμα ανθρώπων. Ποιο είναι το κοινό μεταξύ της συστηματικής υποταγής μιας καταπιεσμένης τάξης και την αυτό-πειθάρχηση και οργάνωση μιας τάξης που αγωνίζεται για τη χειραφέτηση της;

Η αυτό-πειθάρχηση της σοσιαλδημοκρατίας δεν είναι καθόλου η αντικατάσταση της εξουσίας των αστών από την εξουσία της σοσιαλιστικής κεντρικής επιτροπής. Η εργατική τάξη θα επιζητήσει την αίσθηση μιας νέας πειθαρχίας, την ελεύθερα επιλεγμένη αυτό-πειθάρχηση της σοσιαλδημοκρατίας, όχι σαν αποτέλεσμα της πειθαρχίας που επιβάλλεται από το αστικό κράτος, αλλά με το να ξεριζώσει μέχρι την τελευταία ρίζα τις παλιές της συνήθειες της υπακοής και της δουλοπρέπειας.

Ο συγκεντρωτισμός, με τη σοσιαλιστική έννοια, δεν είναι κάτι απόλυτο που βρίσκει εφαρμογή σε κάθε φάση του εργατικού κινήματος. Είναι μια τάση που πραγματώνεται σε αναλογία με την ανάπτυξη και την πολιτική εκπαίδευση που οι εργαζόμενες μάζες κατακτούν στην πορεία του αγώνα τους.

Χωρίς αμφιβολία, η απουσία των αναγκαίων συνθηκών για την ολοκληρωτική πραγματοποίηση αυτού του είδους συγκεντρωτισμού στο ρωσικό κίνημα, είναι ένα τρομερό εμπόδιο.

Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι είναι δυνατό να αντικαταστήσουμε "προσωρινά" με την απόλυτη εξουσία μιας κεντρικής επιτροπής (που ενεργεί σαν "άτυπη εκπροσώπηση") τον ακόμη απραγματοποίητο ρόλο της πλειοψηφίας των συνειδητών εργατών μέσα στο κόμμα και μ' αυτό τον τρόπο να αντικαταστήσουμε τον ανοιχτό έλεγχο των εργαζόμενων μαζών πάνω στα όργανα του κόμματος με τον αντίστροφο έλεγχο της κεντρικής επιτροπής πάνω στο επαναστατικό προλεταριάτο.

Η ιστορία του ρωσικού εργατικού κινήματος μας δείχνει την αναμφισβήτητη άξια ενός τέτοιου συγκεντρωτισμού. Ένα παντοδύναμο κέντρο με κύρος, όπως αυτό που θα είχε ο Λένιν, με το απεριόριστο δικαίωμα να ελέγχει και να παρεμβαίνει, θα ήταν ένας παραλογισμός εάν αυτή η εξουσία εφαρμοζόταν μόνο σε τεχνικά ζητήματα, όπως η διαχείριση των οικονομικών, η κατανομή καθηκόντων στους οργανωτές και τους προπαγανδιστές ή η μεταφορά και κυκλοφορία των έντυπων υλικών. Ένα όργανο με τέτοιες μεγάλες εξουσίες θα είχε πολιτικό λόγο ύπαρξης μόνο εάν αυτές οι εξουσίες εφαρμόζονταν για την επεξεργασία κοινού σχεδίου δράσης, εάν το κεντρικό όργανο αναλαμβάνει την πρωτοβουλία για την πλατιά επαναστατική δράση.

Ποια ήταν όμως η εμπειρία του ρωσικού σοσιαλιστικού κινήματος μέχρι τώρα; Οι πιο σημαντικές και καρποφόρες αλλαγές στην τακτική πολιτική του κατά τα τελευταία δέκα χρόνια δεν ήταν επινοήσεις των πολλών ηγετών και πολύ περισσότερο ούτε κανενός κεντρικού οργανωτικού οργάνου. Ήταν πάντα το αυθόρμητο προϊόν του κινήματος σε κατάσταση βρασμού. Έτσι ήταν τα πράγματα για την πρώτη φάση ανάπτυξης του προλεταριακού κινήματος, το οποίο ξεκίνησε με την αυθόρμητη γενική απεργία στην Αγ. Πετρούπολη το 1896, ένα γεγονός που σηματοδοτεί την έναρξη μιας εποχής οικονομικού αγώνα από τον εργαζόμενο λαό της Ρωσίας. Έτσι ήταν επίσης και στην επόμενη περίοδο που ξεκίνησε με τις αυθόρμητες διαδηλώσεις των φοιτητών της Αγ. Πετρούπολης τον Μάρτη του 1901. Η γενική απεργία στο Ροστόβ του Ντον, το 1903, που σηματοδοτεί την επόμενη μεγάλη τακτική στροφή του ρωσικού προλεταριακού κινήματος, ήταν επίσης αυθόρμητη ενέργεια. "Από μόνη της" η απεργία επεκτάθηκε σε πολιτικές διαδηλώσεις, ζύμωση στους δρόμους και μεγάλες ανοιχτές συγκεντρώσεις που και ο πιο αισιόδοξος επαναστάτης δεν θα μπορούσε να ονειρευτεί μερικά χρόνια πριν.

Η υπόθεση μας κέρδισε πολλά με τα γεγονότα εκείνα. Παρ' όλα αυτά η πρωτοβουλιακή και συνειδητή ηγεσία των σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων έπαιξε έναν ασήμαντο ρόλο στην ανάπτυξη αυτή. Είναι αλήθεια ότι οι οργανώσεις αυτές δεν ήταν προετοιμασμένες για γεγονότα σαν κι αυτά. Όμως ο ασήμαντος ρόλος που έπαιξαν οι επαναστάτες δεν μπορεί να εξηγηθεί έτσι. Ούτε μπορεί να αποδοθεί στην έλλειψη αυτού του παντοδύναμου κομματικού κέντρου σαν κι αυτό που ζητάει ο Λένιν. Η ύπαρξη ενός τέτοιου καθοδηγητικού κέντρου πιθανώς θα αύξανε την αταξία των τοπικών επιτροπών με το να τονίζει τη διαφορά μεταξύ της σφοδρής επίθεσης των μαζών και της συνετής θέσης της σοσιαλδημοκρατίας. Το ίδιο φαινόμενο –ο ασήμαντος ρόλος που η πρωτοβουλία των κεντρικών κομματικών οργάνων έπαιξε στην επεξεργασία τακτικής πολιτικής– μπορεί να παρατηρηθεί σήμερα και στη Γερμανία και άλλες χώρες. Γενικά, η τακτική πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας δεν είναι κάτι που μπορεί να "εφευρεθεί". Είναι το προϊόν μιας σειράς μεγάλων δημιουργικών πράξεων του συχνά αυθόρμητου ταξικού αγώνα που αναζητά τον δρόμο του.

Το ασυνείδητο έρχεται πριν από το συνειδητό. Η λογική του ιστορικού προτσές έρχεται πριν την υποκειμενική λογική των ανθρώπων που συμμετέχουν στο ιστορικό αυτό προτσές. Η τάση των διοικητικών οργάνων του σοσιαλιστικού κόμματος είναι να παίζουν έναν συντηρητικό ρόλο. Η εμπειρία δείχνει ότι κάθε φορά που το εργατικό κίνημα κερδίζει νέο έδαφος, τα όργανα αυτά το εκμεταλλεύονται στο έπακρο. Την ίδια στιγμή το μεταμορφώνουν σε ένα οχυρό, που καθυστερεί την προώθηση σε πλατύτερη κλίμακα.

Η τωρινή τακτική πολιτική της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας έχει κερδίσει καθολική εκτίμηση διότι είναι ευέλικτη αλλά και σταθερή. Αυτό είναι σημάδι της καλής προσαρμογής του κόμματος, στην παραμικρή λεπτομέρεια της καθημερινής του δραστηριότητας, στις συνθήκες του κοινοβουλευτικού καθεστώτος. Το κόμμα έχει κάνει μια μεθοδική μελέτη όλων των πόρων που διαθέτει το έδαφος αυτό. Ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει τους πόρους αυτούς χωρίς να τροποποιήσει τις αρχές του.

Όμως αυτή η τέλεια προσαρμογή έχει αρχίσει ήδη να κλείνει τους ορίζοντες για το κόμμα μας. Υπάρχει μια τάση στο κόμμα να θεωρείται η κοινοβουλευτική τακτική σαν η αμετάβλητη και συγκεκριμένη τακτική της σοσιαλιστικής δραστηριότητας. Αρνούνται, για παράδειγμα, να θεωρήσουν την πιθανότητα (που τίθεται από τον Πάρβους) να αλλάξουμε την τακτική πολιτική μας σε περίπτωση κατάργησης των γενικών εκλογών στη Γερμανία, μια πιθανότητα που δεν αποκλείεται εντελώς από τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία.

Η αδράνεια αυτή οφείλεται, σε μεγάλο βαθμό, στο γεγονός ότι είναι πολύ άβολο το να καθορίσει κανείς, μέσα στο κενό των αφηρημένων υποθέσεων, τις γραμμές και τις μορφές πολιτικών καταστάσεων που δεν υπάρχουν ακόμη. Προφανώς, το σημαντικό για τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία δεν είναι η προετοιμασία ενός σχήματος οδηγιών για μελλοντικές πολιτικές. Είναι σημαντικό: α) να προωθήσουμε μια σωστή ιστορική εκτίμηση των μορφών αγώνα που αντιστοιχούν σε δεδομένες συνθήκες και β) να διατηρήσουμε την κατανόηση της σχέσης της τρέχουσας φάσης και της αναπόφευκτης ανόδου των επαναστατικών τάσεων καθώς πλησιάζουμε στον τελικό στόχο της ταξικής πάλης.

Με το να παραχωρούμε, όπως θέλει ο Λένιν, τέτοιες απόλυτες εξουσίες αρνητικού χαρακτήρα στα ανώτερα όργανα του κόμματος, ενδυναμώνουμε σε επικίνδυνο βαθμό, τον συντηρητισμό που είναι έμφυτος σε τέτοια όργανα. Αν η τακτική ενός σοσιαλιστικού κόμματος δεν αποσκοπεί στη δημιουργία μιας κεντρικής επιτροπής αλλά ενός ολόκληρου κόμματος ή ακόμη καλύτερα ενός ολόκληρου εργατικού κινήματος, τότε είναι ξεκάθαρο ότι οι κομματικές οργανώσεις και οι ομοσπονδίες χρειάζονται την ελευθερία στη δράση που μόνο αυτή μπορεί να τους επιτρέψει να αναπτύξουν την επαναστατική τους πρωτοβουλία και να εκμεταλλευτούν όλες τις δυνατότητες της κατάστασης. Ο υπερσυγκεντρωτισμός που ζητάει ο Λένιν είναι γεμάτος από το αποστειρωμένο πνεύμα του επιστάτη. Το πνεύμα αυτό δεν είναι ούτε θετικό, ούτε δημιουργικό. Η αγωνία του Λένιν δεν είναι πώς θα κάνει την δραστηριότητα του κόμματος πιο καρποφόρα, αλλά το πώς θα ελέγξει το κόμμα, το να περιορίσει το κίνημα αντί να το αναπτύξει, να το δέσει παρά να το ενώσει.

Στην παρούσα κατάσταση, ένα τέτοιο πείραμα θα ήταν διπλά επικίνδυνο για τη ρωσική σοσιαλδημοκρατία. Στέκεται στην παραμονή των αποφασιστικών μαχών ενάντια στον τσαρισμό. Πρόκειται να μπει ή ήδη έχει μπει σε μια περίοδο εντατικής δημιουργικής δραστηριότητας, μέσα στην οποία θα πλατύνει (καθώς είναι συνηθισμένο σε μια επαναστατική περίοδο) τη σφαίρα επιρροής της και θα προωθηθεί αυθόρμητα μέσα από άλματα κι αναπηδήσεις. Το να επιχειρήσουμε να δέσουμε την πρωτοβουλία του κόμματος αυτή τη στιγμή, να το περικυκλώσουμε με συρματόπλεγμα, σημαίνει να το καταστήσουμε ανίκανο να εκπληρώσει το τεράστιο καθήκον της στιγμής.

Οι γενικές ιδέες που παρουσιάσαμε στο ζήτημα του σοσιαλιστικού συγκεντρωτισμού δεν είναι από μόνες τους ικανές για το σχηματισμό ενός θεσμικού σχεδίου που να ταιριάζει στο ρωσικό κόμμα. Τελικά, ένας τέτοιος θεσμός μπορεί να καθοριστεί μόνο από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκδηλώνεται η δραστηριότητα της οργάνωσης σε μια δεδομένη εποχή. Το ζήτημα της στιγμής στη Ρωσία είναι το πώς θα καταφέρουμε να βάλουμε σε κίνηση μια μεγάλη προλεταριακή οργάνωση. Κανένα θεσμικό σχέδιο δεν μπορεί να αξιώσει το αλάνθαστο. Πρέπει μέσα στη φωτιά να αποδειχθεί σωστό.

Όμως από τη γενική μας αντίληψη για τη φύση της σοσιαλδημοκρατικής οργάνωσης, αισθανόμαστε δικαιολογημένοι να συμπεράνουμε ότι το πνεύμα αυτό απαιτεί –ιδίως στα πρώτα βήματα ενός μαζικού κόμματος– τον συντονισμό και την ενοποίηση του κινήματος και όχι την αυστηρή υποταγή σε ένα σύστημα κανονισμών. Αν το κόμμα είχε το χάρισμα της πολιτικής κινητικότητας, συμπληρωμένο με την ακλόνητη πίστη σε αρχές και με ενδιαφέρον για την ενότητα, μπορούμε όλοι να είμαστε βέβαιοι ότι κάθε ελάττωμα στη θεσμική οργάνωση του κόμματος θα διορθωθεί στην πράξη. Για μας δεν είναι το γράμμα, αλλά το ζωντανό πνεύμα που μεταφέρεται στην οργάνωση από τα μέλη αυτό που αποφασίζει για την αξία της μιας ή της άλλης οργανωτικής μορφής.

Μέχρι εδώ εξετάσαμε το πρόβλημα του συγκεντρωτισμού από τη σκοπιά των γενικών αρχών της σοσιαλδημοκρατίας, και σε ένα βαθμό, κάτω από το φως των ιδιαίτερων συνθηκών της Ρωσίας. Όμως ο στρατιωτικός υπερσυγκεντρωτισμός που αποζητά ο Λένιν και οι φίλοι του δεν είναι απλά προϊόν τυχαίων διαφορών στις απόψεις. Λένε ότι σχετίζεται με μια εκστρατεία ενάντια στον οπορτουνισμό που ο Λένιν εξαπολύει μέχρι και την παραμικρή οργανωτική λεπτομέρεια.

"Είναι σημαντικό", λέει ο Λένιν, "να σφυρηλατήσουμε ένα περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικό όπλο ενάντια στον οπορτουνισμό" (σελ. 52). Πιστεύει ότι ο οπορτουνισμός πηγάζει συγκεκριμένα από τη χαρακτηριστική στήριξη των διανοούμενων στην αποκέντρωση και την αποδιοργάνωση, από την αποστροφή τους απέναντι στην αυστηρή πειθαρχία και τη "γραφειοκρατία" που είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του κόμματος.

Ο Λένιν λέει ότι οι διανοούμενοι παραμένουν ατομικιστές και τείνουν στον αναρχισμό ακόμα και αν έχουν ενταχθεί στο σοσιαλιστικό κίνημα. Σύμφωνα μ' αυτόν, μόνο μεταξύ των διανοούμενων μπορούμε να συναντήσουμε την απέχθεια για την απόλυτη εξουσία μιας κεντρικής επιτροπής. Ο αυθεντικός προλετάριος, ισχυρίζεται ο Λένιν, βρίσκει, χάρη στο ταξικό του ένστικτο ένα είδος ηδονής στο να εγκαταλείψει τον εαυτό του στη μέγγενη μιας αυστηρής ηγεσίας και της ανελέητης πειθαρχίας. "Το να αντιπαραθέτουμε την γραφειοκρατία με τη δημοκρατία", γράφει ο Λένιν, "σημαίνει το να αντιπαραθέτουμε τις οργανωτικές αρχές της επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας στις μεθόδους της οπορτουνιστικής οργάνωσης".

Ισχυρίζεται ότι μια παρόμοια σύγκρουση μεταξύ των συγκεντρωτικών και των αυτονομιστικών τάσεων συμβαίνει σε όλες τις χώρες όπου ο ρεφορμισμός και ο επαναστατικός σοσιαλισμός έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο. Επικεντρώνεται στην πρόσφατη διαμάχη μέσα στη γερμανική σοσιαλδημοκρατία πάνω στο ζήτημα του βαθμού ελευθερίας που πρέπει να παραχωρείται στους σοσιαλιστές εκπροσώπους του κόμματος στις νομοθετικές επιτροπές.

Aς εξετάσουμε τις διαχωριστικές γραμμές που τραβάει ο Λένιν.

Πρώτα απ' όλα πρέπει να τονίσουμε ότι η μεγαλοποίηση της υποτιθέμενης ιδιοφυΐας των προλετάριων στο ζήτημα της οργάνωσης και η γενική δυσπιστία απέναντι στους διανοούμενους δεν είναι τα πιο βασικά σημάδια της "επαναστατικής μαρξιστικής" νοοτροπίας. Είναι πολύ εύκολο να καταδείξουμε ότι τα επιχειρήματα αυτά είναι τα ίδια έκφραση οπορτουνισμού.

Ο ανταγωνισμός μεταξύ των καθαρών προλεταριακών στοιχείων και των μη-προλεταριακών διανοούμενων μέσα στο εργατικό κίνημα τίθεται ως ιδεολογικό ζήτημα από τις ακόλουθες τάσεις: τον μισοαναρχισμό των γάλλων συνδικαλιστών, των οποίων το σύνθημα είναι "φυλάξου από τον πολιτικό!", τον αγγλικό τρεϊντ-γιουνιονισμό που διακατέχεται από δυσπιστία απέναντι στους "οραματιστές σοσιαλιστές" και αν οι πληροφορίες μας είναι σωστές, τον "αγνό οικονομισμό" που παρουσιάστηκε πρόσφατα μέσα στη ρωσική σοσιαλδημοκρατία από την Ραμποτσαγια Μισλ, που τυπώθηκε μυστικά στην Αγ. Πετρούπολη.

Στα περισσότερα σοσιαλιστικά κόμματα της δυτικής Ευρώπης υπάρχει αναμφισβήτητα μια σύνδεση μεταξύ του οπορτουνισμού και των "διανοούμενων", όπως και μεταξύ του οπορτουνισμού και των αποκεντρωτικών τάσεων μέσα στο εργατικό κίνημα.

Τίποτε όμως δεν είναι περισσότερο αντίθετο στην ιστορική-διαλεκτική μέθοδο της μαρξιστικής σκέψης από το να διαχωρίσουμε τα κοινωνικά φαινόμενα από το ιστορικό τους έδαφος και να παρουσιάζουμε τα φαινόμενα αυτά σαν αφηρημένες φόρμουλες που έχουν απόλυτη και γενική εφαρμογή.

Επιχειρηματολογώντας αφηρημένα, μπορούμε να πούμε ότι ο "διανοούμενος", ένα κοινωνικό στοιχείο που ξεπηδά από την μπουρζουαζία και άρα ξένο προς το προλεταριάτο, εντάσσεται στο σοσιαλιστικό κίνημα όχι από τη φυσική ταξική του κλίση, αλλά αντίθετα σ' αυτή. Για το λόγο αυτό, είναι περισσότερο επιρρεπής στις οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις απ' ότι ο προλετάριος. Ο δεύτερος μπορούμε να περιμένουμε ότι θα βρει ένα ορισμένο σημείο στήριξης των ταξικών του συμφερόντων, αν δεν εγκαταλείψει το αυθεντικό του περιβάλλον, την εργαζόμενη μάζα. Η απόλυτη φόρμα όμως που εξάγεται από την τάση αυτή των διανοούμενων προς τον οπορτουνισμό και , πάνω απ' όλα, ο τρόπος με τον οποίο η τάση αυτή εκδηλώνεται στα οργανωτικά θέματα εξαρτώνται κάθε φορά από το δεδομένο κοινωνικό περιβάλλον.

Ο αστικός κοινοβουλευτισμός είναι εκείνη η κοινωνική βάση του φαινομένου που παρατηρεί ο Λένιν στο γερμανικό, το γαλλικό και το ιταλικό σοσιαλιστικό κίνημα. Αυτός ο κοινοβουλευτισμός είναι ο τόπος της ανάπτυξης όλων των οπορτουνιστικών τάσεων που υπάρχουν σήμερα στη δυτική σοσιαλδημοκρατία.

Αυτός ο τύπος κοινοβουλευτισμού που σήμερα έχουμε στη Γαλλία, την Ιταλία και τη Γερμανία παρέχει το έδαφος για τις αυταπάτες του σημερινού οπορτουνισμού, όπως η υπερεκτίμηση των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, της ταξικής και κομματικής συνεργασίας, της ελπίδας για μια ειρηνική ανάπτυξη προς το σοσιαλισμό κ.λ.π. Και το κάνει αυτό με το να βάζει τους διανοούμενους να ενεργούν για τους κοινοβουλευτικούς, πάνω από το προλεταριάτο και με το να χωρίζει τους διανοούμενους από τους προλετάριους μέσα στο ίδιο το σοσιαλιστικό κίνημα. Μαζί με την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, ο κοινοβουλευτισμός γίνεται ο βατήρας για τους πολιτικούς καριερίστες. Έτσι εξηγείται το ότι τόσοι φιλόδοξοι αποτυχημένοι της μπουρζουαζίας έρχονται κάτω από τα λάβαρα των σοσιαλιστικών κομμάτων. Άλλη μια πηγή του σύγχρονου οπορτουνισμού είναι και τα σημαντικά υλικά μέσα καθώς και η επιρροή των μεγάλων σοσιαλδημοκρατικών οργανώσεων.

Το κόμμα λειτουργεί σαν κυματοθραύστης που προστατεύει το ταξικό κίνημα από τις παρεκκλίσεις προς τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Για να νικήσουν οι τάσεις αυτές πρέπει να καταστρέψουν τον κυματοθραύστη. Έτσι, πρέπει να διαλύσουν το ενεργό, ταξικά συνειδητοποιημένο τμήμα του προλεταριάτου μέσα στην άμορφη μάζα των "εκλεκτόρων".

Έτσι προέκυψαν οι "αυτονομιστικές" και αποκεντρωτικές τάσεις μέσα στα σοσιαλδημοκρατικά μας κόμματα. Τονίσαμε ότι οι τάσεις αυτές ταιριάζουν σε ορισμένους πολιτικούς στόχους. Δεν μπορούν να εξηγηθούν, όπως ο Λένιν προσπαθεί, με το να αναφερόμαστε στην ψυχολογία του διανοούμενου, στην υποτιθέμενη έμφυτη αστάθεια του χαρακτήρα του. Μπορούν να εξηγηθούν μόνο με το να λαμβάνουμε υπόψη τις ανάγκες του αστού κοινοβουλευτικού, δηλαδή από την οπορτουνιστική πολιτική.

Η κατάσταση είναι κάπως διαφορετική στην τσαρική Ρωσία. Ο οπορτουνισμός στο ρωσικό εργατικό κίνημα δεν είναι, γενικά μιλώντας, το παραπροϊόν της δύναμης της σοσιαλδημοκρατίας ή της αποσύνθεσης της μπουρζουαζίας. Είναι το κύριο προϊόν της καθυστερημένης πολιτικής κατάστασης στην ρώσικη κοινωνία.

Το περιβάλλον μέσα στο οποίο οι διανοούμενοι στρατεύονται στο σοσιαλισμό στη Ρωσία είναι πολύ πιο υποβαθμισμένο και κατά πολύ λιγότερο αστικό απ' ό,τι στη δυτική Ευρώπη. Μαζί με την ανωριμότητα του ρωσικού προλεταριάτου, η κατάσταση αυτή προωθεί την πλατιά θεωρητική περιπλάνηση, η οποία κυμαίνεται από την ολική άρνηση της πολιτικής οπτικής του εργατικού κινήματος μέχρι την ανεπιφύλακτη πίστη στις απομονωμένες τρομοκρατικές ενέργειες ή ακόμη και το ολικά πολιτικά αδιάφορο ψάξιμο μέσα στους βάλτους του φιλελευθερισμού και του καντιανού ιδεαλισμού.

Όμως ο διανοούμενος μέσα στο ρωσικό σοσιαλδημοκρατικό κίνημα μπορεί μόνο να τραβηχτεί σε αποδιοργανωτική δράση. Αυτό είναι αντίθετο με το γενικό ύφος του περιβάλλοντος του ρώσου διανοούμενου. Δεν υπάρχει αστικό κοινοβούλιο στη Ρωσία για να ευνοήσει την τάση αυτή.

Ο δυτικός διανοούμενος που σήμερα πρεσβεύει τη "λατρεία του Εγώ" και χρωματίζει ακόμη και τα σοσιαλιστικά του σκιρτήματα με μια αριστοκρατική ηθική, δεν είναι χαρακτηριστικός της αστικής διανόησης "γενικά". Αντιπροσωπεύει μόνο μια συγκεκριμένη φάση της κοινωνικής ανάπτυξης. Είναι το προϊόν της αστικής παρακμής.

Οι Ναρόντνικοι του 1875 ανάγκασαν τη ρωσική διανόηση να χαθεί μέσα στην μάζα των χωρικών. Οι υπέρ-πολιτισμένοι οπαδοί του Τολστόι μιλάνε σήμερα για την διαφυγή προς τη ζωή του "απλού λαού". Παρόμοια, οι παρτιζάνοι του "καθαρού οικονομισμού" στη ρωσική σοσιαλδημοκρατία μάς καλούνε να γονατίσουμε μπροστά στα "ροζιασμένα χέρια" των εργατών.

Εάν αντί να προσπαθήσουμε να εφαρμόσουμε μηχανικά στη Ρωσία τις φόρμουλες που επεξεργάστηκαν στη δυτική Ευρώπη, προσεγγίσουμε το ζήτημα της οργάνωσης από τη σκοπιά των δεδομένων ρωσικών συνθηκών, φτάνουμε σε συμπεράσματα διαμετρικά αντίθετα από εκείνα του Λένιν.

Το να αποδίδουμε στον οπορτουνισμό μια σταθερή προτίμηση προς μια συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης, την αποκεντρωτική, σημαίνει το να χάνουμε την πραγματική ουσία του οπορτουνισμού.

Στο ζήτημα της οργάνωσης, όπως και σε κάθε άλλο ζήτημα, ο οπορτουνισμός γνωρίζει μόνο μια αρχή: την απουσία αρχών. Ο οπορτουνισμός διαλέγει τα μέσα δράσης του με σκοπό να ταιριάξει πιο καλά σε ορισμένες συνθήκες, με την προϋπόθεση ότι τα μέσα αυτά φαίνεται να οδηγούν στην εκπλήρωση του αρχικού στόχου.

Εάν, σαν το Λένιν, ορίσουμε τον οπορτουνισμό σαν την τάση εκείνη που παραλύει το ανεξάρτητο επαναστατικό κίνημα της εργατικής τάξης και το μετατρέπει σε ένα εργαλείο των φιλόδοξων αστών διανοούμενων, πρέπει επίσης να παραδεχτούμε ότι στο αρχικό στάδιο του εργατικού κινήματος, ο σκοπός αυτός εξυπηρετείται καλύτερα με τον συγκεντρωτισμό παρά με την αποκέντρωση. Είναι εξαιτίας του υπέρμετρου συγκεντρωτισμού που ένα νεαρό, ανεκπαίδευτο προλεταριακό κίνημα μπορεί να χειραγωγηθεί από τους διανοούμενους ηγέτες που στελεχώνουν μια κεντρική επιτροπή.

Στη Γερμανία, στην απαρχή του σοσιαλδημοκρατικού κινήματος, και πριν την εμφάνιση ενός συμπαγούς πυρήνα συνειδητών προλεταρίων και τακτικής πολιτικής βασισμένης στην εμπειρία, οι παρτιζάνοι των δυο τύπων οργάνωσης βρίσκονταν σε διαμάχη επίσης. Η "Γενική ένωση των γερμανών εργατών" που ιδρύθηκε από τον Λασάλ, υποστήριζε τον πλήρη συγκεντρωτισμό. Η αρχή της αυτονομίας υποστηριζόταν από το κόμμα που οργάνωσε το συνέδριο του Άιζεναχ με τη συνεργασία του Β. Λήμπκνεχτ και του Α. Μπέμπελ.

Η τακτική πολιτική των δεύτερων ήταν αρκετά μπερδεμένη. Όμως η συνεισφορά τους στο ξύπνημα της ταξικής συνείδησης των μαζών της Γερμανίας ήταν κατά πολύ μεγαλύτερη από εκείνη των λασαλικών. Από την αρχή οι εργάτες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο κόμμα αυτό (γεγονός που φαίνεται και από τον αριθμό των εργατικών εκδόσεων στις επαρχίες) και υπήρξε ταχεία ανάπτυξη του βεληνεκούς του κινήματος. Την ίδια στιγμή, οι λασαλικοί, παρά τα πειράματά τους με τους "δικτάτορες" οδηγούσαν τους οπαδούς τους από τη μια αναποδιά στην άλλη.

Γενικά οι οπορτουνιστές διανοούμενοι προτιμούν τον ανελέητο, δεσποτικό συγκεντρωτισμό σε περιόδους που τα επαναστατικά στοιχεία μέσα στους εργάτες δεν έχουν ακόμη συνοχή και το κίνημα ψάχνει το δρόμο του, όπως σήμερα στη Ρωσία. Σε μια επόμενη φάση, κάτω από ένα κοινοβουλευτικό καθεστώς και σε συνδυασμό με ένα δυνατό εργατικό κόμμα, οι οπορτουνιστικές τάσεις των διανοούμενων εκφράζονται με την κλίση προς την "αποκέντρωση".

Αν δεχθούμε την άποψη που ο Λένιν αξιώνει ως δική του και φοβηθούμε την επιρροή των διανοούμενων πάνω στο προλεταριακό κίνημα, τότε δεν μπορούμε να φανταστούμε μεγαλύτερο κίνδυνο για το ρωσικό κόμμα από το σχέδιο του Λένιν για την οργάνωση. Τίποτε δεν θα εγκλωβίσει σιγουρότερα ένα νεαρό εργατικό κίνημα στην ελίτ της διανόησης της πεινασμένης για εξουσία, από αυτόν το γραφειοκρατικό ζουρλομανδύα, που θα ακινητοποιήσει τον κίνημα και θα το μετατρέψει σε ένα αυτόματο που θα το χειρίζεται η κεντρική επιτροπή. Από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει καμιά μεγαλύτερη εγγύηση ενάντια στην οπορτουνιστική ίντριγκα και προσωπική φιλοδοξία, από την ανεξάρτητη επαναστατική δράση του προλεταριάτου, σαν αποτέλεσμα της οποίας οι εργάτες θα αποκτήσουν την αίσθηση της πολιτικής υπευθυνότητας και της αυτοπεποίθησής τους.

Αυτό που σήμερα είναι μόνο ένα φάντασμα που στοιχειώνει τη φαντασία του Λένιν, αύριο μπορεί να είναι πραγματικότητα.

Ας μην ξεχνάμε ότι η επανάσταση που σύντομα θα ξεσπάσει στη Ρωσία θα είναι αστική και όχι προλεταριακή. Αυτό τροποποιεί ριζικά όλες τις συνθήκες της σοσιαλιστικής πάλης. Οι ρώσοι διανοούμενοι, επίσης, γρήγορα θα διαποτιστούν από την αστική ιδεολογία. Η σοσιαλδημοκρατία είναι, προς το παρόν, ο μόνος οδηγός του ρωσικού προλεταριάτου. Όμως από την επόμενη μέρα της επανάστασης, η μπουρζουαζία και κυρίως οι αστικές μάζες θα είναι η γέφυρα προς την κυριαρχία τους.

Το παιχνίδι των αστών δημαγωγών στην παρούσα φάση θα γίνει ευκολότερο, αν η αυθόρμητη δράση, πρωτοβουλία και πολιτική αίσθηση των προχωρημένων τμημάτων της εργατικής τάξης εμποδιστούν στην ανάπτυξή τους και περιοριστούν από το προτεκτοράτο της αυταρχικής κεντρικής επιτροπής. Πολύ πιο σημαντικό είναι το θεμελιακό λάθος της ιδέας που διέπει τον ανεπιφύλακτο συγκεντρωτισμό, ότι δηλαδή ο δρόμος του οπορτουνισμού μπορεί να εμποδιστεί με τις παραγράφους του κομματικού καταστατικού.

Εντυπωσιασμένοι από τα πρόσφατα γεγονότα στα σοσιαλιστικά κόμματα της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Γερμανίας, οι ρώσοι σοσιαλδημοκράτες τείνουν να θεωρούν τον οπορτουνισμό σαν ένα ξένο συστατικό, που έρχεται στο εργατικό κίνημα από τους αντιπροσώπους της αστικής δημοκρατίας. Αν ήταν έτσι, καμία ποινή προβλεπόμενη από το καταστατικό δεν θα μπορούσε να σταματήσει την εισβολή αυτή. Αυτή η εισροή μη προλετάριων στο κόμμα του προλεταριάτου είναι το αποτέλεσμα βαθιών κοινωνικών αιτιών, όπως η οικονομική κατάρρευση των μικροαστών, η χρεοκοπία του αστικού φιλελευθερισμού και ο εκφυλισμός της αστικής δημοκρατίας. Είναι αφελές να ελπίζουμε να σταματήσουμε το ρεύμα αυτό με τα μέσα που παρέχει κάποια φόρμουλα γραμμένη στο καταστατικό.

Ένα εγχειρίδιο κανονισμών μπορεί να καθορίσει τη ζωή μιας σέκτας ή ενός ιδιωτικού κύκλου. Ένα ιστορικό ρεύμα, όμως, θα περάσει ακόμη κι από το κόσκινο της πιο προσεκτικά διατυπωμένης παραγράφου. Είναι επίσης λάθος να θεωρούμε ότι το να απωθούμε τα στοιχεία που σπρώχνονται στο σοσιαλιστικό κίνημα από την αποσύνθεση της αστικής κοινωνίας σημαίνει ότι υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα του προλεταριάτου. Η σοσιαλδημοκρατία πάντα περηφανευόταν ότι δεν εκφράζει μόνο τα συμφέροντα του προλεταριάτου, αλλά όλους τους προοδευτικούς πόθους του συνόλου της σύγχρονης κοινωνίας. Ότι εκφράζει τα συμφέροντα όλων εκείνων που καταπιέζονται από την αστική ηγεμονία. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι όλα αυτά τα συμφέροντα ενσωματώνονται ιδανικά στο σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Στη δυναμική της σαν πολιτικό κόμμα, η σοσιαλδημοκρατία, γίνεται το λιμάνι όλων των δυσαρεστημένων στοιχείων της κοινωνίας μας και έτσι ολόκληρου του κόσμου, σε αντιπαράθεση με την μικρή μειοψηφία των καπιταλιστών ηγεμόνων.

Οι σοσιαλιστές, όμως, πρέπει να ξέρουν πώς να καθυποτάσσουν την αγωνία, το μίσος και την ελπίδα αυτού του ετερογενούς αθροίσματος στον τελικό στόχο της εργατικής τάξης. Η σοσιαλδημοκρατία πρέπει να περιορίσει την οργή των μη προλετάριων, των δυσαρεστημένων από την υπάρχουσα κοινωνία, μέσα στην επαναστατική δράση του προλεταριάτου. Πρέπει να αφομοιώνει τα στοιχεία που προσχωρούν σ' αυτή.

Αυτό είναι πιθανό μόνο αν η σοσιαλδημοκρατία περιέχει ήδη ένα δυνατό, πολιτικά εκπαιδευμένο προλεταριακό πυρήνα, τόσο ταξικά συνειδητοποιημένο που να μπορεί να τραβήξει πίσω του τα υποβαθμισμένα και τα μικροαστικά στοιχεία που εντάσσονται στο κόμμα. Στην περίπτωση αυτή, η μεγαλύτερη αυστηρότητα στην εφαρμογή της αρχής του συγκεντρωτισμού και η πιο σοβαρή πειθαρχία, μορφοποιημένη συγκεκριμένα στους εσωτερικούς κανόνες του κόμματος, μπορεί να είναι μια αποτελεσματική ασφάλεια απέναντι στον οπορτουνιστικό κίνδυνο. Ακριβώς έτσι, το επαναστατικό σοσιαλιστικό κίνημα στη Γαλλία υπερασπίσθηκε τον εαυτό του ενάντια στη ζωρεσική σύγχυση. Η τροποποίηση του καταστατικού της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας προς την κατεύθυνση αυτή θα ήταν ένα πολύ επίκαιρο μέτρο.

Αλλά ακόμη και εδώ, δεν θα πρέπει να θεωρούμε το κομματικό καταστατικό σαν ένα όπλο, αρκετό από μόνο του. Μπορεί να είναι το πολύ ένα εργαλείο καταναγκασμού που θα επιβάλλει την θέληση της προλεταριακής πλειοψηφίας του κόμματος. Στην περίπτωση που η πλειοψηφία αυτή είναι απούσα, ακόμη και τα πιο τρομερά θεσπίσματα πάνω στο χαρτί δεν θα έχουν κανένα όφελος.

Όμως η εισροή αστικών στοιχείων μέσα στο κόμμα απέχει από το να είναι η μόνη αιτία για τις οπορτουνιστικές τάσεις που τώρα αρχίζουν να σηκώνουν κεφάλι στη σοσιαλδημοκρατία. Μια άλλη αιτία είναι η ίδια η φύση της σοσιαλιστικής δραστηριότητας και οι έμφυτες αντιφάσεις της.

Η διεθνής κίνηση του προλεταριάτου προς την ολική χειραφέτησή του είναι μια ιδιόμορφη διαδικασία από την ακόλουθη άποψη. Για πρώτη φορά στην ιστορία του πολιτισμού, οι άνθρωποι εκφράζουν τη θέλησή τους συνειδητά και σε αντιπαράθεση με όλες τις άρχουσες τάξεις. Η θέληση αυτή όμως μπορεί να πραγματωθεί μόνο πέρα από τα όρια του υπάρχοντος συστήματος.

Σήμερα οι μάζες μπορούν να αποκτήσουν και να δυναμώσουν τη θέληση αυτή μέσα στην πορεία του καθημερινού αγώνα ενάντια στην υπάρχουσα κοινωνική τάξη, μέσα όμως στα όρια της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Από τη μια μεριά έχουμε τις μάζες. Από την άλλη τον ιστορικό τους στόχο που εντοπίζεται πέρα από τα όρια αυτής της κοινωνίας. Από τη μια μεριά έχουμε τον καθημερινό αγώνα και από την άλλη την κοινωνική επανάσταση. Αυτοί είναι οι όροι της διαλεκτικής αντίφασης μέσα από την οποία πορεύεται το σοσιαλιστικό κίνημα.

Συμπεραίνουμε ότι το κίνημα αυτό, μπορεί καλύτερα να προχωρήσει με το να ελίσσεται ανάμεσα από τους δυο κινδύνους που συνεχώς το απειλούν. Δηλαδή από την απώλεια του μαζικού χαρακτήρα και την εγκατάλειψη του τελικού στόχου. Ο πρώτος είναι ο κίνδυνος της επιστροφής στο χαρακτήρα της σέκτας, ο δεύτερος είναι αυτός του να καταντήσουμε ένα κίνημα αστικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Αυτός είναι ο λόγος που είναι αυταπάτη και αντίθετο στην ιστορική εμπειρία το να ελπίζουμε να θέσουμε μια και καλή τις κατευθύνσεις της επαναστατικής σοσιαλιστικής πάλης με τη βοήθεια τυπικών μέσων, που θα διασφαλίσουν το εργατικό κίνημα ενάντια σε κάθε πιθανότητα οπορτουνιστικής παρέκκλισης.

Η μαρξιστική θεωρία μας προσφέρει ένα αξιόπιστο εργαλείο που μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε και να πολεμάμε τις εκδηλώσεις του οπορτουνισμού. Το σοσιαλιστικό κίνημα, όμως, είναι ένα μαζικό κίνημα. Οι κίνδυνοί του δεν είναι προϊόν κάποιων ύπουλων μηχανορραφιών ατόμων ή ομάδων. Γεννιούνται από τις κοινωνικές συνθήκες. Δεν μπορούμε να προφυλαχθούμε εκ των προτέρων απέναντι σε κάθε πιθανότητα οπορτουνιστικής παρέκκλισης. Τέτοιοι κίνδυνοι μπορούν να υπερνικηθούν μόνο από το ίδιο το κίνημα –ασφαλώς με τη βοήθεια της μαρξιστικής θεωρίας– αλλά μόνο αφότου οι κίνδυνοι αυτοί πάρουν χειροπιαστή μορφή στην πράξη.

Από αυτή την άποψη ο οπορτουνισμός φαίνεται να είναι ένα προϊόν και μια αναπόφευκτη φάση στην ιστορική ανάπτυξη του εργατικού κινήματος.

Η ρωσική σοσιαλδημοκρατία έχει εμφανιστεί εδώ και λίγο καιρό. Οι πολιτικές συνθήκες κάτω από τις οποίες το προλεταριακό κίνημα αναπτύσσεται στη Ρωσία είναι κάπως ανώμαλες. Στη χώρα αυτή, ο οπορτουνισμός είναι σε ένα μεγάλο βαθμό ένα παραπροϊόν της αναζήτησης και των πειραματισμών της σοσιαλιστικής δραστηριότητας που ψάχνει τον τρόπο να προωθηθεί σε ένα έδαφος που όμοιό του δεν υπάρχει στην Ευρώπη.

Από την άποψη αυτή, είναι εκπληκτικό το να ισχυριζόμαστε ότι είναι πιθανό να αποφύγουμε κάθε πιθανότητα εμφάνισης του οπορτουνισμού στο ρωσικό κίνημα με το να γράφουμε κάποιες λέξεις αντί για κάποιες άλλες στο καταστατικό του κόμματος. Η προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε τον οπορτουνισμό με ένα κομμάτι χαρτί μπορεί να είναι εξαιρετικά επικίνδυνη – όχι για τον οπορτουνισμό αλλά για το εργατικό κίνημα.

Εάν σταματήσεις τους φυσικούς παλμούς ενός ζωντανού οργανισμού, τον αποδυναμώνεις και μειώνεις την αντίσταση και το μαχητικό του πνεύμα – στην περίπτωση αυτή όχι μόνο απέναντι στον οπορτουνισμό, αλλά επίσης (και αυτό είναι το σημαντικό) απέναντι στην υπάρχουσα κοινωνική τάξη. Τα μέσα που προτείνονται στρέφονται ενάντια στο σκοπό που υποτίθεται ότι υπηρετούν.

Στην αγχωτική επιθυμία του Λένιν να θεμελιώσει τη φύλαξη μιας παντοδύναμης κεντρικής επιτροπής που ξέρει τα πάντα, με σκοπό να προφυλάξει ένα τόσο υποσχόμενο και ζωντανό εργατικό κίνημα απέναντι σε κάθε παραπάτημα, αναγνωρίζουμε τα συμπτώματα του ίδιου υποκειμενισμού που ήδη έχει κάνει αρκετά κόλπα στη σοσιαλιστική σκέψη στη Ρωσία.

Είναι διασκεδαστικό το να τονίσουμε τα περίεργα άλματα που το σεβαστό ανθρώπινο "Εγώ" ήταν αναγκασμένο να κάνει στην πρόσφατη ρωσική ιστορία. Ριγμένο στο έδαφος, σχεδόν ένα με τη σκόνη, από τη ρωσική απολυταρχία, το "Εγώ" παίρνει την εκδίκησή του με το να μετατρέπεται σε επαναστατική δραστηριότητα. Στο σχήμα μιας επιτροπής συνωμοτών, στο όνομα μιας ανύπαρκτης Θέλησης του Λαού, κάθεται σε κάποιο είδος θρόνου και διακηρύσσει την παντοδυναμία του. Το "αντικείμενο" όμως αποδεικνύεται δυνατότερο. Το μαστίγιο θριαμβεύει και ο τσαρισμός φαίνεται να είναι η "νόμιμη" έκφραση της ιστορίας.

Κάποια στιγμή βλέπουμε να μπαίνει στο προσκήνιο ένα πιο "νόμιμο" παιδί της ιστορίας – το ρωσικό εργατικό κίνημα. Για πρώτη φορά στο ρωσικό έδαφος εμφανίζονται οι βάσεις για το σχηματισμό μιας πραγματικής "λαϊκής θέλησης".

Εδώ όμως εμφανίζεται ξανά το "Εγώ" του ρώσου επαναστάτη! Κάνοντας πιρουέτες πάνω στο κεφάλι του, για μια φορά ακόμη ανακηρύσσει τον εαυτό του στον παντοδύναμο διευθυντή της ιστορίας – αυτή τη φορά με τον τίτλο της Αυτού Εξοχότητας της Κεντρικής Επιτροπής του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Ο σβέλτος ακροβάτης αποτυγχάνει να αντιληφθεί ότι το μόνο "υποκείμενο" που αξίζει τον ρόλο του διευθυντή, είναι το συλλογικό "Εγώ" της εργατικής τάξης. Η εργατική τάξη απαιτεί το δικαίωμα να κάνει τα λάθη της και να μάθει τη διαλεκτική της ιστορίας.

Ας μιλήσουμε ανοιχτά. Ιστορικά, τα λάθη που διαπράττονται από ένα πραγματικά επαναστατικό κίνημα είναι απείρως περισσότερο καρποφόρα από το οποιοδήποτε αλάθητο της πιο έξυπνης κεντρικής επιτροπής.

 

Σημειώσεις
[1] Ύστερα από τη γενική απεργία των Βέλγων εργατών του 1902 που χτυπήθηκε απάνθρωπα από τις στρατιωτικές δυνάμεις της καθολικής κυβέρνησης και στην αποκορύφωσή της λύθηκε από το οπορτουνιστικό Γενικό Συμβούλιο του Βελγικού Εργατικού Κόμματος, στη Διεθνή ξέσπασε μια μεγάλη ιδεολογική διαμάχη γύρω από την τακτική της σοσιαλδημοκρατίας.

 

 

 

2019

Ζήτω ο σταλινισμός - χοτζαϊσμός!

 

31. 12. 1918 - 31. 12. 2018

Long live the 100th founding day of the CP Germany !

 

Birthday-Website ...

 

 

 

 

31. 12. 1968 - 31. 12. 2018

Long live the 50th founding day of the CP Germany /Marxist-Leninists)!

 

Birthday-Website ...

 

 

Μήνυμα Αλληλεγγύης

 

ΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΚ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ (1918) ΚΑΙ ΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΚ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ/ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ-ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΟ (1968)

 

Αγαπητοί σύντροφοι του Γερμανικού Τμήματος της Κομιντέρν (Σταλινικοί -Χοτζικοί),

Με την ευκαιρία της επετείου των 100 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚ Γερμανίας και των 50 χρόνων από την ίδρυση του ΚΚ Γερμανίας/ Μαρξιστικό-Λενινιστικό, σας στέλνουμε θερμούς επαναστατικούς χαιρετισμούς!

Η ιστορία του ΚΚΓ των ηρώων Ρόζας Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπκνεχτ που δολοφονήθηκαν κτηνωδώς από τους λακέδες της μπουρζουαζίας σοσιαλδημοκράτες το 1919 και του άξιου μαθητή τους, ήρωα Έρνστ Τέλμαν, που εξοντώθηκε κατά θηριώδη τρόπο από τους ναζί στο κολαστήριο του Μπούχενβαλντ το ‘44, είναι μια ολόκληρη ιστορία αγώνων και θυσιών και αποτελεί παντοτινή πηγή έμπνευσης για το γερμανικό και παγκόσμιο προλεταριάτο.

Αργότερα, το ‘68, μέσα στη λαίλαπα της ρεβιζιονιστικής προδοσίας, ένας νέος μαχητής του κομμουνισμού, ο Έρνστ Άουστ με τους συντρόφους του, αναδείχτηκε άξιος κληρονόμος και συνεχιστής αυτών των επαναστατικών παραδόσεων. Με βαθιά οξύνοια, σπάνιες πολιτικο-οργανωτικές ικανότητες, πλατιά μαρξιστικολενιν ιστική κατάρτιση και απεριόριστη αφοσίωση στην υπόθεση του προλεταριάτου, ο σ. Έρνστ ξεχώρισε σαν ένα από τα πιο φωτεινά μυαλά της παγκόσμιας επανάστασης, ηγέτης με κύρος που κέρδισε την εκτίμηση πολλών εργατών και νεολαίων ριζοσπαστών της μεταπολεμικής Γερμανίας.

Στάθηκε σφοδρός πολέμιος των σοβιετικών, κινέζων, ευρωκομμουνιστώ ν και άλλων εχθρών της επανάστασης και καταπολέμησε με πάθος το φασιστικό ρεβιζιονιστικό καθεστώς που εγκαθίδρυσε το ανδρείκελο των σοβιετικών, ο αποστάτης Χόνεκερ με την παρέα του, στο ανατολικό τμήμα της πατρίδας του.

Ο σ. Έρνστ ήταν αδιάλλακτος στις αρχές, αγαπητός και σεμνός, πιστός φίλος της σοσιαλιστικής Αλβανίας και προσωπικά του Ενβέρ Χότζα που την υπεράσπισή τους από τους ιμπεριαλιστές και ρεβιζιονιστές εχθρούς θεωρούσε υπέρτατο καθήκον και βροντοφώναξε από το βήμα του 7ου Συνεδρίου του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας τούτα τα φλογερά λόγια: κάθε επίθεση ενάντια στην Αλβανία τη θεωρούμε σαν επίθεση ενάντια σε μας και θα απαντήσουμε οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος!

Αγαπητοί σύντροφοι,

κρατάτε πάντα ψηλά τη φλόγα της επανάστασης, της Ρόζας και του Καρλ, του Τέλμαν και του Άουστ, τη φλόγα των χιλιάδων μαρτύρων της γερμανικής επανάστασης!

- Ζήτω η παγκόσμια επανάσταση!

- Ζήτω η Κομιντέρν (Σταλινικοί -Χοτζικοί)!

Αθήνα 31/12/2018

Έλληνες Σταλινικοί -Χοτζικοί

 

 

 

 

 

 

18 ετών
5 κεφαλές

 

 

 

Μήνυμα Αλληλεγγύης

 

ΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑ 18ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΚΟΜΙΝΤΕΡΝ (ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΙ - ΧΟΤΖΙΚΟΙ)

 

Σαν σήμερα, πριν δεκαοκτώ χρόνια, μια χούφτα κομμουνιστές πήραν την ιστορική απόφαση να ιδρύσουν την Κομιντέρν (Σταλινικοί -Χοτζικοί). Κι αυτό μόνο τυχαίο δεν ήταν.

 

Η Κομιντέρν (ΣΧ) ήταν αυτό που λέει κι ο ποιητής: ώριμο τέκνο της ανάγκης κι ώριμο τέκνο της οργής! Είναι ένας σταθμός ανάλογος -τηρουμένων των αναλογιών- μ‘ εκείνο που έπραξαν ο Λένιν με τους Μπολσεβίκους όταν η Β‘ Διεθνής πρόδωσε την ιστορική της αποστολή και μ‘ αυτό που έπραξε το ΚΕΑ του Ενβέρ Χότζα και οι γνήσιοι κομμουνιστές μετά τη ρεβιζιονιστική χρουστσοφική προδοσία. Ήταν, δηλαδή, η αδήριτη ιστορική αναγκαιότητα της ίδρυσης ενός νέου πολιτικού φορέα που θα σήκωνε από τη λάσπη την τιμημένη κόκκινη σημαία που πέταξαν πέρα οι αποστάτες και, εν προκειμένω, αποστάτες είναι οι νεορεβιζιονιστές ψευτοχοτζικοί της ICMLPO που καταπρόδωσαν την επαναστατική γραμμή του Κόμματος Εργασίας Αλβανίας και του Διεθνούς Μαρξιστικού - Λενινιστικού κινήματος και την πολύτιμη επαναστατική παρακαταθήκη τους απ‘ το ‘56 και δώθε.

 

Τι είναι σήμερα η ICMLPO δεν χρειάζεται να το αποδείξει κανείς, διότι είναι οφθαλμοφανές και στον πιο αδαή: μια καρικατούρα σοσιαλδημοκρατικών ομάδων με μια μαρξίζουσα πλατφόρμα που προσομοιάζει σε κείνη των κλασικών σοσιαλδημοκρατικών και ρεβιζιονιστικών κομμάτων. Μια ματιά στην προκλητική στήριξη που απλόχερα προσφέρουν σε αντιδραστικά καθεστώτα τύπου Κούβας, Κορέας, Βενεζουέλας, Συρίας κλπ., αρκεί για να αντιληφθεί κανείς πόσο σάπια και αντεργατική είναι η ICMLPO. Στην πραγματικότητα τέτοια ήταν από την ίδρυσή της το ‘94. Γι‘ αυτό και χαρακτηρίσαμε ιστορική την απόφαση των συντρόφων μας, παλιών στελεχών του ΜΛ κινήματος, να ξεκόψουν και να συγκρουστούν με αυτό το απόστημα ιδρύοντας έναν καινούργιο πολιτικό φορέα, αυθεντικό εκφραστή των προλεταριακών συμφερόντων σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

Στη χώρα μας, εκπρόσωπος αυτής της παρέκκλισης είναι μια αντιδραστική και γραφική ομάδα, η ‘‘ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ‘‘, η οποία μετά τη δριμεία πολεμική που της ασκήσαμε, μάλλον βάρεσε φαλιμέντο. Γιατί μπορεί ο κύριος εχθρός μας να είναι η αστική τάξη που με τα μνημονιακά κόμματά της έχει βυθίσει το λαό μας σε πρωτοφανή εξαθλίωση, αλλά χωρίς να καταπολεμούμε τον εσωτερικό μας εχθρό, τον οπορτουνισμό, θα είμαστε ανίκανοι για οποιοδήποτε μεγάλο απελευθερωτικό κίνημα. Απόδειξη γι‘ αυτό οι αγωνιστικές διαθέσεις του λαού μας που εξαιτίας της μακρόχρονης σαμποταριστικής δράσης των οπορτουνιστών βρίσκονται, προς το παρόν, στο ναδίρ.

 

Ας βαδίσουμε, λοιπόν, κι εμείς σ‘ αυτό τον ένδοξο δρόμο που χάραξε πριν από 18 χρόνια η Κομιντέρν (Σταλινικοί - Χοτζικοί). Για να συντρίψουμε μια για πάντα τον μισητό καπιταλισμό και τους ποικιλόμορφους υπηρέτες του και να χαράξουμε το δρόμο στο ευτυχισμένο κομμουνιστικό μέλλον! -

 

Ζήτω τα 18χρονα της Κομιντέρν (Σταλινικοί - Χοτζικοί)!

 

Έλληνες Σταλινικοί - Χοτζικοί

Αθήνα 31/12/2018

 

 

 

 

 

 

 

8 Βήματα για τη σωτηρία της Ελλάδας



Στην Ελλάδα είναι ώριμες οι συνθήκες για την ανατροπή του κλονιζόμενου καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης!


Η Ελλάδα μπορεί να ξεπεράσει την κρίση της μόνο με την ένοπλη σοσιαλιστική επανάσταση υπό την καθοδήγηση του Ελληνικού Τμήματος της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Σταλινικοί -Χοτζικοί)



Όχι στη διαιώνιση της καπιταλιστικής Ελλάδας!

 

 

 

 

 



Ναι στη δημιουργία μιας Σοσιαλιστικής Ελλάδας!



Σε αυτή την κρίσιμη ιστορική συγκυρία στην Ελλάδα, σε συνθήκες κλονισμού του καπιταλιστικού συστήματος και όξυνσης των ενδοαστικών αντιθέσεων, ο ελληνικός λαός έχει την ευκαιρία να δράσει επαναστατικά ως εξής:



1



Άμεση ακύρωση όλων των υποδουλωτικών συμφωνιών και δεσμεύσεων που κατοχυρώνουν την καταπίεση και εκμετάλλευση του ελληνικού λαού.


Συντρίψτε την ευρωπαϊκή και ντόπια καταπίεση.


Το ελληνικό προλεταριάτο εγκαθιδρύει τη δικτατορία του προλεταριάτου και θεσπίζει τους δικούς του επαναστατικούς θεσμούς.


Συντρίψτε το αστικό κράτος και αντικαταστήστε το με ένα σοσιαλιστικό.


Εγκαθιδρύστε τα ένοπλα Σοβιέτ (Συμβούλια) των εργατών, αγροτών και στρατιωτών.


Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ!


Όλα τα κόμματα - ένοχα για την προδοσία των συμφερόντων του ελληνικού λαού - απαγορεύονται και όλοι οι ανοιχτοί και καμουφλαρισμένοι εχθροί του λαού οδηγούνται στη δικαιοσύνη.




2



Αφοπλίστε τις αντεπαναστατικές δυνάμεις της αστυνομίας και του στρατού.


Ίδρυση του Ελληνικού Κόκκινου Στρατού και Κόκκινης Λαϊκής Πολιτοφυλακής.


Όλα τα στρατιωτικά μέσα κατάσχονται για την άμυνα ενάντια στην επιθετική ιμπεριαλιστική περικύκλωση.


Άμεση έξοδος από ΝΑΤΟ - ΕΕ.



3



Ακύρωση όλων των εξωτερικών χρεών χωρίς αποζημίωση.


Κατάσχεση και κοινωνικοποίηση όλων των τραπεζών, των οικονομικών κεφαλαίων, όλων των μέσων παραγωγής και ολόκληρης της ιδιωτικής περιουσίας των ξένων καπιταλιστών και της αστικής τάξης.


Η δικτατορία του προλεταριάτου συστήνει τους δικούς της κρατικούς θεσμούς για το σχεδιασμό και εφαρμογή μέτρων για την πλήρη κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.




4



Εξάλειψη της ανεργίας και απελευθέρωση από τη μισθωτή σκλαβιά.


Εξαλείψτε την αναρχία της καπιταλιστικής οικονομίας που θεμελιώνεται στο νόμο της επιδίωξης του μέγιστου κέρδους, την κερδοσκοπία, τις ρεμούλες κ.λπ., που οδήγησαν στην πρωτοφανή καπιταλιστική κρίση και σε ακραία εξαθλίωση τους φτωχούς ανθρώπους του λαού.


Όλοι οι εργαζόμενοι παίρνουν στα χέρια τους την οργάνωση της παραγωγής με σκοπό την οικοδόμηση της δικής τους σοσιαλιστικής οικονομίας.


Εγκαθιδρύστε τη δική σας ελληνική σοσιαλιστική αγορά για την αυτάρκεια του ελληνικού λαού - (απαγόρευση κάθε είδους πρόσβασης σε όλους τους καπιταλιστές).


Δημιουργήστε ένα δικό σας ανεξάρτητο νομισματικό σύστημα στην Ελλάδα.


Εξαλείψτε τα αποβράσματα της μαφίας, τους φοροεισπράκτορες, καθώς και όλους τους μεγιστάνες, τοκογλύφους και κερδοσκόπους - με λίγα λόγια: εκμηδενίστε κάθε μορφής καπιταλιστικά παράσιτα.




5



Απελευθερώστε τη γεωργία από τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και μετασχηματίστε σταδιακά τη αγροτο-γεωργική παραγωγή και διανομή κάτω από την καθοδήγηση του σοσιαλιστικού κράτους. Οι μεγάλες πολυεθνικές εθνικοποιούνται ενώ οι μικρές και μεσαίου μεγέθους μονάδες παραγωγής οργανώνονται σε συλλογικές Κολλεχτίβες (σοσιαλιστικούς Συνεταιρισμούς).



6



Εξασφάλιση της συγκέντρωσης των βασικών δημόσιων προμηθειών για όλους τους εργάτες, τους εργαζόμενους, τις γυναίκες, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους.


Κατάργηση του αστικού Συστήματος Πρόνοιας που διαχωρίζει τους ασθενείς σε φτωχούς και πλούσιους. Δωρεάν ιατρο-φαρμακευτική περίθαλψη για ολόκληρο τον ελληνικό λαό.


Ο κρατικός προϋπολογισμός καταρτίζεται και ελέγχεται από τους ίδιους τους εργαζόμενους σε σοσιαλιστική κατεύθυνση. Οι δημόσιες υπηρεσίες, όπως οι βιβλιοθήκες, οι κινηματογράφοι, κλπ., ακόμα και οι υπηρεσίες δημόσιων μεταφορών είναι διαθέσιμες σε όλους/ες και χωρίς κόστος.



7



Εφαρμογή των αρχών του προλεταριακού διεθνισμού.


Η σοσιαλιστική Ελλάδα εκπληρώνει το καθήκον της ως βάση και μοχλός της σοσιαλιστικής επανάστασης στην Ευρώπη και σ‘ ολόκληρο τον κόσμο.


Αντίστροφα, οι ευρωπαίοι εργάτες και συνολικά το παγκόσμιο προλεταριάτο επιφορτίζονται με το καθήκον της υπεράσπισης της σοσιαλιστικής Ελλάδας ενάντια σε κάθε απόπειρα ιμπεριαλιστικής επέμβασης και ανάμειξης στις εσωτερικές της υποθέσεις.


Το ελληνικό προλεταριάτο, καταχτώντας την εξουσία, παλεύει για μια σοσιαλιστική Ευρώπη σε έναν σοσιαλιστικό κόσμο.



8



Η νικηφόρα έκβαση μιας ένοπλης αναμέτρησης στην Ελλάδα προϋποθέτει ένα καλά προετοιμασμένο πολιτικο-στρατιωτικό σχέδιο που να εξασφαλίζει την οργανωμένη συμμετοχή των προλετάριων, της φτωχής αγροτιάς και της προοδευτικής μικροαστικής τάξης στην προοπτική της συγχώνευσης των τοπικών εξεγέρσεων σε μια πανεθνική επανάσταση. Αποφασιστικής σημασίας είναι η δουλειά στον αστικό στρατό με στόχο τη μέγιστη αποσύνθεσή του και την επιδίωξη να στρέψουν οι φαντάροι τα όπλα αντίστροφα. Μια έγκαιρη και σωστή προετοιμασία των επαναστατικών δυνάμεων καθιστά δυνατή την πλήρη συντριβή της αντεπανάστασης σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα και την αποφυγή ενδεχόμενης ήττας.


Όλα τα παραπάνω είναι εφικτά μόνο με την ίδρυση ελληνικού τμήματος της Κομιντέρν (ΣΧ).


Το ελληνικό τμήμα καθοδηγείται από την προλεταριακή ιδεολογία των 5 κλασικών του μαρξισμού - λενινισμού, τον μπολσεβικισμό, τον προλεταριακό διεθνισμό και είναι πιστό στις γενικές οδηγίες της Κομιντέρν (Σταλινικοί -Χοτζικοί) που είναι η πρωτοπορία της παγκόσμιας εργατικής τάξης.


Κομιντέρν (Σταλινικοί - Χοτζικοί)


Παρασκευή, 26 Ιούνη 2015


 

 

«Ενα άλλο οικονομικό μέτρο της σοβιετικής εξουσίας ήταν η μη αναγνώριση του εξωτερικού δημοσιονομικού χρέους και των υποχρεώσεων που είχαν αναλάβει οι κυβερνήσεις της προεπαναστατικής Ρωσίας (…). Το Γενάρη του 1918, η σοβιετική κυβέρνηση ακύρωσε τα εσωτερικά και εξωτερικά δάνεια που είχε συνάψει η τσαρική και η Προσωρινή κυβέρνηση».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

LINKS

Ελληνικό Τμήμα

 

 

Το κεντρικό όργανο της Κομιντέρν (ΣΧ)

Παγκόσμια Επανάσταση

 

αρχεία

2018

2017

2016

2015

 


 

 

Email Επικοινωνία

com.2000@protonmail.com

 

Καθήκοντα του ελληνικού τμήματος
Απόφαση 6 Αυγούστου 2015

 

ένταξη

 

καταστατικό


ντοκουμέντα του Κόμματος

 

Δρόμος του Παγκόσμιου Κόμματος (θεωρητικό όργανο)

 

 

τμήματα

ΑΛΒΑΝΙΑ

ΑΙΓΥΠΤΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΑ
ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Ρωσία

 

- υπό κατασκευή -

Ελλάδα

Τον αραβικό κόσμο

Ιταλία

Γιουγκοσλαβία

Πολωνία

Πορτογαλία

ΗΠΑ

 

LINKS

Ρωσικό τμήμα της Komintern (ΣΧ)

Κομιντέρν (ΣΧ)

κεντρικές συνδέσεις

 

αρχεία

* * *

Καρλ Μαρξ - Φρίντριχ Ένγκελς

Λένιν

Στάλιν

Ενβέρ Χότζα

 

 

Δρόμος του Παγκόσμιου Κόμματος

(θεωρητικό όργανο)

 

Κατάλογος όλων των χωρών: το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα

 

Αφρική

 

Ιδρυτική Διακήρυξη

31 Δεκεμβρίου του 2000


 

Παγκόσμια επαναστατική πλατφόρμα

7 Νοέμ 2009


 

Ενβέρ Χότζα:

Ο 5ος Αρχιτέκτονας του Μαρξισμού-Λενινισμού και ανασυγκρότηση της Κομιντέρν


 

Γενικές Αρχές -

Η παγκόσμια σοσιαλιστική προλεταριακή επανάσταση - Η στατηγική και η ταχτική

το πλήρες κείμενο στα γερμανικά

online:

PDF-Format-Download

 

Αγγλική μετάφραση ελλιπής

εισαγωγή
I Κεφάλαιο
ΙΙ κεφάλαιο
VIII κεφάλαιο

 


 

2003
προκήρυξη του παγκόσμιου μπολσεβίκικου Κόμματος


 

Ενβέρ Χότζα Ο πέμπτος κλασσικός του μαρξισμού-λενινισμού και τα θεμέλια του χοτζαϊσμού


 

 

Τα Θεμέλια και σχετικά ζητήματα του σταλινισμού

(στη γερμανική γλώσσα)

 


 

What is Stalinism-Hoxhaism? 

 


 

Παγκόσμιο Κίνημα

Ζήτω ο Σταλινισμός-Χοτζαϊσμός !!


 

Κόκκινη Διεθνής των Εργατικών Συνδικάτων (ΚΔΕΣ)


 

 

Κομμουνιστική Διεθνής Νέων (ΚΔΝ)

 

 


 

Κομμουνιστική Διεθνής Γυναικών

 


 

 

I C S


Χαιρετισμοί στη γερμανική γλώσσα