Ne duam unitetin e komunistëve mbi themelet e stalinizëm-enverizmit!
Rroftë unitetin e të gjithë komunistëve në Shqipëri!
Pa bashkimin e komunistëve nuk ka rivendosja e socializmit në Shqipëri!
RROFTË Stalinizëm-Enverizmi!

 

2015

Korrik-dhjetor

 

Mirë se vini në Kominternit (SE)

Seksioni Shqiptar

 

 

GEZUAR 2016 .!

 

Gezuar vitin e Ri 1984 - Xhaxhit Enver

 

15 vjetori i Kominternit (SE)
31.12. 2000

 

 

Josif Stalin - miku ynë!
Josif Stalin - shoku ynë!
Josif Stalini ishte më i madhi
Revolucionar i botës!
Lavdi STALINIT të madh!

Rroftë ditëlindjen e 136 të shokut Stalin!

 


anglisht


gjermanisht

 

 

Stalin galeri

 

 

 

ENVER HOXHA

TELEGRAM URIMI DERGUAR J. V. STALINIT ME RASTIN E 70-VJETORIT TE DITELINDJES 20 dhjetor 1949 GJENERALISIMIT STALIN KRYETAR I KËSHILLIT TË MINISTRAVE TË BRSS

Kremlin-Moskë

 

Në emër të popullit shqiptar, të Qeverisë së RP të Shqipërisë dhe në emrin tim personal, me rastin e 70-vjetorit të ditëlindjes Suaj, ju urojmë nga zemra me plot dashuri, jetë të gjatë për të mirën dhe lumturinë e popujve sovjetikë, të gjithë popujve përparimtarë të botës dhe të popullit tonë. Në ditën e 70-vjetorit Tuaj, ne kujtojmë me respektin më të madh, luftën Tuaj të lavdishme përkrah gjenisë së madhe të Leninit për triumfin e Revolucionit socialist të Tetorit dhe për ndërtimin e shtetit të parë socialist në botë, kujtojmë veprat Tuaja të pavdekshme si udhëheqës i shtetit sovjetik në rrugën e ndërtimit të socializmit dhe të komunizmit, udhëheqjen Tuaj të shquar në luftën kundër hordhive nazifashiste për mbrojtjen e Bashkimit të lavdishëm Sovjetik dhe për shpëtimin e botës nga mortaja fashiste, udhëheqësin e luftës të të gjithë popujve përparimtarë në luftën për paqe kundër nxitësve të një lufte të re, imperialistëve amerikano-anglezë etj. Jeta dhe veprat Tuaja të lavdishme për ne kanë qenë janë dhe do të jenë gjithnjë drita që ndriçon rrugën tonë për fitoret e deritanishme dhe për fitoret tona të ardhshme. Populli shqiptar sheh te Ju, shoku Stalin, mikun dhe mbrojtësin e tij më të madh, që në krye të Bashkimit të lavdishëm Sovjetik, e shpëtoi nga skllavëria, e ndihmon në ndërtimin e jetës së re dhe për mbrojtjen e lirisë dhe të pavarësisë së atdheut të tij. Përherë mirënjohës dhe besnik ndaj Jush dhe mësimeve Tuaja, populli ynë ecën i sigurtë në ndërtimin e socializmit, do të qëndrojë gjithmonë i paepur kundër orvatjeve të imperialistëve luftëdashës amerikano-anglezë dhe shërbëtorëve të tyre trockistëve të Beogradit dhe monarko-fashistëve të Athinës, i radhitur me vendosmëri në kampin demokratik antiimperialist. Duke festuar 70-vjetorin Tuaj me punë ndërtimtare paqësore, populli ynë brohorit me entuziazëm: «Të rrosh sa malet, shoku Stalin!»

 

Kryetari i Këshillit të Ministrave të RP të Shqiperise Gjeneral-Armate Enver Hoxha Botuar për herë të parë në gazeten ''Zëri i Popullit'',

Nr. 306 (379), 20 dhjetor 1949

 

 

 

MBI DISA PROBLEME TE HISTORISE SE SHQIPERISE

ENVER HOXHA

1959

 

"....ne, duke u nisur nga marksizem-leninizmi, nuk mund te hedhim poshte njerez shume te mesuar, idete e te cileve jane progresive. Ne nuk e shtrojme ceshtjen nga ana nacionaliste e te themi se kemi qene me te kulturuarit ne bote, ose me te kulturuar se helenet, por themi se tjeter eshte kultura dhe tjeter eshte lashtesia e nje populli." MBI DISA PROBLEME TE HISTORISE SE SHQIPERISE Ne mund te themi pa u gabuar se kemi ne duar per here te par nje histori te Shqiperise, te shkruar ne driten e marksizöm-leninizmit. Natyrisht, ne maketin qe eshte pregatitur ka edhe boshlleqe, por me diskutimet qe po zhvillohen ai do te permiresohet. Duke dale me emrin e autoröve, edhe une mendoj se ka mundesi qe, per disa ceshtje, diskutimi te vazhdoje me tej. Maketi, ne pergjithesi ka gjera shume te mira, por ka edhe disa probleme qe duhen thelluar, zgjeruar ose shkurtuar. Eshte mire qe Historia e Shqiperise fillon qysh me kohen e neolitit, broncit dhe te hekurit, duke e argumentuar me te dhenat konkrete te zbuluara ne vend si edhe me ato te shkences se pergjithshme, si nje epoke qe ka ekzistuar edhe ne vendin tone. Problemi i rendesishem qe meriton te diskutohet eshte ai i prejardhjes se popullit tone. Ky problem mund te studjohet duke u nisur, e para, nga objektet arkeologjike te cilat nuk te lene te levizesh dhe, e dyta, nga gjuha, e cila, megjithese gjate kohes peson ndryshime, eshte nje nga treguesit e origjines se popujve. Pra objektet arkeologjike dhe gjuha plotesojne njera-tjetren. Ceshtja e popujve dhe e kulturave me te lashta, duke perfshire edhe pellazget, eshte studjuar nga historiane e dijetare te ndryshem, te cilet kane pasur si qeilim te zbulojne se si ka ardhur qyteterimi ne bote. Ne pikepamjet e tyre ka rivalitete te ndryshme, duke synuar e grupe popujsh t'i vene mbi te tjeret. Ne pergjithesi ka ekzistuar pikepamja se ne zhvillimin e kultures kane predominuar popujt me te medhenj, si kinezet, indianet, gjermanet, sllavet. Helenizmin e kane mbrojtur te gjithe, kulturen e tij e kane nxjerre me te vjeter dhe me te perparuar, qe i ka dhene shkelqim botes. Ne baze te ketyre tezave, per popujt e tjere eshte vene nje mur. Megjithate, sipas atyre qe njihen si shkruesit e historise se helenizmit, ndermjet tyre edhe Homeri, del se para heleneve kane ekzistuar popuj te tjere me te vjeter, nje nga te cilet jane edhe pellazget. Por ka pasur dhe ka ne Greqi njerez qe kerkojne ta cojne prejardhjen e popullit grek me tej. Eshte fakt se pellazget kane ekzistuar, por asnjeri nuk eshte thelluar ne kete ceshtje nga pikepamja arkeologjike dhe e gjuhes. Patriotet e shkrimtaret tane si Naimi, disa historiane gjermane etj. kane thene se populli yne vjen nga pellazget, po dokumente te nevojshme qe te vertetojne kete prejardhje, akoma nuk ka. Mendimet e historianeve gjermane mund t'i quajme progresiste persa i perket prejardhjes sone nga pellazget. Dihet se ata nuk e kane bere kete vetem per popullin shqiptar, por edhe per popujt e tjere te vegjel si builgaret etj. Me sa kam lexuar une, shume teza te tyre kane dashur t'i hedhin poshte, ndersa ne, duke u nisur nga marksizem-leninizmi, nuk mund te hedhim poshte njerez shume te mesuar, idete e te cileve jane progresive. Ka edhe gjermane te tjere, tezat e te cileve jane teza raciste, sepse ata e paraqitin popullin gjerman si nje popull te vjeter e superior, teze kjo qe e ka rrenjen thelle, te konti francez Gobino. Por te konti Gobino eshte edhe teza mbi iliret. Ai flet se ky eshte nje popull i mire, heroik, luftarak etj., dhe se te ata eshte origjina jone. Ne nuk e shtrojme ceshtjen nga ana nacionaliste e te themi se kemi qene me te kulturuarit ne bote, ose me te kulturuar se helenet, por themi se tjeter eshte kultura dhe tjeter eshte lashtesia e nje populli.

 

Enver Hoxha (Diskutim ne mbledhjen e Byrose Politike te KQ te PPSH) 6 maj 1959

 

 

Rroftë vjetorin sivjemë të

71-të çlirimit të Shqipërisë !

29 nëntor 1944
29 nëntor 2015

 

Çlirim shqiptarët nga fashizmin dhe fitoren e revolucionit popullor


 

shqiptar
anglisht
gjermanisht
rusisht
kinez
francez
portugalisht
spanjisht

 

 

 

 

 

Përshëndetje e solidaritetit

në anglisht

 

Greeting address of the Comintern (SH)

 

to the Albanian Section of the Comintern (SH),

to all Albanian communists,

to the Albanian working class,

to the Albanian people

on occasion of November 29, 1944

- the day of liberation from fascist occupation

 

On behalf of the Comintern (SH) I send you revolutionary greetings to the 71st anniversary of your victory over the fascist occupiers.

Today, the communists in the world celebrate with you the victory of your heroic anti-fascist, national liberation struggle, the victory of the people's revolution, the dictatorship of the proletariat and the building of socialism in Albania.

You have achieved thisgreat victory thanks to the principled Marxist-Leninist path of your party under the leadership of Comrade Enver Hoxha.

Albania was free from all exploitation and oppression. There was no unemployment, no debt crisis, no poverty, no corruption and bourgeois decadence. In Albania, the workers and peasants were in power.

After the death of Comrade Enver Hoxha, the Albanian people, Marxism-Leninism, the teachings of Hoxhaism, socialism and communism was betrayed. The revisionists seized power and opened the floodgates to foreign capital . The revisionists placed themselves into service of foreign imperialists and transformed Albania into an exploiter State which is governed by corrupt politicians and capitalist criminals. The former Albania, which had been freed on November 29, 1944, is now faced by the historic task of taking up the fight against exploitation and oppression again and continue the great tradition of the Albanian struggle for freedom honorably. If Enver Hoxha were still alive, he would lead the Albanian people to victory again. Enver Hoxha is no longer alive, but his teachings are always alive and invincible.

The true Albanian communists have given their allegiance to the 5 Classics of Marxism-Leninism and will never break it.

The true Albanian communists know very well that Stalinism-Hoxhaism is the only correct ideology, which guides the enslaved Albania back to freedom; independence and Socialism.

This Albanian Communists fight for the establishment of a Stalinist-Hoxhaist organization in Albania.

The Albanian Communists have therefore founded the Albanian Section of the Comintern (SH) one year ago.

The Albanian Section of the Comintern (SH) follows the call of Comrade Enver Hoxha:

"World communism of today must be marked through the revolutionary, militant spirit of the Comintern, of the heroic times of Lenin and Stalin !"

(Enver Hoxha, 5th Congress of the PLA)

November 29, 1944, this date is of profoundly internationalist character.

Under the leadership of Comrade Enver Hoxha, the Albanian people contributed not only for the liberation of their own people, but for all peoples of the world.

By 29 November, the path of the October Revolution, the beginning of the socialist world revolution was continued victoriously.

Today we call to follow this heroic path of the victorious November 29 for the restoration of socialism in Albania, the path towards a united, independent and socialist Albania in a socialist world, the path of the socialist world revolution, the path to the dictatorship of the world proletariat!

 

Let us march under the banner of the Albanian Section of the Comintern (SH) towards a new 29th of November !

Long live November 29, 1944!

Let us fulfill the legacy of the heroic Albanian partisans!

Forward on the road to reconstruction of socialism in the spirit of comrade Enver Hoxha !

Long live the Albanian working class, one of the most revolutionary Sections of the army of the world proletariat!

Long live the Party of Labour of Albania with Comrade Enver Hoxha at the top!

Long live the Albanian Section of the Comintern (SH)!

Long live the socialist revolution in Albania!

Long live the socialist world revolution!

Long live world socialism and world communism!

Long live Marx, Engels, Lenin, Stalin and Enver Hoxha!

Long live Stalinism-Hoxhaism!

 

Wolfgang Eggers

on behalf of the Comintern (SH)

November 29th, 2015

 

 

 

 

 

''..Shqipëria ime, gjatë gjithë shekujve. Jeta jote ishte e mbushur plot me luftëra të përgjakshme, që janë zhvilluar cep më cep të truallit tënd, në male e në fusha, në kështjella e në kasollet me baltë. Gjaku yt, o popull, u derdh që ti të jetosh i lirë dhe i pavarur si shqiponja maleve, ashtu siç ishe ti vetë, me shpirt të lirë e karakter të papërkulur, me mendje të urtë e të kthjellët, me zemër të madhe, të guximshme e bujare, me dëshira dhe aspirata të flakta..
-Ty s'të trembi kurrë robëria, as shpata e armikut, as dredhitë e tij, as djegiet, as vrasjet; ti kurrë s'e ule kokën përpara të huajve e përpara tradhtisë, por kurdoherë qëndrove shtatlartë, ballëhapët. Në brez mbaje koburet me serm, në sup dogratë dhe maliherët, në dorë shpatën zhveshur dhe luftoje me tërbim.
-Të goditnin nga të gjitha anët, shumë herë edhe të thyenin, por kurrë nuk të mposhtnin, Shqipëria ime, populli im! Vështirë të gjendet në botë një vend i vogël si Shqipëria jonë, me një popull të tillë si populli shqiptar, që të ketë luftuar kaq shumë, që të ketë guxuar kaq shumë, që të ketë treguar kaq shumë trimëri e mençuri, që t'i ketë thyer të gjithë armiqtë dhe të ketë dalë kryelartë përpara historisë, të ketë dalë i lirë e sovran, ta ketë rrëmbyer fuqinë me armët e tij, pa pasur e pa kërkuar ndihmën e kurrkujt. Armiq nga më të egrit janë sulur e kanë kërkuar ta zhduknin këtë popull trim nga faqja e dheut, ta fshinin Shqipërinë nga harta e botës, ta copëtonin e ta ndanin në mes fqinjëve të saj, sundimtarët e të cilëve ishin agjentura të fuqive të mëdha. Por më kot. Shqipëria e shqiptarët luftuan e fituan, ata ishin, janë e do të jenë të pavdekshëm.''.


(ENVER HOXHA, ''Përshëndetje me rastin e 40-vjetorit të Çlirimit të Shciipërisë, 29 Nëntor 1984'')

 

 

 

 

Ditëlindjen e 195

Friedrich Engels!

28 nëntor 1820 - 28 nëntor 2015

 

Faqja e internetit të veçanta

anglisht
gjermanisht

 

 

"Poshtë me imperializmin ruse!" (Enver Hoxha) -

Larg duart nga Siria!

Poshtë me terroristët në Siri dhe terrorizmit imperialiste!


Rroftë luftën çlirimtare revolucionare e popullit sirian!

Liria për popullin sirian nën flamurin e Enver Hoxhës!

 

 

 

 

BRITMA E ÇLIRIMIT

Kenge Partizane

 

 

 

 

 

 

...dikush është shurdhuar nga majmëria, dikujt tjetër i është topitur mendja, i është tkurrur zemra apo i ka ikur fare zeri. Ndodh, pra, edhe kështu. Jeta është luftë dhe luftë e rreptë, komplekse, e ashpër, ku të dobëtit rrëzohen, lëvizin rrëshqanthi, zvarriten, duke lëpirë ate çka të tjerët e pështyjnë. Zhabat nuk bëhen dot shqiponja. Ditët, që vijnë, do të rjedhin herë të turbullta e me shkumëzim dallgësh, herë me rryma të fuqishme nëntokësore, por kurrë të qeta e të pandjeshme. Dhe kur, shumë shpejt, shqiponjat do të ngrihen përsëri në fluturim, kur ato të mos tremben, nga shtrëngatat, por të sulen mes tyre si shigjetë, atëherë do të shfaqet si Diell Enveri, me tërë madhështinë e tij. Për të ndriçuar rrugën e shqiponjave, për të garantuar shpresën e popullit, për të firmosur fitoren e proletarëve.

Mariglen Gjoka

 

 

Rroftë internacionalizmi proletar!
Lavdi Stalinizem-Enverizmit!

Bashkimi i Rinisë së Punës së Shqipërisë


23 NËNTOR 1941 - 23 NËNTOR 2015

në gjermanisht

“KUSHTRIMI I LIRISË”

Zef Gurakuqi

 

 

 

 

NDËR ARA, FABRIKA, KANTJERE


Ndër ara, fabrika, kantjere,

vlon puna dhe kënga ushton,

Atdheu si lule panvere,

çdo ditë më bukur lulëzon.

Të etshëm armiqt' kobëtarë

kërcëllojn' ato dhëmbët me mëni,

por s'preket, jo, trolli shqiptarë,

të kemi shqiponjë, PARTI !


Në njerën dorë kazmën,, atdheun ndërtojmë,

në tjetrën dorë pushkën fitoret i mbrojmë;

ne ecim përpara, përpara gjithmonë

pse prin fitimtare Partia e jonë !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

RROFTE REZISTENCA HEROIKE ANTIFASHISTE E

17 NENTORIT 1944!!!

17 Nentorit 2015

 

 

 

Ushtria Kombëtare Shqiptare ..

(Website në anglisht)

 

 

 

 

 

ENVER HOXHA - Nëntor 1941

 

NËNTORI ËSHTË NJË MUAJ I LAVDISHËM PËR NE

Fjala në darkën e shtruar në Gjirokastër me rastin e 28 dhe 29 Nëntorit

28 nëntor 1966

 

 

 

 

 

 

 

 

23 nëntor 1941

Rroftë 74-vjetori i organizatës së Bashkimit të Rinisë Punës të Shqipërisë!

Lavdi rinisë sonë heroike!

 

PERSHËNDETJE E KOMITETIT QENDROR TË PPSH DREJTUAR BASHKIMIT TË RINISË SË PUNËS TE SHQIPERISE ME RASTIN E 25-VJETORIT TË THEMELIMIT

22 nëntor 1966

 

 

 

 

Lindita Theodhori - Nentori i Lirise !

(Mariglen Gjoka)

 

FJALIM MADHESHTOR I SHOKUT ENVER HOXHA!

(NGA KONGRESI I 4 I PPSH)

 

 

 

 

Akti Historik i Vlorës                                                                   

(Mariglen Gjoka)                   

 

      Akti historik i Vlorës, ajo sfidë historike nuk qe, sic është thënë, një rrjedhim mekanik i zbazëtisë qe paska shkaktuar shembja e perandorisë së sulltanëve, një rrjedhim koniukturash diplomatike, makar as një dhuratë miqsh të dyshimtë, ashtu si nuk qe ky popull, ashtu sic duan ta paraqesin, karakterizuar gjatë historisë së tij nga paaftësia për një jetë të përparuar shoqerore e shteterore nga përcarja në krahina , fise e fe - një konglomerat pa unitet ekonomik e teritorial - asgjë tjetër vecse një material brut për të mbushur e plotësuar kërkesat e njërës a tjetrës fuqi të madhe ose të vogël.  

      Rrjedhë procesh shekullore, konvergjencash ekonomike-shoqërore, kulturore e historike, tradita të mëdha liridashëse, lufta për lirinë dhe pavarësinë, për përparimin ka përbërë një komponentë të përhershme, të vazhdueshme, të pashlyeshme që ka përshkruar historine e ketij populli fanatik liridashes neper shekuj.                    

      Sfida shqiptare e 1912-ës nuk lejoi realizimin e planeve grabitqare të imperializmit e shovinizmit ndërkombëtar: por ajo nuk mundi t'i ndalë dorën politikës kriminale shtetmadhe që u vu në lëvizje e veprim sa herë që i shfaqej mundësia e volitshme për të realizuar copëtimin e ''presë'' shqiptare. Prologu qe 1878, verdikti imperialist u dha më 1912-13 dhe orvajtje të reja vijuan më 1915-19-20 për t'u përsëritur më 1939 e 1943.              

      Jo në tryezën e gjelbër të diplomacisë u vunë bazat e lirisë sonë shtetërorë e të pavarësisë e të përparimit. Ajo faqe e re që u hap në Vlorë në librin e historisë, ajo portë drejt së ardhmes nuk mund të mbyllej më kurrë; ashtu si nuk mund të shuhej më kurrë ajo shprehje objektive e ligjshme e zhvillimit historik, kërkesa për bashkimin e ketij kombi, e shprehur botërisht kaq herë në vendimet, thirrjet, kërkesat drejtuar bashkëkohësve, nga lidhja e madhe shqiptare në Prizren, nga Kuvendet kryengritëse të Gërces, Sinjës, Junikut, në pragun e pavarësisë dhe në kuvendin Kombëtar në Vlorë. Njësia ishte komponentja plotësuese e Pavarësise; kjo donte te thoshte mishërimi i kombit si realitet veprues, i pavarur, i përparimit historik-shoqeror, ekonomik, politik e kulturor.

      Eshtë një komponente themelore e konstante e historisë se veprimin e proceseve madhore të perparimit që janë shprehje ligjesish objektive, sic qe 28 nentori 1912, mund ta vonojnë, por nuk mund t'i shpërbëjnë as intrigë e mashtrim, as komplote e tradhti të klasave sunduese dhe politika e tyre antipopullore e antikombëtare, kur prapa tyre qëndrojnë forcat e masave popullore dhe në krye të tyre qëndron një mendim politik, një ideologji përparimtare e revolucionare. Me gjithë kufizimin e tyre, ky qe mësimi i ngjarjeve të 1878, të 1912, 1920, por ky qe mësimi madhor i pavdekshëm i asaj epoke që nisi më 8 nentor 1941 dhe coi në fitoren më të madhe të popullit shqiptar - në fitoren e 29 nëntorit 1944.                                                                                                    

    Dy datat e mëdha që për vit vijnë të dyja së bashku bij të lavdishëm të nëntorit tonë të kuq, janë pjesë të pandashme të historisë sonë. Ato janë mish prej mishi e gjak prej gjaku të historisë së popullit tonë punonjës, i cili nën udhëheqjen e Partisë së klasës punëtore duke ndjekur mësimet e udhëheqësit e mësuesit të pavdekshëm Enver Hoxha, po e ndërton sot në këtë truall të lashtë të kombit tonë mbi themelet e një historie heroike mijëravjecare, kështjellën vigane të socializmit.    

 

  (ALEKS BUDA, një ndër historianët tanë më të mirë që kemi....)

 

 

 

NËNTORË TË LARGËT

"PËR SHOKËT E MI PIONIERË"

Mariglen Gjoka·21. Juni 2010


Kemi ardhur në Vlorën heroike, që na ka frymëzuar që në rininë tonë të largët me trimërinë dhe me ngjarjet e saj historike. Kéto ditë nëntori në Vlorë më sjellin ndër mend ato kohë të largëta, por sa të dashura nëntorësh, nga të cilat kam aq shumë kujtime. Në një ditë të caktuar, veçanërisht në nëntor, na vinin në shtëpi burra për vizitë. I priste aneja poshtë te shkalla dhe i ngjiste sipër në qoshk të odasë së madhe, ku i priste babai. Kur vinin të gjithë, babai i thosh anesë: - Nuse, përveç kafesë, na sill edhe nga ato llokumet që prura dje në atë kartën shtupellë që tram vënë në dollap të patit. - Si urdhëron mulla! - i thosh aneja. Unë ndiqja anenë kur vente e vinte për t'u shërbyer mysafirëve, e ndihmoja atë, më në fund rrija afër babait dhe dëgjoja njerëzit që bisedonin. Duhet të sqaroj që xhaxhanë tonë, Hysen Hoxhën, të gjithë ne, fëmijët, e thërritnim edhe baba, edhe baba Çen, kurse babanë tonë, Halil Hoxhën, të gjithë ne, fëmijët, e thërritnim derisa vdiq, xhaxha. Në ato ditë nëntori të largët babai me burrat në qoshk flitnin e flitnin, por unë ca i kuptoja, ca jo. Kur zinte në gojë shpatat baba Ceni, mua fët më shkonte mendja te sepetet, atje afër mbi dhipato të qoshkut, që ishin plot me shpata të gjyshërve e të babait. Më kujtohet njëherë, kur babai foli për shpatat e grekëve, unë kërceva si gjel i vogël dhe thashë: - Pse nuk i nxjerrim edhe ne shpatat tona, ja, këtu, në sepete i kemi, doni t'jua tregoj? Pleqtë qeshën. Xha Hasan Xhiku më vuri dorën në kokë dhe më tha: - Do t'i qitim edhe ne shpatat tona nga sunduqet, mos u merakos, djalë. Ata burra që mblidheshin me babanë në ato ditë të nëntorit, flitnin për lirinë, për Flamurin e Vlorës, për Ismail Qemalin, për Cepon e për shumë gjëra. Herë më dëbonin, si duket flitnin gjëra të fshehta, që unë s'duhej t'i dëgjoja, herë dëgjoja babanë që bërtiste: - Enver, thuaj nuses të na bjerë duhan dhe një tabak me kartë! Bisedat zgjateshin. Në mur të qoshkut, afër penxheresë, babai kishte varur një fotografi, ku kishin dalë shumë burra të veshur me të zeza. Në mes tyre ishte edhe një plak me flokë dhe me mjekër të bardhë. Ishte Ismail Qemali. - Prapa tij, - na thosh babai, - jam edhe unë, ja, ky me sarëk të bardhë. Të gjithë ne jemi mbledhur në kuvend në Vlorë, kur ngritëm Flamurin, shpallëm Pavarësinë dhe formuam Qeverinë e parë të Vlorës, me Ismail Qemalë në krye. Po q'e do, zuzarët e poshtër të jashtëm s'na lënë rehat. Kjo fotografi ishte nga gjërat më të dashura të shtëpisë sonë të vjetër që na u dogj. Mjerisht, kur na u dogj shtëpia, u dogj edhe sunduku me palla, edhe fotografia. Çdo gjë u dogj, vetëm një sahat i murit na shpëtoi. Kërkova se mos gjeja ndonjë kopje të asaj fotografie të Vlorës, që varej dikur në shtëpinë që na u dogj, por më kot. Duhej të kalonin kaq dekada dhe më 28 Nëntor 19'72, kur vizituam Muzeun e Pavarësisë ja, në një nga dhomat, unë shoh fotografinë aq të dashur për mua, fotografi e zmadhuar e Kuvendit të Vlorës. Ndenjta i shtangur, e shikoja, e shikoja dhe vazhdoja ta shikoja, saqë ciceroni, i cili kishte kohë që kishte mbaruar shpjegimet, u habit që po rrija aq shumë përpara saj. - Mos u habit, - i them, - se gjeta një thesar që më kishte humbur. E dashura fotografi e rinisë sime! Sa kujtime të ëmbla dhe të hidhura më zgjon ti! Ti më kujtove, veçanërisht, jetën dhe luftën patriotike të baba Çenit, këtij burri të thjeshtë, që vdiq i thjeshtë e i respektuar. Askush nuk ia kujtoi ç'kishte punuar, veç Partisë sonë, e cila, si për gjithë patriotët e tjerë, shkroi edhe për baba Cenin dhe, gjithashtu, e dekoroi për aktivitetin e tij patriotik. Mua, natyrisht, si i vogël që isha në atë kohë, më bënin përshtypje disa ndodhi, që atëherë ishte e zorshme t'i kuptoja të gjitha, por tash, me kalimin e viteve, ato marrin në thjeshtësinë e tyre dritën e vërtetë. Për mua ato ishin ndodhi familjare, por për të rriturit kishin tjetër kuptim. Duhej të ishte një natë para 28 Nëntorit, domethënë 27 nëntor. Vendi ishte pushtuar nga grekët. Ishte krizë e madhe për çdo gjë, bukë me zor gjenim dhe atë aneja na e jepte çika-çika. Grekët kishin dashur ta hiqnin babanë nga belediereizi, kryetar i bashkisë së qytetit, por nuk e hoqën dot, pse protestoi populli, gjithë së toku, myslimanë e të krishterë. Atë ditë, pra, të 27 nëntorit më thirri babai, që rrinte në krye të divanit me një velenxë të bardhë në krahë, dhe më thotë: - Vis h këpucët, shko te Bido Tushja dhe i thuaj që më tha babai të më japësh një duzinë me qirinj. Në qoftë se të thotë s'kam, ti i thuaj me të qeshur, m'i jep, ndryshe nesër do të ta mbyllë dyqanin, më tha babai. Unë vesha këpucët dhe ua mbatha këmbëve me të katra. Veja me qejf në dyqanin e xha Bidos, që ndodhej afër xhamisë së pazarit, mu në të hyrë të kubesë, pse atje më ngopej syri, kishte plot gjëra, kishte dhe llokume, edhe sheqerka. Xha Bidoja më fuste nga një sheqerkë në gojë, duke më cimbisur faqen. E gjeta xha Bidon me një burrë tjetër që po bisedonte. - Ç'do djalë? - më tha xha Bidoja. I dhashë porosinë e babait. Ai e shikoi atë burrin në sy dhe më tha mua: - Ku gjenden qirinj në këto kohë te Bido Tushja, thuaj mulla Hysenit. Po të dojë qirinj, le të vejë t'i kërkojë dhespotit, se ai i ka grumbulluar për qishat. Atëherë unë i lëshova «kërcënimin» e babait, duke e përfunduar me një të qeshur, se nuk dija si mund ta thosha «me të qeshur» që «babai do të të mbyllë dyqanin». Xha Bidoja ishte njeri i mirë, ai e kishte shumë mik babanë. U ngrit në këmbë, më tërhoqi nga vestii afër bangos së tij plot me defterë gjithë pluhur dhe, duke hapur një sirtar, më tha: - E shikon ç'është kjo? Unë u tremba; ishte një pisqollë. Xha Bidoja më tha: - I thuaj babait se nuk e mbyll dot dyqanin e Bidos, se ia zbraz në bark mulla Hysenit këtë kobure. Përnjëherë më hipën xhindet. O, si donte xha Bidoja të na vriste babanë, që ne e donim aq shumë?! I them xha Bidos: - Ti s'e vret dot baba Çenin, se ai të pret kokën me shpatë. - Bido Tushja dhe burri tjetër qeshën, kurse unë rrija i vrenjtur. Xha Bidoja u fut në qilar, që andej doli me dy pako qirinj, dhe, duke m'i futur nën sqetull, më tha: - I thuaj mullait që Bidoja është dhelpër plakë dhe e di përse i duhen qirinjtë mullait, prandaj ia ruajta për këto ditë. Unë u gëzova, mora qirinjtë dhe u nisa të ikja, po xha Bidoja më ndaloi. - Prit, - dhe, duke dredhur një letër si fishek, mori nga kutia tri llokume, i futi në të dhe më tha: «Një koqe është për ty, një për Sanon dhe një për Balen, po vetëm nesër do t'i hani dhe jo sot». - Si urdhëron, - i thashë xha Bidos dhe fryva. Rrugës, me qirinjtë nën sqetull dhe me llokumet në dorë, po mendoja: Ama ky, xha Bidoja, është njeri i mirë, po nuk marr vesh pse duhet të jesh dhelpër plakë që të kuptosh përse i do babai qirinjtë per të ndritur natën, kur hamë bukë, kur ai këndon libra, kur aneja qep dhe nënoja na thotë përralla. Kështu bluante mendja ime e vogël rrugës, dulce u kthyer në shtëpi per t'i dorëzuar babau porosinë. Por nuk do të ishte kështu. Në mbrëmje une do ta merrja vesh përgjysmë dhe të nesërmen e të pasnesërmen tërë kuptimin e vërtetë të blerjes së qirinjve. Po atë dite, kur u err, babai thirri anenë, i dorëzoi qirinjtë dhe i tha: - Merri, nuse, këta qirinj, preji përgjysmë me thikë dhe vuri në penxheretë e odasë jashtë, vuri mbi një pjatë filxhani, që të mos na bëjnë pis. - Si urdhëron, mulla! - i tha aneja dhe mori qirinjtë. - Dale një çikë, moj nuse! - bërtiti nënoja, pastaj iu kthye babait: - Hisenj, lëri këto punë, se do të na marrësh në qafë, do të të surgjunosin në Moré. - Mos u tremb Jeko, - iu drejtua s'ëmës, - se edhe po të më thërresin, xhevapin ua kam në xhep, as që ua kemi frikën zuzarëve, me nder... (dhe lëshonte nga kucuret e tija që nuk po i shkruaj). Ne bëjmë punën tonë, ata le të bëjnë të tyren. Unë ndoqa anenë dhe, dulce prerë qirinjtë, duke i vendosur në dritare dhe dulce i ndezur, e pyesja: - Ane, po pse i vëmë këta qirinj në penxhere? - Se nesër është festa jonë, djalë, është Dita e Flamurit që u ngrit në Vlorë, ku kishte vajtur dhe mullai nga Gjirokastra. Po mos i thuaj njeriut, se na dogjën pastaj. - Po pse thua na dogjën, ane, kur ne kemi festën tonë? - Pse grekun e kemi armik, na ka zaptuar vendin dhe ne që festojmë Flamurin, duam të rrojmë të lire. Tash e kuptova më qartë historinë e qirinjve. Kishte të drejtë xha Bidoja, «dhelpra plakë»; tash e kuptova pse më tha ai që llokumet t'i hanim vetëm të nesërmen, më 28 Nëntor, Ditën e Flamurit. - Edhe xha Bidoja, - thosha me vete, - si duket, është si baba Çeni. Kur u kthyem në dhomën e babait, i vajta afër dhe, pa i thënë asnjë fjalë, e shikoja, e shikoja, sigurisht me një ndjenjë të çuditshme, atë burrë me mjekër e me mustaqe të zeza ndenjur pajdash, me velenxë në krahë, duke kënduar një libër në dritën e zbehtë të idaresë, siç i thoshim në Gjirokastër, llambës me vajguri. Unë e shikoja dhe më dukej i madh, i fërkoja herë pas here gjunjët me dorën time të vogël. Ai më në fund më tha: - Ç'më shikon ashtu sikur nuk më ke pare? Shko fli dhe nesër në mëngjes hajde se do të të jap disa grosh të blesh sheqerka, pse kemi feste, pa mos dëgjo ti ç'thonë grate. Armiqtë s'kanë ç'na bëjnë! Të nesërmen, më 28 Nëntor, në familjen tonë ishin në pritje çfarë do të ngjiste. Vetëm babai dhe ne të vegjlit s'çanim kokën. Unë hëngra llokumen që pa gdhirë, vajta në dhomën e babait dhe bërtita: - Rroftë Flamuri! Më kujtohet një herë tjetër, kur akoma vazhdonte Lufta e Parë e madhe Botërore. Pasi u shporr ushtria greke, vendin e pushtoi ushtria italiane me ushtarë me pende e me topa, me mushka e me çiçibune. Uria mbretëronte. Aneja na thosh se miellit i hidhnin edhe pluhurin e dërrasave që sharronin italianët per ndërtimin e kazermave. Në mëngjes, pasi hëngrëm trahananë, babai më mori me vete, duke më thënë: - Hajde këtu djalë, se do të vemi në shtëpinë e Iljazit (Iljaz Hoxhës) t'i bëjmë një vizitë. Unë u gëzova shumë. Xha Iljazin e doja, megjithëse edhe të bërtiste, po ai më kishte vënë emrin «në vesh», dulce më kënduar në shqip dhe jo arabisht. Kisha qejf të veja te xha Iljazi, pse më jepte nga ndonjë ftua, disa kokrra arra o lajthi, si të ndodhej. Unë nuk u çudita, pse babai më merrte shpeshherë kur vente per vizita te Selim Bakiri, te Hasan Sinoja e të tjerë. Kur hymë te xha Iljazi, ndjeva se diçka kishte ngjarë, po nuk e përcaktoja dot. Kishte njerëz në dhomën e madhe. E nduk babanë nga xhubja dhe i them: - Baba, mos i ka vdekur njeri xha Iljazit? - Jo, djalë, - m'u përgjigj plaku, - përkundrazi, sot kemi festën e Flamurit. M'u çel fytyra. Në krye të odës ishte një prift me mjekër të bardhë, veshur me një raso të zezë dhe me një kryq të florinjtë në gjoks e me gurë me ngjyra. Unë u habita që prifti rrinte në krye dhe në ditën e festës sonë të madhe. I druajtur, u putha dorën të gjithëve me radhë dhe ndenjta në fund të odës, afër derës. Po shihja i habitur ç'do të bëhej këtu sot, më 28 Nëntor, nën pushtimin italian. Pasi u pi kafeja dhe mua më dhanë llokume, u ngrit xha Iljazi hapi dollapin e odasë, nxori andej një flamur me shkabë të zezë dhe e ngriti përpjetë, duke thirrur: «Rroftë Shqipëria e lirë!». Të gjithë u ngritën në këmbë dhe bërtitën njëzëri: «Rroftë Shqipëria e lirë!». Më thirri xha Iljazi dhe më tha: - Zëre flamurin nga të dy cepat, ngrije lart, siç bëra unë, dhe çojua të tërëve me radhë ta puthin. Edhe unë ashtu bëra. Natyrisht, të parit ia çova baba Çenit, pse për mua të voglin ai dhe flamuri ishin një. Të gjithë e puthën, edhe prifti e puthi. Unë u çudita që e puthi edhe prifti. Pas kësaj ceremonie pleqtë filluan muhabetin, kurse unë dola në kopsht dhe prisja sa të dilte babai. Kur dolën ishte vonë, burrat kishin hedhur atje brenda nja dy gota. Rrugës e pyeta plakun: - Po ai prifti kush ishte baba? - Si, nuk e di, - më tha, - ai është Papapanoja, patriot i flaktë. Sa për të thënë e mban rason dhe kamillafin, se nuk beson në Krishtin, aq sa nuk besoj edhe unë në Muhamedin. Ne kemi një «perëndi», Atdheun, Shqipërinë. Të gjitha të tjerat janë gjepura. Ai, prifti, është babai i mësuesit tënd të shquar, patriotit Thoma Papapano. - Thomanë unë e dua shumë, baba, - i thashë, se më mëson shqipen, kurse mulla Kamanin nuk e dua, se ai kërkon të na mësojë turqishten. Që atë ditë të 28 Nëntorit unë u bëra mik me Papapano Cuçin. Ai rrinte në Varosh, afër shtëpisë së dajkos tim. E takoja në rrugë priftin, ndalesha, i puthja dorën, më gëzonte kokën dhe më thosh: «Shko rregullisht në shkollë, bir, se ajo do të të hapë sytë». Më kujtohen 28 Nëntorët e mëvonshëm, pas Luftës heroike të Vlorës, kur vendi u çlirua edhe nga italianët. Unë isha më i rritur atëherë, festën e Flamurit e bënim hapët, venim me shkollë përpara «huqumetit» dhe atje mbaheshin fjalime. Aneja mua më kishte bërë edhe një sharp të kuq me shqiponjë në mes, që e futja nga koka dhe e mbaja në gjoks. Më kujtohet, që në një nga këto festa, zoti Xhafo Poshi ma dha ta mbaja unë flamurin. Ç'gëzim i papërshkruar! Kur u kthyem nga ceremonia, duke zbritur pazarin me flamurin në sup, takoj baba Çenin, i cili më thotë: - A të duket i rëndë në sup ai flamur ? - Jo, baba, - i thashë. - Ai është i rëndë, djalë, - më tha plaku, - pse mban gjithë historinë e popullit tonë. Sidomos në kohë rreziku ta mbash fort, ta ngresh lart dhe të mos e lësh kurrë të rrëzohet përdhe. Këto kujtime të largëta të rinisë sime m'u ringjallën në 60-vjetorin e Pavarësisë, kur erdhëm në Vlorë për të festuar këtë ngjarje historike. E ndjeva veten të lumtur, kur u ndodha përpara fotografisë së Kuvendit të Vlorës. ku ndodhej dhe babai. Ai ishte 60 vjet para meje në Vlorë. Unë atëherë isha 4 vjeç, por jeta e tij, mësimet e tij lanë mbresa të thella në ndërgjegjen time. Ato më rritën me frymën patriotike dhe unë jam kryelartë për baba Cenin e thjeshtë, trim dhe patriot.

 

ENVER HOXHA

 

"PËR SHOKËT E MI PIONIERË"

 

FotoVLORE 1912

 

 

 

8 nëntor 2015
Rroftë përvjetorin e parë të seksionit shqiptar të Kominternit (SE)!

 

 

Përshëndetje e solidaritetit

në anglisht

Greeting message

of the Comintern (SH)

to the Albanian Section

Long live the 74th anniversary of the founding of the Party of Labour of Albania
and
the 1st anniversary of the founding of the Albanian Section of the Comintern (SH)!



Dear comrades !

The Comintern (SH) sends to all Albanian comrades, to the Albanian Section of the Comintern (SH) revolutionary greetings.
The Comintern (SH) likes to thank you for your revolutionary work that you have done in the first year after the creation of your new Section.
All comrades of the Comintern (SH), all Sections, congratulate you today on your first anniversary. We know it very well - the first year was not easy for you. You have had to cope with numerous problems. Nevertheless, you have made great contributions to the Comintern (SH), we are proud of having you in our ranks and thank you so much.
We would like to express our internationalist solidarity with you and we wish you all success for your coming battles. You have faithfully sticked to the ideas of Stalinism-Hoxhaism, and we are sure that you will achieve new victories. You are the successors of the glorious Party of Labour of Albania, and all our hopes, confidence and courage rest on you.

The founding of the Communist Party of Albania on November 8, 1941 marked a decisive turning point in the history of the Albanian people. Only under her leadership the Albanians could sweep away the Italian and German fascist occupiers by means of the national liberation struggle. Guided by the lessons of Marxism-Leninism the PLA was leading the people's revolution to victory and established the dictatorship of the proletariat. The formerly most backward country in Europe became a beacon of socialism. Through the achievements in building socialism and its principled foreign policy, the People's Socialist Republic of Albania had once great reputation and many friends in the world.
With her blood, the Party of Labour of Albania defended freedom and national independence of Albania against all internal and external enemies, against imperialism and reaction. The PLA has constantly revolutionized the whole life of the country, consolidated the dictatorship of the proletariat, and educated all the people in Marxism-Leninism, in the teachings of Comrade Enver Hoxha who was not only the founder and leader of the Party but also the blacksmith of the legendary, unbreakable unity of party and people.
Comrade Enver Hoxha taught that the history of the Albanian Party of Labour is a
"sharp and powerful ideological and political weapon for the revolutionary steeling of Communists, for the working class and the whole people, to resolve the major current problems." 

The history of the Party of Labour of Albania was written with the blood and sweat of the Albanian people.
As the history of the Albanian Party of Labour shows convincingly: the victory of the socialist revolution in Albania was based on the invincible ideas of Marxism-Leninism. Socialism triumphed over revisionism and reformism on all battlefields.
As history shows, unfortunately, the Party of Labour of Albania had been transformed into a bourgeois party after the death of comrade Enver Hoxha. The decomposition of the Party of Labour of Albania by the revisionists paved the way for its transformation into a social democratic party.
As the history of the Labour Party shows, the degeneration and decomposition of the glorious Party of Labour of Albania took place from increasing positions of revisionism and from revisionism to open reformism. The betrayal of the revisionists took place in the ranks of the party.
In words "continuation" of the Marxist-Leninist line of Comrade Enver Hoxha and in deeds transformation of the Marxist-Leninist Party into a social democratic, a bourgeois party – that is the nature of the betrayal of the Albanian revisionists at that time.  

And today's revisionists in Albania?
They continue to hide their betrayal of the Albanian Party of Labour, their betrayal of Comrade Enver Hoxha, namely behind a nostalgic “red” façade.
But a true communist holds up not only the revolutionary banner, but sets the teachings of the Party and Comrade Enver Hoxha into practice.

The Party of Labour of Albania developed in the armed struggle against the fascist occupiers and the traitors. And it is this armed fight which needs to be continued against the imperialist invaders and the bourgeois lackeys in your own country. The revisionists keep silence on the necessity of the continuation of the socialist revolution in Albania.
There is
not the slightest chance for the revolutionary spirit among today's Albanian revisionists. The Albanian revisionists cling to the golden days of the former socialist Albania without preparing the weapons for the socialist revolution. The Albanian revisionists even deny to propagate the violent reconquest of the dictatorship of the proletariat. They deny Stalinism-Hoxhaism.
All the less, Albanian revisionists are interested in the world socialist revolution. Yes, they do not even propagate the necessity of the armed socialist revolution in their own country.

Today, the Albanian Section of the Comintern (SH), one year after its establishment, is in the very first period of her construction. You are now fighting in the period of the restoration of the revolutionary Albanian workers' and communist movement, in the period of development of your correct political line and your ideological reconstruction, in the period of the promotion of Stalinism-Hoxhaism, in the period of overcoming the division and fragmentation of all Albanian revolutionary forces, in the period of ideological, political and organizational preparation for the coming class battles, for the overthrow of the Albanian bourgeoisie by the armed socialist revolution, for the re-establishment of the dictatorship of the proletariat as the most important Albanian contribution to the world socialist revolution.
The revisionists seek to prevent us Stalinist-Hoxhaists to achieve these revolutionary goals. Their intent is to harm us, to prevent and impede the prospering of the Albanian Section of the Comintern (SH). The social-fascists are still active and rummaging in the dark. They have overthrown the dictatorship of the proletariat and they must never be underestimated. They are still a great danger for the regaining strength of the revolutionary communist movement in Albania. Without their defeat there will be no liberation of the working class and the Albanian people.

The Albanian Section of the Comintern (SH) has set itself the task, based on the teachings of the 5 Classics of Marxism-Leninism, to re-establish the legendary unity of all Albanian communists, of the Albanian working class and the whole Albanian people, while the revisionists aim for thwarting the unity. They want that kind of “unity” between opportunists and revolutionaries for the purpose to get the revolutionaries under their control, to force them to capitulation.
On behalf of world imperialism, the revisionists are trying to extinguish the revolutionary fire of communism everywhere in the world, especially in Albania where the “danger of the restoration of socialism” furthermore exists.
The struggle of the Albanian Party of Labour in defense of Marxism-Leninism in the own country has always been inseparably connected with the defense of the Marxist-Leninist World Movement. The Albanian Party of Labour was the party that has implemented and defended the proletarian internationalism the most consistent. The PLA stood at the top of the world revolutionary movement, led by Comrade Enver Hoxha.
The Party of Labour of Albania was fighting not only for the individual interests in the own country, but primarily for the overall interests of the world proletariat, namely not only for the revolutionary transformation of Albania, but for the socialist world.

Whom, instead, do today's Albanian revisionists support?
The Albanian revisionists do not support the Comintern (SH) and her Albanian Section, but all the revisionist parties and various international groupings and associations. The aim of the Albanian revisionists is to isolate the comrades of the Albanian Section, especially to hamper our anchorage in the Albanian working class.

In this message of greetings to the Albanian Section we would like to dwell on two main burning questions concerning the strengthening of the Albanian communist movement. We hope that our advice will be advantageous for your struggle.  

Let us first turn to the question of the struggle for the unity of the Communists in Albania, and then turn to the question of combating petit bourgeois nationalist influence within the communist movement of Albania:

First the question of unity:


The fragmentation of the communist forces in Albania is still one of the main causes of the relative weakness of the revolutionary movement in Albania.
But we also know that there are still today upright revolutionary communists who have committed themselves to the one or the other group because of this or that reason. They all cherish the hope that one day the unity of all communists in Albania lead to the membership in a single Bolshevik party, in a party that continues to implement the revolutionary line of the PLA with comrade Enver Hoxha at the top.

The Albanian Section of the Comintern (SH) directs her urgent appeal to all Albanian communists, closely to join us and to overcome the predominant, petty-bourgeois rivalry in the various left-wing organizations. Our goal is the unification of the Albanian working class and guidance in her revolutionary class struggle.
But how can the Albanian working class be united in the revolutionary class struggle, if we do not even unite as Communists?
Everyone will agree with the truth that the unity of the Albanian working class will be impossible without unity of all the Albanian communists.

There are no antagonistic contradictions that hinder the unification of the Albanian Communists. Only those contradictions among Communists are transformed into antagonistic contradictions if the one or the other Communist group turns to the position of the revisionists and opportunists, if they insist on their sectarian position, or if they stop fighting principled against the revisionists and opportunists. The unity of the Communists can not be successful on the basis of opportunistic compromisism. Neo-revisionism and Stalinism-Hoxhaism are irreconcilabe, because the one ideology serves the bourgeoisie and the other the proletariat.

What does the Albanian working class, the Albanian people need for their liberation ?

They need unity of the communists under the guidance of a single unified, strong, monolithic Bolshevik Party, but not three or four circle-groups who call themselves "parties". The Albanian Section of the Comintern (SH) is firmly convinced that overcoming the circle-group system is essentially for the strengthening of the Albanian working class and the communist movement (see: the lessons of Lenin in his struggle against circle-groups who deny the formation of one and only Bolshevik party on a national scale - “What is to be done?” - chapter “The Primitiveness of the Economists and the Organization of the Revolutionaries" ).

Show us a communist who does not fight for unity. Such a “communist” does not exist. Communists are the most consistent fighters for the principles of communist unity. There are only the revisionists who seek to keep us isolated in different groups, who try to divide us and who spread mistrust among us, for the purpose to isolate us. That is why there can be no unity with the revisionists, with the opportunists because they are enemies of the unification of the communists in the one and only communist party. No unity for the sake of unity. There will be no unprincipled unity among communists. Unity on the basis of the teachings of the 5 Classics of Marxism-Leninism - this is the first and most important principle of the unity of all communists in Albania and around the world. Those who ignore or violate this principle, harm the unity of the Communists and those “communists” have no place in the ranks of the party.  

Between us Stalinist-Hoxhaists on the one hand and the opportunists on the other hand, there can be no reconciliation, there can only be a irreconcilable struggle. Without formation of the majority of the Albanian working class against the influence of neo-revisionism, revisionism, reformism and all hues of opportunism, there will be no victory of the proletarian revolution, there will be no united, independent, socialist Albania.

It is therefore one of the most urgent tasks of our Albanian Section, to achieve the unification of all revolutionaries, of all communists in demarcation to all the opportunists, a principled unity (not to be confused with "left" sectarianism) and with a maximum of elasticity (not to be confused with rightist-opportunistic assimilation policy towards the revisionists).
The Albanian working class will decide for herself, whether the Albanian Section of the Comintern (SH) will be recognized as the genuine vanguard party of the Albanian proletariat, whether the workers ultimately follow our political line and its practical implementation, whether they follow us in the socialist revolution in Albania.
The Albanians can reach their true unification only if they distance themselves from the hidden and open opportunists, if they draw their principled demarcation line on the basis of the lessons of the 5 Classics of Marxism-Leninism.

What are the reasons for that there are still several small insignificant organizations in Albania?
What causes the split in the revolutionary movement in Albania?

The decisive reason is the following:
All these groupings – without exception - are not led by the workers, but by representatives of the petty-bourgeois intelligentsia. In a Bolshevik Party, the working class must have the lead, as this was the case throughout the history of the PLA in life time of comrade Enver Hoxha.
The Albanian working class can only be convinced about the revolution, if we re-acquire their confidence in everyday class struggle, especially in the workplace, where the exploitation is sharpest. But also at home and on the street, there are all the Albanian unemployed and all those who are turned into a social outcast and poverty. Above all, it is necessary to make known to the workers that we do not belong to those traitors who had overthrown the dictatorship of the proletariat in Albania. In the contrary, we are the most consequent fighters against these traitors, who are still trying to fool the working class in Albania. We have to prove to the workers in word and deed that we fight uncompromisingly and relentlessly against the revisionists and all hues of opportunism.

The influence of the petty-bourgeois individualism plays a not insignificant role. Undoubtedly, it is the petty-bourgeois rivalry that makes it more difficult, the unity of communists. The motto of the petty-bourgeois competition thinking is well known:
"Every group for itself!" - / “Each group fights the other”!
In one way or another, the petty-bourgeois groups try to influence the revolutionary movement in Albania by their divisive means. They are the supporters of the spirit of vacillation, confusion and opportunism within the communist movement. They are primarily a source of factionalism and fragmentation, a source of disorganization, a brake on the development of democratic centralism, without which, the Bolshevik party can not exist and fight.
There are mainly single petty-bourgeois intellectual comrades who contribute more or less to the fragmentation of the revolutionary movement in Albania. The influence of the petty bourgeoisie within the working class in general, and that within the communist movement in particular, must not be underestimated. In the Albanian class society the petty bourgeoisie exerts everywhere negative influence on the working class.
The prevailing circle-groups in Albania that is organizational expression of the prevailing influence of the petty bourgeoisie. The circle groups weaken the Albanian revolutionary movement, paralyze it and make it disoriented. Under such adverse organizational conditions flourish many anti-communist tendencies, flourish neo-revisionism, flourish the betrayal of Stalinism-Hoxhaism, flourish the betrayal at the PLA of comrade Enver Hoxha and the betrayal at the communist world movement. The Albanian working class needs its own unity on a national scale and simultaneously the Albanian workers need the unity of the world proletariat on a global scale. The Comintern (SH) and her Albanian Section will prove to be the only successful instrument for the creation and guarantee of this Stalinist-Hoxhaist unity


Now we come to another important problem within the Albanian revolutionary movement:


The struggle against the influence of Albanian nationalism within the communist movement in Albania.


Hoxhaism is an ideology that originates undoubtedly from Albania.
The national origin makes Hoxhaism not automatically to a nationalist ideology.
The nationalist ideology is the ideology of the Albanian bourgeoisie, and thus a hostile ideology which is directed against the Albanian proletariat.

If the lessons of Enver Hoxha were nothing more than applying them to the particular circumstances of Albania, so you would have to speak of a purely national and only national, purely Albanian and only Albanian phenomenon. However, the teachings of Enver Hoxha are an international phenomenon rooted in the whole international development, and not only an Albanian phenomenon.

Hoxhaism is the ideology of the working class, both on an international and national scale.
Hoxhaism is the theory and tactics of the dictatorship of the proletariat in the period of capitalist-revisionist encirclement.
Hoxhaism has historically proven that the dictatorship of the proletariat can become the communist world center, can be become the basis and the lever of the socialist world revolution - even in a small country such as Albania.
Hoxhaism is the highest expression of the universality of the world-proletarian ideology and consequently ideological guideline for the direct and immediate creation of the socialist world.
Hoxhaism has proven that socialism can flourish for more than 40 years, even under the worst and most difficult conditions of capitalist-revisionist encirclement of one of the smallest and less developed countries in the world.
Hoxhaism, this is the teachings of the 5th Classic of Marxism-Leninism, of Comrade Enver Hoxha, the beloved son and leader of the Albanian people, the leader of the world proletariat.
Hoxhaism constitutes the highest level of development of the ideology of the world proletariat, namely the most advanced ideology of the Albanian proletariat in particular and the most advanced ideology of the world proletariat in general.


Comrade Enver Hoxha said:
"The strength of the Albanians does not emanate from support of any great powers, but lies in themselves, in their proud patriotic sentiments, in the Marxist-Leninist ideology, the correct line of the Party, in the steel unit with the party, and in the support of true communists and the proletariat and peoples around the world." (Enver Hoxha)

Enver Hoxha rightly highlights the revolutionary significance of the patriotic feelings of the Albanians. Albanian patriotism is a strong lever of the national and social liberation. The point is that comrade Enver Hoxha taught us that we must never separate patriotism from Marxism-Leninism. If we separate patriotism from Marxism-Leninism, then patriotism is doomed to the defeat, serves to the bourgeoisie and not to the proletariat. Bourgeois patriotism serves the capitalist world, proletarian patriotism serves the socialist world. This is what distinguishes the class-character of the proletarian from the bourgeois patriotism. And it is precisely the lack of this basic distinction which determines the harmful influence of bourgeois nationalism in today's Albanian communist movement.  

In words “for Enver Hoxha”, “for the proletarian patriotism”, but in deeds against Enver Hoxha, against the proletarian patriotism - that is the essence of Albanian revisionism in the national question.

It is precisely the essence of the so-called national "Hoxhaism", to separate patriotism from Marxism-Leninism, or rather subordinate Marxism-Leninism under patriotism.

What is National "Hoxhaism" ?

National “Hoxhaism” is the anti-Hoxhaist ideology of Hoxhaism's adaption to the Albanian nationalism. National “Hoxhaism” is a bourgeois ideology which aims for the falsification, the decomposition and finally the liquidation of Hoxhaism. The demarcation line of the Comintern (SH) against all nationalist distortions of Hoxhaism is hereby defined:

National “Hoxhaism” is Anti-Hoxhaism !

The national "Hoxhaism" is essentially related to the national "Bolshevism", which started from Russia and spreads all over the world.
[see: theoretical article of the Comintern (SH): "National" Bolshevism = anti-Bolshevism]

In contrast to the national "Bolshevism" (which serves the Russian imperialism), national "Hoxhaism" is expression of national ideology of a small country (Stalin called this special form of nationalism = "local nationalism").

The Albanian nationalism is an ideology with which the Albanian bourgeoisie presents herself as the so called "savior of the nation" against foreign domination of Albania, as the "defender" of self-determination and independence of the Albanian people. However, this is a lie. The Albanian bourgeoisie is not the "savior" of the Albanian people. In the contrary, the bourgeoisie is exactly that ruling class which exploits and oppresses the Albanian people as lackey of the foreign imperialist. The Albanian bourgeoisie betrays the Albanian nation and has shamelessly sold out Albania to the foreign imperialists.

The only force in Albanian which saves the Albanian nation – that is the working class which represents the true national interests of Albania. A free and independent Albanian nation can only exist as a socialist Albania and not as a capitalist Albania ! The Albanian working class is part of the international working class and thus represents not only own national interests, but is fighting mainly for the overall liberation of the workers of all countries. That is the meaning of proletarian internationalism in the national question. 

Lenin teaches:
“Those who seek to serve the proletariat must unite the workers of all nations, and unswervingly fight bourgeois nationalism,
domestic and foreign. The place of those who advocate the slogan of national culture is among the nationalist petty bourgeois, not among the Marxists.

Bourgeois nationalism and proletarian internationalism – these are the two irreconcilably hostile slogans that correspond to the two great class camps throughout the capitalist world, and express the two policies (nay, the two world outlooks) in the national question.” (Lenin, Volume 20 pages 25 - 26)


National “Hoxhaism” as the ideology which denies the internationalist character of Hoxhaism, is
in effect instrument of bourgeois nationalism among the Albanian workers.

Many national "Hoxhaists" belong to the Albanian petty bourgeoisie which behave allegedly in contrast to the Albanian ruling class (sometimes with radical criticism at the rule of the bourgeoisie). However, in truth, these nationalist elements are lackeys of the bourgeoisie, especially in the fight against us communists. They fight with their nationalist picture of “Enver Hoxha” against our internationalist, communist comrade Enver Hoxha for the purpose to deceive the masses.

Our criticism at national “Hoxhaism” does not prevent us communists from unity with the patriotic Albanian workers. We must convince them of communism, we must win them for the socialist revolution, for the re-establishment of the dictatorship of the proletariat. Patriotism of the workers is indispensable part of their class-struggle. 

To whom belongs Enver Hoxha? Only to the exploited and opressed Albanians or to the exploited and oppressed of the entire world? He belongs to the world proletariat and to the exploited and oppressed peoples of the world !

The national "Hoxhaists" praise Enver Hoxha as a "national leader", as a national "statesman", as national "commander", etc .. No doubt, of course Enver Hoxha was even the best one, but in the spirit of proletarian internationalism and not in the spirit of bourgeois nationalism !
So what about Enver Hoxha, the international
communist leader of the world proletariat ? What about Enver Hoxha, the 5th Classic of Marxism-Leninism ? Do the national “Hoxhaists” defend comrade Enver Hoxha as the 5th Classic of Marxism-Leninism ?
Not at all. The national “Hoxhaists” keep silence on the 5
th Classic of Marxism-Leninism and they deny the profoundly proletarian internationalist, communist nature of comrade Enver Hoxha. Above all, the national “Hoxhaists” deny the lessons of Stalinism-Hoxhaism. The national "Hoxhaists" want neither a communist Albania, nor a communist world because national "Hoxhaists" are anti-communists.

It is historical fact that the Albanian social fascists misused the person and work of comrade Enver Hoxha for the destruction of the glorious socialist nation of Albania. The Albanian social-fascists had been and are still the most dangerous enemies of the socialist nation of Albania and traitors of the national question..

Therefore, we support all Albanian revolutionary forces who fight with us against these social-fascist traitors (especially the followers of the revisionist clique around Ramiz Alia). But we do, in no case, support those forces who misuse comrade Enver Hoxha in their struggle against us Stalinist-Hoxhaists.

The Albanian Section of the Comintern (SH) struggles for the revolutionary overthrow and destruction of the capitalist Albania. And we struggle simultaneously against the re-establishment of the revisionist, social-fascist Albania !

We struggle for the re-establishment of the socialist Albania in the anti-revisionist spirit of comrade Enver Hoxha, for a socialist Albania, based on the lessons of the 5 Classics of Marxism-Leninism !
We Stalinist-Hoxhaists do not want such kind of Albanian socialism, which can be transformed into capitalism. We want a socialist Albania in a socialist world. We want an Albanian socialist revolution as part of the world socialist revolution. We want the proletarian dictatorship in Albania as part of the dictatorship of the world proletariat because this is the only way to eliminate the inevitability of the restoration of capitalism in Albania and around the world. That's our most important lesson about the betrayal of the Albanian revisionists. And this most important lesson must be propagated within the Albanian working class.

With the national "Hoxhaists", with these anti-communists, we communists can not and will not unite because they are enemies of the Albanian working class and enemies of the working class of all other countries, enemies of proletarian internationalism and enemies of the proletarian world revolution.

Those who regard with hatred the workers of foreign nations, are nobody else as those who regard with hatred the proletariat of their own country !

The workers of the world belong to the one and only international class of the world proletariat.

Those who hate the world proletariat, cannot love the proletariat of their own country.

And those who love the world proletariat can not hate the workers of this or that country.

Those who hate communism, cannot love comrade Enver Hoxha. And those who hate comrade Enver Hoxha, can not love communism.

Belonging to the international class, the workers do never subordinate the revolutionary interests of the world proletariat under single national interests. And Marx, Engels, Lenin, Stalin and Enver Hoxha did never subordinate national interests under international interests of the workers. This is what makes the fundamental difference between the national "Hoxhaism" and the true internationalist Hoxhaism.

The national "Hoxhaists" reject not only the dictatorship of the bourgeoisie, but also the dictatorship of the proletariat. That is why the national "Hoxhaism" is used as an ideology of the petty bourgeoisie, which is neither willing to be subordinated under the bourgeoisie nor under the proletariat.
The advent of the national "Hoxhaism" is an indication of the impending changes in society in Albania - a harbinger of the open clash of revolution and counterrevolution. Especially the petty-bourgeoisie fears these class-clashes because she is torn between the camp of the bourgeoisie and the camp of the proletariat. Therefore, the national "Hoxhaists" aim to divert the Albanian working class from the revolutionary class struggle.

Instead, we Stalinist-Hoxaists use the struggle against national oppression of the Albanian people as a lever for their social liberation. We subordinate the national struggle under the social class struggle.

In contrast, the national Hoxhaists. They do not only subordinate the class-struggle under the national struggle, but moreover try to replace the class struggle by the national struggle. This is in the service of the reactionary counter-revolution and not in the service of the socialist revolution.

Without having solved the international social question, you can not solve any single national question in the world.
Those who separate the national liberation from the social liberation, make themselves henchmen of capitalism.

And the Albanian revisionists are stooges of the Albanian bourgeoisie:
“Internationalism” in words - nationalism in deeds - that is the nature of revisionism in the question of national liberation of the Albanian proletariat. The Albanian revisionists were the forerunners of the decay and demise of the once so proud socialist Albanian nation!

If the Albanian revisionists of today rave about the socialist Albania and boast as its only "defenders", then they only mean the restoration of their former revisionist power in Albania! That is the truth, and this truth, the true communists in Albania must never forget. It is therefore the task of the Albanian Section of the Comintern (SH) to defeat the Albanian revisionists and opportunists not only in social, but also in the national question.
Only we Stalinist-Hoxhaists can solve the national question of Albania. We will never leave the national question in the hands of the nationalist Albanian bourgeoisie and petty-bourgeoisie, and in no case in the hands of Albanian revisionists and social-fascists !

We are for the national reunification of all Albanians, because we Communists advocate the self-determination of all the peoples of the world, in general, and in particular, the self-determination of small nations such as the Albanian nation.

But the right of Albanian's self-determination excludes Albanian chauvinism, excludes nationalist hatred against neighbouring nations. We Communists fight for the unity of the proletarians of all countries. We fight for the unification of all nations under the leadership of the world proletariat! We are fighting for a united, independent, socialist Albania in a socialist world !

The national "Hoxhaists" argue to form a national bulwark against international finance capital, a bulwark against imperialist invaders. Well then. But this bulwark cannot be built together with those reactionary domestic forces who oppress and exploit the workers and peasants. This bulwark was successfully built by comrade Enver Hoxha, was the great bulwark of the Albanian socialist nation. So, the only genuine bulwark is a socialist bulwark. And this socialist bulwark can only be permanently guaranteed under the leadership of the world proletariat at world power, can only be achieved by the internationalist and not by the nationalist struggle.

Either the Albanian working class will re-establish socialism by support of the world revolution, or the world revolution will be victorious by support of the re-establishment of socialism in Albania. Either way, the victory of socialism in Albania and socialism around the world will be a final victory. It will be a victory of the abolition of the inevitability of the restoration of capitalism in Albania and throughout the whole world.

The socialist revolution in Albania is not a private matter of the Albanians. On the contrary. It is a matter of the working class around the world, the matter of the world proletarian revolution. And the victory of the socialist revolution in Albania will be inevitable, because the Albanian Section of the Comintern (SH) will be guided by the invincible teachings of Comrade Enver Hoxha and the glorious history of the Albanian Party of Labour, whose 74th anniversary we celebrate today, on the 8
th of November 2015 !

Long live the first anniversary of the founding of the Albanian Section of the Comintern (SH)!
Long live the 74th anniversary of the Party of Labour of Albania under the leadership of Comrade Enver Hoxha!
Long live the socialist revolution in Albania and the re-establishment of the dictatorship of the Albanian proletariat!
Long live the united, independent and socialist Albania in a socialist world!
Long live the 5 Classics of Marxism-Leninism - Marx, Engels, Lenin, Stalin and Enver Hoxha!
Long live Stalinism-Hoxhaism!
Long live the world socialist revolution and the dictatorship of the world proletariat!
Long live world socialism and world communism!
Long live the unity of all communists in Albania!
Long live the Albanian Section of the Comintern (SH)!
Long live the Communist International (Stalinist-Hoxhaists)!


Wolfgang Eggers
on behalf of the Communist International (Stalinist-Hoxhaists!
November 6, 2015

 

* * *

në gjermanisht

 

Grußadresse der Komintern (SH) an die albanische Sektion

Es lebe der 74. Jahrestag der Gründung der Partei der Arbeit Albaniens
und
der 1. Jahrestag der Gründung der albanischen Sektion der Komintern (SH)!

 

Die Komintern (SH) sendet allen albanischen GenossInnen und der albanischen Sektion der Komintern (SH) revolutionäre Grüße
aus Anlass des 74. Jahrestages der Gründung der Partei der Arbeit Albaniens
am 8. November 1941
und zum 1. Jahrestag der Gründung der albanischen Sektion der Komintern (SH)
am 8. November 2014.

Liebe albanischen Genossinnen und Genossen !

Die Komintern (SH) möchte sich bei euch für eure revolutionäre Arbeit bedanken, die ihr im ersten Jahr nach der Gründung eurer neuen Sektion geleistet habt.

Alle Genossen und Genossinnen der Komintern (SH), alle Sektionen, gratulieren euch heute zu eurem 1. Jahrestag. Wir wissen es sehr wohl - das erste Jahr war nicht leicht für euch. Ihr habt mit zahlreichen Problemen zu kämpfen gehabt. Trotzdem habt ihr einen großen Beitrag für die Komintern (SH) geleistet, worauf ihr zu Recht stolz sein könnt.

Wir möchten unsere internationalistische Solidarität mit euch zum Ausdruck bringen und euch für die kommenden Kämpfe viel Erfolg wünschen. Ihr habt treu am Stalinismus-Hoxhaismus festgehalten, und ihr werdet neue Siege erringen, denn ihr seid die Nachfolger der ruhmreichen Partei der Arbeit Albaniens, aus deren Geschichte wir alle große Hoffnungen, Zuversicht und Mut schöpfen.

Die Gründung der Kommunistischen Partei Albaniens am 8. November 1941 bedeutete einen entscheidenden Wendepunkt in der Geschichte des albanischen Volkes. Nur unter ihrer Führung konnte es im Nationalen Befreiungskampf die italienischen und deutschen faschistischen Besatzer verjagen, die Volksrevolution zum Sieg führen und die Diktatur des Proletariats errichten. Das ehemals rückständigste Land Europas wurde zum Leuchtfeuer des Sozialismus. Durch ihre Erfolge beim Aufbau des Sozialismus und ihre prinzipienfeste Außenpolitik hat die Sozialistische Volksrepublik Albanien einst großes Ansehen und viele Freunde in der Welt.

Die mit Blut erkämpfte Freiheit und nationale Unabhängigkeit Albaniens verteidigte die Partei der Arbeit Albaniens gegen alle inneren und äußeren Feinde, gegen Imperialismus und Reaktion, indem sie das Leben des Landes ständig revolutionierte, die Diktatur des Proletariats festigte, das gesamte Volk im Marxismus-Leninismus und in den Lehren des Genossen Enver Hoxha erzog und die unverbrüchliche Einheit von Partei und Volk schmiedete.

Genosse Enver Hoxha hat die Geschichte der Partei der Arbeit Albaniens bezeichnet als

"scharfe und mächtige ideologische und politische Waffe für die revolutionäre Stählung der Kommunisten, der Arbeiterklasse und des ganzen Volkes zur Lösung der großen aktuellen Probleme."

Die Geschichte der Partei der Arbeit Albaniens wurde geschrieben mit dem Blut und Schweiß des albanischen Volkes.

Wie die Geschichte der Partei der Arbeit Albaniens lehrt, basierte der Sieg der sozialistischen Revolution in Albanien auf den Ideen des Marxismus-Leninismus. Der Sozialismus siegte über den Revisionismus und Reformismus.

Wie die Geschichte leider auch zeigt, ist die Partei der Arbeit Albaniens eben durch den Revisionismus und Reformismus in eine bürgerliche Partei verwandelt worden. Die Zersetzung der Partei der Arbeit Albaniens durch die Revisionisten bereitete den Weg für ihre Verwandlung in eine sozialdemokratische Partei.

Wie die Geschichte der Partei der Arbeit zeigt, fand die Entartung und Zersetzung der ruhmreichen Partei der Arbeit Albaniens durch den von den Revisionisten eingeschlagenen Weg zum Reformismus statt. Der Verrat der Revisionisten und Reformisten vollzog sich also in den eigenen Reihen der Partei:

In Worten "Fortsetzung" der marxistisch-leninistischen Linie des Genossen Enver Hoxha und in Taten Verwandlung der marxistisch-leninistischen Partei in eine sozialdemokratische, in eine bürgerliche Partei – das kennzeichnet den Verrat der albanischen Revisionisten damals.

Und die heutigen Revisionisten in Albanien ?

Sie verbergen weiterhin ihren Verrat an der Partei der Arbeit Albaniens, ihren Verrat an dem Genossen Enver Hoxha, hinter einer nostalgischen roten Fassade.

Aber ein wahrer Kommunist hält nicht nur das revolutionäre Banner hoch, sondern setzt die Lehren der Partei und des Genossen Enver Hoxhas in die Praxis um.

Die Partei der Arbeit Albaniens entwickelte sich im bewaffneten Kampf gegen die faschistischen Besatzer und die Landesverräter. Und eben dieser Kampf ist es, der heute gegen die imperialistischen Eindringlinge und die bürgerlichen Lakaien im eigenen Lande auf revolutionäre Weise fortgesetzt werden muss, damit die Partei wieder ihre alte Stärke erlangt.

Bei den heutigen albanischen Revisionisten ist aber in der Praxis nichts vom revolutionären Geist der Gründung der PAA zu spüren. Die albanischen Revisionisten klammern sich an die goldenen Zeiten des einstigen sozialistischen Albanien, ohne für die sozialistische Revolution zu kämpfen, ohne die Rückeroberung der Diktatur des Proletariats zu propagieren, vorzubereiten und durchzuführen, ohne die einst revolutionäre Partei wieder aufzubauen, ohne sich dabei von den Lehren der 5 Klassiker des Marxismus-Leninismus, ohne sich vom Stalinismus-Hoxhaismus leiten zu lassen.

Die albanischen Revisionisten interessieren sich nicht für die sozialistische Weltrevolution. Ja, sie propagieren noch nicht einmal die Notwendigkeit der bewaffneten sozialistischen Revolution in ihrem eigenen Land.

Heute befindet sich die albanische Sektion der Komintern (SH), ein Jahr nach ihrer Gründung, in der ersten Periode ihres Aufbaus. Das heißt, in der Periode der Restauration der revolutionären albanischen Arbeiter- und kommunistischen Bewegung, in der Periode der Entwicklung ihrer richtigen politischen Linie und ihres ideologischen Wiederaufbaus, in der Periode der Propagierung des Stalinismus-Hoxhaismus, in der Periode der Überwindung der Spaltung und Zersplitterung aller albanischen revolutionären Kräfte, in der Periode der ideologischen, politischen und organisatorischen Vorbereitung auf die kommenden Klassenschlachten, die den Sturz der albanischen Bourgeoisie durch die bewaffnete sozialistische Revolution zum Ziel hat, das Ziel der Wiedererrichtung der Diktatur des Proletariats als wichtigster albanischer Beitrag zur sozialistischen Weltrevolution.

Es sind die Revisionisten, die uns Stalinisten-Hoxhaisten an der Verwirklichung dieses Ziels zu hindern suchen. Ihre Absicht besteht darin, uns Schaden zuzufügen, den Aufbau der albanischen Sektion der Komintern (SH) zu verhindern bzw. zu erschweren. Die Sozialfaschisten sind immer noch aktiv und wühlen im Dunkel.

Die albanische Sektion der Komintern (SH) hat es sich zur Aufgabe gemacht, die Einheit aller albanischen Kommunisten auf den Lehren der 5 Klassiker des Marxismus-Leninismus wieder herzustellen, während die Revisionisten dagegen an der Vereitelung dieser prinzipienfesten Einheit interessiert sind. Sie propagieren die Einheit der Revolutionäre mit den Opportunisten, also eine Einheit der Kapitulation vor der Bourgeoisie.

Im Auftrag des Weltimperialismus versuchen die Revisionisten das revolutionäre Feuer des Kommunismus überall auf der Welt auszulöschen, so auch in Albanien.

Der Kampf der Partei der Arbeit Albaniens zur Verteidigung des Marxismus-Leninismus war stets und unzertrennlich mit der Verteidigung der marxistisch-leninistischen Weltbewegung verbunden. Die Partei der Arbeit Albaniens war die Partei, die den proletarischen Internationalismus am konsequentesten umgesetzt und verteidigt hat. Sie stand an der Spitze der weltrevolutionären Bewegung, allen voran Genosse Enver Hoxha.

Die Partei der Arbeit Albaniens kämpfte nicht nur für die Einzelinteressen im eigenen Land, sondern in erster Linie für die Gesamtinteressen des Weltproletariats, nicht nur für die revolutionäre Umgestaltung Albaniens, sondern für die ganze Welt.

Wen unterstützen die heutigen albanischen Revisionisten ?

Sie unterstützen nicht etwa die Komintern (SH) und ihre albanische Sektion, sondern all die revisionistischen Parteien und ihre verschiedenen internationalen Zusammenschlüsse und Vereinigungen.

In unserer Grußadresse an die albanische Sektion möchten wir auf zwei brennende Fragen der albanischen kommunistischen Bewegung eingehen. Von ihrer korrekten Beantwortung wird euer Erfolg im kommenden Jahres entscheidend abhängen.

Wir wollen uns zuerst der Frage des Kampfes für die Einheit der Kommunisten in Albanien zuwenden, und dann auf die Frage der Bekämpfung des kleinbürgerlich-nationalistischen Einflusses innerhalb der kommunistischen Bewegung Albaniens eingehen:

Die Zersplitterung der kommunistischen Kräfte in Albanien ist nach wie vor eine der wichtigsten Ursachen für die relative Schwäche der revolutionären Bewegung in Albanien.

Wir wissen aber auch, dass es heute immer noch aufrechte revolutionäre Kommunisten gibt, die sich der einen oder anderen Gruppierung aus diesem oder jenen Grund angeschlossen haben. Sie alle hegen die Hoffnung, dass eines Tages die Einheit aller Kommunisten Albaniens in einer einzigen bolschewistischen Partei wieder hergestellt werden kann.

Die albanische Sektion der Komintern (SH) richtet daher ihren Aufruf an alle albanischen Kommunisten, sich eng zusammen zu schließen und das vorherrschende, kleinbürgerliche Konkurrenzdenken in den verschiedenen linken Organisationen zu überwinden. Das Ziel ist die Vereinigung der albanischen Arbeiterklasse im revolutionären Klassenkampf.

Wie soll sich aber die albanische Arbeiterklasse im revolutionären Klassenkampf vereinigen können, wenn wir Kommunisten uns untereinander noch nicht einmal einig sind ?

Jeder wird uns zustimmen, dass uns nur die Einheit stark macht, dass es ohne Einheit der Kommunisten auch keine Einheit der Arbeiterklasse geben kann.

Es kann unter Kommunisten keine antagonistischen Widersprüche geben, die ihrer Vereinigung entgegenstehen. Widersprüche unter Kommunisten verwandeln sich erst dann in antagonistische Widersprüche, wenn sich die einen oder anderen Kommunisten den Revisionisten und Opportunisten zuwenden oder wenn sie aufhören, die Revisionisten und Opportunisten prinzipienfest zu bekämpfen. Die Einheit der Kommunisten kann nicht zum Erfolg führen auf der opportunistischen Basis des Versöhnlertums. Der Neo-Revisionismus und der Stalinismus-Hoxhaismus stehen sich unversöhnlich gegenüber, denn die eine Ideologie dient der Bourgeoisie und die andere dem Proletariat.

Was die albanische Arbeiterklasse, das albanische Volk zu seiner Befreiung braucht, ist eine einzige einheitliche, starke, bolschewistische Partei, aber keine drei oder vier "Parteien". Die albanische Sektion der Komintern (SH) ist fest davon überzeugt, dass die Überwindung des Zirkelwesens wesentliche Voraussetzung für die Stärkung der albanischen Arbeiterklasse und der kommunistischen Bewegung ist.

Zeigt uns einen Kommunisten, der nicht für die Einheit kämpft. Es gibt ihn nicht. Kommunisten sind die konsequentesten Kämpfer für die Einheit. Es sind nur die Revisionisten, die uns an der Vereinigung zu hindern suchen, die uns spalten und Misstrauen unter uns verbreiten, die uns zu isolieren versuchen. Deswegen kann es mit den Revisionisten, mit den Opportunisten keine Einheit geben. Eine Einheit um der Einheit willen, kann es nicht geben. Eine prinzipienlose Einheit kann und wird es nicht geben. Das ist der erste und wichtigste Grundsatz für die Einheit aller Kommunisten in Albanien und auf der ganzen Welt. Wer diesen Grundsatz missachtet oder verletzt, schadet der Einheit der Kommunisten und hat in den Reihen der Kommunisten nichts zu suchen.

Zwischen uns Stalinisten-Hoxhaisten und den Opportunisten kann es nur einen unversöhnlichen Kampf geben, denn ohne den Großteil der albanischen Arbeiterklasse dem Einfluss des Neo-Revisionismus, des Revisionismus, Reformismus und anderen Spielarten des Opportunismus entzogen zu haben, wird es keinen Sieg in der proletarischen Revolution, wird es kein vereintes, unabhängiges, sozialistisches Albanien geben.

Es ist daher die dringendste Aufgabe unserer albanischen Sektion, die Vereinigung aller Revolutionäre, aller Kommunisten in der einen Vorhutpartei des Weltproletariats, der Komintern (SH), voranzutreiben – und zwar prinzipienfest (nicht zu verwechseln mit "linkem" Sektierertum) und mit einem Maximum an Elastizität (nicht zu verwechseln mit opportunistischer Anpassungspolitik).

Ob wir dann die albanische Sektion der Komintern (SH) tatsächlich die Vorhutpartei des albanischen Proletariats ist, wird letztendlich unsere politische Linie und ihre praktische Umsetzung, wird die albanische Arbeiterklasse selber entscheiden, wenn sie uns auf dem revolutionären Weg zur proletarischen Revolution für ein vereintes, unabhängiges, sozialistisches Albanien folgt.

Die albanischen Kommunisten können ihre wahre Vereinigung nur dann erreichen, wenn sie sich von den Opportunisten offen distanzieren und sich von ihnen für immer trennen.

Wo liegen die Ursachen dafür, dass es immer noch mehrere kleine unbedeutende Organisationen in Albanien gibt ?
Worin besteht die Spaltung der revolutionären Bewegung in Albanien ?

Der entscheidende Grund ist folgender:

Alle diese Gruppierungen werden ausnahmslos nicht von den Arbeitern geführt, sondern von Vertretern der kleinbürgerlichen Intelligenz. In einer bolschewistischen Partei muss die Arbeiterklasse die Führung inne haben, so wie das in der gesamten Geschichte der PAA der Fall war.

Die albanische Arbeiterklasse kann man nur für die Revolution gewinnen, wenn man sich wieder ihr Vertrauen im täglichen Klassenkampf erwirbt, vor allem in den Betrieben, dort wo die Ausbeutung am größten ist. Aber auch auf der Straße, wo all die albanischen Arbeitslosen sind. Vor allem muss man den Arbeitern zu erkennen geben, das wir nicht zu den Verrätern gehören, die in Albanien die Diktatur des Proletariats gestürzt haben, sondern dass wir diese Verräter bekämpfen, von denen es in Albanien noch viel zu viele gibt. Wir müssen den Arbeitern in Wort und Tat beweisen, dass wir kompromisslos und unnachgiebig gegen die Revisionisten kämpfen.

Der Einfluss des kleinbürgerlichen Individualismus spielt eine nicht zu unterschätzende Rolle. Zweifellos ist es das kleinbürgerliche Konkurrenzdenken, das der Einheit der Kommunisten erschwert und schadet. Das Motto des kleinbürgerlichen Konkurrenzdenkens lautet bekanntlich:

"Jeder gegen jeden!"

Auf die eine oder andere Weise üben die kleinbürgerlichen Gruppen auf die revolutionäre Bewegung in Albanien ihren spalterischen Einfluss aus. Sie tragen den Geist des Schwankens, der Verwirrung und des Opportunismus in die kommunistische Bewegung. Sie sind vor Allem eine Quelle der Fraktionsmacherei und Zersplitterung, eine Quelle der Desorganisation, ein Bremsklotz für die Entfaltung des demokratischen Zentralismus, ohne den eine bolschewistische Partei nicht existieren und kämpfen kann.

Es sind vor Allem einzelne kleinbürgerlich-intellektuelle Genossen, die zur Zersplitterung der revolutionären Bewegung in Albanien beitragen. Man darf den Einfluss des Kleinbürgertums auf die Arbeiterklasse im Allgemeinen, und auf die Kommunisten im Besonderen nicht unterschätzen, denn in der albanischen Klassengesellschaft übt das Kleinbürgertum überall negativen Einfluss auf die Arbeiterklasse aus.

Das vorherrschende Zirkelwesen in Albanien ist nicht zuletzt Ausdruck des vorherrschenden Einflusses des Kleinbürgertums. Das Zirkelwesen schwächt die albanische revolutionäre Bewegung, lähmt sie und macht sie orientierungslos. Unter solchen schlechten Bedingungen des Zirkelwesen gedeihen viele anti-kommunistische Strömungen, gedeiht der Neo-Revisionismus, gedeiht der Verrat am Stalinismus-Hoxhaismus.

Kommen wir nun zu einem weiteren wichtigen Problem innerhalb der albanischen revolutionären Bewegung
– dem Kampf gegen den Einfluss des albanischen Nationalismus innerhalb der kommunistischen Bewegung Albaniens.


National-"Hoxhaismus" ist Anti-Hoxhaismus !

Der Hoxhaismus ist eine Ideologie, die zweifellos aus Albanien stammt. Der Hoxhaismus, das sind die Lehren des 5. Klassikers des Marxismus-Leninismus, des Genossen Enver Hoxha, dem geliebten Sohn und Führer des albanischen Volkes.

Das Herkunftsland macht den Hoxhaismus aber nicht zu einer nationalistischen Ideologie.

Die nationalistische Ideologie ist die Ideologie der Bourgeoisie und nicht die Ideologie des Proletariats.

Der Hoxhaismus bildet die höchste Entwicklungsstufe der internationalistischen Ideologie des Proletariats, nämlich die am weitesten entwickelte Ideologie des albanischen Proletariats im Besonderen und die am weitesten entwickelte Ideologie des Weltproletariats im Allgemeinen.

Wenn die Lehren Enver Hoxhas nichts weiter wären, als deren Anwendung auf die besonderen Verhältnisse Albaniens, so müsste man von einer rein nationalen und nur nationalen, rein albanischen und nur albanischen Erscheinung sprechen. Die Lehren Enver Hoxhas sind jedoch eine internationale Erscheinung, die in der ganzen internationalen Entwicklung wurzeln, und nicht nur eine albanische Erscheinung.

Der Hoxhaismus ist die Theorie und Taktik der Diktatur des Proletariats in der Periode der kapitalistisch-revisionistischen Umkreisung.

Der Hoxhaismus hat historisch glänzend unter Beweis gestellt, dass die Diktatur des Proletariats selbst in einem kleinen Land wie Albanien zum kommunistischen Weltzentrum werden kann, zur Basis und zum Hebel der soziaslistischen Weltrevolution.

Der Hoxhaismus ist höchster Ausdruck der Universalität der weltproletarischen Ideologie und Leitlinie für die direkte und unmittelbare Schaffung der sozialistischen Welt.

Der Hoxhaismus hat bewiesen, dass der Sozialismus über 40 Jahre lang erfolgreich ausdgebaut werden kann, selbst unter den schlechtesten und schwierigsten Bedingungen der kapitalistisch-revisionistischen Umkreisung eines der kleinsten und am schlechtesten entwickelten Ländern der Welt.

"Die Stärke der Albaner liegt nicht in der Unterstützung irgendwelcher Großmächte, sondern in ihnen selbst, in ihren stolzen patriotischen Gefühlen, in der marxistisch-leninistischen Ideologie, in der korrekten Linie der Partei, in der stählernen Einheit mit der Partei, und in der Unterstützung der wahren Kommunisten und des Proletariats und der Völker auf der ganzen Welt." (Enver Hoxha)

Enver Hoxha hebt zu Recht die revolutionäre Bedeutung der patriotischen Gefühle der Albaner hervor. Es geht hier nicht darum, den Patriotismus zu leugnen. Es geht darum, dass man den Patriotismus nicht vom Marxismus-Leninismus trennen darf. Wenn man den Patriotismus vom Marxismus-Leninismus trennt, dann ist der Patriotismus zur Niederlage verurteilt, dann dient der Patriotismus nicht dem Proletariat und nicht dem Volk, sondern der Bourgeoisie, der herrschenden Klasse. Das unterscheidet den proletarischen Patriotismus vom bürgerlichen Patriotismus. Und eben der Mangel an dieser grundlegenden Unterscheidung bestimmt den schädlichen Einfluss des Nationalismus in der heutigen albanischen kommunistischen Bewegung.

"In Worten für Enver Hoxha, für den proletarischen Patriotismus, aber in Taten gegen Enver Hoxha, gegen den proletarischen Patriotismus - das ist das Wesen des albanischen Revisionismus in der nationalen Frage.

Es ist eben das Wesen des so genannten National-"Hoxhaismus" beides voneinander zu trennen, bzw. den Marxismus-Leninismus dem Patriotismus unterzuordnen.

Der National-"Hoxhaismus" ist dem Wesen nach verwandt mit dem National-"Bolschewismus", der sich von Russland ausgehend über die ganze Welt ausbreitet.

[ siehe hierzu der theoretische Artikel der Komintern (SH): "National-"Bolschewismus" = Anti-Bolschewismus" – ].

Im Gegensatz zum National-"Bolschewismus", der dem russischen Imperialismus dient, ist der National-"Hoxhaismus" Ausdruck der nationalen Ideologie eines kleinen Landes, den Stalin allgemein als "lokalen Nationalismus" bezeichnete.

Den National-"Hoxhaismus" definieren wir als Anpassung des Hoxhaismus an den albanischen Nationalismus. Er ist eine bürgerliche Ideologie zum Zwecke der Verfälschung, der Zersetzung und schließlich der Liquidierung des Hoxhaismus. Die Demarkationslinie der Komintern (SH) gegenüber allen nationalistischen Verzerrungen des Hoxhaismus ist hiermit gezogen:

National“Hoxhaismus“ = Anti-Hoxhaismus !

Der albanische Nationalismus ist eine Ideologie, mit der sich die albanische Bourgeoisie gegenüber dem albanischen Volk gern als „Retter der Nation“ vor der Fremdherrschaft über Albanien präsentiert, als "Verteidigerin" der Selbstbestimmung und Unabhängigkeit des albanischen Volkes.

Die albanische Bourgeoisie ist aber in Wahrheit nicht etwa die "Beschützerin" des albanischen Volkes, sondern ganz im Gegenteil, diejenige Klasse, die das albanische Volk ausbeutet und unterdrückt, die die albanische Nation verrät und schamlos an die ausländischen Imperialisten verkauft hat.

Nur die albanische Arbeiterklasse hat die wahren nationalen Interessen Albaniens vertreten, aber niemals die albanische Bourgeoisie. Die albanische Arbeiterklasse ist Teil der internationalen Arbeiterklasse und vertritt damit nicht nur ihre eigenen nationalen Interessen, sondern kämpft vor Allem für die Gesamtinteressen der Arbeiter aller Länder. Das eben bedeutet proletarischer Internationalismus in der nationalen Frage.

Lenin lehrt:

„Wer dem Proletariat dienen will, der muss die Arbeiter aller Nationen vereinigen und den bürgerlichen Nationalismus, sowohl den `eigenen` als auch den fremden, unentwegt bekämpfen. Wer die Losung der nationalen Kultur verficht, der gehört unter die nationalistischen Spießer, nicht aber unter die Marxisten“ (Lenin, Band 20, Seite 10).

Die National-"Hoxhaisten" gehören dem albanischen Kleinbürgertum an, und deswegen vertreten sie nicht offen die bürgerlichen Ideologie. In Worten (zum Teil "links"radikal) grenzen sie sich sogar von der albanischen Bourgeoisie ab, aber in Wahrheit sind sie Lakaien der Bourgeoisie, insbesondere im Kampf gegen uns Kommunisten. Das hindert uns Kommunisten nicht, alle patriotisch gesinnten albanischen Arbeiter freundschaftlich zu behandeln und sie vom Kommunismus zu überzeugen, also sie für die sozialistische Revolution zur Wiedererrichtung der Diktatur des Proletariats zu gewinnen.

Wem gehört Enver Hoxha ? Nur den Albanern oder der ganzen Welt ?

Auch die National-"Hoxhaisten" begeistern sich "für" Enver Hoxha, als einen "nationalen Führer", als "Staatsmann", als "Kommandanten aller albanischen Patrioten" usw..

Aber einen kommunistischen Enver Hoxha, diesen internationalen Führer des Weltproletariats, den 5. Klassiker des Marxismus-Leninismus, den lehnen sie ab.

Sie leugnen den zutiefst internationalistischen, proletarischen, kommunistischen Charakter des Hoxhaismus.

National-"Hoxhaisten" sind Anti-Kommunisten.

Die National-"Hoxhaisten" wollen weder ein kommunistisches Albanien, noch eine kommunistische Welt.

Deswegen setzen diese Leute die Rückeroberung des sozialistischen Albaniens des Genossen Enver Hoxha absichtlich (zur Täuschung) gleich mit der Rückeroberung der Macht der albanischen Sozialfaschisten und verunglimpfen damit die ruhmreiche Partei der Arbeit Albaniens unter Führung des Genossen Enver Hoxha.

Wir Kommunisten aber wollen keinen albanischen Sozialismus, der sich wieder in den Kapitalismus verwandeln lässt. Wir wollen ein sozialistisches Albanien in einer sozialistischen Welt, wollen eine albanische sozialistische Revolution als Teil der sozialistischen Weltrevolution. Denn erst mit der Diktatur des Weltproletariats wird die Unvermeidbarkeit der Restauration des Kapitalismus in Albanien und auf der ganzen Welt beseitigt. Das ist die wichtigste Lehre aus dem Verrat der albanischen Revisionisten. Und diese wichtigste Lehre müssen wir Kommunisten in der Arbeiterklasse unbedingt propagieren.

Mit den National-"Hoxhaisten", diesen Anti-Kommunisten, können wir Kommunisten uns nicht vereinigen, sie sind Feinde der albanischen Arbeiterklasse und Feinde der Arbeiterklasse aller anderen Länder, und werden von uns Kommunisten dementsprechend als Feinde des proletarischen Internationalismus und als Feinde der proletarischen Revolution betrachtet und bekämpft.

Wer den Arbeitern anderer Länder mit Hass begegnet, der hasst auch das Proletariat im eigenen Land !

National-"Hoxhaisten" stellen die nationalistischen Eigeninteressen über die Gesamtinteressen des Weltproletariats.

Genosse Enver Hoxha aber ist und bleibt mit Marx, Engels, Lenin und Stalin einer der größten Führer des Weltproletariats. Als Kommunist hat der Genosse Enver Hoxha die nationalen Interessen Albaniens so glänzend wie kein anderer in der Geschichte Albaniens vertreten, aber er hat dabei die nationalen Interessen niemals über die Interessen des gesamten Weltproletariats gestellt. Das eben macht den grundsätzlichen Unterschied zwischen dem National-"Hoxhaismus" und dem wahren Hoxhaismus aus.

Der National-"Hoxhaismus" lehnt nicht nur die Diktatur der Bourgeoisie ab, sondern auch die Diktatur des Proletariats. Deswegen ist der National-"Hoxhaismus" eine typische Form der Ideologie des Kleinbürgertums, das sich weder der Bourgeoisie, noch dem Proletariat freiwillig unterordnet.

Das Aufkommen des National-"Hoxhaismus" ist ein Anzeichen für die bevorstehenden gesellschaftlichen Veränderungen in Albanien – Vorbote des offenen Zusammenpralls von Revolution und Konterrevolution. Die National-"Hoxhaisten" verfolgen das Ziel, die albanische Arbeiterklasse vom Klassenkampf abzulenken, auf bürgerliche, nationale Bahnen zu lenken. Anstatt, wie wir Kommunisten, den Kampf gegen nationale Unterdrückung des albanischen Volkes als Hebel zur sozialen Befreiung zu nutzen, und den nationalen Kampf dem sozialen Kampf unterzuordnen, geht es den National-"Hoxhaisten" darum, den revolutionären Kampf zur sozialen Befreiung durch den nationalen Kampf zu ersetzen, bzw. diesem unterzuordnen. Ohne die internationale Frage zu lösen, kann man heute keine einzige nationale Frage auf der Welt lösen. Und um dieses Ziel zu vereiteln, versuchen die National"Hoxhaisten" offen (und teilweise versteckt hinter revolutionären Phrasen), die albanische Arbeiterklasse vom Stalinismus-Hoxhaismus fern zu halten, fernzuhalten von der einzigen Ideologie, die den albanischen Arbeitern den Weg zur Befreiung weist.

Wer aber die Frage der nationalen Befreiung von der sozialen Befreiung lostrennt, der macht sich zum Handlanger des Kapitals.

Und auch die albanischen Revisionisten sind Handlanger der albanischen Bourgeoisie:

Internationalismus in Worten - Nationalismus in Taten, - das ist der Revisionismus in der Frage der nationalen Befreiung des albanischen Proletariats. Die albanischen Revisionisten waren die Wegbereiter des Zerfalls und des Untergangs der einst so stolzen sozialistischen albanischen Nation ! Wenn die albanischen Revisionisten heute vom sozialistischen Albanien schwärmen und sich als dessen einzigen "Verteidiger" brüsten, so meinen sie damit die Restauration ihrer einstigen revisionistischen Macht in Albanien ! Das ist die Wahrheit, und diese Wahrheit dürfen die wahren Kommunisten in Albanien niemals vergessen. Es ist die Aufgabe der albanischen Sektion, die albanischen Revisionisten und Opportunisten nicht nur in der sozialen, sondern auch in der nationalen Frage zu schlagen.

Wir sind für die nationale Wiedervereinigung aller Albaner, weil wir Kommunisten Verfechter des Selbstbestimmungsrechts der Völker sind, insbesondere für die Selbstbestimmung der kleinen Völker wie das albanische Volk. Wir sind aber sehr wohl gegen den albanischen Chauvinismus, gegen den nationalistischen Hass gegen andere Völker, egal ob es sich um ein großes oder kleines Land handelt. Uns Kommunisten geht es vielmehr darum, dass sich die Proletarier aller Länder vereinigen. Wir Kommunisten vertreten den Standpunkt: Weltproletariat - vereinige alle Länder!

Der National-"Hoxhaismus" soll angeblich ein „Schutzwall“ gegen das internationale Finanzkapital sein, ein Schutzwall gegen imperialistische Eindringlinge. Aber dieser Schutzwall kann dauerhaft nur durch die Führung des Weltproletariats garantiert werden, also durch den internationalistischen und nicht durch den nationalistischen Kampf.

Die albanische Arbeiterklasse erobert den Sozialismus zurück vermittels der Weltrevolution, oder die Weltrevolution siegt vermittels der Rückeroberung des Sozialismus in Albanien. So oder so wird der Sieg des Sozialismus in Albanien und in der ganzen Welt ein endgültiger Sieg sein, der weder der albanischen noch der internationalen Arbeiterklasse wieder weggenommen werden kann.

Die sozialistische Revolution in Albanien ist keine Privatangelegenheit der Albaner. Im Gegenteil. Sie ist Sache der Arbeiterklasse der ganzen Welt, die Sache der proletarischen Weltrevolution. Und der Sieg der sozialistischen Revolution in Albanien wird unvermeidlich sein, denn die albanische Sektion der Komintern (SH) wird sich dabei auf die unbesiegbaren Lehren des Genossen Enver Hoxha und der ruhmreichen Geschichte der Partei der Arbeit Albaniens stützen, deren 74. Gründungstag wir am 8. November 2015 gemeinsam feiern.

 

Es lebe der erste Jahrestag der Gründung der albanischen Sektion der Komintern (SH) !
Es lebe der 74. Jahrestag der Partei der Arbeit Albaniens unter Führung des Genossen Enver Hoxha !
Es lebe die sozialistische Revolution in Albanien und die Rückeroberung der Diktatur des albanischen Proletariats !
Es lebe das vereinte, unabhängige sozialistische Albanien in einer sozialistischen Welt !
Es leben die 5 Klassiker des Marxismus-Leninismus – Marx, Engels, Lenin, Stalin und Enver Hoxha !
Es lebe der Stalinismus-Hoxhaismus !
Es lebe die sozialistische Weltrevolution und die Diktatur des Weltproletariats !
Es lebe der Weltsozialismus und der Weltkommunismus!
Es lebe die Einheit aller Kommunisten in Albanien !
Es lebe die albanische Sektion der Komintern (SH) !
Es lebe die Kommunistische Internationale (Stalinisten-Hoxhaisten) !

 

Wolfgang Eggers

 

im Auftrag der Kommunistischen Internationale (Stalinisten-Hoxhaisten !

6. November 2015

 

 

 

''Sot, më 8 Nëntor të vitit 1941, përfaqësuesit e tè tri Grupeve Komuniste, të Korçës, të Shkodrës dhe të ''Té Rinive'', të mbledhur né seancë plenare dhe pas diskutimeve konstruktive me frymë komuniste, duke i bazuar né mandatin që u kanë dhënë shokët e grupeve të tyre, Themeluan Partinë Komuniste të Shqipërisë''. Kush ështé pro, té ngrejé dorén."

8 nëntor 1941 - 8 nëntor 2015

 

74 VJETORI
I PARTISË PUNËS
SHQIPËRISË

 

Partia e Punës e Shqipërisë lindi, u rrit dhe u forcu a duke ndjekur me besnikëri mësimet e Marksit , Engelsit, Leninit dhe Stalinit.

 

 

Historia e Partisë së Punës së Shqipërisë

 

 

SHTEPIA KU LINDI PARTIA KOMUNISTE SHQIPTARE (ME VONE PPSH) ME 8 NENDOR 1941.

 

 

ENVER HOXHA


Kur lindi Partia


http://ciml.250x.com/…/hox…/albanian/eh_kurlindipartia1.html
http://ciml.250x.com/…/hox…/albanian/eh_kurlindipartia2.html
http://ciml.250x.com/…/hox…/albanian/eh_kurlindipartia3.html

 

PARTIA E PUNËS E SHQIPËRISË
1941-1966

 

10 vjetori i Partisë Punës Shqipërisë

1941 -1951

Partia Komuniste Shqiptare (tani Partie Punës), u formua më 8 Nëntor 1941, mbi parimet e marksizmë-leninizmit dhe në shëmbëllën e Partisë mëmë ngadhnimtare

Bollshevike. A j o u formua me çkrirjen e grupeve komuniste të cilët i kishin dhënë hov lëvizjes punëtore të Shqipërisë.

Kjo ngjarje pati një rëndësi të madhe për historinë e popullit shqiptar sepse për herë të parë u formua një udhëheqie politike popullore e cila mundi ta grumbullojë gjithë popullin rreth Frontit Nacional-Çlirimtar dhe ta mobilizojë atë në një luftë heroike kundër okupatorëve nazifashitë dhe klikave reaksionare të brëndëshme, gjer në çlirimin e plotë të atdheut.

Gjatë gjithë historisë së tij , populli shqiptar ka luftuar heroikisht për lirinë dhe pavarësinë e tij kombëtare dhe nuk i është përulur kurrë zgjedhës së huaj, sado e fortë dhe e egër që kjo ka qënë. Pesëqint vjet më parë, nën udhëheqien e heroit kombëtar Gjergj Kastriotit (Skëndërbeut) populli shqiptar mundi të çpartallonte hjerën pas tjetrës të gjitha hordhitë e sulltanëvet të Turqisë që kërkonin të skllavëronin vëndin.

Këto tradita trashëguan më vonë edhe luftëtarët e çlirimit si Themistokli Gërmënji, Mihal Grameno, Çerçis Topulli etj., të cilët luftuan trimërisht kundër okupatorit dhe kundër rrezikut të jashtëm. Këto tradita dhe kjo dëshirë e pashuar për independencë dhe për liri e ngritën përsëri më këmbë popullin shqiptar kundra ekupacionit fashist më 1939. Populli shqiptar e priti me luftë okupatorin italian dhe gjerman dhe nuk e ndaloi luftën e tij gjer në çlirimin e plotë të Shqipërisë. Gjaku i patriotëvet shqiptare, gjaku i Mujo Ulqinakut, i Qemal Stafës, Vojo Kushit, Vasil Shantos, Misto Mames, etj. u bë kushtrim lufte për gjithë popullin shqiptar i cili nën udhëheqien e partisë mundi të çlirohej jo vetëm nga skllavëria e huaj, po edhe nga shtypja dhe çfrytëzimi i brëndëshëm.

Nën udhëheqien e Komitetit Qëndror të Partisë me ne krye shokun Enver Hoxha populli shqiptar ngriti në luftë e sipër ushtërinë popullore si armë të fuqishme për çlirimin dhe mbrojtjen e atdheut dhe organizoi pushtetin e ri pupollor si mjet për ndërtimin e socializmit dhe për lulëzimin e vëndit. Aparati i shtetit fashist dhe i feudoborgjezisë

u çkatërrua dhe në vënt të tij u ngrit pushteti i masave punonjëse — demokracia popullore.

 

 

 

"HOUSE AND MUSEUM OF THE PARTY."

 

 

7 nëntor 2015

98 vjet Revolucionit të Tetorit

7 nëntor 1917

Revolucioni Socialist të Tetorit

 

 

 

 

 

 

1917 - 2017

110 vjet Revolucionit të Tetorit

 

Galeri

 

 

 

 

"Vladimir Iliçi dhe bolshevikët e tjerë, me një luftë intensive revolucionare, brenda dhe jashtë Rusisë, në kushtet e kalbëzimit të carizmit e të ushtrisë së tij, përgatitën dhe shpërthyen Revolucionin e Madh proletar Socialist.

Plani gjenial i Leninit për triumfin e revolucïonit u realizua. Pasi u kurorëzua me sukses Revolucioni i madh, që tronditi botën e vjetër dhë hapi një epokë të re në historinë e njerëzimit, epokën e zhdukjes së shfrytëzimit e të shtypjes, Lenini vazhdoi luftën për ngritjen e shtetit të parë socialist. Tok me Leninin luftoi e punoi edhe bashkëpunëtori i tij i devotshëm, Josif Visarionoviç Scalini.

Është e kuptueshme se pse kundër ideve të Marksit, të Engelsit e të Leninit, kundër veprimeve tË drejta, të vendosura e të palëkundshme të tyre, në dobi të klasës punëtore dhe të popujve, nuk round të rrinte pa u ngritur borgjèzia, e cila, pa ngurrim, me egërsi dhe me vazhdimësi, pa u ndalur asnjëherë, drejtoi armët e ndryshme të saj.

Kësaj ar miqësie të madhe e të organizuar të kapitalizmit dhe të borgjezisë reaksionare botërore, iu vu përballë forca e madhe e organizuar dhe e pamposhtshme e proletariatit rus në unitet me proletariatin botëror. Ky ballafaqim ishte shprehje e një lufte të ashpër klasash brenda dhe jashtë Rusisë, që u duk gjatë gjithë kësaj kohe në ndeshjet me forcat e intervencionit dhe me mbeturinat e carizmit e të reaksionit rus. Këta armiq duheshin luftuar pa mëshirë."

( Enver Hoxha, "Me Stalinin" )

 

 

Enver Hoxha

dhe Revolucioni i Tetorit

 

 

 

 

 

 

 

 

Kosova është Shqipëri

ENVER HOXHA

Kosova është Shqipëri përmbledhje dokumentesh dhe shënime nga ditari i Enver Hoxhës. Pëgatitur nga Ilir Hoxha. Redaktore Teuta Hoxha Tiranë, 1999.

 

 

20 tetor 1900

Naim Frasheri

përvjetori i 115

 

 

ENVER HOXHA

SHTEPIA E KULTURES TE VLOJE SI NJE ZGJUA BLETESH

Nga fjala në shtëpinë e kulturës të Tepelenës me rastin e inaugurimit të saj

27 tetor 1963

 

 

SHOKUT TË PRANGAVE

 

Lindun në prakun e nji bote të ngujueme nga epshi i monedhës përherë e pangime rritun n'gjiun e nji shoqnie të frymëzueme dëshirash të ulta zemrash të ngrime, Filiza të njomë që n'etje t'agimit vesën e freskët t'drejtësisë ngushlluese kërkuem për birt e shtypun t'mjerimit, grushtin e ri pranga ngasbëruese pranë grushtit tim ta lidhi n'zinxhirë, por afshin e zemrës, at kangë djaloshare q'ushqejti idenë që botës lavire n'turij me i përplasë flliqsinë agallare nuk mujti me shuem n'ankime që vdesin pse nalt horizonte ngadhnjyese na presin. Mbi shkambin e gjallë të jetës s'thepisun varfërinë lakuriqe ta ndriti mjerimi buzë bregores, vegimtar, i molisun nga gjumi të zgjojti i vuejtjes ulurimi. Përgjumshëm vëzhgove t'artat fushore, që lodhja e punës me mund shenjtërojti, sodite ti djersën që n'heshtje vapullore mbi ballin e bujkut prej shekujsh pikojti. Shkrepat e tuej njëherë i harrove thërime, po zemrën brengash të vjetra që vazhdueshëm durove Flliqsia që ngjalli kaq psherëtime. Në procesin e gjyqit famëkeq të Tiranës kundër komunistëve shqiptarë (1939) Qemali qëndroi i lidhur në pranga bashkë me Vasil Shanton. Ky fakt i frymëzoi poetit vjershën «Shokut të prangave», që nuk na ka arritur e plotë. Vasil Shanto (1913-1944), kandidat i KQ të PKSH, Hero i Popullit, ishte një nga shokët më të dashur të Qemalit. Kjo poezi u botua për herë të parë në gazetën «Zëri i rinisë» më 5 maj 1962. Në këtë vjershë plot mendime të fuqishme, poeti zbulon jo vetëm idealet e mëdha revolucionare të komunistit Vasil Shanto, po edhe respektin e tij të thellë për njerëzit e thjeshtë të punës, për ato që djersiten dhe vuajnë.

 

 

 

BETEJA PËR RINDËRTIMIN

 

-DUKE SHFLETUAR GAZETËN «BASHKIMI» Të viteve 1945- Më 28 nëntor 1944 Qeveria Demokratike me shokun Enver Hoxha në krye, erdhi në Tiranën e çliruar. Në fjalimin që mbajti me këtë rast para popullit shoku Enver Hoxha ndër të tjera tha: «Popull shqiptar, Sot po hapet një faqe tjetër e historisë sonë, një faqe që është në dorën tonë ta bëj-më dhe do ta bëjmë po aq të lavdishme, sa edhe luftën tonë kundër okupatorit, dhe kjo është lufta për rindërtimin e Shqipërisë, për ngritjen e ekonomisë, për ngritjen e kulturës dhe të arsimit të popullit tone, për ngritjen e nivelit shoqëror, ekonomik dhe politik të tij». Dhe mbarë populli shqiptar iu përgjigj thirrjes së Partisë. Kudo filloi puna rindër-tuese, për të zhdukur pasojat e rrënimet e luftës. Në gjithë vendin u ngritën brigada e ba-talione pune të përbëra nga punëtorë, fshatarë, të rinj e të reja, burra e gra. Në një lajm të gazetës «Bashkimi» të datës 17 janar 1945 thuhet: «Rezulton se Korça ka 15 batalione pune, prej të cilave 6 të inkuadruar në 2 brigada me një efektiv prej 2400 vetësh, Tirana ka I brigade pune, 4 batalione, 8 kompani dhe 12 skuadra me një efektiv prej 1614 vetësh, Vlora ka 2 batalione pune..,». «Në Lushnjë inaugurohet brigada e parë e punës prej 500 vetësh...» (dt. 1 shkurt). «Në Elbasan u formua brigada e punës, e cila ka bërë 3000 orë pune për spastrimin e qytetit(27 mars). E kështu me radhë njoftohej formimi i brigadave të punës në Shkodër, Gjirokastër etj. Në një lajm nga Fieri me titull «Të gjithë për rindërtimin» lexojmë: «Vetë populli i Fierit ka vendosur të rregullojë rrugët e qytetit me krahët e tij. Këtu çdo rrugë është gjithë baltë se të ardhurat e këtij qyteti zhdukeshin misteriozisht për qejfet e klikës që ishte në fuqi. Për këtë arsye, në mbledhjet që u bënë në çdo mëhallë të qytetit tone, me subjekt për rindërtimin e vendit, prej të gjithë popullit doli një zë i vetëm: «Jemi gati të punojmë të gjithë pa përjashtim, dy ditë në javë, për ndreqjen e rrugëve tona» (21 janar). Rëndësi të dorës së parë në këtë periudhë kishte ndreqja e shtëpive të djegura për të strehuar punonjësit e fshatit e të qytetit. Më datën 14 shkurt në gazetë lexojmë lajmin se «Batalionet dhe skuadrat e punës kanë ngritur 34 shtëpi dhe 86 kasolle në rrethin e nënprefekturës së Tepelenës, 21 shtëpi në Përmet dhe 16 shtëpi në Suhë, fshat i djegur fund e majë nga bandat kriminale të Ballit Kombëtar. Në një lajm nga Korça që mban datën 10 janar thuhet: «Në Devoll u strehuan të gji-thë të dëmtuarit nga lufta», «Në krahinën e Mesaplikut, — njoftohet nga Vlora më 7 janar — janë meremetuar: në Vranisht 17 shtëpi dhe 3 kasolle, në Tërbaç 14 shtëpi e 2 kasolle, në Brataj 14 shtëpi, në Gjorm 5 shtëpi e në Salës 5 shtëpi. Përveç ndreqjes së shtëpive të djegura rëndësi e madhe iu kushtua edhe ndreqjes së shkollave, që ato të çelnin dyert sa më parë, që fëmijët të fillonin rregullisht mësimet e ndërprera nga lufta. Më 11 janar, nën titullin «Në Tiranë filloi meremetimi dhe ndreqja e shkollave», gazeta «Bashkimi», ndër të tjera shkruante: «Shkollat për t'u meremetuar ishin të shumta dhe disa prej tyre gjatë kohës së operacioneve për çlirimin e Tiranës ishin dëmtuar rëndë. Shumë prej këtyre shkollave... u muarën përsipër dhe u riparuan prej vetë lagjeve». Rregullimi i rrugëve dhe i urave të shkatërruara nga lufta ishte me rëndësi shumë të madhe për normalizimin e jetës së vendit. Duhej të fillonte sa më parë komunikacioni midis rretheve, që populli të furnizohej me bukë, lëndë djegëse etj. Në një lajm të datës 5 janar njoftohet se «në rrethin e Vlorës u ndërtua ura e Palasës. Komunikacioni Vlorë-Himarë tani mund të kryhet pa vështirësi të madhe». Më 15 shkurt 1945, njoftonte gazeta «Bashkimi», shoku Enver Hoxha, kryetar i Qeverisë Demokratike të Shqipërisë, preu shiritin e përurimit të urës së Sallmonës në Shi-jak. Ishte një moment entuziazmi — thuhet në këtë njoftim — kur kryetari i Qeverisë preu shiritin e veprës së parë të rindërtimit tonë... Trafiku Tiranë-Durrës u hap. Këtë përurim e pasuan të tjerë me radhë. Nën titullin «Tre muaj liri. Tre muaj punë» në gazetën e datës 4 mars botohet një raport i Ministrisë së Punëve Botore. Në të njoftohet: «Kemi ndërtuar urën e madhe dhe definitive të Sallmonës, kemi ndërtuar urën e Gjolës, urën e Zezës, urën e Limuthit, një urë në rrugë të Elbasanit dhe ura të vogla nëpër krahina të ndryshme, sidomos në Jug. Kemi ndërtuar katër trape mbi Shkumbin, dy mbi Seman, një në Osum, një në Vjosë, një në Mat, një në Lezhë, një në Baçehllëk, një në Bunë. një në Drin (Murrë), një në tjetrin Drin, te Vau i Dejës...» Në tërë Shqipërinë udhëtohet me automobila. Punohet për hapjen e shpejtë të rru-gës Vlorë-Tepelenë-Gjirokastër dhe Gjirokastër-Korçë. «Kryeqyteti në rindërtim» është titulli i një korrespondence botuar më 2 mars. Në të shkruhet: «1 marsi 1945 shënon një etapë të re për rindërtimin e kryeqytetit: çelja e rrugës 28 Nëntori dhe ajo e Postës... Tirana që diti të shkruajë një faqe të artë në histori për heroizëm të pakontestuar të banorëve të saj, të cilët pa kursim kontribuuan në luftën që ti zhvillua për çlirimin nga thundra e okupatorit nazist dhe e mbeturinave tradhtare, sot ka tastin të tregojë vull-netin e saj në veprën e rindërtimit. Në një shkrim të botuar më 21 prill me titull «Disa orë në limanin e shkatërruar të Durrësit, ndër të tjera lexohet: «...Ja limani i Durrësit: kudo gërmadha! Mole të për-mbysura, që vetëm kolonat dalin përpjetë si shenjë mallkimi! Kudo ndërtesa të rrënuara, depo të shkatërruara. një tok hekura, që tregojnë se këtej kaloi gjermani! Limani i Durrësit për Shqipërinë është monument i çfryrjes së vandalëve dhe tradhtarëve. Por midis këtyre gërmadhave nisi ndërtimi. Brenda pak ditëve u ndreq një mol, të cilin pardje e vizitoi Komandanti i Përgjithshëm. Punëtorët, kur e panë, kujtuan se ishte një partizan dhe flisnin me të pa e njohur mirë, Kur e njohën, e rrethuan dhe u entu-ziazmuan... Në ditën e 1 Majit 1945 gazeta «Bashkimi» jepte lajmin e përurimit të antenave të Laprakës. «U inaugurua një vepër tepër madhështore: antenat e Laprakës... Radio Tirana me valë të mesme mezi dëgjohej në krahinat e largëta të Shqipërisë. Tani me valët e shkurtëra zëri i Shqipërisë do të dëgjohet në të katër anët e botës. Kjo është një fitore e madhe e rindërtimit».

Përgatitur nga Mariana Toçi

Nga: revista "YLLI",numri 3,1984

 

 

Rroftë ditëlindjen 107 e dashur tonë shokut

Enver Hoxha!

 

16 tetor 1908 - 16 tetor 2015

 

 

 

 

 

 

50 vjet më parë

 

 botuar më 16 tetor, 1965
pikërisht në ditëlindjen

 

BASHKEPUNIMI ME IMPERIALIZMIN

 

AMERIKAN PER SUNDIMIN E BOTES

 

— VIJA E PERGJITHSHME E

 

UDHEHEQJES REVIZIONISTE

 

SOVJETIKE


Artikull i botuar në gazetën "Zëri i popullit"

Vepra 30 , faqe 309 - 342

16 tetor 1965 

[ botuar rishtazi nga Kominternit (SE) ]

 

 

Faqja e internetit të veçanta
në anglisht
në gjermanisht

 

 

 

«Enver Hoxha. Jeta dhe Vepra. 1908 — 1985»

(Botimi në gjuhën shqipe)

 

Enver Hoxha

- Arkivi gjuhën shqipe -

 

 

Kemi lidh zemrat - Fatime Sokoli

 

 

Sot, më tepër se kurrë; në këtë dimër të egër kapitalist, ne, mbare populli yne, kemi aq shumë nevojë për DIELLIN, se Dielle i vërtetë është Enveri ynë. Se kush është Enver Hoxha i Madh, këtë tashmë nuk dinë vetëm komunistët, por mbarë një popull, i madh e i vogël, që po e kërkon Enverin, si shpëtimtarin e vet të sigurtë. U vërtetua profecia e popullit e shpallur qysh më 1991 "5 vjet do të më qani, 5 vjet do të më shani, gjithë jetën do të më kërkoni!" Po, gjithë jetën do ta kërkojmë, gjihe jetën, brez pas brezi do të ecim në rrugën e lavdishme të Enver Hoxhës!
Lavdi ne shekuj Vepres te pavdekshme te Enver Hoxhes!

 

- Mariglen Gjoka -

 

 

VEPRIMTARIA ANTIKOMBËTARE E KLERIT KATOLIK SHQIPTAR

 

Vijon: Rakip Beqaj

 

 

Një rol me rëndësin të veçantë në përgatitjen e 7prillit 1939 luajti kleri katolik shqiptar dhe ata dhjetëra e mira klerikë Italianë, të ardhur në kohë të ndryshme me misione të posaçme nga Vatikani pranë Arqipeshkvisë Metropolitane në Shkodër. Këta korba të zinj ishin bërë me kohë përçues të zellshëm të fashizmit në Shqipëri.
“Këta Klerikë, agjentë të fashizmitItalian, u përdorën me mjeshtri nga zbulimi italian nëpërmjet kuadrove të tyre që punonin në Shqipëri për të korruptuar dhe vënë në shërbim të fashizmit shumë bajraktarë e vojvodë në krahina të ndryshme të vendit, të cilët u gjetën të gatshëm për t’i shërbyer fashizmit, sepse një pjesë e tyre ishte kundërshtarë të Zogut vetëm për sundimin, pasuri e çifliqe, ndërsa pjesa tjetër, të mësuar për ta shitur Shqipërinë te të huajt për një qese me para” (67)
Në këtë kohë, kur gjithë lëvizja komuniste botërore ishte vënë në kurs të direktivave të Kominternit, për të krijuar kudo në botë, nga të gjitha kombet, frontin unik me forcat përparimtare dhe antifashiste, kundër rrezikut fashist, që po kërcënonte botën, pikërisht në këtë situatë kaq të disfavorshme për Vatikanin, Papa Piu Xi, ky shërbëtor besniki reaksionit ndërkombëtar dhe, në veçanti,i fashizmit dhe nazizmit, si kundërpeshë të direktivës së Komiternit, lëshoi për të gjithë hierarkinë katolike dhe gjithë besimtarët katolikë të botës Enciklikën e tij të vitit 1937, të titulluar “Mbi komunizmin e pazot” që është ndër dokumentat më reaksionare që njeh historia e këtij pape. Qëllimiisht e që të angazhoheshin më seriozisht dhe të aktivizohej e tërë hierarkia katolike, partitë demokristiane, organizatat fetare, shtypi katolik dhe gjithë besimtarët katolikë kundër direktivave të Kominternit, kundër lëvizjes komuniste, që kudo ishte në rritje.(68) Papa një kopje të këtij dokumenti famëkeq i'a dërgoi edhe arqipeshkvisë metropolitane në Shkodër. Enciklika si për klerikët e vendeve të tjera të botës, edhe për klerikët katolikë shqiptarë shtronte detyra të mëdha dhe të rëndësishme, që konsistonin së pari në organizimin dhe aktivizimin e një pune më të mirë dhe në një luftë më të madhe të hierarkisë katolike e gjithë institucioneve të saj kundër lëvizjes komuniste në Shqipëri, që në këtë kohë kishte filluar të përhapej dhe të organizohej në grupe; (69) së dyti, në dokumentin shoqërues të Enciklinës, papa urdhëronte krerët e klerit katolik shqiptar që të krijonin partinë demokristiane, e cila të udhëhiqte veprimtarinë politike të besimtarëve katolikë.
Vatikani, me anë të kësaj Enciklike, kërkonte që të popullarizoheshin sa më shumë, në masën e katolikëve, krimet që gjoja bënin komunistët spanjollë, duke shpifur e trilluar se në Spanjë, “për sa u qe e mundun komunistave, rrënuan çdo gja të artit, kulturës e shkencës njerëzore, çdo çast mbytën tufa-tufa shekullarë, vetëm pse janë të krishterë të mirë. Prandaj, asnji shtet që e kupton përgjegjësië e vet, nuk duhet me ndenjë, pse çka sod në Spanjë po ndodhë, do të ndodhë nesër në kombe të tjerë”. (70)
Siç shihet, papa jo vetëm që paraqitet një shpifës profesionist, por njëkohësisht u bën thirrje gjithë qeverive kapitaliste të botës, që të bëjnë një bashkim fuqish, një kryqëzatë, të koordinojnë veprimet për të shuar luftën revolucionare të popullit spanjoll. Papa u bënte thirrje partive katolike dhe organizatave fetare, që të vepronin me të gjitha energjitë për organizim kundër komunizmit, për të ruajtur djalërinë katolike nga infektimi me idetë komuniste. (71)
Në qarkoren shoqëruese të Enciklikës, papa u shtronte detyrë arqipeshkve në ato vende ku kishte, të krijoheshin menjëherë partitë demokristiane, për të udhëhequr veprimtarinë politike të klerit katolik shqiptar, Brenda një kohe relativisht të shkurtër, nën udhëheqjen dhe drejtimin praktik të delegatit apostolik, Hildebrand Antoniutit, “në nëndor 1937, për të parën herë në Shqipëri, formuan organizatën e vet politike, “organizatën demokristiane shqiptare”. (72) Kjo organizatë, në fillim, nuk u popullarizua në masë, as nuk kërkoi aprovimin e qeverisë së Zogut për t’u njohur, pse ishte bindur se nuk do të lejohej. Ajo u mbajt tepër e fshehtë dhe u njoh vetëm nga klerikët. “Në fillim organizatën demokristiane e përbënin vetëm klerikët katolikë shqiptarë, si dhe një pjesë e kufizuar anëtarë të organizatave e rretheve katolike” (&3) Ndërsa më vonë, siç do të shpjegohet më poshtë, dyert e Demokristianes u hapën për çdo katolik që pranonte dhe zbatonte programin e saj.
“Në fundin e dhjetorit 1937 u zgjodh komiteti qendror i Demokristianes, me në krye arqipeshvin metropolitan të Shkodrës, monsinjor Gaspër Thaçin, dhe nënkryetar patër Anton Harapin”. (74) “Qëllimii kësaj organizate në Shqipëri u shpreh qartë në programin e saj, i cili parashikonte: 1) Udhëheqjen e veprimtarisë politike të elementit katolik në Shipëri dhe pjesëmarrjen e përfaqësuesve katolikë në parlamentin shqiptar. 2) Organizimin e luftës kundër përhapjes së lëvizjes komuniste në Shqipëri. 3) Pregatitjen e terrenit të brendshëm për pushtimin e Shqipërisë nga Italia fashiste (Bashkimin e Shqipërisë me Italinë siç e theksonin ata R.B.) (75)
Komiteti qendror i Demokristianes në Shqipëri, për t’u bërë të njohur masave katolike Enciklikën “Mbi komunizmin e pazot”, ashtu siç porosiste papa Piu XI, e përktheu atë në gjuhën shqipe, me anën e patër Marin Sirdanit, dhe jau shpërndau gjithë meshtarëve, kudo që ishin, shqiptarë e Italianë, me detyrë që kjo të punohej nga meshtarët me masat katolike, para ose gjatë dhënjes së meshës në kishë si dhe në mënyrë individuale. Në të njëjtën kohë, ky dokument punohej sistematikisht nga kuadrot e klerit me anëtarët e organizatave fetare katolike dhe në të gjithë institucionet arësimore të klerit katolik. Pra, porositë e papës po viheshin në jetë më së miri nga krerët e Demokristianes.
Një rol me rëndësi, në formimin e organizatës demokristiane dhe në organizimin e forcimin e saj, luajti delegati apostolik i papës pranë klerit katolik shqiptar. Ky, në fakt, ishte udhëheqësi shpirtëror i kësaj organizate, krahui djathtëi këtij të plotfuqishmi të papës në Shqipëri u bënë edhe priftërinjëItalianë, që kishin ardhur prej kohësh në Shqipëri. Me kujdesin “atëror” të papës, meqenëse organizata demokristiane posaishte krijuar, u dërgua praën kishës katolike në Shqipëri edhe një numër klerikësh të tjerë, kuadro me eksperiencë të Vatikanit në lëmin politik, ideologjik dhe të organizimit, për të ndihmuar në forcimin e demokristianes. Këta klerikë, të cilët u emëruan menjëherë në poste të rëndësishme fetare, së bashku me delegatin apostolic Antoniuti, organizuan mirë dhe shpejt organizatën demokristiane në Shqipëri.
Për një kohë relativisht të shkurtër, gjatë viteve 1937-1938, Enciklika e Piut XI u bëi njohur, jo vetëm për klerikët, xhakonjtë, anëtarët e organizatave e të rretheve fetare katolike, por edhe për qindra mijëra besimtarë. Pra, kjo i dha mundësi klerit, jo vetëm të forcojë dhe të organizojë më mirë punën e tij propagandistike kundër lëvizjes komuniste, që vepronte e paorganizuar në një parti të vetme në këtë kohë, por edhe të pengonte në një farë shkalle përhapjen e saj, sidomos në viset e Veriut dhe të Shqipërisë së mesme.
Popullarizimi i fashizmit, në këtë kohë, në masat e popullit dhe, në veçanti, në besimtarët katolikë, ishte një tjetër detyrë e rëndësishme, që shtrohej para krerëve të klerit katolik. Në kisha, qeli, shkolla fetare, në seminare e kudo, anëtarët e demokristianes dhe të shoqatave e të organizatave katolike, klerikët punonin pa pushim si propagandistë dhe përçues të zellshëm të fashizmit. “Shkollat dhe seminaret e klerit u mbushën me libra fashiste italiane. Në institucionet fetare, priftërinjtë katolikë, shqiptarë e Italianë flisnin hapur pa frikë, për fashizmin; për “atë që na jep bukën duhet të bëjmë uratën” – thoshin klerikët. “Gjuha, për atë që ushqen shpirtin, duhet të thotë fjalët dhe notat më të mira”.(76) Këtu është fjala për fashizmin. Për seminaristët u vu e detyrueshme që në kohën e lirë të bisedohej vetëm italisht (77). Në të njëjtën kohë, fashizmi Italian nuk kursen fondet, që kleri katolik t’I krijohej baza materiale e nevojshme për propagandimin e fashizmit (78).
Për propagandimin e ideologjisë fashiste dhe fetare, rol me rëndësi në këtë periudhë luajtën edhe organizatat e klerit katolik, të cilat tashti drejtoheshin e aktivizoheshin edhe më mirë. Shtypi i klerit, gjatë atyre viteve, u bë tribunë e propagandimit të këtyre ideve.
Siç dihet,Italia fashiste, kishte në plan të përgjithshëm dhe perspektivë pushtimin e Shqipërisë. Për realizimin e këtij plani, ajo kishte vite që punonte. Vitet e fundit, ajo i shtoi veprimet e veta ndaj Shqipërisë, me qëllim që ta aneksonte sa me shpejt. Natyrisht, planet e saj hasën në rezistencën, jo vetëm të kundërshtarëve të saj me mbretin Zog në krye, por edhe të shteteve të tjera, që kishin interesat e tyre në Shqipëri.
Nëpërmjet legatës italiane në Shqipëri dhe kryekonsullatës së saj në Shkodër,Italia udhëhiqte veprimtarinë antishqiptare të klerit katolik shqiptar. Këto agjensi spiunazhi të Italisë në Shqipëri, duke zbatuar detyrat e udhëheqësve të tyre të Romës, në përputhje me planin e përgjithshëm të Italisë ndaj Shqipërisë, aktivizuan në këtë periudhë agjentët e tyre nga radhët e klerit katolik për qëllime politike dhe ushtarake spiunazhi. Detyra të rëndësishme i'u ngarkuan klerikëve të lartë, si monsinjor Frano Gjinit, bashkëpunëtor i italianëve që më 1918, patër Pal Dodës, i vënë në shërbim të Italisë më 1911, patër Bernardin Palit, një ndër bashkëpunëtorët e rëndësishëm të G.Giros dhe, më vonë, të Melonit, i vënë në shërbim të italianëve më 1936, patër Mark Shllakut,i vënë në shërbim të tyre më 1936, patër Rrok Gurashit, i vënë në shërbim më 1937, e të tjerë. Nëpërmjet këtyre spiunëve, kryesisht priftërinj, kryekonsullata Italiane ne Shkodër mundi të vërë në shërbim të spiunazhit italian edhe një sërë krerësh, “bajraktarë e vojvodë”, (79) në Shqipërinë e Veriut, Dukagjin, Shllak, Malësi të Pukës, Mirditës e Lezhës, të cilët kishin mosmarrëveshje me Zogun. Të gjithë këta u pajtuan me planin e Italisë fashiste për heqjen e mbretit Zog, jo nga dëshira për të hequr Zogun që të shpëtonte Shqipëria nga vuajtjet e mjerimit, por kryesisht përinteresat e tyre, për një pozitë dhe një qese me para që u premtonte fashizmi.
Në kohën qëItalia fashiste po, bënte hesapet e fundit për pavarësinë e Shqipërisë, kur kleri dhe organizatat katolike, të udhëhequra nga “demokristiania shqiptare, kishin arritur rezultate në punën e tyre antikombëtare dhe në shërbim të fashizmit, kleri katolik mori një lajm që e entuziasmoi pa masë: papa Piu XI kishte emëruar, me gradim, përfaqësues të tij në Spanjë, pranë qeverisë së Frankos, delegatin apostolik Antoniuti, që deri në këtë kohë ishte në Shqipëri, për zëvendësimin e të cilit dërgoi një xhelat dhe komplotist të ri të Vatikanit si delegate apostolik në Shqipëri, imzot Leon G.B. Negris, që arriti në vendin tonë më 15 tetor 1938”. (80)
Përfaqësuesi i ri i Vatikanit, i ardhur me detyra e udhëzime të reja, siç do shohim më poshtë, luajti një rol me rëndësi për aktivizimin e klerit katolik shqiptar në favor të fashizmit, më vonë edhe të nazizmit, ndërsa, mbas çlirimit, në favor të anglo-amerikanëve, kundërinteresave të popullit shqiptar. Pra, ky kryeagjenti Vatikanit dhe Musolinit në Shqipëri, u bë udhëheqësi dhe drejtuesi absolute i gjithë veprimtarisë antikombëtare të klerit katolik shqiptarë, nga koha e ardhjes së tij në vendin tonë, deri në vitin 1945, që u dëbua si personi padëshiruar nga Qeveria Demokratike Shqiptare.
Gjatë muajve të parë të vitit 1939, deri më 7 prill 1939, kleri katolik shqiptar, organizatat fetare katolike si dhe shtypi i tyre, vepruan pa rezerva për të realizuar ëndrrën e tyre, për të cilën punonin prej shumë vitesh. Një numër klerikesh kryesorë, agjentë të Italisë në Shqipëri, dhe disa nga drejtuesit e organizatës demokristiane, në rrugë të ndryshme, gjatë 1938-1939-ës, u vunë në dijeni, se Italia fashiste po përgatiste pushtimin e vendit tonë në vitin 1939. këtë fakt e dinin, për shëmbull, patër Gjergj Fishta, (81) dom Ndoc Sahatçia, patër Rrok Gurashi (82), patër Pal Dodaj (83), patër Benardin Palaj, e tjerë.
Në fund të vitit 1938 dhe në fillim të 1939-ës, “udhëheqës të klerit katolik shqiptar, si arqipeshkvi i Shkodrës, Gaspër ThaçI, patër Anton Harapi, patër Gjergj Fishta, patër çiprian Nikaj, monsinjor Viçenc Prendushi, Frano Gjinaj, etj. filluan të frekuentonin më shpesh selinë e Vatikanit” (84), për t’I raportuar papës mbi gjendjen në Shqipëri dhe për të marrë udhëzime të reja. Edhe lidhjet me legatënItaliane në Tiranë dhe kryekonsullatën e saj në Shkodër u bënë më të shpeshta dhe më të ngushta. “Këta agjentë të Vatikanit në Shqipëri” (85) filluan t’u raportonin padronëve të tyre fashistë, me gojë e me shkrim, mbi çdo gjë që u interesonteItalianëve në Shqipëri.
Në prakun e pushtimit të Shqipërisë ngaItalia, “klerikët katolikë muarën një udhëzim të përgjithshëm, tepër sekret, nga udhëheqësit e demokristianes, që të qëndronin sa më afër besimtarëve, si në qytet ashtu dhe në fshat, të mbanin lidhje më të ngushta me to, për të fituar akoma më shumë besimin e tyre, me qëllim që meshtari të kishte ndikim të plotë në mendimet dhe veprimet e tyre, dhe për çdo gjë t’u raportonin superiorëve të tyre”. (86) U dhanë udhëzime që më shumë dhe më mirë duhej të flitej në popull për fashizmin. Këto udhëzime, demokristianjai merrte drejt nga Meloni. (87) “Duhet të punojmë për të mirën e këtij populli të shumëvuajtur nën regjimin e Zogut- thoshte patër Anton Harapi në fund të 1938-ës, në një mbledhje me priftërinjtë në kuvendin e Gjuhadolit – atij duhet t’i japim lirinë, bllokun, ashtu si fashizmi i'a ka dhanë me kohë popullit të vet”. (88)
Kleri dhe gjithë spiunët e përkrahësit e Italisë fashiste në Shqipëri, në ditët e para të 1939-ës, punonin pa pushim me qëllim që të mos mësoheshin nga masat punonjëse të vendit tonë përgatitjet e fashistëve për pushtimin e Shqipërisë. Zogu, nga ana e tij, si armik i popullit shqiptar,i mbante gjithashtu të fshehura presionet dhe shantazhet, që fashizmi i bënte atij për të pranuar që ta dorëzonte Shqipërinë pa kushte, ashtu siç bëri më 7 prill 1939. Fashizmi dhe përkrahësit e tij në Shqipëri, në veçanti kleri katolik, nuk dëshironin që fashizmi të gjente një rezistencë tëmadhe, me armë, në Shqipëri; prandaj të gjithë priftërinjtë zhvillonin një punë të madhe agjitative me masat, duke thënë se “Italia vinte në Shqipni për të mirën e kësaj dhe të popullit shqiptar, për ta shpëtue atë nga gjendja e mjerueshme që e kishte lanë regjimii Zogut”. (89)
A. Zogu, në vend që të luftonte agjentët e Italisë fashiste, ata që përgatisnin okupacionin, urdhëroi ministrin e tij të brendshëm, Musa Jukën, të zbulonte çdo “veprimtari minuese” dhe të zhdukte lëvizjen komuniste, e cilaishte e vetmja lëvizje në Shqipëri, e aftë të mobilizonte popullin në luftë kundër fashizmit. Në janar të 1939-ës, xhandarët bënë arrestime në Gjirokastër dhe arritën të zbulojnë e të arrestojnë grupin komunist të Shkodrës.
Vendimi përfunimtar për pushtimin e Shqipërisë u muar më 23 mars 1939, mbasi Gjermania naziste e siguroi aleaten e saj,italinë fashiste, se deti Mesdhe dhe deti Adriatik konsideroheshin deteItalianë dhe, si pasojë,italisëi lidheshin duart të lira mbi Shqipërinë. Disa ditë më vonë, Musolini filloi të vinte ne zbatim planin e tij për pushtimin e Shqipërisë.
Këtij qëllimii shërbyen edhe masat që mori qeveria e Musolinit për organizimin dhe shfrytëzimin e të arratisurve shqiptarë jashtë shtetit. Kjo detyrë ju ngarkua kryekonsullitItalian në Shkodër, G.Giros, një ndër kuadrot më të afta dhe që luajti, mbas Jakomonit, rol me rëndësi për përgatitjen e 7 prillit 1939. ai u takua me një nga anëtarët kryesorë të grupit “Bashkimi Kombëtar”, që në atë kohë ndodhej në Bari tëitalisë, dhe, nëpërmjet tij,i propozoi “Bashkimit Kombëtar”, të aderojë në planin qëItalia fashiste kishte përgatitur kundër Shqipërisë. Në bisedat që u zhvilluan midis tyre, Girojai deklaroi atij se, gjoja, Italia e kishte ndryshuar kursin e politikës së mëparshme të përkrahjes së regjimit zogist dhe se tashti ajo ishte e predisponuar për ta ndihmuar popullin shqiptar, si në përmbysjen e këtij regjimi ashtu dhe në rimëkëmbjen e tij ekonomike e politike. Girojai bëri thirrje “Bashkimit Kombëtar” që të përkrahte pa rezerva planin fashist për shpalljen e Shqipërisë si dinasti nën një princ nga gjaku i Savojës dhe deklaroi se Italia fashiste do të respektonte, gjoja, të gjithë të drejtat e popullit shqiptar duke mos ndërhyrë në punët e tij të brendshme; ai, gjithashtu, i tha se Italia, për realizimin e këtij plani,ishte marrë vesh edhe me shumë krerë e personalitete politike në Shqipëri, siçishin patër Anton Harapi,ishpekvi Gaspër Thaçi, Mark Gjon Markaj, të cilët e përkrahnin plotësisht planin Italian për përmbysjen e regjimit të A.Zogut.
Pikërisht, në kohën kur Italia fashiste bënte llogaritë e fundit për pushtimin e Shqipërisë, Conti Ciano shënonte në ditarin e tij, më 23 mars 1939: “Duçja ka vendosur të shpejtojë pushtimin e Shqipërisë. Në qoftë se nuk do të pranojë Zogu kushtet që do t’i caktohen, do ta pushtojmë ushtarakisht vendin”.
Lind pyetja? Pse Vatikani, fashizmi Italian, legata Italiane në Tiranë dhe kryekonsullata e saj në Shkodër mbështeteshin kaq fort, bile më tepër se kudo, te kleri katolik shqiptar për pregatitjen e pushtimit të Shqipërisë ? natyrisht, kjo është një temë shumë e gjerë dhe me rëndësi të posaçme për historinë. Këtu ka arësye të forta politike, ekonomike dhe ideologjiko-fetare, të cilat duan një stusim të veçantë dhe ky studim, me siguri, do të bëhet nga historianët tanë dhe do të vihet në dispozicion të lexuesve. Ne këtu mund të japim, shkurtimisht, vetëm disa konkluzione: a) Vatikani dhe Italia fashiste e konsideronin popullsinë katolike shqiptare “minoritet Italian” në Shqipëri. Pra, ky “minoritet”, që udhëhiqej, sambas tyre, shpirtërisht nga kleri katolik shqiptar, ishte, gjithnjë sambas tyre, një mbështetje e shëndoshë për pushtuesitItalianë.
b) krerët e klerit katolik shqiptar, (dhe mbas 1937-ës organizata demokristiane, ndikonin shumë në ndërgjegjen e besimtarëve. Gati në çdo fshat kishte një prift. Popullsia katolike, i donte ose jo priftërinjtë,ishte e detyruar t’u bindej fjalëve të tyre. Kjo ndodhte, së pari, se në këto vise, mbrapambetja dhe errësira ishin të theksuara, afër 90% e popullsisë ishte analfabete. Meshtari qe njeriu më i ditur dhe në çdo kuvend “sillte fjalën e zotit”; kjo ndodhte se në të kaluarën nuk kishte asnjë parti politike- që t’i sqaronte malësorët; kur kjo forcë politike- Partia Komuniste Shqiptare- doli në shesh, me gjithë se “merimangat e zeza të Vatikanit” bënë një luftë të ashpër që ta izolonin malësorin nga influenca e saj, malësorët tanë përqafuan vijën e Partisë Komuniste Shqiptare dhe një numëri madhi tyre u hodhën kundër klerit katolik dhe veprës së tij antikombëtar dhe për demokraci popullore.
c) Qeveria fashiste e Musolinit, ashtu dhe Vatikani, e dinin mirë se prifti njifte mirë mendimet dhe gjykimet e njerëzve, të shtresave, të profesioneve dhe të gjinive të ndryshme. Te ai ankohej bajraktari, nënpunësi, oficeri, vojvoda, bujku, punëtori e të gjithë besimtarët dhe aty gjoja gjenin “zgjidhje për të gjitha”. Atij,i madh dhe i vogël, burrë e grua,i tregonte çdo gjë të tyre, të fshehta shoqërore nga më të ndryshmet, për çështjet politike ose fetare shoqërore dhe prisnin nga ai një “zgjidhje të drejtë, hyjnore”. Pra, të mbështetesh në një rrjetë të tillë priftërinjsh, të cilët dinin me saktësi në çdo kohë mendimet dhe ndjenjat e publikut, ishte një avantazh i madh për të vendosur drejt për masat që duheshin marrë për kryerjen e çdo veprimi. Pra, ky avanrazh ishte me shumë leverdi për Italinë fashiste, prandaj edhe ajo u mbështet fort te kleri katolik.
Këtu ka vend të themi se një ndër arësyet kryesore qëItalia u mbështet fuqimisht te klerikët katolikë për pregatitjen e terrenit të brendshëm për pushtimin e Shqipërisëishte fakti se klerikët katolikë shqiptarë, me ndonjë përjashtim tepër të rrallë, e quanin veten “qytetarë të Vatikanit në Shqipëri” (90) Klerikët katolikë, posa mbaronin studimet për meshtarë, automatikishtishin të vënëideologjikisht në shërbim të Italisë fashiste. Duke folur për këtë para gjyqit, më 1968, prifti Mark Hasi spjegon: “Ne, klerikët, fenë katolike dhe të ardhmen e saj nuk mund ta shkëpusim ngaItalia”. (91)
Si rezultati presionit të pandërprerë që qeveria fashiste e Musoliniti bënte mbretit Zog, mbasi mori pëlqimin e heshtur të Anglisë dhe duke pasur parasysh pregatitjen e terrenit Brenda në Shqipëri, kryeministri fashist,i bindur për fitoren e tij mbi Shqipërinë e vogël dhe të pambrojtur, vendosi pushtimin e Shqipërisë. Në këtë kohë, Konti çiano Shënonte në ditarin e vet, më 28 mars 1939: “Madridi ra! Një fitore e shkëlqyer për fashizmin ndoshta më e madhja deri më sot; Duçja është plot gaz” (92). Më 29 mars 1939, Duçja bëri dy mbledhje lidhur me Shqipërinë, urdhëroi ushtrinë, aviacionin dhe marinën të ishin gati. Jakomoni duhej të ushtronte presionin e fundit mbi Zogun: në se Zogu nuk do të pranonte kushtet, do të hiqej maska, gjoja, për shpëtimin e popullit shqiptar nga regjimii Zogut dhe vendi do të okupohej ushtarakisht.
Në Italinë e Jugut u përqëndruan reparte ushtarake dhe njësi detare, ndërsa shtabii përgjithshëmItalian filloi të hartonte planet e hollësishme të operacionit ushtarak, drejtimii të cilit ju besua gjeneralit Alfredo Guzzoni. Më 6 prill, Italia fashiste ndërmori hapat e fundit diplomatikë: njoftoi qeverinë jugosllave seishte gati “të merrte masa për mbrojtjen einteresave të saj në Shqipëri”. Të gjitha manovrat diplomatike dhe ushtarake në mbrapaskenë, në kurriz të popullit shqiptar, sollën rrjedhimisht realizimin e shpejtë të planeve Italiane, pushtimi ushtarak të Shqipërisë, më 7 prill 1939.
Megjithëse Ahmet Zogu kishte marrë masa të forta për të mbajtur fshehur nga populli gjithçka pregatitej kundër tij, populli shqiptari mësoi planet eitalisë fashiste qyshë në ditët e para të prillit. Demostrata të fuqishme shpërthyen në të gjithë Shqipërinë. Në krye të këtyre demostratave qëndronin komunistët shqiptarë, të cilët e kishin paralajmëruar me kohë rrezikun e pushtimit fashist. Mëngjezi i 7 prillit e gjeti Shqipërinë në një gjendje ankthi e dëshpërimi të thellë. Popullsia e qyteteve ishte e tëra në rrugë. Në mbasditen e 6 prillit, në qiellin e Tiranës u dukën aeroplanët e parë fashistë. Kudo, punëtorë dhe patriotët shqiptarë kërkonin nga qeveria e mbretit Zog të armatoseshin, të mbronin Shqipërinë nga të huajt. Këtyre ndjenjave të zjarrta patriotizmi, qeveria tradhëtare e Tiranës nuk ju përgjigj. “Edhe inisiativa që morën punëtorët patriotë shkodranë, të udhëhequr, nga Spiro koleka, për të minuar Urën e Bahçallëkut, që të pengonin hyrjen e trupave fashiste në qytet, nuk pati sukses. Ura u çminua nga agjentët e fashizmit dhe klerikët katolikë”. (93)
Ushtria shqiptareishte paralizuar qëllimisht, duke u katandisur në një kufomë, pa asnjë aftësi për të qëndruar. Zemërimi kundër agresionit fashist përfshiu edhe shqiptarët jashtë atdheut. Lëvizja popullore antifashiste, megjithëse mori qëndrim pritës, duke shpresuar se qeveria do ta pajiste popullin me armë dhe do të organizonte qëndresën. Por qeveria tradhëtare e Zogut e sabotoi me qëllim organizimin e saj.

Beqaj

 

 

Tezé: projekt-ide pér organizatén "bashkimi popullor" (patriotik e pérparimtar); BP (PP)

 

 

 I. domosdoshméria  dhe urgjenca e krijimit e Organizatés

Bashkimi Popullor (patriotik e pérparimtar) shqiptar.

 1. RReziqet nga jashté pas luftés né Kosové.

Fuqité e médha euro-atlantike po pérgadisin njé plané té posaqém pér Evropén Jug-Lindore, i cili motivohet me nevojén e stabilitetit né kété rajon, ku né epiqendér éshté Shqipéria, demokratizimi dhe zhvillimi ekonomik, integrimi brenda rajonit dhe né Evropé.  Ky éshté versioni zyrtar, akoma i papércaktuar plotésisht.  Né kété kuadér, flitet pér njé lloj plani "Marshall" pér ndértimin e korridoreve me autostrada lindje-perendim dhe veri-jug. Po késhtu né kété kuadér jané edhe masat ushtarake, ku qysh tani jané té  dislokuara forcat ushtarake nén drejtimin e NATO-s, KFORRI-t etj.

 Premtimet jané té médha e joshése dhe dicka do té béhet né kéto drejtime, por synimet e qéllimet e kétyre fuqive jané ogurzeza sepse né plané té paré ato kané interesat e tyre gjeo-strategjike, politike, ushtarake, ekonomike pér ta sunduar kété rajon. Autostradat béhen me fondet e tyre dhe do té jené né pérdorim té tyre ato i bien kryq e térthor vendit toné, prej tyre ne do té vjelim disa taksa doganore, por e hapim Shqipériné si hanin pa porta ku do té hyjé e do té dali kush e kur té dojé. Flasin pér demokratizim, por ne e dimé cfaré éshté demokacia kapitaliste, né emér té demokracisé e té ruajtjes sé rendit e té luftés kundér krimit e terrorit, né njé formé apo né njé tjetér do i kemi brenda edhe mafiozét qé i ushqené kapitalizmi edhe forcat ushtarake, policore, agjenturore, pér gjoja té na ruajné.

 Flasin pér demokratizim dhe integrim, por nuk mund té keté as demokraci as integrim e mirkuptim,pa pavarésiné e liriné e cdo populli e cdo kombi.

 Fuqité e médha po e pompojné shumé luftén pér clirimin e Kosovés dhe vérteté até béné njé lufté  té drejté né até rast, po ato kané qené dhe jané kundér bashkimit té popullit shqiptaré, kundér lirisé e pavarsisé sé Kosovés.

 Bile né emér té késaj lufte clirimtare kéto fuqi jo vetém Kosovén po e fusin né njé sundim té ri por e rénduan shum peshén e tyre mbi Shqipériné.

 

 Disa fakte konkrete:

Havier Solana personaliteti i larté i NATO-s dhe tani e tutje i Evropés , deklaroi lidhur me statusin e Kosovés: -"Ne té gjithé besojmé, se pér momentin vendosja e kufijve té rinj né kontinentin e Evropés, do té na sillte njé konflikt mé té madh, do té sillte mé shum tension e vuajtje".

  Né fakt e kundérta éshté e vérteté, paprekshméria e kufijve té padrejté qé Shqipérisé ju imponuan qé né fillimet e kétij shekulli, kané qené dhe jané burim konfliktesh, tensionesh dhe luftrash gjakderdhése.

 

 Bernard Kushner pérfaqésuesi i OKB-se  kryetari i qeverisé ndérkombétare pér Kosovén, mbi qeveriné e Thaqit, né mbledhjen e paré té késhillit té drejtuar prej tij, deklaroi:  "Kosova do té keté autonomi té zgjeruar por jo pavarsi".   Komandanti i forcave té NATO-s pér Kosovén né marréveshjen me kryetarin e Qeverisé té pérkohéshme té Kosovés, Hashim Thaqi, i imponoj kétij té fundit qé UCK té  dorézojé armét dhe kéto té vihen nén kontrollin e NATO-s.

 Pra, fuqité e médha euro-amerikane, qé béné lufté té drejté kundér okupatoréve serbé né Kosové tani kané kthyer pllakén dhe duan ta kthejné jo vetém Kosovén, po gjithé Shqipériné né njé domen té tyre dhe té béjné edhe pazarlléqe me serbo-ruset né kurriz té Shqipérisé.

 Shenjat jané dhéné pér tja shképutur Kosovés njé zoné nga mé té pasurat e mé té industrializuarat né Mitrovicé. Kétyre u duhet shtuar edhe pérpjekjet qé Italia ta zénvendésojé NATON né Shqipéri.

  Po késhtu greku nga ana tjetér, si aleate e Sérbisé, po i acaron marrédhéniet me Shqipériné dhe po penetron né jug me Dhraminé e me agjenturén, etj.

 Kéto jané vetem disa shenja té dukshme jané si maja e aisbergut  mbi ujé, qé presupozojné egzistencen e planeve e té skenaréve  nén ujé e nén dhe.  C'ka do té thoté se qéshtjen toné kombétare e kércénojné rreziqe té reja.

 

 2. Brenda vendit sundon pércarja, kriminaliteti, kaosi politik dhe njé qeverisje plotésisht e nénshtruar ndaj fuqive té médha.

  Si pasojé e ekzistencés té njé mori partish politike e organizata shoqérore, midis té cilave ka jo vetém nuanca té ndryshme programore, por edhe kontradikta deri antagoniste, pra, kjo larmi organizmash politiko shoqérore, ka krijuar njé pércarje te pashembullt né popull.

 

 Njé gjendje e tillé nuk jep mundési pér njé politik té drejté popullore e kombétare, té brendéshme e té jashtme. Té tilla rrethana e béjné njé domosdoshméri emergjente bashkimin e popullit dhe organizimin e tij, qé si SOVRANI SUPERM ta thot fjalén e tij me kompetencé dhe ta béjé ndikimin e tij njé faktor pércaktuesh. Duke qené i bashkuar  dhe i organizuar dhe duke véné né krye té tij pérfaqsuesit mé patriot e mé pérparimtar, do té studijohen e gjenden edhe mundésité, rrugét e format e ndikimit e té veprimit patriotik e pérparimtar.

 Vértet ka forca anti-shqiptare qé nuk e duan pavarésiné e Kosovés, por lufta, sakrificat dhe gjaku i derdhur nga UCK dhe populli i Kosovés kané njé forcé té atillé qé askush nuk mund ta pengojé pavarésiné e sajé, lévizjen e kufirit me shtetin shqiptar dhe vendosjen e tij midis Kosovés e Sérbisé.

  Veq kjo kérkon njé lufté  aktive me té gjitha mjetet  e domosdoshme nga mbaré popullli shqipétaré, jo vetém i Kosovés.

  Raporti i  forcave neve nuk na lejon té ndeshemi me fuqit e médha imperialiste né kushtet aktuale nuk mund ti ndalojmé

koridoret qé kané filluar té ndértohen lindje-perendim dhe veri-jug,

  por i kemi mundésité e duhet té veprojmé pér té ndérgjegjésuar popullin toné pér rreziqet qé mbartin dhe krahas pérpjekjeve pér té pérfituar e té mos na marrin népér kémbé,té jemi té gatshém qé né momentet e kushtet e pérshtatshme té clirohemi prej té huajve.

 Shumé gjéra mund e duhet té béjmé edhe pér ta ndergjegjésuar popullin dhe pér té mbrojtur interesat e tij e té kombit  nga forcat regresive té brendshme né té gjitha fushat e jetés ekonomike e sociale,arsimore e kulturore, té lirive e té drejtave njerzore etj, etj.

 

 

 II. C´karakter do té keté "bashkimi popullor"?

 

Cilat duhet té jené parimet politike shoqérore, organizative e praktike mbi bazén e té cilave do té ndértohet kjo organizaté?

 

 1. Do té jeté njé organizaté e masave té gjera té popullit, por jo pa kufi. Né té nuk mund té béjné pjesé forca e elemente anti-popullore e anti-kombétare siq jané balli kombétar qé vazhdon veprén tradhétare  té kohés sé  L A N C, legaliteti pér té njejtat arsye, demokrato-fashistét e Berishés pér arsye té njohura,

 shoqatat qé kané si mision dhe emértim antikomunist.

Po késhtu elementé té veqanté qé edhe aktualisht zhvillojné veprimtari kriminale antipopullore e anti kombétare.

 Natyrisht nuk do tu mbyllet dera elementeve té rehabilituar dhe qé déshirojné té marrin pjesé e kontribojné né "bashkimin popullor".

 Kufiri i moshés mund té jet relativ por kuptohet mbasi ta kené kaluar adoleshencén dhe jané né gjendje té mendojné e té kontribojné pér kété bashkim.

 Nuk ka pse té ket kufizime pér sa i pérket kombésise, seksit, krahinés, fesé e piképamjeve partiake, qé nuk vijné ndesh me interesat themelore té atdheut e té popullit.

 

 2. Kjo organizat nuk ka karakter partiak dhe as nuk do té varet nga asnjé forcé politike, por nuk éshté e privuar nga pjesémarrja né politiké. Pérkundrazi ajo do té pércaktojé politikén e sajé

 lidhur me qéndrimet ndaj qéshtjeve té médha kombétare e popullore dhe do té bashkpunojé me té gjitha ato forca politike e shoqérore pér céshtje me interesa té ndérsjellét.

 

 3. Né raportet me shtetin: do ta mbéshteté até né té gjitha ato céshtje qé jané né interes té popullit e té Atdheut, si né politikén e brendshme edhe né até té jashtmen.

 

 Né ményré té vecanté Bashkimi Popullor do té béhet njé mbéshtetje e fuqishme e organeve té rendit né luftén kundér kriminalitetit. Njékohésisht  do té jeté edhe  kritikues e kundérshtaré ndaj atyre ligjeve, qéndrimeve e praktikave qé bien ndesh haptas ndesh me interesat kombétare e popullore.

 

 4. Organizimi e funksionime do té keté né bazé centralizimin demokratik, me ato kérkesa e rregulla karakteristike pér organizatat e masave.

 Né bazé té perovojés té Frontit Antifashist Nacionalclirimtar e té frontit Demokratik do té zgjidhen e do té funksionojné késhillat drejtuese né té tri shkallét: qender, rreth  edhe bazé.

 Format e aktivitetit do té jené mbledhje periodike, sipas nevojés mitingje e protesta, shtypi etj.

 

lll. Detyrat themelore né funksion té bashkimit té popullit, té kombit dhe té masave punonjése.

 

 1. Detyra mé kryesore éshté bashkimi e organizimi i popullit, jo si qéllim né vetvete por pér té mbrojtur interesat themelore té masave té gjéra popullore politike, ekonomike, demokratike, kulturore, lirité e té drejtat njerzore.

 Kjo detyré nuk mund té kryhet ndryshe veqse duke luftuar pérqarjes, keqbérsve, kriminelve.

 

 Mjeti kryesor éshté  bindja, ndikimi i kolektivit né ményré té organizuar dhe duke kérkuar e ndihmuar organet e specializuara té drejtésisé, té rendit, mjetet e informimit masiv etj.

 

 2. Edukimi patriotik né shkallé té gjeré, duke u mbéshtetur né traditat e pasura té popullit toné né shekuj.

 Né kété kuadér Bashkimi Popullor do té mbrojé né ményré té vecanté  Luftén Nacional Clirimtare, sepse éshté nga mé kulmoret e historisé sé Shqipérisé, mé e aférta né kohé dhe sepse kundér saj jané béré e po béhen akuza krejt té patédrejté dhe né ményrén mé poshtéruese.

  Rritja e ndjenjés, vigjilencés dhe gadishmérisé pér té mbrojtur pavarsiné,  e integritetin e atdheut, dinjitetin kombétar dhe traditat atdhetare.

 

 3. Edukimi me ndjenjat pérparimtare, me dije shkencore dhe me kulturén e pastér té popullit toné  kundér ndotjes me gjithfaré rrymash dekadente e degjeneruese.

 Té mbrojmé realizimet madhéshtore qé u béné né kohén e pushtetit popullor né té gjitha fushat ekonomike e sociale, té unitetit e té solidaritetit, té qetésisé e té pastérsisé shpirtérore dhe natyrore, etj.

 

 4.Njé detyré tjetér éshté té mésojmé dhe nga pérvojat e kalimit nga rendi socialist né até kapitalist, qé  éshté edhe pérvoja mé negative e mé tragjikja e historisé e popullit toné, po qé ka brenda edhe momentet e rezistences popullore qé arriti kulmin me kryengritjen popullore, me epiqender Vloren e vitit 1997, periudhé qé ka brenda regjimin fashist té Berishés dhe até té borgjezisé liberalo-pacifiste.

Pér kété qéllim Bashkimi Popullor duhet té aktivizoj studiuesit e shkrencétarét mé pérparimtar e mé té  zotét pér té nxjerré mésime pér breza té sotém e té ardhshém.

 

 5. Sé fundi, objekte hulumtimesh e detyre prioritare éshté ndihma aktive e gjith kombit shqiptar pér ta quar deri né fund luftén pér liri e pavarésiné e Kosovés nga e cila varet shum e ardhmja e kombit shqiptar.

 

 

 IV. Cilat mund té ishin disa nga masat procedurale pér ta organizuar e ndértuar Bashkimin Popullor?

 

 Mbledhja qé u bé para pak kohésh me pérfaqésues té organizatave e shoqatave pér céshtjen e Kosovés vlen si shembull pozitiv pér kété céshtje.

 

 Njé mbledhje e tillé edhe mé e zgjeruar, me organizata, shoqata e parti qé do té pranonin do té ishte pikéfillimi.

 Prej njé mbledhje té tillé do té dilte komisioni nismétar i késaj pune.

 Aty té shtrohej né parim ideja dhe platforma e njé organizate té tillé dhe mbasi té bihej dakort né parim té pércaktoheshin dhe rrugét procedurale pér ta organizuar Bashkimin Popullor.

Né komisionin nismétar mund té influtoheshin nga njé apo dy pérfaqésues nga cdo organizaté e shoqaté kombétare e lokale si dhe personalitete té njohura politike, intelektuale, patriotike etj.

 Ky organizim fillestar do té pércaktonte se cfar duhej  béré mé tej.

 Projekt ideja e njé bashkimi té tillé do té plotésohet nga diskutimet kolegjale dhe do té pércaktoheshin edhe detyra mé konkrete té karakterit organizativ.

 

Lelo Sinaj 20 korrik1999   

 

 

Té dashur bashkatdhetar!

Lexojeni,zbertheheni dhe veproni.

Pershendetje!

 

 

 

 

GJITHËNJË MES VOGËLUSHËVE

 

Në oborrin me gjelbërim të përhershëm e të bukur të shkollës 8-vjeçare «Naim Frashëri në Elbasan fëmijët kalonin të gëzuar minutat e pushimit midis orëve të mësimit. Mësueset i ndjekin me ëndje tek lozin, qeshin aq çiltër, përsërisin mësimet, apo hanë frutën që nëna u ka futur në çantë. Në korridor mësuesja Ermioni Xhajanka bisedon me mësuesen Alemsha Bedhia, që kohët e fundit ka dalë në pension. Kujtojnë vitet e punës që kaluan së toku në shkollën ushtrimore pranë shkollës së mesme pedagogjike «Luigj Gurakuqi», ku Alemshaja punoi si mësuese e klasës së parë prej 20 vjetësh. E me aq afërsi e sinqeritet i thotë shoqes së saj: «Më beso, s'më rrihet pa nxënësit, pa shkollën. »... Ndërkohë pranë tyre afrohet paksa me drojtje një nxënëse praktikante. maturante në shkollën pedagogjike. —Mësuese Alemshan, do të kisha dëshirë të më dëgjonit dhe ju këtë orë mësimi, që do 'të jap në klasën e pare. Po të ketë mundësi... Mësuese Alemshaja i hodhi dorën në sup me afërsi e që të dyja hynë në klasë pas nxënësve. Nxënësja praktikante nga fshatrat e Librazhdit zhvillonte orën e mësimit e përgatitur, por me emocion e herë-herë edhe me pasiguri. Mësuesja e klasës dhe mësuesja veterane rrinin në bangën e fundit Alemshaja dëgjonte me vëmendje. Vështronte me dashuri vogëlushët e bukur e të shëndetshëm plot etje në sy për të mësuar abetaren. Në një fletë diç shënonte. Pas mësimit nxënësja praktikante priste përshtypjet. — Mirë isht përgatitur, — i thotë e qeshur Alemshaja. — Po kujdes në disa gjëra. Në radhë të parë gjatë aktivizimit në orën e mësimit disa nxënës i thirre me gisht. Jo, jo, ashtu. Mësoja emrat fëmijëve para se të fillosh mësimin, thirri në emër, se ashtu të ndiejnë më të afërt si mësuese, Pastaj.... bëj fillimisht një analizë të hollësishme të fjalës në rrokje e të rrokjes në tinguj e pastaj të kalosh në sintezë dhe jo si veprove ti, që analizën e kalove shpejt. Më jep ditarin të të shënoj disa drejtime... Mësuesja e ardhshme dëgjon me respekt mësuesen veterane, këtë grua që tërë jetën ka punuar me pasion për profesionin e mësues, gjithnjë kërkuese ndaj vetes, e gjithnjë me arritje të mira dhe nga ku mësueset e tjera merrnin përvojë pune. Tringëllima e ziles, që i ka mbirë në shpirt, lajmëroi fillimin e një ore tjetër mësimi. I kujton vetes se nesër e ka ftuar në shkollën «Kostandin Kristoforidhi» një mësuese e klasës së parë për ta ndihmuar me përvojën e saj. Ndonëse pa ditar dite të përgatitur, mësuese Alemshanë do ta gjesh gjithnjë me atë përvojë të madhe e me vlere pune, mes vogëlushëve 6-vjeçarë, mes «këngës» së bukur të ABC-së që ta mësojnë sa më mirë... «MISHËROJE» I shin provat e fundit të dramës "Shpagimi" që do të shfaqej nga trupa e teatrit «Skampa». Aktorja e re stazhiere, Ermira, me emocion priste pas skenës radhën e rolit të saj. Në sytë, në krejt qenien, sitë thuash, shprehej dhe një shqetësim që donte ta largonte nëpërmjet ecejakeve pas kuintave. Aktori me përvojë të madhe skenike, Artisti i Popullit Demir Hyskja, e kishte vënë re se diçka e mundonte aktoren e re. — Ç'ke Ermira? — e pyeti ai. — Sikur...—Nuk e di, shoku Demir, në do t'ia arrij ta realizoj mirë rolin e nënës, Kam merak të madh, meqenëse me këtë rol mbroj edhe diplomën. Do të jenë në sallë edhe pedagogët e mi. Po, ah, sikur... — Çfarë? — Nuk di, shoku Demir, po më duket se kam një rol të vogël në dramë. Demiri qeshi. Me përvojën e madhe të jetës si aktor at e kuptoi se çfarë bluante në atë kohë vajza e re, prandaj i tha:— Ti Ermira je aktore e re, me pasion e talent. Në këtë dramë ke një karakter nëne, që duhet ta paraqesësh sa më bukur, sa më bindëse, jo thjesht nga ana e jashtme, por natyrshëm, në mënyrë bindëse. Po, po, duhet patjetër ta duash, ta mishërosh rolin, që të komunikosh aq mirë, me emocion me spektatorin. Mendo: paraqet një nënë të thjeshtë të Shqipërisë së mesme, të vuajtur e në skamje, por me një zemër aq të madhe, si zemra e popullit —det të gjerë. Kjo nënë patriote gjithçka ia ka kushtuar Luftës Nacionalçlirimtare. Pret e përcjell shokët e djalit, që ka dalë partizan, duke u dhënë bukënga buka e paket në sofër... Sa për atë që thua «rol i vogël, s'jam i atij mendimi. Ti dhe në shkollë ke mësuar se për artistin s'ka «rol të madh e rol të vogël. E tani më thuaj, ku has vështirësi?... Në shfaqjen e pare të premierës aktorja e re në rolin e nënës luajti me sukses dhe u duartrokit. Pedagogët e saj, ardhur nga Tirana, e uronin dhe ajo kërkonte mes aktorëve shokun më të mirë, më të afërt për të gjithë aktorët e rinj, Demir Hyskjen. Këtë e kujton edhe sot që është pedagoge në Institutin e Lartë të Arteve. Puna këmbë ngulëse e Demirit, si aktor, i bën për vete shokët e tij. Artistët e rinj i rrinë gjithnjë pranë: në skenë, në bibliotekë, në shëtitje, pijnë një kafe bashkë. E biseda bëhet kryesisht për artin. Ai tregohet gjithnjë i gatshëm për t'i ndihmuar, kur la kërkojnë këtë ndihmë apo kur vë re diçka që s'u ecën mirë në prova, Kohët e fundit kjo trupë shfaqi me sukses dramën «Dy krisma në Paris», Gjatë provave Demiri shikonte se Pirroja, ndonëse aktor tanimë me përvojë, në rolin e avokatit Biak Lashë duhej të «riparonte» diçka që ishte thelbësore. «Kujdes Pirro, tregohu i ftohtë në rol, që të mos krijosh emocione te spektatori, duhet që ai të të urrejë. Ti mundohesh me çdo kusht të dënosh Avni Rustemin..,». «Faleminderit!» është përgjigja e fillojnë punën së toku si kolegë, si dy shokë të mirë, për një qëllim të lartë. Shkruan: SUZANA ZYRAKJA Nga: Revista "YLLI",numri 3,1984

 

 

 

Ja e verteta e Masakres se Tivarit te vitit 1945

 

Nga parashtesa e Hetuesit ushtarak, kapiten BAJRAM GOLA (Vijon nga pjesa e pare) Nuk ka raste te tilla, shkruan autori, qe ushtria te masakroje bashkeluftetaret, ne ate menyre krimi mizor pa kurrfare faji e shkaku. Kete krim ndaj ushtareve rekrute shqiptare kosovare qe beri Brigada X malazeze dhe komandanti i saj, Gasha Markovic e te tjere si protagoniste qe mendonin se kishin rastin te ngopeshin me gjak te te rinjve shqiptare qe, si ushtare ishin nisur per ne lufte kunder okupatorit. Pas udhetimit te gjate, te lodhur e te rraskapitur, te uritur, te djegur e te perveluar nga etja gjate udhetimit nuk i linin as te hanin as te pinin uje, as te kryenin nevojat personale. Pas arritjes ne Tivar, i vendosen ne plazh, ne mesdetit dhe te mitralozave te ushtareve te Brigades X-te malazeze. Gjate tere kohes i shanin ushtaret shqiptare qe ishin ftuar te luftonin per clirimin e Jugosllavise. Ne plazhin e Tivarit, ka deklaruar komandanti i Armates IV Petar Drapshi, i mbajtem deri ne oren 15 pas dite dhe, prej plazhit i sollem ne oborrin e Monopolit te Duhanit qe ishte rrethuar nga nje mur i larte. Shqiptaret kishin pare qe ne muret e larte te oborrit dhe ne dritaret e ndertesave ishin vendosur mitroloza te rende. Porsa hyne ushtaret e fundit e mbyllen porten e oborrit dhe hapen zjarr kunder rekruteve shqiptare. Brenda 2-3 minutave u vrane mese 1700 ushtare shqiptare. Kishte dhe 39 serbe te cilet ishin futur ne ushtri, se bashku me shqiptaret, por shovinistet gjakatare te terbuar nuk kishin patur mundesi qe t'i ndanin per t'i shpetuar. Vrasesve nuk u mjaftoi krimi shtazarak, por duke treguar ''trimeri'' i kontrolluan kufomat dhe te plagosurit pasi i vritnin u merrnin sendet me vlere. 18 vete per te shpetuar kapercyen murin dhe kaluan ne plazh ku takuan nje grup peshkataresh te cilet i fshehen ne kasollet e tyre. Por te nesermen nga Ulqini e deri ne Kotor, u be kontroll dhe i gjeten e me pas i pushkatuan. Ne eskalionin e 3-te tregonte zoti Gola per nje rast gjate udhes percjellesit malazeze, vrisnin ushtaret shqiptare te rraskapitur. Keshtu, ne afersi te Shkodres, kur i kishte zene nata ne udhetim nje njesi te rekruteve kosovare, eprori i tyre i quajturi Velko, i futi ushtaret shqiptare ne nje mocal me uje deri ne gjunje, ndersa vete ndezi nje zjarr ne breg afer rruges dhe me shoket e tij pinte alkol e i shante shqiptaret duke i mbajtur ne uje tere naten. Ne mengjes shqiptaret nuk mund te leviznin, se ishin bllokuar nga te ftohtit e uji. ''Trimi'' malazez qelloi me automatik dhe i vrau dhe kufomat i la ne uje. Pershkrimi i mesiperm i kesaj masakre, perben nje kontribut te cmuar per historiografine shqiptare. Por me gjithe se eshte mbeshtetur ne nje fond te gjere dokumentesh e studimesh me autor serbe arrin ne konkluzionin, se per mungese te njohurive nuk paska mundur te deshmoje per fajin ose jo te Enver Hoxhes per ''Masakren e Tivarit''. -Por nje gje eshte e sigurt, -vazhdon autori, -se disa efetiva te brigadave te UNC shqiptare moren pjese ne vendosjen e pushtetit ushtarak jugosllav ne Kosove me 8 shkurt 1945, si dhe ne mobilizimin e dhunshem te meshkujve kosovare te moshes 16-60 vjec, kinse per nevojat e luftes per clirimin e Jugosllavise. Por megjithse, Enver Hoxha, ushtria partizane dhe shteti komunist nuk kane patur te dhena plotesisht te sigurta per permasat e kesaj masakre askush nuk mund t'i laje nga fajesia morale e politike per faktin se kurre nuk e shtruan publikisht para popullit shqiptar si dhe para aleateve te luftes, ceshtjen e ndricimit te kesaj masakre. Ti drejtohemi dokumenteve dhe analizave te situates politike e ushtarake ekzistuese ne ate kohe, qe kane trajtuar veprimtarine e Enver Hoxhes dhe te Ushtrise Nacional-clirimtare te Shqiperise, per problemet e Kosoves, per te vertetuar se sa qendrojne konkluzionet e mesiperme te autorit. Veprimtaria luftarake e UNC shqiptare ne Kosove Lufta kunder armikut te perbashket, te popujve te Ballkanit te Jugut per clirimin e tyre, krijoi lidhje te ngushta bashkepunimi luftarak dhe te ndihmes reciproke. Populli shqiptar ne kete lufte, luftoi per te zhdukur gjurmet e vjetra armiqesore midis shqiptareve e serbeve dhe per te krijuar lidhje te reja miqesore me popujt e Jugosllavise. Keshtu, ne vjeshten e vitit 1943, forcat partizane shqiptare te cetes se Dibres dhe te Shkodres bene aksione te perbashketa me forcat partizane te Rrafshit te Dukagjinit dhe te Maqedonise kunder pushtuesve fashiste. Ne shtator te vitit 1944, me kerkesen e Shtabit te Armatosur Partizan te Jugosllavise per te ndihmuar ne clirimin e territoreve shqiptare, Komandanti i Pergjithshem i UNC Shqiptare Enver Hoxha, urdheroi Brigaden e 3-te dhe te 5-te partizane shqiptare qe te kalojne kufirin e te shkoje ne Kosove dhe ne Rrafshin e Dukagjinit, per te cliruar keto krahina se bashku me forcat partizane jugosllave. Me 5 tetor 1944, ato rane ne luftime me forcat pushtuese gjermane dhe kuislinge serbe. Brenda nje muaji ne radhet e Brigades te UNC shqiptare hyjne qindra vullnetare partizane, ku me ta u formuan dy brigada partizane kosovare. Clirimi i Rrafshit te Dukagjinit dhe te Kosoves nga forcat partizane shqiptare pati rendesi te madhe per permiresimin e gjendjes se rende qe ishte krijuar nga politika shoviniste serbe, ndaj popullsise shqiptare. Me pare forcat e Divizionit 5-te te UNCSH pasi cliruan Priboljen, ndoqen armikun dhe cliruan Junikun, Pejen, Decanin, Gjakoven, Sanxhakun dhe Bosnje-Hercegovinen, ndersa Divizioni 6-te i UNC shqiptare cliroi Malin e Zi, Podgoricen, Tuzin, Rjeken dhe Vishegradin. Gjate kohes qe forcat partizane te divizioneve shqiptare dhe te brigadave kosovare luftonin per clirimin e Sanxhakut dhe te Bosnje-Hercegovines, udheheqja e P.K. Jugosllave vazhdonte politiken e saj shoviniste e diskredituese ndaj popullsise shqiptare ne Kosove, Maqedoni e ne Mal te Zi, ku me urdher te Titos (sherbimi i fshehte jugosllav) organizon fushata terroriste ndaj popullsise shqiptare duke i akuzuar si bashkepunetore me forcat pushtuese naziste. Naten i rrembenin shqiptaret nga shtepite e tyre dhe i pushkatonin. Popullsia shqiptare e Kosmetit, duke mos patur besim tek UNC Jugosllave ka dale maleve. Gjithashtu pas heqjes te flamurit shqiptar, me dhjetra shqiptare ne Gjakove dhe ne Drenice, kane bere revolta te armatosura. Titistet duke i shfrytezuar ato, kane ndermarre operacione ushtarake ndeshkimore ne Drenice, Vuciterne, Ferizaj, Gjilan, Tetove e Gostivar, ku kane vrare me dhjetra shqiptare kosovare. Ndaj ketij krimi forcat e UNC shqiptare te dy divizioneve shqiptare kane kundervepruar ne mbrojtje te kosovareve. Kjo ndikoi ne zvogelimin e vrasjeve te kosovareve nga forcat e armates jugosllave, por nuk munden ta shmangin ate teresisht. Klika titiste, duke pare pjesemarrjen e mijera shqiptareve kosovare ne luftimet ndaj forcave pushtuese gjermane dhe mbrojtjen e mbeshtetjen e tyre nga forcat e UNCSH, organet shteterore serbe, ndaluan pjesemarrjen e popullsise kosovare ne aktivitetet artistike qe zhvilluan brigadat partizane shqiptare. Ne keto kushte Tito ndertoi prapaskenen e largimit te forcave shqiptare te cilen e kundershtuan populli kosovar, qe me lot ne sy percolli forcat e UNC shqiptare ne atdhe. Pas largimit te forcave te UNCSH, Titua shpalli gjendjen e jashtezakonshme ne Kosove e Metohi dhe, me 8 Shkurt 1945, vendosi administraten ushtarake si organ shteteror i pushtetit ushtarak dhe ndermori mobilizimin e detyruar te meshkujve kosovare ne ushtri dhe me 1 prill 1945 bene masakren e Tivarit. Ne Prill 1945, me kerkesen e Shtabit te Armates Jugosllave, Qeveria Shqiptare aprovoi kalimin nepermjet tokave shqiptare, Prizren-Shkoder-Tivar te reparteve ushtarake te armates jugosllave qe perbeheshin nga tre skalione me rekrute kosovare, me nje efektiv prej 12970 veta qe do te dergoheshin se bashku me armaten jugosllave per te cliruar nga pushtuesit gjerman, Istren, Sllovenine, Kroacine. Miratimi i kesaj kerkese ishte detyrimi i vendit tone, si pjestar i Koalicionit Antifashist Boteror. Kalimi i tyre kishte te bente me vazhdimin e aksioneve luftarake per clirimin e territorit te pushtuar ne perendim te Ballkanit. Eshte krejtesisht e gabuar te kerkosh te vesh ne pergjegjesi per mosnjohjen e prapaskenave titiste te masakres se Tivarit qe qe e veshur me petkun e zhvillimit te LANC ne Ballkan. Ne ate kohe forcat politike te djathta ne Shqiperi dhe ne Kosove (Balli Kombetar) ndiqnin politiken e ruajtjes te Shqiperise Etnike qe u krijua nga pushtuesit fashiste. Kjo i coi ato te beheshin pjestare te Boshtit Boteror Nazifashist. Ndjekja e kesaj rruge conte ne kundervenien e vendimeve te mbledhjes te Tri Fuqive te Medha Anglo-Sovjeto-Amerikane ne Jalte, te mosnjohjes te ndryshimeve te kufijve te bera nga pushtuesit nazifashiste, te disa vendeve te pushtuara te Evropes. Kjo kishte ndodhur dhe me territorin e Kosoves, qe me pushtimin e Serbise u nda ne tre pjese, ne mes Gjermanise Italise dhe Bullgarise. Pjesa e Gjermanise dhe e Italise u bashkuan me Shqiperine. Sipas Konferences se Bujanit shkeputja e territoreve shqiptare nga Serbia parashikohej te realizohej duke marre pjese ne luften e armatosur kunder forcave pushtuese nazifashiste ne aleance me forcat e koalicionit antifashist. Nje nga vendimet qe mori Kryekomandanti i UNC Shqiptare Enver Hoxha, ishte qe, forcat e UNCSH qe u derguan me kerkesen e Titos, per clirimin e tokave shqiptare ne Kosove dhe te territoreve te tjera te Jugosllavise, qe terheqja e patrioteve kosovare ne luften e armatosur te kuadruar ne dy divizione shqiptare si dhe ne brigada te vecanta te cilet luftuan se bashku me vellezerit e tyre shqiptare deri ne clirimin e plote te Kosoves, ku mbi 300 rane deshmore. Pjesmarrja e vellezerve kosovare ne keto beteja i radhiti ata, ne pozita te barabarta, me popujt e tjere ne formimin e Federates Jugosllave. Me gjithe njohjen e kesaj te drejte dhe premtimin e dhene Enver Hoxhes nga Tito, qe ai qe e shkeli jo vetem qe nuk pranoi shkeputjen e Kosoves, por dhe i mohoi te drejten e krijimit te Republikes duke e shpallur Kosoven Krahine Autonome. Duke mos mohuar ndihmen e aleateve Anglo-Amerikan ne vitet e LANC nuk duhet perjashtuar dhe kontradiktat qe kane ekzistuar gjate kesaj kohe keshtu: 1) Ne takimin e Mukjes 1943, emisaret angleze ne Shqiperi, ne bashkepunim me drejtuesit e Ballit Kombetar dhe te Legalitetit, ne prapaskene, tentuan qe dhe ne Shqiperi te arrihej nje marreveshje ne mes forcave politike, te tipit te Varezes se Greqise, qe i kushtoi shume rende popullit grek dhe Elas-it. 2) Tentativat e shtabit te aleateve te Mesdheut, per te shfytezuar pjesemarrjen e nje batalioni ne luften e bere per clirimin e Sarandes qe drejtohej nga djali i Cercillit (ishte kryeminister i Anglise) qe kishte sherbyer prane shtabit te UNC Jugosllave dhe qe ne perberjen e forcave te tyre bente pjese dhe nje formacion ushtarak grek, te ish-qeverise greke ne emigracion dhe si objektiv kishin jo vetem largimin nga erdhen, por edhe te krijonin nje baze detare ne bregdetin e Jugut shqiptar. Qe urdheri i Enver Hoxhes qe u detyruan te largohen nga kishin ardhur. 3) Qene forcat e brigadave partizane qe goditen forcat e armatosura te Legalitetit, Balli Kombetar e te bajraktareve te perqendruar ne veri te Shqiperise, (zone e kontrolluar nga Abaz Kupi) ne netor 1944, qe bene te deshtoi plani i misionit ushtarak britanik, te drejtuar nga majori anglez Miklan, por terheqjen e ketyre forcave ne ndonje beteje fallco kunder forcave gjermane, sic beri vete Maklini ne demtimin e Ures se Gjobes, ne Fushe-Kruje, duke e paraqitur si aksion te forcave te Abaz Kupit i cili pranohej ne qeverine e re te kishte te drejte te merrte pjese si opozite. 4) Kundershtimi i planit anglo-amerikan qe ne vitin 1945-1946 per te fituar ndihma nga UNRRA (Organizata Nderkombetare per te ndihmuar vendet e demtuara nga lufta). Shqiperise i'u kerkua qe te vinte ne administrimin e tyre portet detare dhe te drejten per te shperndare ndihma ne territorin e Shqiperise. Kjo do te thoshte qe per nje cope buke te shitej pavaresia e Shqiperise qe u fitua me aq gjak e sakrifica. 5) Populli shqiptar nen drejtimin e Enver Hoxhes, nuk ka merita vetem per fitoren e LANC ne Shqiperi e Kosove, por edhe ne Ballkan, qe duke mos pranuar planin e Titos per te krijuar Shtabin Ballkanik per drejtimin e veprimtarise te forcave luftarake te Jugosllavise, Greqise Bullgarise e te Shqiperise, synonte te kishte nen kontrollin e tij edhe fatet e ketyre popujve. Ne keto plane Tito pat mbeshtetjen e Curcillit, i cili qe ne vitin 1943, pas betejes te Stalingradit dhe te El-Alamen, ku u be e qarte se do te fitohej lufta ndaj bllokut fashist, dhe qe pas kesaj, rendesi kishte se kush do te merrte pushtetin ne vendet pas clirimit te Ballkanit nga forcat naziste gjermane. Pas Konferences se Teheranit ai deklaroj, se do te mbeshteste monarkistet ne Greqi dhe komunistet ne Jugosllavi. Si kundervenie te ketyre e te tjerave qendresave te popullit shqiptar e personalisht te Enver Hoxhes, Shqiperia nuk u thirr qe te merrte pjese ne Konferencen nderkombetare te vendeve te bllokut Antifashist Boterore ne San-Francisko. Per disa vjet Shqiperia nuk u pranua antare e OKB-se. Ishte vota e perfaqesuesve anglo-amerikan qe i mohuan popullit shqiptar pjesemarrjen ne luften boterore antifashiste, dhe clirimin e saj me forcat e veta. Enver Hoxha ka qene nje nder luftetaret me te ashper, ndaj veprimeve terroriste te Titos ndaj shqiptareve te Kosoves. Qe ai qe ngarkoi me detyre qe forcat e UNC shqiptare qe te terhiqnin ne luften kunder pushtuesve naziste-fashiste, qe te mbronin vellezerit shqiptare kosovare nga veprimet terroriste te Titos, dhe qe mori ne mbrojtje tre eskalionet e rekruteve kosovare, gjate kalimit ne territorin shqiptar, te shoqeruar nga forcat e Divizionit te UNC shqiptare komandante heroin e LANC, gjeneralin shokun Shefqet Pecin, qe populli patriot shkodrane qe i priti me brohoritje, qe i dha buke e uje, dhe qe i porositi vellezerit kosovare qe te ishin vigjelente ndaj forcave shoqeruese serbo-malazeze, gjate udhetimit dhe gjate kohes qe do te kryenin sherbimin e detyruar ushtarak. Historia verteton se ka qene populli shqiptar dhe Enver Hoxha qe gjate viteve te Luftes se Dyte Boterore, kane ndare me vellezerit kosovare, fitoret dhe humbjet, gezimet dhe hidherimet si ato te masakres se Tivarit. Mendoj se kerkesa qe beni ne monografine tuaj, per larjen e fajesise morale e politike kolaboracioniste te Ballit Kombetar ne Shqiperi dhe ne Kosove, qe sot te veshur me petkun e demokratit dhe qe nen masken e patriotizmit, paraqiten si atdhetare sic po ben deputeti kosovare i PDK-se zoti Nait Hasani qe po perpiqet te shfrytezoje historine e kesaj masakre, per te mohuar meritat e sakrificat e UNC shqiptare dhe te partizaneve kosovare, qe e cliruan Kosoven nga pushtuesit naziste gjermane e satelitet e tyre me forcat e veta. Prandaj zoterinjte Piraku dhe Nait Hasanai bejne mire qe te njihen me historikun e Divizioneve dhe Brigadave partizane shqiptare qe luftuan per clirimin e Kosoves. (Autori eshte Doc. i Shkencave Historike. Veteran i LANC)

 

 

 

PO S'E PREGATITEM POPULLIN PER RRUGEN E REVOLUCIONIT NUK FITOHET LIRIA

2012

 

 

 

   Nga biseda në takimin me një delegacion të Qendrëssë Punonjësve te Kubës

 

 

13 maj 1963

 

SHOKU ENVER HOXHA: Jemi shumë te gëzuar që ndodheni ne vendin tone ju, përfaqësuesit e popullit kuban. Te ne i madh e i vogël është njohur me fitoren popullit tuaj kundër imperializmit amerikan dhe qeverisë reaksionare vendëse. Ky është një shembull për te gjithë, sepse ju kishit te bënit drejtpërsëdrejti me SHBA-ne dhe me klika te shitura tek ata. Partia jonë populli ynë janë e do te jene kurdoherë me luftërat nacionalglirimtare te popujve, me rrugën e revolucionit si rruga e vetme dhe e sigurt për te fituar lirine dhe për te ndërtuar jetën e re socialiste.

 

Popullin tone që nëpër shekuj e kanë robëruar, e kanë shtypur dhe e kanë grabitur pa mëshirë armiq nga me te egrit, e shpëtoi rruga e revolucionit popullor, lufta kundër fashizmit, kundër imperializmit; atë e shpötoi marksizëm-leninizmi. Ndryshe ai s'do te gjenteshpetim. Dikur Pasionarja ka thene nje fjale te mire:

 

Më mirë të vdesim ne këmbë, sesa të rrojmë ne gjunjë!Po këtë ajo e tha atëherë, kur po bëhej revolucioni spanjoll. Tani ajo ka shkarë ne revizionizëm dhe mendon se pushtetin klasa punëtore spanjolle do te mund ta marrë ne Spanjën e Frankos me rrugë paqesore. Zor se do t'ia dalë ne krye kësaj pune! Por populli spanjoll është një popull luftëtar që do të dijë kurdoherë se si duhet vepruar. Pse vullnetarisht e lëshuan Batista dhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës pushtetin e tyre ne Kubë? Pse Zogu dhe fashizmi pa luftë e läshuan pushtetin e tyre ne Shqipöri? Prandaj ne jemi me popujt që luftojnë për lirinë, pavarësinë dhe përparimin shoqëror. 

 

Por revolucioni proletar nuk përfundon me shkatërrimin e pushtetit të vjetër dhe vendosjen e pushtetit të tipit te ri. Rruga e tij është e gjatë, e vështirë dhe ne këte rrugë duhet ecur me konsekuencë, me largpamësi, duke zbatuar parimet e marksizëm-leninizmit.

 

Partia jonë, besnike e këtyre parimeve as ka lejuar dhe as do të lejojë kurrë të bëhet politikë mbi kurrizin e popullit tone, dhe as të bëjë apo të lejojë kompromise ne kurriz të popujve të tjerë. Ata që  tradhtojnë rrugën e revolucionit, ata që janë me dy faqe do të turperohen, taktikat e tyre të gabuara do te dështojnë, tradhtia do t'u dalë në shesh.

 

Ne e dimë që ju keni vështirësi për përballimin e të cilave është e nevojshme edhe ndihma vëllazërore e vendeve miq. Por populli ynë thotë një fjalë: po s'pate ndihmë, shtrëngo rripin, ha bile dhe bar, por lirinë mos e shit! Me luftë e me përpjekje kapërcehen vështirësitë. Pas Clirimit ne u ndodhëm ne varfëri e ne prapambetje të madhe, por populli ynë trim u udhëhoq drejt nga Partia jonë e Punës dhe me guxim i përballoi të gjitha vështirësitë. 

Armiqtë imperialistë me ne krye ata amerikanë, revizionistët jugosllavë, monarko-fashistët grekë, neofashistët italianë etj., që kur jemi cliruar na kanë sulmuar vazhdimisht me mënyra të ndryshme, na kanë dërguar spiunë dhe diversantë nga ajri, ngatoka dhe nga deti, por kanë dështuar, sepse ne kemi qëndruar kurdoherë vigjilentë e të vendosur ne rrugën tonë të drejtë. Po ashtu udhëheqja e tanishme e Bashkimit Sovjetik me ne krye Hrushovin sillen ndaj popullit dhe Partisë sonë si armiq. Nikita Hrushovi është revizionist.

Por as sulmet e tij antishqiptare, as presionet e bllokadat e tij armiqësore s'kanë për të na kthyer nga rruga e marksizäm-leninizmit.

Prandaj s'ka gjë se ju jeni pranë Majamit. Armiqtë që janä strukur atje s'do ta harrojnë Plazhin Zhiron.Në kohën e ngjarjeve ne Zhiron, gjatë krizës së Karaibeve dhe ne c'do rast tjetër kur agresorët janki kanë kërcënuar sovranitetin dhe lirinë e vendit tuaj, populli shqiptar është ngritur ne demostrata e mitingje ne përkrahje të cështjes suaj të drejtë. Synimet dhepërpjekjet e imperialistëve amerikanë ne këto raste dështuan ne saje të heroizmit të popullit tuaj, të qëndrimit të vendosur të Fidel Kastros dhe të përkrahjes internacionaliste te popujve të tjerë.Ne na akuzojnë si luftënxitës. Por historia jonë flet krejt ndryshe. 

Ne vërtet kemi luftuar shekuj me radhë maleve, luginave, fushave, por gjithmonë kemi luftuar për të fituar lirinë e vendit tonë dhe kurrë pär t'u rrëmbyer lirinë të tjerëve. Te tillë luftë, luftë te drejt clirimtare, ne kemi bërë dhe për këtë jemi dhe do të jemi kurdoherë.

 Ne e duam paqen dhe luftojme për sigurimin e saj. Por popullit duhet t'i themi se ku është dhe cili është armiku, se cilat janë planet e tij, se si ai armatoset vazhdimisht, prandaj dhe ne duhet te jemi gjithmonë gati.

 

Po s'ia bëre popullit te qartë rreziqet që e kanosin, po s'e pregatite popullin për rrugën e vështirë e te gjatë te revolucionit, nuk sigurohet liria, fitorja nuk vjen vetvetiu. 

 

Ne me arme e fituam lirinë dhe me arme mbrojmë e do ta mbrojmë. Si t'i themi popullit ne hidh armët, kur monarko-fashistët kanë kërkuar dhe kërkojnë gjysmën e Shqipärisë?!

 

Si t'i themi popullit ne hidh armët, kur revizionistët modernë e kanë halë ne sy Shqipörinë dhe së bashku me imperialistët pregatiten me te gjitha mënyrat dhe kërcënojnë vazhdimisht lirinë dhe sovranitetin e vendit tone?! Si t'i themi popullit ne hidh armët, kur neofashistët italianë pregatiten për sulme kundër vendit tone, kur flotat e fuqive agresive, te armatosura gjer ne dhëmbë, lundrojnë ne Mesdhe?!

 

Ashtu si ne, sot kërcënohen te gjithë popujt nga imperialistät dhe veglat e tyre. Atëherë bëjmë, t'i këndojmë himne Kenedit sikur gjoja ai do paqen, në një kohë kur ne te vërtetë përpiqet t'u bëjë varrin Kubës dhe vendeve te tjera?

 

Kjo do te ishte tradhti ndaj popullit tone, ndaj gjakut te derdhur nga shokët tanë, ndaj te gjithë popujve. Prandaj ne themi se duhet te qëndrojmë kurdoherë vigjilentë dhe te mos gënjehemi nga demagogjia borgjeze e revizioniste. Ne pushkën as kemi hequr e as do ta heqim nga supi përderisa ne bot te ketë armiq te popujve e te lirisë. Për këtë Hrushovi na ka kritikuar. Po si te mos e bëjmë këtë gjë,  kur jemi te rrethuar kudo nga armiq?! 

 

Te ne i tërë populli pregatitet rregullisht për mbrojtje dhe që nesinjalin e parë, mblidhet nën arme, plotësisht ne gjendje të përballojë Cdo rrezik. U pëlgen apo jo kjo te tjerëve për ne s'ka rëndësi. E rëndësishme është që ne kështu pregatitemi për të mbrojtur vendin tone, lirinë, fitoret tona, socializmin.

 

 

ENVER HOXHA

 

 

 

 Botohet për herë te parë, me shkurtime,

sipas tekstit te nxjerrë nga procesverbali i

mbajtur ne këtë takim që gjendet në AQP

 

 

(Lexo: "Vepra 24" f. 423-427)

 

 

 

CDO GJÉ VARET NGA DIJET

 

 

Njé grup nxénésish diskutonin njé dité pér notat qé kishin marré né disa léndé. Ato ishin nga mé té ndryshmet: shumé té mira, mesatare dhe té mjaftueshme. Por ajo qé i shqetésonte mé forté nxénésit ishte problemi: A ishin ato plotésisht té merituara? Ndalova hapin dhe u pérpoqa té dégjoj dicka nga biseda e tyre. Njé nxénés fliste me zjarr: - Nota, megjithse éshté njé tregues i réndésishém i punés soné i pérgaditjes dhe i pérvetésimit té mésiméve, nuk éshté kryesore. Ajo nuk éshté qéllim né vetvete. Né fund té fundit cdo gjé varet nga dija qé ke fituar, nga fakti se sa ajo éshté béré pasuri e qéndrueshme e kujdesés qé do té shérbejé né jeté. -Po kjo qé thoni ju éshté e vérteté, - u pérgjigj njé i ri tjetér. - Por edhe nota ka réndésiné e vet. - Sa po kthehemi né shtépi, - vazhdoi njé i treté, - pyetja e paré qé na béjné prindérit éshté: Si kalove né shkollé? A té ngritén né mésim? Cfaré note more? Dhe kéto pyetje béhen jo pa shqetésim. Prindérit jané té interesuar qé fémija i tyre té dalé né shkollé sa mé miré, té marré nota té njé niveli sa mé té larté. Kjo éshté déshira edhe e veté fémijéve, nxénésve e studentéve. Né fund té fundit ata jané té lidhur me notén. Ajo éshté shpérblimi i punés sé tyre, éshté stimul nxités pér rrzultate té métejshme. Duke marré notén nxénési shikon ku éshté, mat forcat. Né rast se merr noté té miré, ajo e nxit pér té ecur mé tej, pér té marré nota akoma mé té mira. Né rast té kundért, kur merr nota té dobéta, mbase edhe pakaluese, kjo éshté njé masé detyrimi pér ti treguar qé nuk éshté né rregull dhe, po té vazhdojé késhtu, ka rrezik té mbetet, té pérsérisé klasen. Pra, né kété rast nota éshté edhe mjet detyrimi. Megjithaté, theksojmé se né cdo rast qé pérdoret nota, né duart e mésuesit ajo éshté para sé gjithash mjet edukimi, nxitjeje, inkurajimi. Pra, qé ta kryeje si duhet kété funksion nota duhet pérdorur me kujdes, me objektivitet dhe dashamirési, asnjéheré si mjet déshkimi dhe hakmarrjeje. Nota duhet té jeté gjithmoné e merituar. Cdo padrejtési, qéndrim i njéanshém i mésuesit shkakton te nxénésit reaksione negative, i ftoh ata ndaj shkollés, krijon ndjenjen e apatisé e té mérzitjes. Èshté ky aspekt mjaft delikat qé shqetéson né ményré té vazhdueshme nxénésit. Ja disa pohime té tyre: - Mésuesja e historisé Arbenin e pyeti né fund, kur ora ishte duke pérfunduar, me qéllim qé ti vinte noté té miré, se e mban me hatér. - Pardje, né orén e korigjimit té hartimeve, mésuesja u kish véné notén dhjeté edhe nja dy nxénésve qé nuk dallohen pér hartime té mira, bile nuk tregojné as fletoret e tyre. - Né gjuhé njerés shoqe pér disa gabime mésuesja i kish véné noten 9, kurse njé shoqéjeje tjetér me po ato gabime noten 8. - Né oren teorike té mésimit ushtarak mésuesja disa nxénés i nxorri nga mésimi pér té mos béré detyrén me shkrim qé do té bénin té gjith nxénésit, pa i justifikuar largimin e tyre. Me sa duket ishin té papérgaditur dhe mésuesja u vé noten qé déshiron. Ka edhe raste kur mésuesit i trajtojné nxénésit njélloj, pavarsisht nga pérpjekjet qé béjné dhe interesi qé tregojné pér léndé té veqanta. Né kété ményré nxénésit ndahen né kategori: shumé té miré, mesataré, té dobét. Njé ndarje e tillé e pashpallur ndikon negativisht né psikologjiné e fémijés. Tek ata krijohet njé mendim frenues: "Si té mésosh, si té mos mésosh, mésuesit njé lloj té vlerésojné" ; ndodh qé ata shikojné notat e njéri-tjetrit duke mbajtur njé qéndrim uniform ndaj nxénésve, ndaj pérpjekjeve té tyre. Né kété rast nuk flitet pér efekt edukativ, nxités e stimulues té notés. A.M. éshté nén nivelin e nxénésit mesatar. Megjithaté ai lufton, punon né ményré sistematike, né klasé éshté i vémenshém, por operacionet logjike i ka té vonuara. Mésuesi i fizikés i njeh kéto veqori dhe sa heré qé e ngre né mésim, nuk e ngut, e pyet me kujdes, ushtrimet fizike qé i jep jané mé té thjeshta. Né njé oré mésimi mésuesi e vlerésoi me noté shumé té miré. Qysh atéheré nxénési i ka hyré shumé né qejf fizika. Ajo éshté béré pér té nga léndét mé té dashura. Ja cfaré force ka nota, trajtimi i kujdeséshém dhe i ngrohté i nxénésit nga mésuesi. Nota né duart e mésuesve té tillé nuk éshté mjet frikésimi, presioni, detyrimi. Nxénési duhet té béhet i ndérgjegjshém pér ato qé merr. Ai vjen né shkollé pér té mésuar dhe jo pér t´u ndéshkuar dhe né mésim duhet té ndjejé gézimin e dijés, té pérvetésimit té shkencés. Pa emocione té fuqishme, pa pasion nuk ka lufté, nuk ka pérpjekje. Né kété rast nota shéndérrohet né njé motiv té shéndoshé pozitiv té té mésuarit. Po nota mund té marré edhe forma té shumtuara, té kthehet né qéllim né vetvete, té béhet i vetmi motiv i té mésuarit. Nxénési fillon té mésojé vetém pér noté, si sigurojé me cdo kusht nota té mira. Dhe pér kété shfrytézon cdo rrethané té mundshme deri kopjimin e ndérhyrjen. Me njé fjalé, predispozcioni ndaj mésimit merr forma jo té kéndéshme. Kjo shpesh lidhet edhe me tendencen pér té siguruar njé mesatare sa mé té larté si kusht té domosdoshém pér té fituar té drejtén pér té ndjekur shkollén e larté. Kjo béhet akoma mé e démshme kur gjen mbéshtetjen né mésues té veqanté, té cilét rrisin né ményré artificiale notat. Fiktiviteti éshté njé dukuri tepér e démshme e me pasoja té rénda sociale e morale pér individin dhe kolektivin. Dhénja e notave té pamerituara i le shteg abuzimeve, hatérlléqeve, ul sé tepérmi efektin e punés edukative. Njé mésues qé bén vlersim me hatér nuk gézon aspak respektin e nxénésve. Sigurisht, vénja e notes, krahas anés objektive ka né vetvete edhe aspektin subjektiv, predispozicionin e mésuesit, opinionin e tij, marrédhénit qé jané krijuar midis mésuesit e nxénésit, zotésin pér té béré mésime sa mé té dreja dhe reale etj. Té gjitha kané réndésiné e vet e duhen vlerésuar me seriozitet. Né shkollé nxénésit e studentét duhet t´i futen mésimit me zell té madh dhe té mésojné jo pér nota, jo sa pér té kaluar klasén, por pér té pérvetésuar né ményré té thellé e té qéndrueshme léndén, né ményré qé nota e miré t´i shérbejé studentit qé dituria e marré té vihet né shérbim té shoqérisé dhe jo pér té kénaqur egoizmin personal. Si motiv kryesor té shérbej lufta pér dije, pér té mésuar vazhdimisht, né ményré qé dijet e pérvetésuara t´i véné né jeté né shérbim té popullit, té Partisé e Atdheut. Shkruajtur nga: SOTIR TEMO, ish-drejtor i Institutit té Studimeve Pedagogjike (Marré nga revista politiko-shoqérore dhe letrato-artistike "YLLI" Néntor 1983´) Pérshéndetje!

 

 

 

 

UNITETI NDERKOMBETAR I EVROPES MUND TE ARRIHET VETEM NE BAZE TE MESIMEVE TE MARKSIZEM-LENINIZMIT

 

UNITETI NDERKOMBETAR I EVROPES MUND TE ARRIHET VETEM NE BAZE TE MESIMEVE TE MARKSIZEM-LENINIZMIT Veprat dhe mendimet gjeniale të Leninit ndritin dhe do të ndritin popujt e botës si tash ashtu edhe në të ardhmen për të fituar lirinë, demokracinë, sovranitetin e vërtetë e për të ndërtuar shoqërinë e re socialiste dhe më vonë atë komuniste. Mendimet e Marksit, Engelsit, Leninit e Stalinit, sipas të cilave shoqëria borgjezo-kapitaliste do të zëvendësohet me një shoqëri të re, me shoqërinë socialiste, pa asnjë dyshim do të bëhen realitet në kohën e vet dhe me luftë e me revolucion. Aktualisht kapitalizmi ndodhet në fazën e tij të fundit, në fazën e kalbëzimit, në atë të imperializmit. Në këtë fazë kapitalizmi, për të zgjatur jetën e vet, ka krijuar forma të reja organizative, ekonomike, ushtarake dhe politiko-ideologjike. Të gjitha këto forma të strukturës dhe të superstrukturës kapitalisto-revizioniste, imperialisto-socialimperialiste, të krijuara në këtë fazë të re e më të lartë të kapitalizmit, kanë për qëllim të shtypin revolucionet proletare dhe nëpërmjet luftërave t'u bëhet e mundur fuqive imperialiste të ruajnë e të ndajnë pasuritë e botës në mes tyre. Koha po vërteton çdo ditë e më qartë tezat e Marksit dhe të Leninit se prona private, mjetet e prodhimit në duart e kapitalistëve dhe të borgjezisë janë burim shfrytëzimi i pamëshirshëm mbi proletariatin dhe popujt, që vënë këta në një zgjedhë të shumëfishtë politike, ekonomike e i kthejnë në mish për top për të ruajtur interesat e padronëve kapitalistë. Natyrisht, prona në imperializëm merr format e reja të monopoleve dhe të trusteve të mëdha, të shoqërive të përbashkëta kapitaliste, të cilat likuidojnë ndërmarrjet e vogla, monopolizojnë çdo gjë dhe në të njëjtën kohë krijojnë forma të reja monopolizimi të pushtetit dhe të veprimeve të tij. Këto truste dhe monopole, këto shoqëri të bashkuara, që janë zhvilluar si ventuzat e ushunjëzës në trupin e popujve, kërkojnë forma të reja strukturore dhe një politikë e një ideologji pak a shumë të koordinuar, të harmonizuar për të shmangur në mes tyre goditjet. Natyrisht, këto goditje do të jenë fatale për ta dhe ky fatalitet është një realitet, sepse, sado që ato të përpiqen të harmonizojnë veprimet e tyre, prapëseprapë këto veprime, qofshin të strukturës, qofshin të politikës apo të marrë-veshjeve ekonomiko-ushtarake, s'janë përveçse pjellë e shoqërisë kapitaliste. Kapitalizmi ka në vetvete luftën grabitqare, shfrytëzimin dhe kontradiktat që e brejnë përbrenda, që e do'bësojnë, që e kalbëzojnë dhe që krijojnë ato kushte objektive dhe subjektive për shpërthimin e revolucionit proletar dhe shkatërrimin e shoqërisë kapitaliste. Një nga këto forma strukturore është Evropa e Bashkuar. Kjo përpiqet të ndërtohet nën shembullin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, ose të Bashkimit Sovjetik. Dihet se Bashkimi Sovjetik është vepra e madhe e Revolucionit të Tetorit, vepra e Leninit dhe e pasardhësit të tij të madh, Josif Stalinit, të cilët ndoqën me besnikëri teorinë e Marksit dhe krijuan atë unitet të popujve dhe të republikave socialiste sovjetike që ishte një strukturë përparimtare e socialiste. Kjo ndodhi sepse Bashkimi Sovjetik udhëhiqej nga një Parti Bolshevike dhe nga një teori përparimtare revolucionare siç ishte ajo e Marksit dhe e Leninit. Eshtë për këtë arsye që Bashkimi Sovjetik i Partisë Bolshevike të Lenin-Stalinit ishte shembulli i atij uniteti të strukturës dhe të superstrukturës që duhet të ndjekin edhe në të ardhmen popujt e botës. Natyrisht, një shembull i tillë do të ndiqet nga çdo vend në veçanti, në radhë të parë nga ato vende, që janë hallka më të dobëta në zinxhirin kapitalist, ku, po të krijohen edhe kushtet subjektive, shpërthen dhe fiton revolucioni proletar. Pastaj nëpërmjet luftës së klasave, që duhet të zhvillohet sipas parimeve të Marksit e të Leninit dhe në të gjitha ato vende ku ka fituar revolucioni, do të arrihet një bashkim progresist i strukturave, sepse ideologjia është e njëjtë, përparimtare. Duke u udhëhequr nga ideologjia marksiste-leniniste dhe duke e zbatuar atë në praktikë në përputhje me kushtet konkrete të çdo vendi është arritur e arrihet fitorja e revolucionit dhe do të arrihet gjithashtu edhe uniteti i proletarëve të të gjitha vendeve. Evropa e Bashkuar nuk mund të krahasohet as edhe me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, për arsye se këto u krijuan dhe u përbënë nga një emigracion i madh, nga një ''ruëe vers l'or'' i popujve të ndryshëm, të cilët, për disa shekuj, me valë të mëdha e të njëpasnjëshme, u dyndën e u stabilizuan në Amerikë, krijuan atje njëfarë uniteti, që u transformua më vonë në shtete të ndryshme, me ligje të ndryshme. Pastaj u kalua në Luftën e Secesionit në mes industrialistëve të Veriut dhe latifondistëve esklavazhistë të Jugut dhe nëpërmjet një kushtetute federale, gjatë kohës së Uashingtonit, të Xhefersonit, të Linkolnit e të tjerëve, u krijua një shtet me shtete të bashkuara kapitaliste. Pra Shtetet e Bashkuara të Amerikës, duke shfrytëzuar krahun e punës dhe djersën e popujve, u pasuruan, pastaj, nëpërmjet luftërave grabitqare, me armë dhe me politikë, me investime si dhe duke zhvilluar ekonominë e tregtinë brenda dhe jashtë vendit, arritën që në ditët e sotme të jenë lidershipi i botës kapitaliste. Por as me Kinën nuk mund të krahasohet Evropa e Bashkuar. Kina është një vend i prapambetur, një vend i formuar prej shumë kombesh, por ku dominon kombi i hanëve. Ky komb, qoftë në kohën e perandorëve, qoftë në kohën e Sun Jat Senit apo të Mao Ce Dunit, ka dominuar në forma dhe në mënyra të ndryshme mbi të gjithë popujt e tjerë. Këtej del se Kina nuk paraqitet si një grumbullim popujsh me karakteristikat e tyre kombëtare, etnike, kulturore etj., por si një shtet i vetëm, i madh sa një kontinent. Kurse Evropa, përkundrazi, përbëhet prej popujsh të ndryshëm që gjatë historisë kanë krijuar unitetin e tyre si komb, si shtet, si kulturë, si formë organizative dhe si potencial ekonomik. Pra këto shtete, pavarësisht nga prejardhja e tyre e vjetër, pavarësisht nga bagazhi i popujve dhe i shkëmbimeve ekonomike e kulturore në mes tyre, kanë fiksuar karakteristikat e tyre kombëtare, kufijtë (pa dyshim të diskutueshëm shumë herë dhe të zgjidhur nëpërmjet luftërash), dhe kanë krijuar kulturën dhe format e drejtimit ekonomik e kulturor të tyre. Natyrisht, shtetet evropiane u zhvilluan jo në mënyrë të barabartë, në shekuj këto shtete kanë qenë të forta, disa janë dobësuar, të tjera janë ngritur, të tjera janë ulur, por sidoqoftë çdo shtet ka ruajtur karakteristikat e veta kombëtare. Të gjitha shtetet e Evropës u industrializuan bile këto ishin shtetet e para ku u bë industrializimi që solli me vete lindjen e proletariatit, e varrmihësit të kapitalit. Në këto vende u zhvilluan revolucionet demokratiko-borgjeze dhe borgjezia, e cila në fillim ishte përparimtare u bë shtypësja e popujve dhe krijoi strukturën e superstrukturën e vet, zhvilloi industrinë, bujqësinë, me fjalë të tjera gjithë ekonominë, krijoi kulturën e vet dhe këtë ua imponoi edhe popujve të tjerë me armë, duke krijuar kështu kolonitë e saj. Për të mos u zgjatur, duhet thënë se uniteti i Evropës, domethënë Bashkimi Evropian është një formë e re që u përshtatet fazës së imperializmit në kalbëzim, monopoleve dhe trusteve. Kjo Evropë e Bashkuar pas shumë përpjekjesh e pas shumë kontradiktash, të cilat në të vërtetë nuk janë zhdukur e nuk mund të zhduken, ka arritur në disa rezultate, por Lenini i madh ka parashikuar që në kushtet e kapitalizmit krijimi i shteteve të bashkuara të Evropës nuk arrihet, ose, në qoftë se arrihet, ky bashkim shtetesh do të jetë reaksionar. Pra çdo veprim që ndërmerret në këtë drejtim nga kapitalistët evropianë ka karakter reaksionar kapitalist. Tash është formuar Këshilli i Evropës së Bashkuar, njëfarë qeverie, u zgjodh edhe parlamenti me vota të fshehta dhe të përgjithshme, por, natyrisht, në përpjesëtim me madhësinë e shteteve dhe çdo shtet i ndau kolltuqet në këtë parlament fiktiv në mes partive sipas madhësisë së tyre. Kështu që kontradiktat në fushën kombëtare do të shtohen në Evropën e Bashkuar, në unitetin ndërkombëtar të Evropës. Pra iu arrit qëllimit të madh të diplomatit «të shquar», «i shquar» si diplomat deri në buzëqeshje dhe deri në majat e thonjve, siç e cilësonin amerikanët Çu En Lain, i cili predikonte dhe mbronte Evropën e Bashkuar në Tregun e Përbashkët Evropian. Për Partinë tonë qëllimet e Çu En Lait kanë qenë fare të qarta. Ai ishte një mandarin, një përfaqësues i kapitalizmit kinez i maskuar nën petkun e komunistit. Ky tok me Mao Ce Dunin , dhe me grupin e tyre kishin krijuar atë plan që Kina të orientohej drejt Perëndimit në aleancë me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe me këtë Evropë të Bashkuar, me Japoninë dhe me gjithë reaksionin botëror. Pra ata kishin planifikuar transformimin nga rrënjët të Kinës në një vend kapitalist, gjithashtu hapjen e saj drejt kapitalizmit në botë, prandaj nuk kishte se si të mos i mbronin Evropën e Bashkuar dhe Tregun e Përbashkët Evropian. Këtë ata e 'bënin edhe për ta nxjerrë Kinën nga prapambetja shekullore se u duhej medoemos të ndillnin kapitalet amerikane, japoneze dhe të Evropës Perëndimore me qëllim që të ndihmohej kjo fuqi e madhe kapitaliste që po mëkëmbej. Kështu pra, mendimi i fshehtë i «diplomatit të madh» Çu En Lai, dhe i ëndërruesit «gjenial» Mao Ce Dun, ishte që Kina të bëhej një superfuqi botërore për sa u përket gjerësisë së territorit dhe madhësisë së popullsisë, të shtonte edhe forcën ekonomike e ushtarake që të errësonte në këtë mënyrë edhe imperializmin amerikan, edhe socialimperializmin sovjetik e gjithë kapitalizmin botëror. Kjo ishte ëncirra e çmendur e Çu En Lait, që ai nuk arriti dot ta shihte të realizuar sepse nuk e la sëmundja e kancerit. Sidoqoftë Çuja mundi të përgatiste këlyshët e tij Hua Kuo Fenin, Ten Hsiao Pinin, të cilët i nxori si qole, i vuri në poste drejtuese, u dha fuqi, Tenin e rimëkëmbi (gjoja i riedukoi nga gabimet që kishin bërë) dhe i lëshoi si qen të tërbuar për të kapur copat e mishit që do të binin nga qiejt. Natyrisht, Çu En Lai me Mao Ce Dunin ishin revizionistë dhe ëndërronin që strukturës kapitaliste të Kinës t'i vishnin një superstrukturë revizioniste. Që t'i arrihej këtij qëllimi duhej sakrifikuar kultura e vjetër kineze, duhej adoptuar mënyra e jetesës evropiano-amerikane, duhej marrë shembull nga shtypja dhe shfrytëzimi i klasës punëtore që bënin Japonia dhe gjithë vendet e tjera kapitaliste, duhej, gjithashtu, që komunistët e vërtetë të luftonin revolucionin, partitë e vërteta marksiste-leniniste. Dhe aktualisht këtë gjë po e bëjnë në shkallë të gjerë, me rezultate të ndryshme, të dy pasardhësit e Maos dhe të Çu En Lait. Ne shohim, gjithashtu, përpjekjet e ndryshme të brendshme e të jashtme të politikës kineze për të vënë në jetë qëllimet e ëndërrimtarëve Mao e Çu që Kina të bëhet superfuqi botërore. Në këtë shënim unë nuk do të flas për kaosin e brendshëm kapitalist në zhvillim , për kreditë që lypin kinezët andej-këtej, për «modernizimet» që kërkojnë të bëjnë, nuk do të flas as edhe për përpjekjet në kërkimin e unitetit me revizionistët e tjerë, me eurokomunistët dhe më në fund me Bashkimin Sovjetik revizionist, me të cilin po hidhen urat e marrëveshjes. Aktualisht në kuadrin e cështjes së Evropës së Bashkuar konstatojmë një fenomen të ri dhe ky është eurokomunizmi. Eurokomunistët janë kapitalistë që kanë qenë maskuar si komunistë dhe që maskohen akoma me një cipë, me një cergë të hollë komuniste, por që kërkojnë të paraqiten si një fuqi e madhe në odo shtet dhe të krijojnë një unitet me Evropën e Bashkuar. Prandaj kjo Evropë e Bashkuar, socialdemokracia dhe «demokracia evropiane» po e demaskojnë këtë përpjekje të eurokomunistëve, veçse do të jetë e zorshme që kjo të mund të likuidohet, për arsye se eurokomunistët nuk janë komunistë dhe ata, në mos sot, nesër do ta shpëlajnë edhe atë farë ngjyre trëndafili që u ka mbetur në trup. Eurokomunistët lultojnë që të bindin reaksionin amerikan dhe atë botëror, si dhe partitë «komuniste» revizioniste të Evropës e të vendeve të tjera, që nuk kanë pasur e as nuk kanë për qëllim revolucionin me dhunë, sepse i kanë braktisur tezat e Marksit e të Leninit mbi revolucionin proletar dhe kanë adoptuar tezat e evolucionit kinez, të Kautskit, të Bernshtajnit, të socialdemokracisë etj. Kjo socialdemokraci, që është e dënuar qysh me tradhtinë e Internacionales së Dytë, tash është bërë mbështetja ideologjike e kapitalizmit dhe, tok me krahun e djathtë të kapitalizmit, të grumbulluar në parti të ndryshme demokristiane, demokrate e të tjera, bën lojën parlamentare «de-mokratike». Këtë lojë do të përpiqen ta bëjnë edhe revizionistët e tjerë modernë, veçanërisht eurokomunistët. Por këtë lojë përsëri e pengojnë partitë reaksionare të Evropës. Në konferencën e partive centriste të djathta dhe të udhëheqësve të 19 vendeve të Evropës Qendrore për të zgjeruar programin për zhvillimin e energjisë bërthamore si një pjesë e politikës së gjerë të energjisë Alois Mok, që u zgjodh kryetar i Bashkimit Demokrat Evropian, tha se ekziston alternativa e bashkimit të Evropës. Ky zotni në fjalimin e tij, përveç problemeve të tjera siç është shtimi i prodhimit të energjisë bërthamore për dekadat e ardhshme, vuri në dukje se ndërmarrjet e përbashkëta për pasurimin dhe përpunimin e uraniumit kanë një rëndësi të madhe. Pra ai u bën thirrje shoqërive të përbashkëta, që merren me këtë lëndë kaq të vlefshme, të unifikojnë akoma më shumë monopolin e tyre. Por çështja tjetër që theksoi ky farë zotnie ishte: «një herë e një 'kohë socialistët thoshin se Evropa ose do të bëhet socialiste ose nuk do të ekzistojë fare, kurse sot ne duhet t'u tregojmë atyre, ashtu siç e treguan edhe zgjedhjet evropiane deri në njëfarë mase, se ekziston alternativa e vërtetë e bashkimit të Evropes». Shikoni se si ky kapitalist e deformon pikëpamjen e Leninit, i cili e ka përcaktuar shumë qartë këtë problem jo vetëm për kohët aktuale, por edhe për të ardhmen për çdo përpjekje nga ana e kapitalistëve në këtë drejtim në kushtet më të vështira për ta. Kjo konferencë, sipas të dhënave, e dënoi njëzëri eurokomunizmin për arsyet mendoj unë, që thashë më sipër, duke e konsideruar atë si rrezikun më të madh për demokracinë evropiane. Për fat të keq, eurokomunizmi nuk është rreziku më i madh i demokracisë evropiane, rreziku i saj është komunizmi i vërtetë, prandaj më pas ai thotë se për sa i përket komunizmit ne duhet ta luftojmë atë në çfarëdo formë që të shfaqet. Ky është mendimi i kësaj konference të 19 vendeve të Evropës Qendrore dhe të partive centriste të djathta dhe e kryetarit të Bashkimit Demokrat Evropian, Mok. Kështu quhej edhe socialisti francez që lëshoi qentë e tërbuar kundër punëtorëve të Parisit në grevë. Pra «bëmë baba të të ngjas», thotë një thënie e popullit shqiptar. Socialistët, të cilët populli i merr për komunistë, nuk janë përveçse vegla të kapitalit monopohst dhe të imperializmit, shërbëtorë besnikë të tij. Dhe së fundi, për fat të keq të Çu En Lait dhe të diplomacisë së tij «të zgjuar», çdo gjë vërteton se ai ka pasë menduar dhe mbështetur kapitalin monopolist, imperializmin, strukturën e superstrukturën e tij. ENVER HOXHA POGRADEC, E HENE 23 KORRIK 1979

 

 

TABLO SINOPTIKE E ENVER HOXHËS PËR VETËVRASJEN E MEHMET SHEHUT

 

Nga hetimet pas vetëvrasjes së Mehmet Shehut, më 18 dhjetor 1981 dhe nga dokumentet që ka në dorë Partia, rezulton se Mehmet Shehu ka qenë rekrutuar agjent i amerikanëve që kur ndiqte Shkollën e Fulcit në Tiranë. Me urdhër të tij, Mehmet Shehu shkoi për studime në shkollën ushtarake në Itali, po me urdhër të agjenturës amerikane ai u dërgua dhe në Spanjë. Pas thyerjes së Luftës Nacionalçlirimtare në Spanjë, Mehmet Shehu shkoi në një kamp refugjatësh në Francë, ku ndenji tre vjet, në një kohë kur shumë shokë të tij u arratisën. Në kamp ai u rekrutua dhe agjent i Inteligjent Servis-it anglez. Prej andej e tërhoqën një oficer i Gestapos gjermane dhe një i SIM-it italian kaloi në Itali ku u mbajt dy muaj, pastaj iu dorëzua në Durrës spiunit famëkeq Man Kukaleshit, i cili pas 20 ditësh e liroi dhe Mehmet Shehu shkoi në Mallakastër dhe u lidh me organizatën e Partisë sonë. Gjatë luftës Nacionalçlirimtare, Mehmet Shehu dhe gruaja e tij, Fiqret Sanxhaktari u rekrutuan si agjentë të jugosllavëve nga Dushan Mugosha (viti 1943), ai me pseudonimin agjenturor MISH (Mehmet Ismail Shehu) ajo me pseudonimin FISARI (Fiqret Sanxhaktari). Nga vetë dokumentet e shkruara nga Mehmet Shehu vërtetohet se ai ishte pjesëtar i komplotit të Beratit, bashkë me Koçi Xoxen e Nako Spiron… … Mehmet Shehu donte të harroheshin gabimet që kishte bërë dhe bënte duke shkelur vijën e Partisë e duke mos zbatuar urdhrat e Shtabit të Përgjithshëm, për të cilat ishte kritikuar disa herë, e tani kuptohet qartë se nuk i kishte bërë pa qëllim. Kështu ai përdori terrorin nëpër fshatrat ku kalonte Brigada e Parë, për të diskredituar Partinë e forcat partizane, ngriti në legjendë "inkursionin" e dy batalioneve të Brigadës së Parë për shpëtimin e Shtabit të Përgjithshëm nga rrethimi gjermano-ballist, të cilin jo vetëm s‘e shpëtoi ai, por Mehmet Shehu humbi me qëllim dy javë, në vend të dy ditëve, duke futur forcat e brigadës në disa shtigje të rrezikshme dhe duke shkaktuar kështu që shumë trima të kësaj brigade të binin heroikisht. Mehmet Shehu kundërshtoi urdhrin e Shtabit të Përgjithshëm për kalimin e Divizionit të Parë në veri të Shkumbinit, sepse ky urdhër ishte në kundërshtim me strategjinë e anglo-amerikanëve, që donin ta mbanin Shqipërinë e Veriut nën ndikimin e vet, me forcat e agjentëve të tyre, Abaz Kupit, Muharrem Bajraktarit e bajraktarëve të tjerë. Mehmet Shehu erdhi në Shqipëri e luftoi jo si komunist e partizan, por si mercenar dhe i dërguar nga anglo-amerikanët, për t‘u shërbyer planeve të tyre për të ardhmen në Shqipëri. Pas vetëvrasjes, në kasafortën e tij u gjet një program i shkruar me dorën e tij, që në kohën kur erdhi në Shqipëri, që s‘ishte gjë tjetër përveçse një program demokratiko-borgjez, ku nuk flitet fare për parti komuniste e socializëm, por për shumë parti, ashtu siç u munduan të bënin misionet anglo-amerikane dhe grupet reaksionare, që i mbështetën këto menjëherë pas çlirimit të vendit tonë. Menjëherë pas çlirimit, Mehmet Shehu, qoftë për të kënaqur ambiciet e tij karrieriste, qoftë me urdhër të Shërbimit Sekret Amerikan, u vu edhe në shërbim të shefit të Misionit Sovjetik në Shqipëri, agjentit të kundërzbulimit, Majorit Ivanov, duke i bërë raporte të fshehta me shkrim kundër udhëheqjes e vijës së Partisë sonë Komuniste, ku i kërkonte të ndërhyhej nga sovjetikët ose nga Tito, të cilin e cilëson figurë të madhe, që të ndryshohej gjendja në Shqipëri, se me Enver Hoxhën nuk ecet. * * * * Në Plenumin e 8-të, Nako Spiru u denoncua e u dënua nga jugosllavët e Koçi Xoxe si armik, kurse Mehmet Shehu u cilësua si "antijugosllav" dhe nga Shef i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë, u bë ministër i Komunikacioneve. * * * * Pas vdekjes së Stalinit, ekipi që erdhi në fuqi dënoi Berian, shefin e KGB-së sovjetike, për shumë shkelje të ligjshmërisë. Ne i kërkuam Mehmet Shehut të shikonte se mos ishin bërë gabime edhe në organet e Ministrisë sonë të Punëve ët Brendshme që drejtonte ai. Mehmet Shehu u tremb se mos ishin zbuluar lidhjet e tij me KGB-në sovjetike dhe e pësonte si Beria. Shkoi tek ambasadori sovjetik, Leviçkin, të cilin e siguroi për besnikërinë e tij ndaj ekipit të ri hrushovian që erdhi në fuqi dhe kërkoi mbështetjen sovjetike, sepse, sipas thënieve të tij, "Enver Hoxha e shihte me dyshim" dhe për këtë ishte shumë i tronditur. Leviçkini e këshilloi Mehmetin të vinte tek unë dhe të sqaronte pozitën e tij, duke e siguruar se edhe ai do ta mbronte. "Vetë Leviçkini erdhi tek unë, më parashtroi shqetësimet e Mehmet Shehut dhe më tregoi se e kishte këshilluar të vinte tek unë. Mehmet Shehu nuk erdhi për dy-tre javë. Në një takim me Leviçkinin, ky më pyeti nëse kisha biseduar me Mehmet Shehun. Iu përgjigja se ai nuk kishte ardhur fare dhe se nuk mendoja ta thërrisja vetë, sepse duhej të paraqitej ai, të bënte një autokritikë të thellë, pasi e konsiderova gabim vajtjen tek Leviçkini, pa biseduar më parë me mua si Sekretar i Përgjithshëm, kundrejt të cilit kishte ankime. Leviçini u shqetësua dhe e "urdhëroi" Mehmet Shehun të vinte tek unë. Ky dërgoi më parë Fiqret Shehun që të tatonte pulsin tim. Kjo erdhi të dinte se çfarë kishte Mehmeti që "ishte jashtëzakonisht i shqetësuar" (sikur ajo vetë nuk e dinte). Unë iu përgjigja se "ne nuk kishim gjë me të, le të pyeste të shoqin se mos kishte gjë ai me ne". Mehmeti u sigurua kështu se ne nuk kishim bërë ndonjë zbulim dhe nuk kishim ndonjë dyshim kundër tij. I shtyrë nga Leviçkini, ai erdhi tek unë, bëri autokritikë, bëri gjithashtu autokritikë edhe në Byronë Politike dhe në Plenumin e Komitetit Qendror, duke thënë se kishte bërë një gabim të rëndë që kishte shkuar tek ambasadori sovjetik për t‘u ankuar për Sekretarin e Përgjithshëm të Komitetit Qendror, pa biseduar me të dhe pa e shtruar çështjen në udhëheqjen e Partisë. Më vonë ngjau diçka që e trembi dhe e shqetësoi shumë Mehmet Shehun: Sokrat Bufi, kuadër partie që studionte atëherë në Moskë, i dërgoi një letër Komitetit Qendror ku thoshte se, "Mehmet Shehu është provokator". Mehmet Shehu u tërbua nga kjo dhe kërkoi me këmbëngulje në Sekretariat dhe në Byronë Politike të Komitetit Qendror, disa herë edhe tek unë, që Sokrat Bufi të arrestohej e të dënohej. Ne nuk e pranuam propozimin e tij, se ishte në kundërshtim me normat e Partisë, të dënohej vetëm për faktin se ai kishte bërë një kritikë ndaj një udhëheqësi Partie. Duke qenë se Sokrati u emërua nënkryetar i Komitetit Ekzekutiv të një rrethi, Mehmet Shehut iu ngjall më shumë krimbi i dyshimit se mos ne kishim zbuluar gjë për gjynahet e tij dhe vazhdoi të qëndronte si mbi prush, të jetonte e të punonte në ankth. * * * * Në kuadrin e veprimtarisë së ethshme të Hrushovit e të Titos pas Kongresit të 20-të, agjentët e tyre në Shqipëri, me Mehmet Shehun, Beqir Ballukun e Fiqret Shehun në krye, në lidhje të ngushtë me Ambasadën Jugosllave dhe Sovjetike në Tiranë, organizuan komplotin për devijimin e Konferencës së Partisë për Tiranën, me synimin e vjetër për të rrëzuar udhëheqjen e shëndoshë të Partisë, për të rehabilituar elementët antiparti dhe armiq të popullit, Koçi Xoxen me shokë, për të ndryshuar vijën e për të shkuar në Kongresin e Partisë, që kishim përpara, në binarët që na kishin shtruar Hrushovi me Titon, sipas Kongresit të 20-të të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik… Grupi komplotist i Konferencës së Tiranës u shpartallua. Disa u përjashtuan nga Partia, disa të tjerë iu dhanë gjyqit. Por kryesorët shpëtuan. Mehmet Shehu e Beqir Balluku fshehën këmbët, dënuan "komplotistët", kurse Fiqret Shehu që ishte Sekretare e Parë e Komitetit të Partisë për Tiranën, u "betua" se s‘kishte pasur asnjë sinjalizim, se ishte vepruar "prapa krahëve" të saj, se ajo ishte mbyllur në shtëpi për përgatitjen e raportit etj. Atëherë nuk dinim gjë as për Feçorr Shehun, i cili, siç del tani, ishte agjent i rekrutuar nga UDB-ja dhe ndërlidhës mes Ambasadës Jugosllave e Mehmet Shehut dhe Fiqret Shehut. Me Ambasadën Sovjetike lidhjet i mbante direkt Mehmet Shehu, duke shfrytëzuar me lehtësi marrëdhëniet e mira që kishim ne në atë kohë me Bashkimin Sovjetik. Në situatat që u krijuan pas dështimit të komplotit hrushoviano-titist në Konferencën e Tiranës dhe demaskimit të vendosur e të hapur që Partia jonë u bëri ngjarjeve të Polonisë, e sidomos atyre të Hungarisë, UDB-ja e Tito-Rankoviçit u dha urdhër agjentëve të saj, Liri Gega, Dali Ndreu e Panajot Plaku të arratiseshin në Jugosllavi, që të krijonin një opozitë jashtë e të na luftonin me gojën e tyre. Dy të parët nuk e kaluan dot kufirin dhe u arrestuan, kurse Panajot Plaku, me ndihmën e Mehmet Shehut e të bashkëpunëtorëve të tij në Ushtri e Sigurim (Beqir Balluku, Kadri Hazbiu), e kaloi kufirin, punoi ca kohë në një radio klandestine që transmetonte nga territori i Jugosllavisë, vrerin e vjetër të titistëve kundër Partisë e vendit tonë. * * * * Kur revizionistët sovjetikë e panë se dështuan në Hungari e gjetkë dhe se po u ikte gjendja nga duart në lëvizjen komuniste e në kampin socialist, u tërhoqën disi nga lufta subversive... Kurse Tito, nga ana e tij u hodh në sulm më shumë se kurrë dhe drejtpërdrejt personalisht, në fjalimin famëkeq në Pula, dënoi "kultin" e Enver Hoxhës dhe bëri thirrje për përmbysjen e udhëheqjes së Partisë sonë. Pikërisht në këto momente, Hrushovi dhe bashkëpunëtorët e tij në vendin tonë, në vend që të zhvillonin e forconin luftën kundër titizmit, u futën edhe më shumë në rrugën e bashkëpunimit me Titon, duke vërtetuar kështu falsitetin e "mbështetjes" që i bëri Partisë tonë. Bashkëpunimi i Hrushovit me revizionistët jugosllavë u duk qartë edhe në qëndrimin e tyre ndaj elementëve armiq: Dali Ndreu, Liri Gega dhe Panajot Plaku. Kur organet tona i kapën në flagrancë Dali Ndreun e Liri Gegën e i vunë në bankën e të akuzuarve, jugosllavët u hodhën përpjetë, por u hodh përpjetë edhe Hrushovi. Ky me urgjencë i dërgoi radiogram ambasadorit të tij në Tiranë, Krilovit, që të ndërhynte tek unë për të mos i dënuar armiqtë e tradhtarët. * * * * Në verën e vitit 1961 me një delegacion parlamentar u ndodh në Pekin, në një kohë që atje po zhvillohej edhe mbledhja e Federatës Sindikale Botërore, ku jashtë çdo rregulli e norme partie, dolën haptas kontradiktat mes kinezëve e sovjetikëve. Në kundërshtim me qëndrimin e udhëheqjes së Partisë tonë, që nuk donte të prononcohej para kohe për këto kontradikta, Liria shkoi në Ambasadën Sovjetike dhe raportoi gjithë ç‘i kishin thënë asaj kinezët. Si në Pekin, edhe gjatë rrugës, para se të arrinte në Moskë, i dërguam Lirisë dy letra, me të cilat i tërhiqnim vërejtjen për qëndrimin e saj në Pekin dhe i shpjegonim qëndrimin që duhet të mbante në Moskë. Por Liri Belishova, si agjente e sovjetikëve, jo vetëm nuk ndoqi këshillat e udhëheqjes së Partisë, por u takua me Kozllovin, bisedoi, e dëgjoi, bile u dorëzoi hrushovianëve edhe letrat tona, të cilat kur ia kërkuam, na tha se "i kishte djegur". Kur u kthye në Shqipëri, Liri Belishova zuri mënjanë Hysni Kapon dhe i tha: "Ta mënjanojmë shokun Enver nga këto ndeshje", por Hysniu e denoncoi Lirinë. Kjo kishte shkuar edhe tek Mehmet Shehu e i kishte thënë: "Mos fol për Hrushovin, se çdo gjë që thua, i vete atij në vesh". Këtë, Mehmet Shehu e tha shumë vonë, kur ishte shtruar në spital në Moskë për kura. Mehmet Shehu ne na tregoi se Kosigini ishte përpjekur ta bindte që Kina duhej dënuar dhe ky "i inatosur" iku dhe erdhi në Shqipëri. Tani na del që Mehmet Shehu me Fiqretin janë thirrur në një mbledhje tek Mikojani, ku ishin të pranishëm dhe Andropovi, më duket, dhe shefi i Sigurimit, Shelepini dhe kanë biseduar për katër orë me ‘të. Ndërkohë Mehmet Shehu e shikonte se udhëheqja e Partisë tonë nuk do të duronte në gjatë planet e Hrushovit kundër marksizëm-leninizmit dhe lëvizjes komuniste e punëtore ndërkombëtare... Mehmet Shehu në këtë kohë u vendos në udhëkryq: Kujt t‘ia prishte e kujt t‘ia ndreqte? Të vihej në kundërshtim me udhëheqjen e Partisë, nuk i leverdiste, se e pësonte si Liri Belishova dhe gjithë armiqtë e tjerë antiparti, prandaj s‘mund të ndiqte rrugën që i këshillonin padronët e tij sovjetikë. Në këtë kohë Mehmet Sheu u nis për në Nju Jork, në krye të delegacionit qeveritar për në OKB. Ai udhëtonte me Trans-Atlantikun anglez luksoz "Kuin Elisabet". Ne e dinim se me këtë anije udhëtonte edhe Titoja, por as që na shkonte mendja se Mehmet Shehu mund të takohej me Titon. Tani marrim vesh se me këtë anije udhëtonte edhe Herri Fulc i CIA-s amerikane, edhe Randolf Çërçilli, që ishte personalitet i Inteligjent Servis-it e që në vapor u paraqit si gazetar. Duke parë ekipin që shoqëronte Mehmet Shehun, ata që janë tani në burg, si pjesëtarë të grupit të tij (Llambi Ziçishti, Lambi Peçini, Gani Kodra e s‘di kush tjetër), Mehmet Shehu, si agjent i tyre, fare lehtë e me siguri, gjatë një jave udhëtimi bëri takime e bisedime të fshehta me Titon, Fullcin e R.Çërçillin, u parashtroi gjendjen dhe qëndrimet e Partisë sonë, acarimet që po lindnin me Bashkimin Sovjetik, dhe qëndrimin që mendonte të mbante udhëheqja e Partisë tonë në Moskë. Strategjitë e tri agjenturave të mëdha, jugosllave, amerikane dhe angleze, përputheshin dhe ata i sugjeruan super-agjentit të tyre që të "mbështeste" pa rezerva qëndrimet e udhëheqjes së Partisë, që do të sillnin përçarjen e prishjen me Bashkimin Sovjetik... * * * * Mehmet Shehu u kthye plot kurajë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe u bë më katolik se Papa, tregohej i papërmbajtur në "mbrojtjen" e vijës së Partisë sonë kundër planeve e qëndrimeve të Hrushovit e të udhëheqjes revizioniste sovjetike. Bile, ai organizonte "skena" që të ngrinte veten dhe të çimentonte besimin tonë ndaj tij. Kur ishim në Mbledhjen e 81 Partive në Moskë, në nëntor të vitit 1960, ai propozoi të largoheshim nga shtëpia ku na kishin vendosur sovjetikët, se "ata janë kapabël të na helmojnë". Kur shkuam në selinë e ambasadës sonë në Moskë, nëpërmjet mikrofonave të përgjimit që zbuluam dhe që kishin vendosur sovjetikët, ai u "transmetoi" këtyre një mesazh të flaktë, duke ngritur lart Partinë tonë dhe Sekretarin e saj të Parë, duke mos lënë pa përdorur sharjet më të rënda për turpin që po përgjonin miqtë e tyre të ngushtë, siç qenë Partia e Punës së Shqipërisë dhe udhëheqësit e saj. Mehmet Shehu kundërshtoi me këmbëngulje udhëtimin e kthimit tonë me vapor nga Deti i Zi dhe organizoi kthimin tonë me tren nëpërmjet Austrisë dhe Italisë. Me këto masa ishim edhe ne dakord, se ne nuk kishim më besim tek sovjetikët, por me zellin që tregonte ai, forconte besimin tonë ndaj tij, ruante edhe veten. Megjithatë, Mehmet Shehu nuk mund të mos ishte i shqetësuar se "tradhtinë" që po u bënte padronëve sovjetikë, si agjent i pabindur i tyre, mund ta paguante me kokë. Disa të hedhura e gjilpëra nuk munguan. Unë kam shkruar në librin "Hrushovianët" atë që më tha Kosigini, se "në udhëheqjen tuaj keni armiq". Por kur thirra Mehmet Shehun të ma përkthente më mirë, Kosigini e mbylli gojën e më tha se, "Nuk e kisha kuptuar mirë". * * * * Partia jonë, ndërkaq, ndiqte rrugën Marksiste-Leniniste dhe Mehmet Shehu e "miratonte" vijën e saj, bile e afishonte shumë rolin e tij në këto situata dhe në sy të amerikanëve e jugosllavëve hiqej, sigurisht, sikur ishte ky që e frymëzonte këtë rrugë. Amerikanë e jugosllavët, nga planet që kishin bërë, dhe nga lidhjet e fshehta që mbanin, e dinin këtë, prandaj agjenturat perëndimore ishin dakord që "djali" i tyre të lëshonte rrufe e bubullima kundër tyre, si: "Hedhim valle në gojën e ujkut", etj., etj. Ata pranonin çdo të sharë, mjafton që agjenti i tyre të ngjitej lart e më lart dhe të mund të kthente timonin e Partisë e shtetit tonë drejt Perëndimit. Sovjetikët e humbën durimin, e panë të humbur davanë e tyre. Ata në fillim vendosën ta paralajmëronin agjentin e tyre. Kështu, Hrushovi, në një fjalim publik tha: "Udhëheqja shqiptare është shitur për 30 aspra"... Komiteti Qendror i PK të BS i dërgoi një letër Partisë sonë, me të cilën e akuzonte Mehmet Shehun si agjent të imperializmit. Ne kjo letër na erdhi, pikërisht, në një kohë që ishim në thikë e në pikë me hrushovianët, kur Mehmet Shehu tregohej i flaktë kundër tyre dhe nuk na shkonte mendja të dyshonim kundër tij. E lexuam letrën në Byronë Politike, në prani edhe të Mehmetit dhe e hodhëm poshtë si një provokacion të ulët të Hrushovit me shokë për të na përçarë. Mehmet Shehu mori frymë, e hodhi lumin. Pas vetëvrasjes së Mehmet Shehut, u gjetën dokumente që vërtetojnë se Mehmet Shehu ishte agjent edhe i Inteligjent Servis-it. Në to jepet emri i tij dhe disa pseudonime të kodifikuara, si BAB-008, etj. Nga ato del që Mehmet Shehu kishte marrë edhe para për shërbimet që kishte bërë dhe qendra porosiste të mos e ngitnin, ç‘ka do të thoshte se ai ishte një agjent potencial, nga ata që lihen, sikurse thuhet në gjuhën e agjenturës, "në gjumë", për t‘u përdorur kur u duhen. Midis këtyre dokumenteve është dhe letra që i drejtohej majorit sovjetik, Ivanov, menjëherë pas çlirimit, në të cilën kishte shumë sharje për vijën e Partisë dhe urrejtje për kuadrin e shëndoshë që mbronte këtë vijë, sidomos kundër Sekretarin e Përgjithshëm, Enver Hoxhën, kundër Hysni Kapos e të tjerë. Kjo letër vërteton se Mehmet Shehu, veç lidhjeve agjenturore që kishte me jugosllavët, vendosi lidhje edhe me një fuqi më të madhe (Shërbimin e Fshehtë Sovjetik). Pas vetëvrasjes, në kasafortën e Mehmet Shehut u gjet edhe një shënim me dorën e tij, ku thotë se i kishte shkruar një letër Ivanovit. Mehmet Shehu, për ta afishuar veten, vazhdonte me zell "luftën" kundër revizionistëve sovjetikë, por i nisur nga të tjera qëllime e synime, krejt të kundërta, me qëllimet e larta të Partisë, e cila punonte për mbrojtjen e Marksizëm-Leninizmit dhe interesave të larta të popullit e të Atdheut tonë socialist. Erdhën ngjarjet e Çekosllovakisë, të gushtit të vitit 1968 dhe Partia vendosi të denoncojë Traktatin e Varshavës, ta shkëpusë vendin tonë edhe de jure nga ky traktat famëkeq, prej të cilit de facto ishim larguar që në fund të vitit 1960. Fjalimet e rastit i mbajti Mehmet Shehu, si Kryeministër dhe sigurisht, para padronëve të vet, këtë e shiste si një fitore të tij. Agjentura amerikane dhe ato të lidhura me të, në radhë të parë titistët, menduan se Shqipëria mbeti e izoluar dhe e pambrojtur, Kina ishte larg dhe ata gjykuan se kishte ardhur koha që vendi ynë ta kthente fytyrën nga Perëndimi. Mehmet Shehu, më 1972, shkoi në Paris për një operacion, i shoqëruar po nga ai ekip që e shoqëronte në OKB dhe me të shoqen, Fiqret Shehun. Atje mori kontakt me një personalitet të CIA-s amerikane, i cili i tha: "Ç‘po bën, u plake, duhet të veprosh!". Mehmet Shehu i raportoi atij për gjendjen dhe për komplotet që po përgatiteshin (Beqir Balluku e Abdyl Këllezi me shokë). CIA i rekomandoi të veprojë, por pa u kompromentuar vetë. I dha tre variante për eliminimin e Enver Hoxhës: 1) me aksident automobilistik; 2)-me atentat me pushkë nga larg; 3) me helmim me veprim të vonuar. Iu la në dorë Mehmet Shehut, të vinte në veprim atë variant që do të gjente më të mundshëm. Nëpërmjet Feçorr Shehut, të njëjtat udhëzime i erdhën Mehmet Shehut edhe nga UDB-ja jugosllave, e cila ishte plotësisht në ujdi me CIA-n. Në Paris, Mehmet Shehut iu dha një radio e sofistikuar për komunikim, marrja e dhënie, që ia instaloi në shtëpi dhe e vuri në përdorim djali i tij i madh, që ishte inxhinier elektronik. Në fakt, Mehmet Shehu e kishte kthyer e do ta kthente gjithë familjen në një çerdhe agjentësh, në një familje gjarpërinjsh. Siç thamë, Fiqret Shehu ishte rekrutuar që gjatë luftës nga Dushan Mugosha dhe mbante pseudonimin agjenturial "FISARI" pa bërë supozime të tjera se ç‘mund të kishte bërë ajo më parë, kur kishte shkuar për një kurs një apo dyvjeçar në Itali, gjatë okupacionit; se ç‘mund të kishin bërë me të Liri Gega (e Smithi, agjent i Inteligjent Servis-it e mik i Lirisë), kur ajo punonte me të në Korpusin e Parë. Me kohë, djalin e dytë Mehmet Shehu e kishte bërë bashkëpunëtor dhe kur shkonte jashtë, sidomos kur shkoi për studime në Suedi, e vuri në lidhje me CIA-n dhe e përdori si ndërlidhës. Kurse djalin e vogël dhe të shoqen e tij, i aktivizoi në drejtim të një ambasade të huaj në Tiranë. Mehmet Shehu u urdhërua pra nga CIA amerikane, të thurte plane konkrete për përmbysjen e gjendjes në Shqipëri në favor të Perëndimit, të hidhte në veprim e të nxiste në këtë drejtim agjentët e njohur ose të panjohur të tij, pavarësisht se të kujt ishin, jugosllave, grekë, anglezë, italianë e të tjerë, por duke mos u kompromentuar ai vetë. Filloi kështu zbatimi i planit të planifikuar komplotist, i organizuar nën rrogoz nga Mehmet Shehu. I-Veprimtaria armiqësore e Fadil Paçramit dhe e grupit të tij në fushën e kulturës, të arteve dhe të Radiotelevizionit për degjenerimin e vijës në këto fusha. Por Partia, siç dihet, e goditi shumë shpejt këtë grup dhe veprimtarinë e tij. Mehmet Shehu nxitoi e lau duart, bile bubullinte me zhurmë kundër njerëzve të artit dhe të rinisë për të realizuar qëllimin e tij antiparti, sikurse kishte bërë edhe gjatë luftës, të acaronte edhe marrëdhëniet e lidhjet e Partisë me këto shtresa. II- Më 1973 u vu në veprim grupi i Beqir Ballukut, që përgatiste puçin ushtarak me tezat e zeza, me "teorinë e rrëshqitjes", për lënien e bregdetit e qyteteve agresorëve imperialistë, padronëve të Mehmet Shehut. Beqir Balluku u demaskua plotësisht. Atë e braktisën edhe Petrit Dume me Hito Çakon, që ishin në komplot. Mehmet Shehu që ishte në krye të komplotit dhe luante fijet në prapaskenë (tani del se të gjitha materialet e zeza ishin miratuar nga ai), u mundua të shpëtonte Petrit Dumen dhe Hito Çakon. Këta patën shumë shpresa tek Mehmet Shehu se "nuk do u pritej koka", sikurse u tha në Plenumin e Komitetit Qendror të 25-26 korrikut 1974, dhe nuk e dhanë Mehmetin; por dhe ky nuk i shpëtoi dot nga rreziku, se mos dëmtonte veten. III- Mehmet Shehu, dhe këtu më drejtpërdrejt, ndërkohë vuri në lëvizje njerëzit e tij, Abdyl Këllezin, Koço Theodhosin e Kiço Ngjelën, për të sabotuar në fushën ekonomike, veçanërisht në naftë e në bujqësi, për të ç‘organizuar ekonominë e vendit, duke filluar organizimin e futjen e formave vetadministruese jugosllave në të. Mehmet Shehu dështoi në të tria këto tablo. Gjatë gjithë kësaj periudhe, Titoja, që po i ndiqte situatat me kujdes, mendoi se duke pasur në udhëheqje të partisë e të shtetit tonë agjentin e tij, pas rënies së Rankoviçit në Jugosllavie e pas demaskimit të barbarizmave që ai kishte bërë në Kosovë, si dhe pas situatave që u krijuan pas daljes tonë nga Traktati i Varshavës, mund të lëshonte ca brezin në Kosovë e në marrëdhëniet tona me të… Kur udhëheqësit e Kosovës i thoshin Titos se "shqiptarët po ndezin ndjenja nacionaliste dhe po flasin kundër jush", ai u qe përgjigjur: "Ç‘keni ju, mua më shajnë, le të shajnë...!". Titoja i thoshte këto se e dinte që në Shqipëri kishte Mehmet Shehun, i cili, pas tri dështimeve, po rigruponte komplotistët e tjerë, sidomos në Ministrinë e Punëve të Brendshme, me Feçorr Shehun e disa të tjerë. (Është fjala për Kadri Hazbiun, që ende nuk ishte goditur si bashkëpunëtori më i ngushtë i Mehmet Shehut). Sidoqoftë, Mehmet Shehut i duhej kohë për të thurur komplote të reja. * * * * Jugosllavëve, përveç shpifjeve që këto demonstrata (është fjala për demonstratat e mars-prillit 1981 në Kosovë) ishin të nxitura gjoja nga Shqipëria, iu desh të merrnin masa të menjëhershme "për të diskredituar" udhëheqjen "staliniane" shqiptare, për të turbulluar e për të përmbysur gjendjen e shëndoshë në Shqipëri, si dhe për të çorientuar forcat patriotiko-revolucionare në Kosovë. I kërkuan agjentit të tyre Mehmet Shehu të vepronte. UDB-ja jugosllave ishte në bashkëpunim me CIA-n dhe i dinte direktivat e saj për likuidimin e Enver Hoxhës. Prandaj kërkuan nga Mehmet Shehu të dërgonte me urgjencë në Paris të shoqen. Demonstratat ndodhën në mars, kurse ajo në prill 1981 shkoi në Paris. Iu paraqit atje një i dërguar nga ÇALAMANI (Pseudonimi i Dushan Mugoshës, i cili kishte vdekur, por "jetonte" misioni i tij agjenturor) dhe i dha helmin që duhej të përdornin imediatisht për Enver Hoxhën. Fiqret Shehu e Mehmet Shehu kishin rrahur së bashku mendimet se kur, ku dhe si do të vepronin me variantet që u kishte sugjeruar CIA dhe kishin gjetur si më të mundshmin, helmimin me veprim të zgjatur, që mund ta realizonin kur venim e vinim për vizita tek njeri-tjetri. Varianti që i dhanë jugosllavët Mehmet Shehut, që të vepronte menjëherë e shpejt, e gjeti atë të papërgatitur. Mehmet Shehu pati frikë. Nuk i pëlqeu kjo vënie e të dy këmbëve në një këpucë. Prandaj iu drejtua padronit më të madh, CIA-s amerikane. Fiqret Shehu filloi të vizitojë kryeqytetet e Europës: Vjenën, Stokholmin, Kopenhagën. Ajo u takua edhe në Stokholm, edhe në Danimarkë, me përfaqësues të CIA-s, ku parashtroi mendimin e Mehmet Shehut që të mos vepronin siç kërkonin jugosllavët, me nxitim, se nuk ishin përgatitur mirë; helmimin ose likuidimin fizik të Enverit ta linin për në mars 1982, gjatë pushimeve dimërore, kurse deri atëherë mund të ndërmerrnin ndonjë veprim që mund të sillte ndonjë përçarje në Parti dhe nxitje të elementit liberal. Përfaqësuesi i CIA-s u mor vesh me qendrën e tij dhe, në takimin e dytë, tani në Danimarkë, u dha miratimi për variantin e Mehmet Shehut. Në këtë kuadër Mehmet Shehu bëri fejesën e djalit me vajzën e një familje, në rrethin e të cilës kishte 6-7 kriminelë lufte të arratisur, ndër ta dhe agjentin e njohur të CIA-s Arshi Pipën. Një fejesë e tillë nuk mund të mos tërhiqte vëmendjen e opinionit, të bënte bujë, dhe po të pranohej nga Partia, do të vinte përçarja, liberalizimi dhe në të tjerë, në Parti, rini etj. Po të mos pranohej nga Partia, do të merreshin masa ndaj Mehmet Shehut, natyrisht, jo me burgosje, por me ulje në përgjegjësi, me mënjanim, ose edhe me përjashtim nga Partia. Kjo do të bënte bujë dhe jugosllavët mund ta përdornin, sikurse u duhej, për qëllimet e tyre propagandistike, për diskreditimin e udhëheqjes së Partisë së Punës të Shqipërisë, e sidomos, të Enver Hoxhës, i cili, siç kanë përsëritur vazhdimisht, ashtu si Stalini, "po eliminon" bashkëpunëtorët e vet. Por planet nuk u realizuan ashtu siç kishte menduar Mehmet Shehu. Ndërhyri Partia menjëherë, fejesa u prish, Mehmet Shehu u kritikua nga shokët për këtë gabim të madh politik, iu kërkua të bënte autokritikë të thellë për të gjetur burimet e një gabimi të tillë, dhe u la që kjo të bëhej pas Kongresit të 8-të të Partisë. Ai këtë s‘e priste. * * * * Mehmet Shehu kërkoi të bënte "autokritikë" në Kongres për fejesën e djalit (qëllimi i tij ishte të shkaktonte turbullirë në Kongres), por edhe kjo iu refuzua. Në Kongres ndenji kastile si "i vrarë e fajtor", gjë që ra në sy të delegatëve e të telespektatorëve, saqë filluan të pyesnin njëri-tjetrin. * * * * Jugosllavët panë se asgjë nuk ngjau, as para Kongresit, as më vonë. Mehmet Shehu e mbajti raportin në Kongres, ai u zgjodh edhe në Byronë Politike, asnjë masë nuk u mor kundër tij, siç shpresonin jugosllavët, për ta ulur ose për ta hequr nga funksionet që kishte në shtet. Pas mbarimit të Kongresit, ndoshta Mehmet Shehu njoftoi jugosllavët se, edhe pas dorëzimit të autokritikës, ai trajtohej njëlloj, se nga sa kishte kuptuar në bisedat tona me të, masa e dënimit do të ishte me karakter të brendshëm partie. Kjo nuk u leverdiste titistëve, serbomëdhenjve dhe UDB-së jugosllave, që prisnin e kërkonin të ngjante me çdo kusht rrëmuja në Shqipëri. Prandaj, Ambasada Jugosllave në Tiranë, në prag të mbledhjes së Byrosë Politike, ku do të diskutohej për gabimin e rëndë politik të Mehmet Shehut, sipas urdhrave që kishte marr nga Beogradi, ngarkoi agjentin e vet dhe ndërlidhësin Feçorr Shehu të shkonte tek Mehmet Shehu e t‘i transmetonte ultimatumin e UDB-së, që Enver Hoxha të vritej me çdo kusht, edhe në mbledhje, qoftë duke u vrarë edhe ai vetë. Kaq ngushtë kishte rënë UDB-ja, klika titiste serbomadhe, me gjendjen në Kosovë, kaq zi u dukej perspektiva, saqë vendosën të djegin kartën e madhe, super-agjentin e tyre, veç të ndodhte diçka spektakolare, që "të bënte t‘i tronditeshin themelet" Shqipërisë Socialiste dhe Partisë së Punës së Shqipërisë. Më 16 dhjetor 1981, në orën 10.00 të natës, Feçorr Shehu i shkon Mehmet Shehut në shtëpi dhe i transmeton urdhrin e qendrës së tyre agjenturore. Më 17 dhjetor, filluan diskutimet në mbledhjen e Byrosë Politike. Të gjithë shokët, të vjetër e të rinj, diskutuan dhe e dënuan me vendosmëri aktin e fejesës së djalit të Mehmet Shehut me një vajzë, në familjen e së cilës kishte 6-7 kriminelë. * * * * Kritika e anëtarëve të Byrosë Politike ishte e fortë, e hapët, bolshevike, por si dënim, u kërkua vetëm "vërejtje me shënim në Kartën e Regjistrimit". Në këtë frymë e kisha përgatitur edhe unë diskutimin tim... Por për shkak se qe bërë shumë vonë, diskutimi im nuk u mbajt atë ditë. U la kështu që mbledhja të vazhdonte të nesërmen, veçse iu tha Mehmetit të reflektonte thellë gjithë natën se "kjo alibia e tij (e fejesës), bie". Ajo që thashë e alarmoi Mehmetin, ai kujtoi se mos ishte zbuluar krimi që përgatiste. "Trimi" Mehmet Shehu u mendua për tërë natën si të shpëtonte nga kjo darë dhe mendoi e zbatoi një plan të vetin. Ai, siç duket, gjykoi kështu: "I vdekur se i vdekur jam, më mirë të shpëtoj ç‘mund të shpëtoj" dhe vendosi të bëj si shoku i tij, Nako Spiru, të vriste veten, duke menduar se Partia këtë farë "burrë shteti", "udhëheqës legjendar", "partizan i luftës së Spanjës", do ta varroste me nderime, do ta ç‘njolloste duke thënë se "i shkrepi arma në duar" (sikurse na e sugjeronte në letrën që la) dhe kështu, të paktën, nuk humbiste e kaluara e tij dhe nuk i pësonte gjë familja. Tok me të shoqen, hodhën helmin në VC dhe ngarkuan djalin e madh të zbërthente e të zhdukte pjesët kompromentuese të radios që kishte instaluar. (Disa nga këto i kishte ruajtur në shtëpinë e tij, pasi nuk u arrestua). Sipas të dhënave që ka pohuar armikja Fiqret Shehu për ekzistencën e radios, u thirr djali i madh nga organet e hetuesisë dhe ky e pohoi këtë, por, kur u la të shkonte në shtëpi për të dorëzuar pjesët e radios që kishte ruajtur, vrau veten që të mos jepte gjithë ato që dinte e kishte bërë (kurse këto i kishte dhënë mamaja e tij kriminele). Fiqret Shehu si agjente që ishte (ajo që qante e trembej për hiçgjë), me gjakftohtësi e cinizëm pranoi vetëvrasjen e të shoqit, mjaft që të shpëtonte vetë me djemtë dhe e kaluara e tyre "historike". Por i kishin bërë hesapet pa hanxhinë. Sapo më njoftuan për aktin e fundit të Mehmet Shehut, në moment propozova që të dënohej vetëvrasja e tij, se ai kishte vepruar si armik dhe Byroja Politike u shpreh njëzëri kundër këtij armiku… * * * * UDB-ja dhe CIA mbetën me gisht në gojë. KGB-ja fërkoi duart. Agjencitë e huaja e relatuan faktin ashtu sikurse e thamë ne, që Mehmet Shehu, "në një krizë nervore vrau veten"... * * * * Bashkë me Mehmet Shehun agjenturat e imperialistëve, të social-imperialistëve dhe agjenturat e tjera, siç është edhe UDB-ja jugosllave morën një grusht, që do ta ndjejnë për shumë kohë. Enver Hoxha (FUND) Nga arkivat e ish-Komitetit Qendror të Partisë së Punës të Shqipërisë, (Dosjet 2, 20, 23/1, të Fondit Nr

 

 

PKSh kundër ndërhyrjes dhe qëndrimeve shoviniste të udhëheqjes jugosllave

 

Mariglen Gjoka

2011

 

 

Ndërmjet popullit shqiptar dhe popujve të Jugosllavisë, që zhvillonin një luftë heroike kundër armikut të përbashkët,pushtuesve fashistë, u krijuan marredhënie të reja vëllazërore. Midis PKSh dhe PK të Jugosllavisë u vendosën lidhje të ngushta. Për komunistët shqiptarë kjo nuk ka qenë një punë e lehtë. Historia kishte lënë një bagazh të hidhur në marrëdhëniet midis dy vendeve. Kralët ,e Serbisë e të Jugosllavisë me forcën e armëve, me dashamirësinë e padronëve imperialistë dhe me presione e mashtrime kishin aneksuar toka shqiptare ku kishin zbatuar një politikë shfarosëse shkombëtarizimi. PKSh, e bindur se populli shqiptar do ta kuptonte, vendosi lidhje të ngushta me PK të Jugosllavisë jo vetëm për të zhdukur çdo pengesë në mobilizimin popujve të të dy vendeve në luftën për çlirim, por edhe sepse me këtë. bëhej ,hapi i parë i madh e i vërtetë drejt zgjidhjes edhe të padrejtësive historike dhe të hedhjes poshtë të bagazhit të armiqësive të krijuara në të kaluarënt. Populli shqiptar, të cilit, siç thotë shoku Enver Hoxha "kurrë s'i janë errur sytë nga parimet e sëmura të shovinizmit" e mbështeti PKSh, e cila ishte për forcimin e lidhjeve midis dy partive dhe popujve të të dy vendeve mbi baza marksiste-leniniste, duke menduar e besuar se kështu do të vepronin edhe komunistët jugosllavë. komunistë, — thotë shoku Enver Hoxha, — mendonim e besonim se Partia Komuniste e Jugosllavisë do të shkëpuste e të dërrmonte përfundimisht edhe gjithë bagazhin e Jugosllavisë së vjetër, pra, edhe shovinizmin e saj, edhe antishqiptarizmin e saj të lashtë, të egër e të paskrupull". Mirëpo udhëheqja jugosllave u mundua t'i përdorte lidhjet e ngushta midis dy partive dhe midis popullit shqiptar e popujve jugosllavë për të vënë në jetë synimet e veta shoviniste: t'i diktonte PKSh vullnetin e vet, të likuidonte udhëheqjen marksiste-leniniste të saj e ta kthente Shqipërinë në një provincë jugosllave. Për t'ia arritur këtij qëllimi udhëheqësit jugosllavë përpiqeshin të krijonin opinionin se Lufta Nacionalçlirimtare në Shqipëri dhe të gjitha fitoret e arritura në këtë luftë, madje vetë krijimi i PKSh ishin "merite". e PKJ! Njëkohësisht ndërhynin drejtpërdrejt në punët e brendshme të Partisë e të popullit kryengritës shqiptar. Këto ndërhyrje filluan nga pranvera e vera e vitit 1943,kur Vukmanoviç Tempo, një ndër udhëheqësit kryesorë jugosllavë, erdhi në Shqipëri me detyrën e posaçme të krijonte kushte për të shtënë në dorë udhëheqjen e PKSh e të luftës së popullit shqiptar. Me këtë qëllim ky ambasador shetites i Titos siç e ka quajtur atë shoku Enver Hoxha,sajoi padinë kundër PKSh për oportunizëm ndaj Ballit Kombëtar, padi që u hodh poshte nga Komiteti Qendror si krejt e pathemeltë. Dështoi ai edhe në përpjekjet për të krijuar një të ashtuquajtur «shtab ballkanik», që kishte sisynim të vinte ushtritë nacionalçlirimtare të Shqipërisë,të Greciisë e të Bullgarisë nën varësinë e Jugosllavisë. Konceptet dhe qëndrimet e udhëheqjes jugosllave u shfaqën në mënyrë të veçantë lidhur me çështjen e Kosovës të viseve të tjera shqiptare në Jugosllavi. PKSh mbante një qëndrim konsekuent marksist-leninist për këtë çështje, nuk i lejonte vetes asnjë shfaqje shoviniste, ndihmonte me të gjitha forcat zhvillimin e luftës antifashiste të shqiptarëve në Jugosllavi. Me kërkesën e KQ të PKJ dërgoi një numër kuadrosh të saj, kryesisht kosovarë ,e dibranë, për të organizuar Partinë e luftën çlirimtare në Kosovë, në Dibër të Madhe, Kërçovë, Tetovë Gostivar. Zgjidhjen e problemit të Kosovës PKSh e shikonte në fitoren e revolucionit popullor në Shqipëri e në Jugosllavi. PKSh kishte shpallur botërisht se e vetmja rrugë e drejtë ishte ngritja e popullsisë shqiptare në Kosovë e vise të tjera në Jugosllavi në Luftën Nacionalçlirimtare kundër pushtuesve fashistë, përkrah gjithë popullit shqiptar dhe popujve jugosllavë duke i njohur asaj të drejtën për vetëvendosje gjer në shkëputje. Në rast të kundërt, ajo do të luftonte kundër asaj Jugosllavie që do ta shtypte e do ta robëronte. PKSh nuk e quajti kurrë «bashkimin» e Kosovës me Shqipërinë, që benë nazifashistët, çlirim nga zgjedha serbe,por rënie nga një zgjedhë e vjetër në një zgjedhë të re.Këtë qëndrim të PKSh e kuptoi thellë populli shqiptar që luftonte nën udhëheqjen e saj por për kosovarët «problemi,— paraqitej më i vështirë». Nga kuptimi i drejtë i kësaj çështjeje dhe nga siguria që do t'i jepej për t'u çliruar nga zgjedha serbo-jugosllave varej mobilizimi i shqiptarëve në Jugosllavi në luftë kundër pushtuesve fashistë. Dy rrugë paraqiteshin për këtë gjë, shpjegon shoku Enver Hoxha. E para, populli i Kosovës të ngrihej në lufte nën udhëheqjen e PKSh dhe, e dyta, të ngrihej në luftë nën udhëheqjen e PKJ. Qëllimi i të dyja rrugëve ishte një: të hidhej poshtë zgjedha e pushtuesve nazifashistë,po ashtu edhe zgjedha e vjetër, të zgjidhej problemi kombëtar shqiptar dhe, paskëtaj, edhe problemet e tjera. PKSh pranoi rrugën e dytë, që ishte kërkesa e udhëheqjes jugosllave, ndonëse kishte bindjen se rruga e parë paraqiste avantazhe shumë të mëdha për mobilizimin e shqiptarëve në Jugosliavi në Luftën Antifashiste. Ajo u nis nga interesat e përgjithshme të luftës së përbashkët kundër fashizmit, nga interesat e komunizmit, duke besuar gjithnjë se PKJ ishte një parti marksiste-leniniste, internacionaliste. «Por edhe se e pranuam këtë lëshim ndaj PKJ për periudhën e luftës, — thotë shoku Enver Hoxha,— ne kurrsesi nuk lejuam që të shkeleshin sadopak parimet leniniste-staliniane mbi çështjen nacionale, në mënyrë të veçantë parimi bazë i të drejtës për vetëvendosje gjer nëshkëputje». Ndërkohë, PKSh vinte re se udhëheqja e PKJ nuk u qëndronte besnike këtyre parimeve, megjithëse ishte shprehur në shumë raste për zbatimin e tyre. Asnjëherë ajo nuk kishte shfaqur hapur, qartë e prerë qëndrimin e vet për të ardhmen e Kosovës e të viseve të tjera shqiptare. Kjo s'kishte si të mos e çorodiste popullsinë shqiptare në Jugosllavi e të mos pengonte mobilizimin e përgjithshëm të saj në luftën kundër fashizmit pasi ajo shikonte se qëndrimet e PKJ nuk ndryshonin nga ato të sundimtarëve të vjetër serbo-jugosllavë. Shfaqje të theksuara shoviniste dukeshin ndër udhëheqës politikë e ushtarakë jugosllavë në Kosovë e gjetkë,të cilët jo vetëm nuk përfillnin vullnetin e popullsisë shqiptare për të hequr qafe çdo zgjedhë, por edhe kryenin veprime diskriminuese e shfarosëse ndaj saj, sikundër edhe çetnikët e Mihajlloviçit. S'ishin vetëm udhëheqës jugosllavë shkëputur që mendonin e vepronin si shovinistë. Vetë Titoja mbante qëndrim të tillë ndaj Kosovës. Kjo u duk qartë në letrat që i dërgonte ai, në tetor e dhjetor 1943, Komitetit Qendror të PKSh. Nga krejt përmbajtja e këtyre letrave dilte se Kosova dhe viset e tjera shqiptare duhej të mbeteshin brenda kufijve të shtetit të ardhshëm jugosllav, kurse parimi i së drejtës së vetëvendosjes nuk do të zbatohej kurrë. Në vitin 1944 u shtuan edhe më shumë ndërhyrjet e presioni i udhëheqjes jugosllave mbi PKSh, gjithnjë me të njëjtin synim, që Shqipëria e re ta lidhte fatin e saj me Jugosllavinë e vetëm me të. Për këtë duhej thyer pengesa kryesore, që ishin vija marksiste-leniniste e PKSh dhe Sekretari i Përgjithshëm i saj me anëtarë të tjerë të KQ, që mbronin e zbatonin këtë vijë dhe s'pranonin asnjë ndërhyrje të jashtme në punëte brendshme të Partisë e të vendit. Për këtë qëllim u dërgua, në gusht 1944, Velimir Stojniçi me cilësinë e shefit të misionit ushtarak pranë Shtabit të Përgjithshëm të UNÇSh. Në zbatim të qëllimit të ngarkuar ai filloi menjëherë sulmlin, duke e cilësuar vijën e përgjithshme të PKSh si krejt të gabuar e duke kërkuar të bëheshin menjëherë ndryshime rrënjësore në vijë e në udhëheqje. Këto shpifje e këto kërkesa u kundërshtuan nga shoku Enver Hoxha, por misionari jugosllav gjeti mbështetje te anëtarët e Byrosë Politike, Koçi Xoxe, i rekrutuar si agjent i udhëheqjes jugosllave nga Tempoja që në verë të vitit 1943, dhe Nako Spiru, i vënë në shërbim të jugosllavëve me ardhjen e Stojniçit. Kjo mbështetje u zgjerua sidomos pas kooptimit, jashtë rregullave organizative, si anëtarë të Byrosë Politike, të Sejfulla Malëshovës e të Pandi Kristos, që u vunë gjithashtu në shërbim të jugosllavëve. Me këto vegla të udhëheqjes jugosllave, V.Stojniçi përgatiti prapa krahëve të Komitetit Qendror e të Sekretarit të Përgjithshëm të Partisë komplotin, që shpërtheu në Plenumin e 2-të të KQ, që u mbajt në Berat, më 23-27 nëntor1944. Plenumi u thirr për të analizuar punën e kryer nga PKSh deri atëherë e për të caktuar detyrat e reja që i dilnin asaj me çlirimin e afërt të vendit. Mirëpo këto qëllime nuk u arritën për shkak të veprimtarisë minuese të V.Stojniçit e të komplotistëve në radhët e KQ të përgatitur e të drejtuar prej tij. Komplotistët në mbledhjen e Plenumit goditën rëndë vijën e drejtë marksiste-leniniste të Partisë dhe Sekretarin e Përgjithshëm të saj. I dërguari i Titos parashtroi në Plenum «vijën e re» që PKJ i «rekomandonte» PK të Shqipërisë dhe rrugën që do të ndiqte Shqipëria ere, e cila sipas tij «s'kishte tjetër rrugë, veç të lidhej me Jugosllavinë në një konfederatë, madje edhe më tutje»! Sido që komplotistët nuk ia arritën dot qëllimit kryesortë rrëzonin Sekretarin e Përgjithshëm, shokun Enver Hoxha,sepse shumica e anëtarëve të Plenumit, që s'dinin gjë për komplotin, e hodhën poshtë kërkesën e tyre, Plenumi i Beratit goditi rëndë unitetin në udhëheqjen e Partisë, çeli rrugën për të futur në Parti forma organizative e metoda antileniniste të udhëheqjes jugosllave dhe krijoi një truall të përshtatshëm për një ndërhyrje në shkallë të gjerë titistëve në punët e brendshme të Partisë e të popullit shqiptar. Komploti i Beratit përbënte orvatjen më të rrezikshme gjatë Luftës Nacionalçlirimtare nga ana e udhëheqjes jugosllave për të larguar PKSh nga rruga e saj revolucionare marksiste-leniniste, për të asgjësuar pavarësinë kombëtare të vendit dhe revolucionin popullor. Por Partia me udhëheqësin e saj shokun Enver Hoxha nuk lejuan në asnjë meyrë të rrezikoheshin fitoret e mëdha të popullit shqiptar të arritura nën udhëheqjen e saj. «Ky do të ishte një turp e faj i rëndë, — shkruan shoku Enver Hoxha. — Ky do të qe krimi më i pafalshëm i kryer në kurrizin e këtij populli. Nuk duhej lejuar kurrsesi të ndodhte kjo. «Dhe me vete, — vazhdon ai, — u betova se do të bëja gjithçka që e vërteta të vihej në vend, që Shqipëria të vazhdonte të ecte në rrugën që i kishte premtuar PKSh që nënëntor 1941-t". Çlirimi i plotë i Shqiperisë Çlirimi i kryeqytetit siguroi mundësinë e çlrimit të plotë të vendit dhe shkatërroi të gjitha planet e armiqve. Menjëherë pas çlirimit të Tiranës, Komandanti i Përgjithshëm i Ushtrisë Nacionalçlirimtare u lëshoi një urdhër dite forcave të armatosura, në të cilin theksohej se detyra s'ishte mbaruar, se duhej çliruar gjithë Shqipëria dhe hitlerianët duheshin ndjekur edhe jashtë kufijve të atdheut për të ndihmuar në çlirimin e popujve të Jugosllavisë. «Të gjitha repartet e Ushtrisë sonë që veprojnë në Shqiperinë e Veriut, — thuhej në këtë urdhër, — t'u japin grushtin e fundit të vdekjes gjakatarëve dhe katilëve të vendit tonë dhe të njerëzimit». Në bazë të këtij urdhri, repartet e Ushtrisë Nacionalcirimtare Shqiptare në Veri vazhduan përleshjen me armiqtë në tërheqje. Më 20 nëntor Brigada VII sulmoi armiqtë dhe çliroi Lezhën. Brigada XVIII, pas një vargu veprimesh luftarake kundër hitlerianëve në tërheqje, gjatë rrugës Prizren-Kukës-Pukë dhe në rrethet e Prizrenit, më5 nëntor kishte filluar goditjen kundër pushtuesve gjermanë në Kukës. Së bashku me Brigadën V të UNÇSh, ajo mori pjesë në çlirimin e Prizrenit më 16 nëntor, kurse më 17 nëntor, ajo goditi dhe shpartalloi kolonën e ushtarëve armiqqë drejtoheshin nga Prizreni në Kukës dhe më 18 nëntore çliroi përgjithmonë qytetin. Pas dy ditësh, më 20 nëntor,Brigada XXII çliroi Pukën. Në luftimin më të ashpër që u zhvillua mbi rrugën Kukës-Shkodër afër Rrapës, u vra edhe Met Hasa, partizan pionier i Brigadës XXII. Për çlirimin e qytetit të fundit të Shqipërisë, Shkodrës,ngarkuan Brigadat VI, VII, XXII, XXIII dhe Grupi Partizan i Shkodrës, i cili më 29 nëntor mori emrin Brigada XXVII. Luftime të ashpra u zhvilluan në Postribë, në kodrat e Drishtit dhe në të majtë të lumit Kir. Kundërsulmet që ndermorën trupat gjermane më 28 nëntor, u thyen me humbje të mëdha. Më 29 nëntor në Shkodrën e lirë hynë luftëtarët e Ushtrisë Nacionalçlirimtare, të pritur në mënyrë madhështore nga popullsia e qytetit. Me çlirimin e Shkodrës u krye çlirimi i plotë i Shqipërisë. Dita e 29 nëntorit 1944, dita e Çlirimit, është dita e fitores më të madhe, që ka arritur populli shqiptar në të gjithë historinë e vet. -«Më 29 nëntor 1944, —ka thënë shoku Enver Hoxha, — flamuri i punëtorëve, i fshatarëve dhe igjithë patriotëve të vendit tonë, i mbajtur lart nga dora e çeliktë e Partisë Komuniste të Shqipërisë, e cila, në përmjet kaq luftërash të përgjakshme, ngriti popullin e saj në fitoren tij të madhe dhe të plotë, valoi për herë të parë në të gjithë Shqipërinë e çliruar përgjithmonë nga okupatorët,nga zgjedha e bejlerëve dhe e borgjezisë». LUFTA E NJËSIVE TE USIITRISE NACIONALÇLIRIMTARE PER TEJ KUFIJVE SHTETERORE Clirimi I Kosoves Duke ndjekur me besnikëri politikën revolucionare internacionaliste të Partisë, të aleancës së ngushtë luftarake me pnpujt e Jugosllavisë, te ndihmes vëllazërore ndaj luftës çlirimtare në Kosovë e në viset e tjera shqiptare në Jugosllavi, Ushtria Nacionalçlirimtare Shqiptare në shumë raste luftoi kundër pushtuesve italianë e giermanë përtej kufijve shtetërorë. Batalioni i Dibrës zhvilloi një varg luftimesh në qytetin e Dibrës e në Maqedoni.Batalioni«Perlat Rexhepi» i Shkodrës në vjeshtën e vitit 1943 e në dimrin 1943-1944 shkoi në ndihmë të reparteve partizane në Plavë e Guci dhe në Rrafshe te Dukagjinit (Kosovë). Në verë të vitit 1944 forcat e Divizionit I të UNÇSh luftuan së bashku me repartet partizane maqedonase e kosovare në qytetin e Dibrës, të cilin e çliroi përfundimisht Divizioni I i UNÇSh më 2 shtator 1944. Forca të Brigadës XVIII të UNÇSh morën pjesë në çlirimin e qytetit të Kërçovës. Në luftimet për çlirimin e këtij qyteti, më 23 shtator, ra dëshmore midis të tjerëve Hibe Palikuqi, zëvendëskomisare kompanie në atë Brigadë. Në shtator, Komanda e Përgjithshme e UNÇSh, në bazë të kërkesës së Komandës së Përgjithshme jugosllave, i dha urdhër Brigadës III dhe V të kalonin në Kosovë për te çliruar këto krahina. Për drejtimin e veprimeve te këtyre brigadave u formua një shtab i përbashkët operativ. Brigadat shqiptare që kaluan përtej kufijve shtetërorë më 5 tetor, e filluan përleshjen me fashistët gjermanë në krahinën e Dukagjinit, në jugperëndim të Prizrenit. Pasi çliruan zonën midis Drinit dhe Ribnikut, më 16 tetor sulmuan gjermanet në qytetin e Gjakovës. Megjithëse në zona të pa njohura dhe përballë një kundërshtari më të madh në emër e në mjete, me luftime të ashpra, të cilat në më të shumtën e rasteve arrinin në përleshje trup me trup, luftëtarët e UNÇSh në bashkëpunim me reparte partizane kosovare çliruan më 24 tetor Junikun, më 5 nëntor Deçanin,më 7 nëntor Gjakovën, më 16 nëntor Prizrenin dhe më 17 nëntor Pejën, duke i dëbuar gjermanët nga Rrafshi i Dukagjinit dhe duke u futur në thellësi të Kosovës. Në luftimet për çlirimin e Junikut ra dëshmore (më 20 tetor) edhe Ylbere Bilibashi, partizania 16-vjeçare e Brigadës III. Luftëtarët e UNÇSh u pritën nga popullsia e atjeshme krahëhapur. Populli i Kosovës u dha përkrahje të gjithanshme brigadave shqiptare dhe bashkë me to u ngrit në luftë kundër pushtuesve hitlerianë dhe tradhtarëve vendës. Brenda një muaji efektivi i brigadave të UNÇSh u trefishua me vullnetarë kosovarë. Njëkohësisht, u krijuan edhe dy brigada të reja partizane me luftëtarë të kësaj krahine. Çlirimi i Kosovës nga forcat shqiptare pati një rëndësi të madhe. Aty ishte krijuar një gjendje e rëndë, e cila e kishte burimin në politikën shtypëse të qeverive borgjezetë Jugosllavisë dhe në vetë qëndrimin shovinist të mbajtur ndaj popullsisë shqiptare nga udhëheqja e PKJ dhe nga drejtues të njësive të Ushtrisë Nacionalçlirimtare Jugosllave. Luftimet e Divizionit V dhe VI të Ushtrisë Nacionalçlirimtare në JugosIlavi Tregues i politikës revolucionare internacionaliste që ndiqte PKSh është në mënyrë të veçantë lufta e Divizionit V dhe Divizionit VI të UNÇSh në Jugosllavi. Pa u çliruar ende mbarë Shqipëria, Komandanti i Përgjithshëm i UNÇSh i dha urdhër Divizionit VI «të marshojë, porsa të jetë çliruar Shkodra, në drejtim Podgoricë-Danilovgrad dhe në bashkëpunim me forcat jugosIlave të godasë armikun», si edhe Divizionit V «të marshojë në drejtim Mitrovicë duke goditur armikun dhe të marrë kontakt me forcat jugosllave dhe me Ushtrinë e Kuqe». Divizioni V u formua me Brigadën III, me Brigadën V(që ndodheshin në Kosovë) dhe me Brigadën XXV. Brigadat e këtij Divizioni, në kushtet e vështira të dimrit të egër,pas luftimesh të ashpra në bashkëpunim me repartet jugosllave, çliruan Priepoljen e Priborin dhe e ndoqën armikun këmba-këmbës deri në Bosnje e Hercegovinë, ku u takuan me forcat e Divizionit VI. Divizioni VI, i përbërë nga Brigadat VI, VII, VIII dhe XXII, fill pas Çlirimit të Shkodrës kapërceu kufirin për t'i ardhur në ndihmë popullit malazes. Brigadat e këtij divizioni së bashku me repartet e Ushtrisë Nacionalçlirimtare Jugosllave, pas luftimesh të përgjakshme, çliruan Podgoricën dhe qendra të tjera me rëndësi si Tuzin, Bioçën, Bjellopoljen, Ljeva-Rjekan etj. Në luftimet për çlirimin e Malit të Zi ra dëshmor Thodhori Mastora, komandant batalioni në Brigadën VIII. Mësymja e brigadave shqiptare vazhdoi në kushte shumë të vështira, gjersa më 14 shkurt 1945, pa asnjë lufte frontale dhe në përleshje trup me trup, u çlirua Vishegradi. Lufta për çlirimin e Vishegradit është një nga betejat më të dëgjuara të divizioneve të UNÇSh në tokat e Jugosllavisë. Ajo u kushtoi gjermanëve shumë të vrarë e të plagosur. Gjatë kohës kur divizionet shqiptare luftonin në San-xhak, Bosnjë e Hercegovinë, udhëheqja e PKJ vazhdonte politikën shoviniste e diskriminuese kundër popullsisë shqiptare në Kosovë, Maqedoni e Mal të Zi. Menjëherë pas kalimit të divizioneve shqiptare në Sanxhak dhe në Bosnjë e Hercegovinë për të ndjekur trupat gjermane dhe çetnikët (bandat profashiste jugosllave), OZNA (shërbimi i fshehtë jugosllav) rne urdhër të Titos organizoi fushata të gjera masakrash kundër popullsisë shqiptare, duke e cilësuar çdo shqiptar si bashkëpunëtor të pushtuesve fashistë. Në një raport të komandës së Korparmatës III të UNÇSh në mars1945 thuhet: «Në Kosovë janë vrarë njerëz nga Ushtria Nacionalçlirimtare Jugosllave. Në Ushtrinë Nacionalçlirimtare Jugosllave duket se ka mjaft elementë shovinistë-provakatorë. Një pjesë e madhe e popullit të këtyre anëve është në mal. Populli i Kosmetit (Kosovës dhe Rrafshit të Dukagjinit-Red.) nuk ka aspak besim në Ushtrinë Nacionalçlirimtare Jugosllave. Heqja e flamurit shqiptar në qytetet Kosovës e Metohisë, vrasja e delegacionit shqiptar që është dërguar nga Shtabi operativ për marrëveshje..., vrasja 20 vetave nga Malësia e Gjakovës pa asnjë arsye, vrasja në masë në Drenicë, humbja e njerëzve natën pa i marrë vesh askush, janë shkaqet që revoltojnë për së tepërmi popullin e Kosmetit kundër Ushtrisë Nacionalçlirimtare Jugosllave. Situata e Kosovës infekton edhe situatën tonë». Me anën e vrasjes së paligjshme, burgosjeve dhe torturave kundër popullsisë shqiptare vendëse, titistët provokuan revolta të armatosura, të cilat u dhanë kështu shkas atyre për të ndërmarrë operacione ndëshkimore ushtarake në Drenicë, Vuçitern, Podujevë, Ferizaj, Gjilan, Tetovë,Gostivar, Kërçovë etj. Rezultati i këtyre operacioneve ishte vrasja e dhjetëra mijë shqiptarëve, djegia dhe plaçkitja e katundeve të tëra, burgosja, internimi dhe shfarosja e qindra familjeve të pafajshme. Ndërkohë, luftëtarët e UNÇSh me qëndrimin e tyre thellësisht internacionalist, me edukatën komuniste dhe me heroizmin e pashoq në luftë, fituan zemrat dhe nderimin e thellë si të popullsisë shqiptare, ashtu edhe të popullsisë malazezase, sanxhakase e maqedonase në Jugosllavi. Divizioni V dhe Divizioni VI i UNÇSh, pasi kryen me nder detyrën e tyre intcrnacionaliste, u kthyen në Atdhe,të përcjellë si çlirimtarë nga popujt jugosllavë dhe nga popullsia shqiptare e atyre krahinave. Gjatë viteve 1942-1945, përtej kufijve të Shqipërisë,në Dibër e në Maqedoni, në Kosovë, në Mal të Zi, në Bo-snjë e Hercegovinë, luftuan kundër pushtuesve italo-gjermanë lart nga 20 000 luftëtarë të Ushtrisë Nacionalçlirimtare Shqiptare. Në këto lultime dhanë jetën mbi 600 partizanë shqiptarë. RENDESIA DHE SHKAQET E FITORES HISTORIKE POPULLIT SHQIPTAR Bilanci i Luftës Lufta Antifashiste Nacionalçlirimtare e popullit shqiptar ka qenë lufta më heroike dhe më e përgjakshme që ai ka bërë gjatë historisë së vet. Me çlirimin e mbarë vendit, populli shqiptar, për herë të parë në histori, fitoi lirinë e vërtetë dhe pavarësinë e plotë kombëtare. Ai jo vetëm dëboi pushtuesit fashistë nga toka e vet dhe krijoi shtetin sovran shqiptar, por edhe likuidoi çdo lidhje dhe vartësi skllavëruese me të gjitha fuqitë imperialiste. Me çlirimin e vendit triumfoi edhe revolucioni demokratik popullor. Makina burokratiko — ushtarake e shtetit të vjetër çifligaro-borgjez u asgjësua. Pushteti politik i klasave sunduese, i çifligarëve feudalë dhe i borgjezisë së madhe, u përmbys. Në vend të tij u ndërtua një pushtet krejti ri, pushteti revolucionar i masave të gjera popullore, pushteti demokratik popullor. U çel rruga për zhvillimin e vendit drejt socializmit. Forca drejtuese e pushtetit të ri popullor ishte Partia Komuniste Shqiptare, organizatorja dhe udhëheqësja e vetme e luftës dhe e Frontit Antifashist Nacionalçlirimtar të popullit shqiptar. Populli i vogël shqiptar, me luftën e tij çlirimtare, dha një kontribut të rëndësishëm në luftën e përbashkët të popujve për shkatërrimin e agresorëve fashistë. Ai fitoi kështu të drejtën për të zënë një vend të denjë në arenënpolitike ndërkombëtare. Gjatë më shumë se pesë vjetëve e gjysmë populli shqiptar, i cili ngriti ushtrinë e vet prej 70 000 luftëtarësh, angazhoi në luftë më se 15 divizione italiane e gjermane dhe shkaktoi armiqve rreth 70 000 të vrarë, të plagosur e robër, si dhe humbje të rënda materiale. Por edhe vetë pësoi dëme të mëdha nga skllavëruesit fashistë: 7,3 për qind e popullsisë u vra e u gjymtua. Vetëm të rënë pati 28 000. Gati çdo familje shqiptare pësoi dëme në njerëz e materiale nga pushtuesit e huaj; 21 për qind e shtëpive të fshatarëve u dogjën ose u rrënuan; urat, fabrikat, punishtet, minierat, portet, mjetet e ndërlidhjes etj ose u shkatërruan krejt ose u dëmtuan rëndë; më shumë se një e treta e gjësë së gjallë (dhen, dhi etj.) u asgjësua. Në krahasim me popullsinë, Shqipëria është një nga vendet që pësoi dëmet më të mëdha në njerëz e në vlera materiale kulturore në Luftën e Dytë Botërore. Fitorja e Luftës Nacionalçlirimtare dhe, në të njëjtën kohë, e revolucionit demokratik popullor në Shqipëri, ishte përfundimi logjik i luftës heroike të popullit shqiptar në kushtet e Luftës së Dytë Botërore, në epokën historike të kalimit nga kapitalizmi në socializëm, epokë që e hapi Revolucioni i Madh Socialist i Tetorit. Shqipëria u shkëput përgjithmonë nga sistemi kapitalist botëror. Lufta Nacionalçlirimtare e popullit shqiptar, duke pasur për qëllim jo vetëm çlirimin kombëtar, por edhe çlirimin shoqëror, ishte një revolucion i thellë demokratik-popullor me karakter antiimperialist e antifeudal dhe pjesë përbërëse e revolucionit socialist botëror. Marrë nga:"Historia e Shqipërisë",Vëllimi i tretë (1912-1944) "Kush mohon té kaluarén, nuk ka té ardhme, kush mohon traditén nuk ka histori dhe kush nuk ka histori nuk mund té quhet popull". RROFTE 28-29 NENTORI! Përshëndetje revolucionare!

 

 

 

50 vjet më parë ...

Tetor 1965 - tetor 2015


Masakra në Indonezi
- Deri në 1 milion njerëz të vdekur -

 

 

ENVER HOXHA 

GRUSHTI FASHIST NE INDONEZI DHE MESIMET QE NXJERRIN PREJ TIJ KOMUNISTET

Artikull i botuar në gazetën «Zëri i popullit»

11 maj 1966

 

 

* * *

 

 

Faqja e internetit Indonezi ...

 

Sukarno - fashist

 

 

 

 

Solidariteti me refugjatët nga Kosova !

 

Poshtë me borgjezinë e korruptuar në Kosovë!
Rroftë diktaturën e proletariatit në Kosovë!
Sipas kapitalizmit, ka shumë refugjatë shqiptarë !
Në socializëm nuk kishte refugjatë shqiptarë !


 

 

 

Comintern (SH)

 

Programmatic Declaration

on

the question of migrants and refugees


- and its world-revolutionary solution -

 

 

 

 

''Partia dhe populli nuk mund të varen nga një njeri. Këtu nuk ka cështje sentimentalizmi.... -Kush i fryn kultit të individit, do të thotë, se nuk e ka të qartë rrugën e Partisë. Moszbatimi i vijës së partisë, edhe në këto cështje'' (Enver Hoxha - vol.33-f-83-84) -''Kulti cilitdo qoftë duhet të luftohet dhe cdo gjë të ecë te ne në rrugën marksiste-leniniste. -Këtu as më të voglin lëshim, as më të voglin oportunizëm.. ( Enver Hoxha - Veprat - vol-33 f-398-399) -''Partia e Punës e Shqipërisë i ka pasur dhe i ka parasysh mësimet marksiste-leniniste mbi rolin e masave, të klasave, të Partisë dhe të udhëheqësve. -Ajo kurdoherë i ka konsideruar dhe i konsideron shfaqjet e kultit të individit si një fenomen të huaj për marksizëm-leninizmin, të dëmshëm për një parti komuniste e punëtore''. (Enver Hoxha - Veprat - vol-22 f-182)

 

 

 

"Borgjezia dhe klikat sunduese janë të detyruara t’i ndërrojnë gjithnjë e më shpesh kuajt e karrocave qeveritare, me qëllim që të mashtrojnë punonjësit dhe t’i mbajnë me shpresa se të rinjtë do të jenë më të mirë se të vjetrit, se fajin e krizës e të mosdaljes nga ajo e kanë të parët, kurse të dytët do ta përmirësojnë gjendjen e kështu me radhë." "...I gjithë ky mashtrim që zhvillohet në proporcione të gjera, mbulohet me parrulla false të lirisë, të demokracisë, të fushatave elektorale etj." (Enver Hoxha,“Imperializmi dhe Revolucioni”,f. 151) “… krizat e situatat revolucionare janë fenomene objektive që s’varen nga vullneti e dëshirat as të kapitalistëve, as të revizionistëve dhe as të tjetërkujt. Ato mund të mënjanohen vetëm kur të zhduket rendi kapitalist shtypës e shfrytëzues që i lind ato në mënyrë të pashmangshme”. (Enver Hoxha, “Imperializmi dhe Revolucioni”, f. 169)

 

 

''TE MESMIT'' ANOJNE ME SHUME NGA E DJATHTA -...ata janë për një politikë ''hiq e mos këput'', ''mos e ashpërso'', ''prit të presim''; ata anojnë më shumë nga e djathta. ...., kështu tradhtari nuk mund të pengohet në rrugën e tij, ai do të ecë përpara, do ta vazhdojë tradhtinë. -Me tradhtarët e marksizëm-leninizmit është e kotë të bisedosh, pse ata janë tradhtarë. Me revizionistët është e kotë të bisedosh, pse ata janë renegatë të marksizëm-leninizmit. Ata, duhen luftuar dhe duhen demaskuar pa mëshirë." Enver Hoxha

 

-''Konsideratat e armiqve, shpifjet e tyre dhe epitetet që ata do të na vënë për këto veprime të drejta tonat, ne jo vetëm nuk duhet të na trembin, të na tronditin, por përkundrazi, të na forcojnë, pse, kur të shan armiku, kjo do të thotë se je në rrugë të drejtë. Armiku ka shumë frikë nga një luftë e organizuar, nga një luftë e shumanshme jona. Lufta është shumë e koklavitur dhe ka shumë aspekte. Ajo s'ka vetëm aspektin thjesht ideologjik, doktrinar, por zbatimi i saj në jetë, në të gjitha shfaqjet, në politikë, në ekonomi, në kulturë etj., etj., është një punë e gjerë dhe e vështirë. -Qëndrimi i drejtë parimor ... në këto probleme kyçe .... duhet të forcojë e të kalitë gjendjen brenda te ne,...''. (Enver Hoxha ''TE JEMI VAZHDIMISHT NE SULM KUNDER REVIZIONIZMITE'')

 

"Me mire qefinin e bardhe, se kemishen e zeze te fashizmit". (Populli i vendit te shqiponjave)

 

* * *

"Te flisnin turce, s'degjoje; ti dije turce po s'doje". (Populli)

 

* * *

"Liria vjen kur s'i druhesh vdekjes". (Populli)

 

* * *

 

"Jetoje diten tende sikur ajo te ishte e fundit per ty e jetoje fundin tend sikur ai te ish fillimi yt "

Cerciz Topulli

 

* * *

 

"Koka e gjarprit nuk zihet me deren e botes." (Populli)

 

* * *

 

"Ate qe ecen me qafe ulur, e dhjesin pulat"! (POPULLI SHQIPTAR)

 

* * *

 

Korbi dhe Dhelpra

Tek një lis sipër në majë, korbi qëndroi të hajë, një copë djathë që mbante, në qeft.

Kur nisi të hante, shkon një dhelpër e mallkuar, se i ra erë djathë i vjeshtuar.

Dëshiron ta hajë vetë; «Mirëdita mik i vjetër, bukurinë tënde nuk e ka zog tjetër me pendë të bardhë; në di të këndosh, përmbi zogjtë e tjerë do të mbretërrosh"

Të tregojë zënë zoti korb gërrhiti, dhe lëshoi djathnë po dhelpra ja priti, dhe korbit i tha: «Ndëgjo, budalla: ata që lëvdojnë, me gjë të botës duan të rrojnë. Zot, kjo këshillë që të rrëfeva, sot vlen më tepër se kjo copë e djathit që të rrëmbeva"

Tha zonja dhelpër dhe iku me bisht përpjetë. Korb' i shkretë, korb' i mjerë, u turpërua dhe u betua të mos gënjenet më tjetër herë.

 

* * *

 

"U jam shume mirénjohés atyre qé mé thoné JO mua, sepse pér shkak tyre uné ia arrita edhe i vetem". Ajnshtajni

 

* * *

 

"Miku im me i mire eshte miku me i mire i popullit tim." (Populli shqiptar)

 

* * *

 

"Bota vuan shumé. Jo pér shkak té dhunés sé njerzve té kéqij. Por pér shkak té heshtjes sé njerzve té miré". Napoleon Bonaparte

 

* * *

 

"Ne buke te botes, robi eshte ne vend te qenit''! (Populli shqiptar)

 

-Ne që punojmë për popullin duhet të rrisim besimin e tij, ndjenjën e krenarisë, të ngremë në sytë e botës madhështinë dhe dinjitetin e njeriut ... -SHQIPTAR!''



Mariglen Gjoka

 


Autokritikë bolshevike


- Andre, - filloi me zë të ulët, -nuk të kam treguar akoma si u arrestova. Dëgjomë!

Kushedi sa herë kishte menduar për këto, kur ishte vetëm. Po, kur zuri të tregonte me zë të lartë një njeriu me të cilin e bashkonin lidhjet më të dlira dhe më të fuqishme në botë, Matvej Shulga, të cilin e therrte në zemër pendimi, mezi e mbajti veten që të mos rënkonte, kur përfytyroi fytyrën plot çiltërsi te Liza Ribaloves, që një punë e rëndë e plot mundime ja kishte vijosur me rudha, por që kishte një shprehje të butë amtare, kur e priti dhe e përcolli. U tmerrua kur mendoi se, në situatën që ndodhej, kishte pasur më shumë besim në adresat e pasigurta, se te mikja e tij më e mirë e rinisë, te Liza Ribalova, se te zëri i thjeshtë e i natyrshëm i ndërgjegjes së tij.

Dhe, pa kursyer veten, i përsëriti Valkos fjalët e Liza Ribalovës dhe përgjigjet e tij plot mendjemadhësi, dëshirën e saj për ta mbajtur në shtëpi, vështrimin e saj prej nëne dhe si, me gjithë këto, ai s 'kishte qëndruar.

Ndërsa Shulga fliste, fytyra e Valkos errësohej përherë e më shumë. Pate më shumë besim në një copë letër se sa në një shpirt të gjallë! - thirri Valkoja me rreptësi të trishtuar në zërin e tij. - Po, kështu na ngjet shumë herë... Ne vetë i shkruajmë ato pusulla dhe nuk e vëmë re si bëhemi robër të tyre më pas...

Jo vetëm kaq, Andre, - tha Shulga me trishtim. - Dua të të tregoj edhe takimin tim me Kondratoviçin...

Dhe rrëfeu si kishte dyshuar për Kondratoviçin, të cilin e njihte që në të ri, mbasi kishte marrë vesh historinë e të birit, për të cilin Kondratoviçi nuk kishte dashur të fliste, edhe pse pranoi ta vinte shtëpinë në dispozicion të organizatës klandestine.


Matvej Kostjeviçi e përfytyroi përsëri të tërë skenën dhe u tmerruar, duke menduar se si një çështje e thjeshtë familjare, aq e zakonshme ndër njerëz të popullit, kishte mundur t'ja nxinte Kondratoviçin, të cilin Injat Fomini, të cilin nuk e njihte fare dhe kishte aq cene, ia kishte përlyer me thashethemet që i kishte thënë.

Valkoja, që e dinte që më parë këtë incident nga fjalët e Kondratoviçit e të Sergej Tjuleninit, u mvrejt e u ngrys më tepën.


Ti je si Shën Thomai! -shpërtheu Valkoja me z'ë të ngjirur, - ke zakon t'i shikosh njerëzit nga dukja e jashtme... Jemi mësuar kaq shumë me idenë që populli ynë të rrojë më mirë nga ç'rronin prindërit ta në regjimin e vjetër, sa dëshirojmë ta shohim këdo të pastër e të veshur mirë. Kondratoviçi, zemërbardhi Kontratoviç, nuk i përgjigje aq formës model dhe t'u duk njeri i dyshimtë, kurse ai i mallkuari Fomin t'u duk se i përgjigjej tamam formës: i pastër dhe i veshur për bukuri. Po pikërisht ai e kishte shpirtin më të zi se nata... Në fillim neve nuk na ra në sy shpirti i tij katran. Ne e zbardhëm vetë atë. E shquam nga të tjerët, e ngarkuam me nderim, ia përshtatëm formës model dhe kjo punë na mori në qafë... Dhe tani ti po i paguan shtrenjtë këto gabime të jetës tënde.


Ke të drejtë, ke shumë të drejtë, Andre, - tha Matvej Kostjeviçi dhe, sido që i copëtohej shpirti kur fliste për këtë çështje, sytë e tij u ndriçuan përnjëherë nga një shkëlqim i brendshëm.

Që kur jam mbyllur këtu s 'ka ditë, s'ka natë, s'ka orë, që të mos mendoj për këto gjëra... Andre, Andre! Ne jemi njerëz të bazës. Nuk na bie ne të gjykojmë se ç 'punë e pakufishme për të mirën e popullit na është besuar! Ka patur shpesh në jetën tonë shumë agjitacion të kotë, shumë shkresurina e formalizëm, gjëra të rastit e kompromise, - tha Shulga, me tallje të hidhur. - Mirëpo, ajo që është e çmueshme, më e çmueshmja në botë, ajo që e përligj jetën tonë, punën dhe vdekjen tonë, është zemra njerëzore, njeriu, njerëzit tanë.


A mund të ketë gjë më të bukur në botë se njeriu ynë? Ai ka duruar aq vështirësi, ka punuar për shtetin tonë, për kauzën e popullit. Nuk ka bërë z'ë kur merrte vetëm një fetë buke gjatë Luftës Civile, kur mbante radhën para dyqaneve, kur vishej me rrobe të përdorura gjatë periudhës së rindërtimit dhe, me gjithë këto, pranonte më mirë thjeshtësinë sovjetike, se sa stolitë e të huajve. Ky njeri, gjatë Luftës Patriotike shkonte drejt vdekjes i lumtur e krenar dhe madhështor e krenar ka duruar privacionet më të rënda e punët më të vështira. Fëmijët i kanë duruar të gjitha këto, që të mos flasim për gratë tona.

Të tillë janë njerëzit tanë, njerëz të thjeshtë si ti dhe unë. Se edhe ne kemi dalë nga populli, nga njerëzit e thjeshtë.

Më të mirët, më të diturit, më të talentuarit, më të famshmit nga ne, që të gjithë kanë dalë nga populli, nga njerëzit e thjeshtë. E megjithë këtë, pa pyet një herë cilindo sekretar të rajonit ose një kryetar të komitetit ekzekutiv të distriktit se kë njohin midis popullsisë, pasi kanë punuar gjashtë-shtatë vjet në të njëjtin distrikt a rajon. Ata, sigurisht, njohin militantët e partisë, stahanovistët, kolkozianët më të mirë, intelektualët më të shquar, po a mjafton kaq?

Të punosh gjashtë-shtatë vjet në një rajon, duhet t'i njohësh të gjithë një për një, të dishë si rron secili dhe çmendon. Atëherë, po, mund të thuash se vërtet punon për popullin. Po do të më thuash: "Si është e mundur? Kur je i zënë me punë gjer në grykë? "

Nëse ti drejton për gjashtë, shtatë apo dhjetë vjet punimet në një pus të minierës si mund të përligjesh që nuk njeh personalisht çdo punëtor, sa vlen, si rron dhe cilat janë prirjet e tij? Se, pa dale një herë, punonjësi më i thjeshtë sovjetik, më i vogli dhe më i zakonshmi, a nuk ka të drejtë të kërkojë që përfaqësuesi vendor i shtetit ta njohë personalisht, të dijë për jetesën dhe nevojat e tij? Po, e ka këtë të drejtë, se ai e ka fituar këtë të drejtë me punën e me sakrificat e tij.

Ne që punojmë për popullin duhet të rrisim besimin e tij, ndjenjën e krenarisë, të ngremë në sytë e botës madhështinë dhe dinjitetin e njeriut sovjetik... — tha Shulga me emocion.


Valkoja u përgjigj vetëm me këto fjalë:

Kjo është e vërteta, Matvej, e vërteta e shenjtë...

Ah, Andrej! — rifilloi Shulga. — Në çastin kur do të ikja nga shtëpia e Liza Ribalovës, pashë tek ajo tre të rinj dhe një të re: të birin, të bijën dhe dy shokë të tyre. Sa u çuditën me sjelljen time. Më erdhën ndër mend kur u zgjova një herë natën në këtë qeli dhe m'u drodh shpirti kur i kujtova.

Ishin të rinj komunistë. Me siguri të rinj komunistë. Po si qëndrova indiferent përpara tyre? Si ndodhi kështu? Përse?

Oh, e di arsyen. Kam punuar afro dhjetë vjet me radhë si zëvendës kryetar i komitetit ekzekutiv të distriktit dhe të rinjtë komunistë më janë drejtuar shpeshherë: "Xhaxhi Matvej, na mbaj një referat për të korrat, mbi të mbjellat, mbi planin e zhvillimit të rajonit tonë, mbi kongresin krahinor të sovjetëve etj." Dhe unë, si të gjithë të tjerët, u përgjigjesha: "S"kam kohë. Ju të rinjtë mund të bëni edhe pa mua ".

Por, ndonjëherë, nuk kisha si u shpëtoja, kështu që pranoja, megjithëse e kisha të vështirë të mbaja referate. Kisha një tok pune për të bërë: duhej dhënë raporti për shërbim bujqësor në krahinë, duhej të isha i pranishëm në komisionin e matjes së tokave, duhej të shkoja te drejtori i administratës së minierave qoftë edhe një orë, sepse ai mbush pesëdhjetë vjeçe dhe i biri i është bërë motak, prandaj po i feston të dy këto data njëherësh; si të mos vete?

Dhe kështu, me mendje të çakërdisur nga të gjitha anët, vrapoja t'u mbaja referat të rinjve komunistë pa u përgatitur. Flisja ç 'mbaja mend, gjëra të përgjithshme. Thoshja ca fjalë që më vinte pështirë mua, jo më dëgjuesve... Sa turp! - thirri befas Matvej Kostjeviç. U skuq i tëri dhe fshehu fytyrën me duar. —Ata prisnin nga unë fjalë të sinqerta, prisnin që t'iu tregoja rrugën që duhej ndjekur, kurse unë u thoshja ca fjalë të thata e të përgjithshme...

Kush e fillon edukimin e rinisë sonë?

Është mësuesi. Po si e trajtojmë ne atë heraherë?

Mësues. Ç'titull.!


Të dy ne kemi ndjekur mësimet në të njëjtën shkollë fetare. Ti e mbarove afro pesë vjet më parë se unë, po me siguri, nuk do ta keshë harruar mësuesin tonë, Nikolaj Petroviçin. Ai dha mësim edhe për nja pesëmbëdhjetë vjet akoma, duke mësuar djemtë e minatorëve tanë, para se të vdiste nga tuberkulozi-

Më vjen ndër mend akoma si na fliste për botën, për diellin, për tokën dhe për yjet. Ndoshta ai është i pari që e tronditi besimin tonë në Zotin dhe na hapi sytë...

Arësimtar... Është kollaj me fjalë. Në vendin tonë, ku çdo fëmijë shkon në shkollë, arsimtari zë vendin e parë. E ardhmja e fëmijëve tanë dhe e popullit tonë është në duart e tij. Kur e takojmë në rrugë atë duhet ta heqim kapelen pesëdhjetë çape larg që të nderojmë.

Po ne, ç'bëjmë?

Ne shpesh vemi më lart, te shefat dhe nën shefat e zyrave të komitetit ekzekutiv, të cilët jemi mësuar t'i shikojmë çdo ditë dhe t'i pandehim të pazëvendësueshëm. Më vjen turp kur kujtoj se çdo vit, kur meremetimi dhe ngrohja e shkollave ishte në rend të ditës, drejtorat e shkollave u duhej të na kapnin kur dilnim nga zyrat dhe të na luteshin për t'u dhënë lëndë ndërtimi, tulla, gëlqere dhe qymyr. Dhe, asnjërit nga ne nuk i vinte turp, sepse secili thoshte me vete: "E kam realizuar planin e nxjerrjes së qymyrit; e kam kryer dhe e kam tejkaluar planin e grurit; t'i mbjellat e vjeshtës venë mirë; kam plotësuar dorëzimin e mishit e të leshit... Ç'kërkojnë më shumë nga unë?

Apo nuk është kështu ?

Valkoja përsëriti edhe një herë: Ke shumë të drejtë, Matvej! Me gjithë këtë, cilët jemi ne vetë? - vazhdoi Kostjeviçi me emocion. - Ne kemi dalë nga populli, nga gjiri i thellë i popullit tonë. Ne jemi bij të tij dhe shërbëtorë të tij. Më 1917, kur dëgjova Leonid Ribalovin të fliste, e kuptova, në atë kohë, se nuk ka lumturi më të madhe se t'i shërbesh popullit tënd dhe që atëherë filloi jeta ime si militant komunist.


ALEKSANDER FADEJEV

(Nxjerrë nga romani "Garda e Re")

 

 

 

 

Një nga heronjtë më të lavdishëm të LANÇ ,gjatë Luftës së Dytë Botërore që derdhi gjakun për lirinë e atdheut, ishte edhe Heroi i Popullit Manush Alimani. Ai përballoi si një luan i vërtet torturat më çnjerëzore në burgjet e Gestapos naziste të cilët nuk lanë mjete pa përdorur ndaj këtij djali sy patrembur , deri edhe bajonetën në zemrën e tij e përdorën,për ta gjunjëzuar vetëm që të tregonte bazat e luftës e shokët e tij. Por ,djali trim Shkodran qëndrojoi deri në fund të jetës së tij i pa përkulur ndaj kauzës për të cilën ai luftonte. Donte një Atdhe pa pushtues, një popull që të gëzonte lirinë e të jetonte i lumtur në vatrat e tija. Manush Alimani tregoi hroizmin e papërshkruar në burgjet e Gestapos naziste,deri në çastet e fundit të jetës për lirinë e Shqipërisë

 

Çlirim shqiptarët nga fashizmin dhe fitoren e revolucionit popullor

 

 

 

Rroftë Shoku Ernst Aust !

30 vjetori
Data e vdekjes

25 gusht 1985

Shoku Enver Hoxha vdiq më 11 prill 1985

Shoku Ernst Aust vdiq më 25 gusht 1985

 

 

 

 

FJALA NË KONGRESIN XIX TË PK (b) TË BASHKIMIT SOVJETIK

9 tetor 1952

 

* * *

ENVER HOXHA

 

Në tetor të vitit 1952 shkova përsëri né Moskë né krye të delegacionit të Partisë sé Púnës të Shqipërisë për të marrë pjesë në Kongresin c' 19-të të PK (b) të BS. Pikërisht atje e pashë për herë të fundit Stalinin e paharruar, atje e dëgjova për herë të fundit zërin e tij aq të dashur e fryrrlëzues, atje ai nga tribuna e Kongresit, pasi tregoi se borgjezia ka hedhur hapur përtokë flamurin e, lirive demokratike, të sovranitetit e të pavarësisë, iu drejtua partive komuniste e demokratike clë nuk kIshin marrë pushtetin me fjalët historike: «Unë mendoj se këtë flamur duhet ta ngrini ju,. . . dhe ta shpini atë përpara, né qoftë se doni që të grumbulloni rreth vetes shumicën e popullit, . . . né qoftë se doni të jeni patriotë të vendit tuaj, né qoftë se doni të bëheni forca udhëheqëse e kombit. Atë s'ka njeri tjetër se kush ta ngrejë».

Të freskët e të gjallë e kam ruajtur dhe do ta ruaj kurdoherë né mendje e né zemër pamjen e ti] né atë moment kur nga tribuna e Kongresit, i ngriti peshé zemrat tona. kur ì quajti Partitë Komuniste të vendeve socialiste «brigada sulmuese té lévizjes revolucionare botërore».

Ne u betuam që ato ditë se Partia e Punës e Shqipërisë do ta mbante lart emrin «brigadë sulmuese» dhe se mësimet e porositë e Stalinit do t'i ruante si dritën e syrit, si një amanet historik e do VI vinte né jetë me konsekuencë të plotë. Këtë betim solemn e përsëritëm edhe né ditët e pikëllimit t~ madh, kur i pavdekshmi Stalin u nda nga ne, dhe jemi krenarë që Partia jonë, si brigadë sulmuese staliniane, kurrë s'e bëri dy fjalën e dhënë. kurrë s'vuri e s'do të vërë tjetër gjë mbi vete veç mësimeve të Marksit, Engelsit. Leninit dhe të nxënësit e vazhduesit konsekuent të veprës sé tyre, mikut tonë të shtrenjtë. udhëheqësit të lavdishëm Josif Visarionoviç Stalin.

 

 

 

 

 

ENVER HOXHA

superfuqive

në italisht

 

«Le Superpotenze.

1959-1984.

Brani dal Diario politico»

 

Thanks to

www.enverhoxha.ru

 

 

 

 

15 gusht 1945 - 15 gusht 2015

Lavdi

Flotes Luftarake Detare !

Më 15 maj 1946 dy luftanije angleze, me qëllime të dukshme provokimi hynë në ujërat territoriale të Shqipërisë në afërsi të Sarandës.

ENVER HOXHA

Por kush dëshiron të nxjerrë pengesa, mund të nxjerrë në çdo kohë. Çështja e anijeve angleze në Sarandë' u bë një pengesë e re. Faji s'është aspak i yni për atë ngjarje regrettable ( për të ardhur keq. ) po të analizohen rrethanat në të cilat ngjau. Anijet greke, me flamur dhe pa flamur, me dhjetëra herë dhe muaj me radhë, vinin në ujërat tona, afroheshin në bregdet, qëllonin me top, qëllonin me mitraloz, merrnin robër nënshtetas shqiptarë, grabitnin varka e bënin njëmijë provokacione të tilla. Pikërisht në këto kohëra, dy vaporë, pa flamurë, ishin në ujërat tona dhe drejtoheshin drejt portit të Sarandës. Bateritë tona japin shenjën e largimit dhe pastaj qëllojnë me disa të shtëna rreth e përqark. Kur anijet ngritën flamurin anglez, ishte tepër vonë. Kurrë nuk ishte në intensionin ( Paramendimin. ) e komandës sonë bregdetare të qëllonte anijet e Britanisë së Madhe, por rregulli ndërkombëtar i detrave e lyp që të kërkohet leje më parë se të hyhet në ujërat territoriale të tjetrit, që të evitohen aksidente të tilla dhe sidomos kur grekërit provokacionet me anën e detit kishin ngritur në sistem.

 

TELEGRAM

SEKRETARIT TË PËRGJITHSHËM TË ORGANIZATËS SË KOMBEVE TË BASHKUARA, ME ANËN E TË CILIT PROTESTOHET PËR SHKELJEN E UJËRAVE TERRITORIALE DHE TË HAPËSIRËS AJRORE TË RPSH NGA FORCAT USHTARAKO-DETARE DHE USHTARAKO-AJRORE TË ANGLISË

30 tetor 1946



Kam nderin t'Ju parashtroj Juve dhe nëpërmjet Jush, Asamblesë së Lartë të Kombeve të Bashkuara sa vijon:

Më datën 22.10.1946 në orën 13,00 katër luftanije engleze, të armatosura me topa, mitraloza dhe ushtarë hynë në ujërat tona territoriale të Sarandës, të Kakomesë dhe të Borshit pa pasur lejen nga qeveria shqiptare.

Njëra prej këtyre luftanijeve, që mbante numrin R. 62 e pasuar nga një luftanije e dytë me Nr. R.41, hynë në gjirin e Sarandës, brenda në ujërat tona, në një largësi, pre3 11,5,a km. prej skelës, kurse dy anijet e tjera lundronin në ujërat tona territoriale përballë Kakomesë dhe Borshit, në veri të portit të Sarandës. Një vedetë e marinës bregdetare shqiptare, shkoi në drejtim të luftanijeve në fjalë, për të kërkuar arësyen e shkeljes së ujërave tona territoriale dhe për të dhënë ndihmën e nevojshme, se në njërën prej këtyre luftanijeve u duk të delte tym e flakë. Ekuipazhi i luftanijes britanike në fjalë, nuk denjoi t'u jepte asnjë shpjegim marinarëve shqiptarë për këtë shkelje flagrante të integritetit të vendit tonë.

Në orën 0,30' të mesnatës të katër luftanijet britanike u kthyen në limanin e Korfuzit.

Kemi nderin të theksojmë se në një interval jo shumë të gjatë, inkursione të tilla provokuese nga ana e luftanijeve britanike në ujërat tona territoriale janë përsëritur për të dytën herë dhe që të dy herët është tentuar të krijohen incidente, dhe është cënuar integriteti i vendit tonë. Nga ana tjetër, pas ngjarjes së datës 22.10.1946 dhe pikërisht në datën 23.10.1946, në mëngjez, pa lejën e qeverisë shqiptare, dhe në shenjë frikësimi dhe provokimi, aeroplana britanikë tremotorësh, njëri prej të cilëve mbante numrin PK 4, fluturuan në sektorin që prej Qafës së Muzinës e deri në fshatin Radat.

Në datën 23.10.1946 në qiellin e portit të Sarandës, tri herë rresht, kanë fluturuar shumë ulët dy aeroplanë të tjerë englezë.

Në emër të popullit shqiptar dhe të qeverisë së tij protestojmë energjikisht, pranë Jush dhe pranë Asamblesë së Kombeve të Bashkuara, për inkursione të tilla provokuese që i bëhen njëra pas tjetrës vendit të një populli heroik që luftoi dhe u sakrifikua për kauzën e përbashkët aleate, dhe që ka vënë gjithë forcat e tijapër ndërtimin e vendit të shkatërruar, për forcimin e një demokracie të vërtetë dhe për mbrojtjen e paqes në botë.

S'mjaftojnë padrejtësitë e njëpasnjëshme që i bëhen popullit tonë në të drejtat e tija ndërkombëtare të fituara me gjak, por tentohet gjithashtu të krijohen incidente, si ato të lartpërmend urat, për të penguar vendin tonë të shkojë në rrugën e përparimit që ai i ka caktuar vetes.

Nga ana tjetër ne theksojmë se ngjarje të tilla si këto të Sarandës, dhe që kanë për qëllim flagrant cënimin e integritetit të vendit tonë, nuk shërbejnë aspak për rivendosjen e marrëdhënje ve miqësore në mes të popujve paqedashës e përparimtar ë, po përkundrazi shërbejnë për të dëmtuar paqen dhe miqësinë që duhet të krijohet dhe të forcohet dita-ditës në mes të popujve për të mirën e njerëzimit përparimtar. Populli shqiptar, është një popull i vogël, por paqedashës që dha prova të mëdha në luftën antifashiste se sa të shtrenjta ishin për të liria, indipendenca, sovraniteti dhe integriteti tokësor i tij.

Për t'i fituar këto ai luftoi me heroizëm të madh dhe do të dijë t'i ruajë përgjithmonë e nuk do të lejojë t'ja cënojnë të tjerët. Populli shqiptar, i cili luftoi me abnegacionin më të madh për qëllimet e shenjta që duhet të mbrojë, t'i mbajë gjallë e t'i forcojë Organizata e Kombeve të Bashkuara, ka besim te kjo organizatë e lartë dhe kërkon prej Jush dhe prej Organizatës së Kombeve të Bashkuara që të ndërhyjë dhe t'u jepet fund provokacioneve të tilla që i bëhen vendit tonë. Këto provokacione dëmtojnë miqësinë e ngushtë dhe të sinqertë që duhet të ekzistojë në mes popujve paqedashës dhe rrezikojnë vendosjen e një paqe të shëndoshë e të vazhduesh 41e, për të cilën populli shqiptar s'do të mungojë asnjë çast të japë kontributin e tij.


Kryeministri i Republikës Popullore të Shqipërisë


Gjeneral-Kolonel


Enver Hoxha


 

Disa nga anijet e Flotës Luftarake Detare: Nëndetëse, Gjuajtësi i Madhë Detar, Dragamina e Bazës dhe Katri Silurues.

 

 

 

 

komandantet_e_flotes_luftarake_detare

 

Abdi Mati

 

 

Në qershor 1943 Abdi Mati doli partizan, fillimisht në zonën e Pezës, dhe më pas në detyra të rëndësishme në Peqin, Komandant i Batalionit të Tretë të Brigadës së Tretë Partizane të Ushtrisë Nacional Çlirimtare dhe në seksionin operativ të Korparmatës së Parë.

Pas çlirimit Abdi Mati ishte nga të paktët oficerë marine në Shqipëri. Riorganizimi i shërbimit të marinës ka qenë natyrisht një nga misionet më të vështira të tij. Ai u titullua oficer i marinës shqiptare në shkurt 1945 me gradën Kapiten i Parë dhe 8 korrik 1959 Abdi Mati me Dekret të Kuvendit Popullor u gradua Kundëradmiral. Në 30 vitet në drejtim të Flotës Luftarake të Shqipërisë Kundëradmiral Abdi Mati ka lënë një trashëgimi shumë të pasur. Ai edukoj dhe stërviti një brez të tërë drejtuesish të Flotës, të cilët me arritjet e mëpasshme do të bënin që trashëgimia e Kundëradmiral Abdi Mati të ngelej e pavdekshme. Me emrin e Kundëradmiral Abdi Mati janë të lidhura shumë ngjarje të rëndësishme në historinë e Flotës Shqiptare.

 

 

Kapiteni Parë Abdi Mati më 15 gusht 1945 dhe Motovedeta “MujoUlqinaku” duke rënë në ujë

 

 

Spiro Kote

 

Historia e Spiro Kotes deri më 1 qershor 1947 ishte historia e një të panjohuri. Rastësia dhe rrethanat e sollën që brenda katër orëve ai të kthehet në një hero, peshën e së cilës do ta kishte të vështirë ta mbante kushdo. Për moshën dhe historinë e tij deri më 1 qershor 1947, personalisht jam i bindur se atë çfarë bëri Spiro Kotja nuk e bëri për idealet e komunizmit. Mosha, natyra, eksperienca politike dhe edukimi i tij e kushtëzonin atë për akte me motive të tilla. Por, nuk duhet të harrojmë se Spirua kishte bërë edhe një betim ushtarak, që natyrisht ai e përmbushi. Spiro Kotja nuk u vlerësua vetëm për motivet e aktit të tij. Ai u vlerësua me titullin më të lartë “Hero i Popullit” edhe për atë çfarë parandaloi në rrjedhën e Gjyqit për Incidentin e Kanalit të Korfuzit. Shqipëria e humbi gjyqin dhe u shpall fajtore, por sot mbas mëse 60 vitesh nën dritën e fakteve të reja, vendimi i Gjykatës së Hagës lidhur me këtë ngjarje është vënë në diskutim. Ky fakt bën që edhe akti heroik i Spiro Kotes merr një dimension të ri, për të cilin shqiptarët kanë arsye të krenohen.

 

 

 

"Nën diktaturës së proletariatit, Social-Demokracia është një forcë kundër-revolucionare. Demokracia sociale kërkon të rivendosur kapitalizmin. Social-Demokracia është likuidimi i diktaturës së proletariatit, në emër të borgjeze `Demokratie`." (STALIN)

 

KKE është një parti social-fashiste. Ne komunistët duhet të zbatohen mësimet e Enver Hoxhës kundër revizionizmit modern. Ne duhet të vë në dukje KKE si armiku i klasës punëtore dhe luftën.
Ne duam revolucionin e armatosur socialiste! Ne duam diktaturën e proletariatit. Kjo është mënyra jonë e shoku Enver Hoxha. Kjo rrugë duhet të ndiqet nga të gjithë komunistëve të ndershëm në botë, edhe në Shqipëri dhe Greqi. Ne kemi nevojë për front proletare bashkuar kundër tradhtisë revizioniste. Pa mundur revizionizëm nuk do të ketë Ballkanin socialiste në Evropë socialiste! Enver Hoxha na mëson: revizionizmit dhe demokracia sociale janë binjakë në luftën kundër komunizmit. Kush mbështet KKE, tradhton mësimet anti-revizionist e shokut Enver Hoxha !

 

 

 

 

 

120 vjet më parë

Data e vdekjes
5 gusht 1895

website të veçantë

anglisht
gjermanisht

 

 

 

Shqipëria Outline në gjuhën kineze

阿尔巴尼亚史纲

* * *

阿尔巴尼亚诗选

poezi shqiptare në kinezisht

* * *

 

阿尔巴尼亚地理

Shqipëria gjeografisë në kinezisht

* * *

 

阿尔巴尼亚民间故事

përralla popullore shqiptare në kinezisht

 

 

40 vjet më parë ...

KONFERENCA E PASIGURISE SE EVROPES

Artikull i botuar në gazetën «Zëri i popullit»

29 korrik 1975

 

Bisedime dhe buzeqeshie per ... "Carmatimin" !

 

 

 

 

në rusisht 

1953

 

 

bibliotekë film

 

 

 

 

PPSH

Dokumenta kryesore

1941 - 1985

I - VIII

Vellimi I
1941 -  1948

 

 

Vellimi II
1949 -  1956

 

 

Vellimi III
1957 - 1961

 

 

Vellimi IV
1961 - 1965

 

 

Vellimi V
1966 - 1970 

 

 

Vellimi VI
1971 - 1975

 

 

Vellimi VII
1976 - 1980

 

 

Vellimi VIII
1981 - 1985

 

 

 

 

Faleminderit

enver-hoxha.net

 

 

 

 

19. 7. 1920 - 19. 7. 2015

95 vjetorin e Kongresit të Dytë të Kominternit


website të veçantë

anglisht
gjermanisht

 

 

Kongresi i Dytë i Internacionales Komuniste (Moskë, 19 korrik-7 gusht 1920) shënoi një etapë - riorganizimin e forumit të lëvizjes komuniste botërore. Ndër dokumentet kryesore, që u miratuan aty, ishin statuti dhe kushtet e pranimit në Komintern. Këtyre iu bashkëngjitën edhe direktivat e reja që Lenini ua drejtonte 42 seksioneve të Kominternit, të përfaqësuara në Moskë: demaskimi i imperializmit në vendin përkatës, respektimi i disiplinës së hekurt në organizatë, fuqizimi i centralizmit dhe i koherencës së Internacionales së Tretë.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ushtrisë Popullore

- 10 korrik 1943

PAS KONFERENCES SE PARE TE PKSH (17 MARS 1943) LIFTA NACIONALCLIRIMTARE MORI NJE HOV TE RI, AJO HYRI NE ETAPEN E ZHVILLIMIT ME VRULL TE MADH DREJT KRYENGRITJES SE PERGJITHSHME TE ARMATOSUR.

 

 

 

 

 

 

 

 

Solidariteti me klasën punëtore greke!
Proletarët e të gjitha vendeve evropiane - të bashkohen!
Dritë zjarrin e revolucionit socialist në të gjithë Evropën!
Rroftë revolucioni socialist bota!
Le të luftojmë kundër të dy gjithë kampit imperialist të Evropës dhe kundër borgjezisë kombëtare të vendeve të Evropës!
Rroftë Republika Socialiste e Europës nën diktaturën e proletariatit!

 

Referendumi i Kominternit (SE):


për Greqinë kapitaliste

(JO !!!)

për Greqinë socialist

(po !!!!!!!!!!!!)

për Shqipërinë kapitaliste

(JO !!!!!!)


për një Shqipëri socialiste

(Po !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)

 

 

 

 

 

Xhemajli Berisha

 

Për veprimtarin e çështjes kombëtare prof.Xhemajli Berisha shkuan shoku i idealit Xhevat Zekaj



Rrëfim për veprimtarin e çështjes Kombëtare Xhemajli Berisha



Me shokun dhe veprimtarin e çështjes kombëtare Xhemajli Berisha jam njohur në vitin 1979 atëherë kur ne ishim student, ai i Fakultetit Ekonomik, kurse unë i Fakultetit Juridik. Pasiqë në banesën ku unë banoja nuk kishte kushte të përshtatshe për të lexuar (banoja në Pvionin C aty afër Fakultetit Juridik) preferoja që të lexoja në bibliotekëk e Fakultetit Ekonomik. Aty më ra në sy një djalosh i cili lexonte pothuaj cdo ditë. Ishte shum elegant, serioz dhe nëse ndonjëherë qeshte e qeshura e ty ishte shume e ëmbël. Por nga fizionomia të lente përshtypjen e një njeriu shumë të thellë. Pas një kohe ne filluam që të përshëndetemi me njëri tjetrin, ndersa një ditë kur ai u ngrit për të bërë nje pushim të shkurtër uafrua në tavolinën ku unë lexoja dhe më tha „Koleg a dalim të pushojmë pak“, i thash po menjëherë. Shkuam në byfenë e fakultetit ku qendruam afër një orë duke biseduar me ç’rast u njoftuam më mirë në mes veti, më tregoi se vinte nga Dushanova (tani Arbanë) e Prizrenit dhe në përgjithësi mbi gjendjen familjare. Po ashtu edhe unë e njoftova mbi gjendjen time familjare. Që në takimin e parë më bëri shumë përshtypje thjeshtësia dhe thellësia e mendimit të tijë. Disi më hyri shumë shpejt në shpirt dhe thash me vetveten kësi shokësh na duhen. Atë ditë vendosëm se cili të tëshkoj i pari në sallën e leximit të rezervoj edhe një vend për tjetrin. Në ato vite e posaqërishtë pas shënimit të 100 vjetorit të Lidhjes së Priztenit në mesin e studentëve patriot dhe revolucionar ishte zgjuar ndjenja e atëdhedashurisë dhe bisedohej me të madhe në rrethin e shokëve çështja e pazgjidhur kombëtare, padrejtësitë dhe shfrytëzimi që i bëhej Kosovës nga titistët jugosllav dhe shovinistët serbomdhenjë.
Gjat takimve dhe bisdedave të shpeshta që bënim me Xhemajliun mbi këto çështje pashë se Xhemajli Berisha kishte taban kombëtarë, ishte i edukar mirë në frymën e patriotizmit kombëtarë dhe njihte mirë padrejtësitë shekullore që ishim bërë kombit tonë, dhe jo vetëm kaq por ai tani bënte përpjekje që të gjente rrugë që kjo gjendje të ndryshohej. Në Tetor te vitit 1979 unë vizitova Ambasadën e Shqiperisë në Vjenë prej andej solla në Kosovë literaturë të cilën filluam ta lexojmë dhe ta përpunojmë me shokë. Një ditë u takuam me Xhemajliun më duket se ishte Nëntori i propozova që të shkojm në banesën time, i tregova se kamë siguruar literaturë nga Shqipërria, u gëzua pa masë. Pa se në banesë kisha vetëm dy libra, ia qita në tavolinë veprat
„Kur Lindi Partia“ dhe „Vetadministrimi jugoslavë teori dhe praktikë kapitaliste.“
E ka hapur librin „Kur Lindi Partia“ aty ishte edhe fotografia e udhëheqsit të madh të popullit shqipëtarë Enver Hoxha, Xhemajliu e ka puthur fotografinë e Enver Hoxhës dhe më ka thanë: „Xhevat gritu në këmbë dhe jemi përqafuar. Më pastaj biseduam edhe për nje kohë në lidhje me rrezikun që kanosej nëse bie në dorë të UDB-se dhe të bashkëpuntorve të saj literatura e tille. I ka futur veprat në palën e gazetë „Rilindja.“ Në Mars të vitit 1980 Xhemajliut i dhash edhe këto vepra „Mbi Luftën kundër Burokratizmit“, Enver Hoxha: „Vepra 39“, „Hrushovianët“ , „Imperializmi dhe Revoluzioni.“
Xhemajliu më tha se veprat dotua jap në lexim edhe ndonjë shoku. Në Nëntor te vitit 1980 prap kam vizituar Ambasadën e Shqipërisë edhe kësaj radhe u furnizova me literaturë te cilën e solla ne Kosovë.

Ngjarjet e Marsit dhe Prillit 1981 Xhemajliun dhe të gjithe shokët e Xhemajliut na gjetën në krye të detyrës si atdhetarë dhe revolucionarë. Ai ishte pjesmarës shumë aktiv dhe mobilizues ne demostratën e 11 dhe 26 Marsit, si dhe 1 dhe 2 Prill 1981. Xhemajliun e patën arrestuar për pjesmarje ne këto ngjarje, pas lirimit Xhemajliu ishte po ai i mëparshmi i pathyeshëm dhe stoik si dhe me bindje se lufta e jonë po merr rrugë të mbarë. Kur pas arestimit te Grupit të studentve dhe GMLK-se dhe masave drakonike që merrte UDB-ja dhe Kujslindes disa ishin thyer dhe tërhjekur, për Xhemajliun këto masa vetëm sa e forconin lëvizjen e rezistencës dhe shtojnë urrejtjen ndaj pushtuezve dhe klyshve të tyre siç shprehej ai. Gjatë kësaj kohe ne kishim krijuar lidhje të reja radhët e shokve ishin zgjëruar. Gazeta „Liria“ organ i GMLK-së u shpërnda nëpër Kosovë 3 ekzemplarë të cilët më ranë në dorë, dy ja dhash Xhemaijlit si dhe veprat „Eurokomunizmi është Antikomonizëm“, „Rreziku Anglo-amerikan për Shqipërinë“, Enver Hoxha: „Kush përgjigjet për krimet e gjenocidit në Kosovë“ 31. gusht 1966.
Xhemajliu ishte pjesmarrës edhe në demostratën e 11 Marsit 1982 pra në shënimin e përvjetorit të demostratave të vitit 1981. Diku me datë 20 Mars 1982 u arrestuan për pjesmarrje dhe organizim të kësaj demostrate në Prishtinë disa nga shokët tanë si Qamil Qadraku, Adem Krasniqi, Xhavit Vata, Mejreme Krasniqi, Mihrije Krasniqi, Shqipja nga Dibra ( mbiemri nuk po më kujtohet) si dhe unë Xhevat Zekaj u arrestova në Istog. Pas dy javë hetime dhe torturave pasi që nuk kishin pranuar asgjë u liruan të gjith. Në Prill kishte ardhur nga Zagrebi Fehmi Lladrovci i cili kërkoj të takohemi me shokët e posa liruar, Femiu dëshironte të dinte se si ka shkuar rrjedha e hetimeve.
U takuam së bashku Fehmiu, Adem Krasniqi, Qamil Qadraku, Kasim Haxhimurati dhe unë Xhevat Zekaj. Pasi biseduam dhe shqyrtuam cdo gjë Fehmiu na përgëzoi të gjithve për qëndres. Personaliteti i Fehmiut për ne shokët ishte i pa zavendsueshëm, kishim një respekt të madh për të dhe e donim shumë, ai ishte frymzim për ne kështu që ne muarëm kurajo të madhe për punë të mëtejme.
Gjatë këtyre ditëve Fehmiut i fola për Xhemajliun dhe i cili kishte kërkuar që të njoftohej dhe të takohej me Fehmiun pasi që unë i kisha folur shumë Xhemajliut.Fehmiu dëshironte që të takohej me shokë të cilët ishin të gatshëm për punë. Andaj shprehu dëshirën që të takohemi patjetër por më tha se takimin da ta mbajmë në Mitrovicë pasi që atë ditë Fehmiu do të takonte dikënd nga shokët e tij student në Fakulttin Xehtaro Metalurgjik. Ne e lam që të takohemi ne ora 12:30 para shtëpisë së Mallrave ne Mitrovicë. E njoftova Xhemajliun se duhet të takohemi me Fehmiun u gëzua shumë, ne shkuam në Mitrovicë dhe u takuam bisedën e bëmë duke shëtitur per rreth nje orë. E tërë biseda pothuaj u zhvillua në mes Fehmiut dhe Xhemajliut dhe kishte të bënte me gjendjen dhe domosdoshmërinë e punës së mëtejme si dhe zgjerimin e radhve. Fehmiut i la përshtypje të jashtzakonshme Xhemajliu si dhe Xhemajliut i cili më patë thënë duke u këthyer për në Prishtinë (pasi që Fehmiu mbeiti në Mitrovicë), se: „Ende nuk kam takuar njeri si Fehmi Lladrovci dhe me burra të tillë çështja e jonë ec sigurt përpara.“ Dhe kjo ishte e vërtetë sepse Fehmi Lladrovci ishte i tillë, ai ishte një tribun popullor, revolucionar dhe trim i madh dhe kishte shokë të mirë, në këtë kohë ai njihej edhe me Hilmi Zekën, Shaban Shalën dhe Fadil Bajramin nga Kërçova të cilët i njihja edhe unë dhe kontaktonim kohë pas kohe.
Edhe Fehmiut Xhemajliu i kishte lënë pershtypje të madhe si për thellsinë e mendimit ashtu edhe të vendosmërisë e gadishmërisë për të vepruar.
Pasi që me shokët vendosëm të konkretizojm veprimtarinë krijuam grupin „Komiteti për Mbrojtjen Kombëtare“ platformë e të cilit ishte platforma e GMLK-së, selia e të cilit do të ishte në Prishtinë ndërsa celulat do të shtriheshin nëpër komunat e Kosovës. Ishte Koha kur Xhemajliu po përfundonte studimet dhe ai tani më shumë do të ishte në Prizren, pra Xhemajliu diplomoj në Maj të vitit 1982 ndërsa në shtator të 1982 u punësua në gjimnain e Prizrenit. Nga fundi i Tetorit 1982 u takuam në Prishtinë, biseduam mbi gjendjen dhe situatën e krijuar si dhe nevojën për zgjerim të radhëve. E njoftova Xhemajliun për nismën e krijimit të celulave në Rahovec, Suharek, Istog, Pejë dhe Prizren. Edhe pse për rrethin e Prizrenit ne kishim të angazhuar Ramiz Dakën, Xhemajliu do të angazhohej në krijimin e një rrethi tjetër dhe se kontaktet do të mbahen vetëm me mua në këtë rast ai zgjodhi pseundonimin „Erseni“. Me këtë ras Xhemajliut i dhash 5 nr. të Zërit të Kosovës dhe një trakt „Armiku na ka në dorë aq sa e lejojmë ne vet“ ndërsa ai më kishte sjellur veprat e Enver Hoxhës: Me Stalinin dhe më duket shënime për Kinën të cilat i kishte siguruar nga një shokë. Në fund të Nëntorit një takim ku ishim Adem Krasniqi dhe unë Fehmiun e njoftuam për punën e bërë në drejtim të krijimit të celulavet në për rrethe, Fehmiu më pyeti për Xhemajliun se ku gjendet i tregova se ai tani është punsuar në gjimnazin e Prizrenit dhe se unë mbaj kontakte me të, ndërsa Fehmiu kërrkoj që tani e tutje kontakte me Xhemajliun ti mbaj ai pasi që ne të gjithë ishim mjaft të rrezikuar dhe të trajtuar nëpër organe e UDB-së andaj edhe mund të ndodhte ndo një arrestim. Fehmiu kërkonte se Xhemajliu duher ruajtur pa rënë në sy të UDB-së.
I tregova Fehmiut se Xhemajliu mbanë nofkën “Erseni“ dhe Fehmiu më tha se kësaj radhe do të takohet me të, kështu që edhe janë takuar. Në Janar të vitit 1983 diku me datën 13, 14 u takuam në Prishtinë ishte shumë i entuziazmuar pasi që më tha se kishte takuar shokë të mirë andej nga Prizreni si dhe më njoftoj për takimin se kishte pasur me Fehmiun gjithashtu edhe unë e njoftova mbi gjendjen si dhe përpjekjen që bëhej në drejtim të bashkim-shkrirjes së grupeve punë të cilën e bënte veprimtari i madh Nuhi Berisha. E biseduam edhe çështjen e organizimit të Marsit 1983 pasi që ne me shokët mendonim se duhej të organizohej, dhe ramë dakord se duhet organizohet por ashtu ramë dakord se Xhemajliu nuk duhej të involvohej direkt në organizim dhe se për këtë çështje në Prizren do të angazhohej Ramiz Daka me shokët tjerë.
Përmes Nuhi Dakës na kishe arritur një trakt që duhej të shpërndahej me rastin e vjetorit të vrasjes së vëllezërve Gërvalla dhe Kadri Zeka, (që ishte 17 Janari), Xhemajliu muar që të shpërndaj më duket 70 trakte.
Ky ishte takimi i fundit me Xhemajliun pasi që unë dhe shokët Qamil Qadraku, Adem Krasniqi, Kasim Haxhimurati, Ramiz Daka, Ismet Avdyli, Nuhi Daka u arrestuam dhe u dënuam. Për vrasjen e Xhemajliut dëgjova në Burgun e Nishit ku isha duke e vuajtur. Ndodheshim në izolim pas një proteste që organizuam në shenjë për pëkrahjen e protestave gjithëpopullore në Kosovë kundër ndryshimeve të dhunshme dhe të përgjakshme të Kushtetutës së Kosovës. Në një gazetë serbe lexova një informatë të shkurtër të organeve të Punevë të Brendshme të Prizrenit ku thuhej: „Irredentisti dhe armiku Jugosllavisë profesor Xhemajli Berisha pas arestimit ka bërë vetvrasje duke u hedhur nga dritaret e zyrës së Sekretariatit të PB në Prizren.
U trondita thellë por isha shum i sigurt dhe i bindur, duke njohur karakterin e Xhemajliut, se inforamta ishte gënjeshtër e kulluar e UDB-së sepse Xhemajliu nuk do të thehej kurrë nga torturat barbare të UDB-së dhe të kuislingve shqiptar por ai do të qëdnronte stuik dhe i pathyer po sikur Qemal Stafa e Rexhep Mala.
Përmes dritarës së dhomës kam thirrur Gani Krasniqin (nga Carralluka e Malishevës), me të cilin komunikonim nganjëherë dhe e kam njoftuar, Ganiu i cili gëzonte një respekt të madh nga të gjithë ne më tha se „Lufta jonë këto i ka, duhet të qëndrojmë të fortë edhe kur shokët na vriten, e vepra e tyre le të jet burim frymëzimi për të gjithë ne Lavdi jetës dhe veprës së Xhemajli Berishës“, këto ishin fjalët e Gani Krasniqit.
Pas daljes nga burgu 1990 së bashku me një grup shokësh unë, Ramadan Avdiu, Ibrahim Shala, Halil Selimi, Ram Vata, Sabit Vejseli, tjerët nuk më kujtohen kemi vizituar familjen e Xhemajli Berishës dhe aty pata rrastin të njoh këtë familje bujare dhe me tradita patriotike. Takuam me këtë rast nënën Mihrije, babain Reshitin, motrat Hajrijen etj., vëllezërit Skederin, Nexhmedinin dhe Ruzhdiun të cilët me pritjen dhe qëndresën e tyre treguan se Xhemajliu nuk mund të ishte ndryshe por me virtyte të cilat karakterizojnë familjet të cilat atdheun kanë mbi të gjitha. Tek ata nuk do të vërehet kurrë ligshtimi por përkundrazi moral dhe forcë e mbështetje, sidomos nëna Mihrije na la përshtypje me qëndrimin dhe dashurinë e saj ndaj neve se i bëhej sikur iu kthye diçka nga një pjesë e jetës së Xhemajliut. Ishte ky përkushtimi i një familjeje e cila i kishte falur birin e saj atdheut.
Familjen e Xhemajliut e kam vizituar edhe pas lufte pra ne Maj të vitit 2008, babai Rashiti kishte vdekur ndërsa nëna ishte ende e fortë dhe e dashur si çdo herë. Poashtu vëllezërit Skenderi, Nexhmedini, Ruzhdiu dhe Motra Hajrije krenar dhe të pathyer. Më pritën në dhomën e Xhemajliut ku ai kishte pasur edhe bibliotekën e vet e cila ishte po me ato libra dhe tekste dhe verpra shkencore e politike, të cilat i kishte shfrytëzuar Xhemajliu gjat jetës së tij si nxënës, student dhe verprimtar politik e atdhetar. Aty pashë edhe fotografi të ndryshme nga jeta e Xhemajliut pastaj biblioteka dhe dhoma ishte pasuruar edhe me dekorata dhe mirënjohje të viteve të ndryshme sie dhe një mirënjohje nga atdhetarja dhe heroina e popullit shqipëtarë Nexhmie Hoxha për Kontributin e Xhemajliut këtij dëshmorit të kombit dhënë për çështjen kombëtare dhe atdheun.

Lavdi jetës dhe veprës së dëshmorit të kombit dhe shokut të idealit Xhemajli Berisha.


Xhevat Zekaj Zvicër, 31.08.200

 


Ditëlindjen 120 e shokut tonë

Hans Beimler!

lindur më 2 korrik 1895

1 dhjetor 1936 - vrarë në veprim Luftës Civile Spanjolle

 

faqen e internetit të veçanta në dispozicion në

 
anglisht
gjermanisht
italian
spanjisht
rusisht
frëngjisht
kinez

 

 

 

 

 

SEKSIONI GREKE

 

(në ndërtim e sipër)

 

 

 

 

 

 

 

 

INTERNACIONALJA

(SHQIP)

 

 

"Marksizëm-leninizmi - Kjo është një domosdoshmëri, është si ajri që ne thithim, buka që hamë "
Enver Hoxha

 

 

Lavdi INTERNACIONALJA KOMUNISTE

(Staliniste - Enveriste) !

(arkivi 2013/14)

 

Long live Stalinism-Hoxhaism ! (English)


RROFTË Stalinizëm-Enverizmi ! Albanian)


Es lebe der Stalinismus-Hoxhaismus ! (German)

Да здравствует сталинизм - Ходжаизм ! (Russian)

გაუმარჯოს სტალინიზმ-ხოჯაიზმის! (Georgian)

Viva o Estalinismo-Hoxhaismo! (Portuguese)

Viva Stalinismo-Hoxhaismo! (Italian)


斯大林霍查主义万岁! (Chinese)


Viva el Stalinismo-Hoxhaismo! (Spanish)


Vive le Stalinisme-Hoxhaisme! (French)


At zije Stalinismus-Hodzismus! (Czech-Slovak)


Ζήτω το σταλινισμός - Χότζα-ισμό ! (Greek)


Živeo Staljinizam - Hodžaizam! (Bosnian)

Niech zyje Stalinizm-Hodzyzm! - (Polski)

! زنده باد استالینیسم-خوجهئیسم (Farsi) 

Niech zyje Stalinizm-Hodzyzm! - (Polski)

 

Længe leve Stalinismen-Hoxhaismen (Danish)

Hidup Stalinisma dan Hoxhaisma! (Malay)

Staliniyamum-Hoxhaiyamum niduzhi vazga (Thamil) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Link-Faqet

Seksioni

SHQIPTAR

 

Libraria

- Arkivi -


 

Organi Qendror i Kominternës (SE)

Revolucioni botëror

Arkiv

Revolucioni botëror

2015

Janar-qershor

Korrik-dhjetor

 

2014

Jan-Tet

Nëntor-Dhjetor

Organ Qendror PPSH

8 nëntor 1941 - 1990

Arkiv

(shpejt)


 

Enver Hoxha

Themelues dhe udhëheqës i PPSH

(1908 - 1985)

 

 

Partia e Punës e Shqipërisë

PPSH - Dokumentet

 

Republika Popullore Socialiste E Shqiperise

 

Historia e Shqiperise

 

 

na kontaktoni

 

Mariglen Gjoka

Mariglen Gjoka - FACEBOOK

 

themelues Deklarata

 

 

anglisht

 

për ne

 

bashkohuni me ne

 

 

B.P.S.H.

 

 

BRPSH

Seksioni shqiptar i Rinisë Komuniste Ndërkombëtare

 

Këngët dhe Poezi

 

 

 letërsi revolucionare

 

 

Filmi shqiptar

 

 

fahne Video


 

LISTA E TË GJITHA VENDEVE

 

 

 

 

 

Kominterni (SE)

 

Seksionet

Statut

Program

Platforma

 

 

themelues Deklarata

31 dhjetor 2000


 

 

Platforma

vendosi 7 nëntor 2009

[Deklarata programatik]
 


Enver Hoxha

klasik i 5-të i marksizëm-leninizmit dhe rithemelimit të Kominternës


 

Enver Hoxha dhe Enverizmit


 

linja e Përgjithshme

e revolucioni botërore proletar-socialiststrategjia dhe taktika

 

online:

PDF-Download

Kapitulli i parë (English)

Kapitulli i dytë (English)

 


 

manifest i partisë të botës bolshevizëm


 

Çfarë kadie Komintern

(SE)?

Programi
Komuniteti bota nr. 1


 


 

Lëvizja bota komuniste

(staliniste - enveriste)

 


 

 


Bashkimi Kuq Tregtinë Ndërkombëtare

BKTN


 

 

rinisë komuniste ndërkombëtare

( K J I 1919 - 1943) / (2009)


 

 

International

 Komuniste Grave

(staliniste-enveriste)

 


 

S N K

Solidariteti ndërkombëtar komunist