Për një të bashkuar,

të pavarur, Shqipërinë

socialiste!

Në vitin 2013, Seksioni Shqiptar nuk është për fat të keq ende nuk është themeluar. Jo një të vetme komunist shqiptar mbështetën këtë themel. Ne i bëjmë thirrje të gjithë bashkëluftëtarëve shqiptarë, themeli i Kominternit (SE) tani për datën e 8 Nëntor 2014 për t'u përgatitur.

Ne kemi nevojë për shokë shqiptarë të cilët përkthejnë tekstet tona në gjuhën shqipe. Komunistët shqiptarë duhet të jenë të bindur për domosdoshmërinë e bashkimit të Internacionales Komuniste.

 

 

8 Nëntor 2014

- ne duam të ngremë një seksion shqiptar të Kominternit (S-E) !

 

 

ENVER HOXHA

 

Lavdi Enver !

LAVDI KOMUNISTEVE TE VERTETE SHQIPTAR ME NE KRYE ENVER HOXHEN !

LAVDI PER JETE E MOTE ATYRE QE I MBETEN BESNIK DERI NE VDEKJE IDEALIT DHE MESIMEVE REVOLUCIONARE TE ENVER HOXHES !

 

Ne mbrojë trashëgiminë Socialiste të Shqipërisë !

Rindërtimin e socializmit në Shqipëri !

Lufta kundër tradhtarëve duhet zhvilluar hapur, ashpër dhe pa kompromis në parimet !

Rroftë revolucionin socialist !

Lavdi 5 klasikëve të marksizëm-leninizmit !

Marx, Engels, Lenin, Stalin, Enver Hoxha !

Lavdi INTERNACIONALJA KOMUNISTE

(Staliniste - Enveriste) !

 

 

 

"Partia marksiste-leniniste... nuk eshte parti e fjaleve, por parti e aksionit revolucionar. Ne qofte se anetaret e saj nuk futen ne veprime e ne lufte konkrete, ajo nuk do te jete nje parti e vertete marksiste-leniniste, por nje parti marksiste-leniniste vetem me emer... Nje parti e tille as i pershtatet, as i nevojitet klases punetore".

(ENVER HOXHA - "Eurokomunizmi eshte antikomunizem" bot 1980. Fq. 249)

 

 

 

 

RAPORT NE KONGRESIN E 5-TE TË PPSH

1966

III
FORCIMI I METEJSREM I PARTISE DHE I ROLIT UDHEHEQES TE SAJ

I. — Të përmirësojmë vazhdimisht përbërjen dhe shtrirjen e Partisë, të ruajmë pastërtinë

 

 

 

 

Historia e Partisë së Punës së Shqipërisë

 

 

Restaurimi i socializmit në Shqipëri është detyrë e të gjitha detyrimeve të çdo komunistët shqiptar.

Seksioni shqiptar i Internacionales Komuniste

(Staliniste - Enveriste)

 

 

 

 

 

 

TË FORCOJMË LËVIZJEN KOMUNISTE, TË LARGOJMË PËRÇARËSIT E MASHTRUESIT!

         Në gazetën e PPSH ''8 Nëntori'' të datës 16 Nëntor 2013, lexojmë noftimin se:''më 8 Nëntor në Muzeun Kombëtar u mblodh kongresi i 15-të i Partisë Punës së Shqipërisë dhe se raportin në emër të KQPPSH e mbajti sekretari i parë i KQPPSH shoku Muharrem Xhafa''. Që në fillim konstatova se demagogjia tek njerëzit e veçantë nuk paska fund. Po mirë, ky Muharrem Xhafa deri kur do të vazhdoj kështu, me demagogji? Nga e gjeti Muharrem Xhafa Partinë e Punës të Shqipërisë, kur ky demagog e tradhëtoi PPSH, bëri pazare me Hysni Milloshin dhe e shkrinë Partinë dhe e emërtuan:''Partia Komuniste e Shqipërisë'' më 8 Nëntor 2006. Që atë dit Muharrem Xhafa u bë antar i PKSH dhe në këto pazare morën dhe portofolet. Pra, Hysni Milloshi mori postin e Kryetarit të Partisë, po me propozimin e Muharremit dhe vet Muharremi mori portofolin e sekretarit të përgjithshëm po me propozimin e Hysni Milloshit. Pra shkëmbyen dhuratat e premtuara njëritjëtrit qysh para kongresit. Të gjithë të grumbulluarit te kjo parti e kuptuan dhe e panë me sytë e tyre se Muharrem Xhafa tradhtoi, e shkriu PPSH-në. Shkoi në Partinë Komuniste se aty do të merrte dhe rrogë nga kuotat e komunistëve. Hysniu si kryetar do merrte pak më shumë se Muharremi, por dhe Muharremi nuk do merrte pak. Që atëhere kanë kaluar 7 vjetë dhe ja, lexojmë që PPSH mbajti kongresin e 15-të të sajë dhe se raportin e mban sekretari i parë i PPSH që nuk ekzistonte, Muharrem Xhafa. Paradokse të mëdha që po dëgjojmë. Kur u krijua kjo parti? Ku u gjënd Komiteti Qëndror i kësaj partie që nuk ekzistonte, dhe vet Muharrem Xhafa sekretar i parë i kësaj partie që nuk ekzistonte? Që të gjitha këto janë trillime të Muharrem Xhafës që gjithë kohën që kur u rrëzua pushteti popullor, me këto gjëra është marë. Kush e zgjodhi Muharremin sekretar të parë kur ai ankohet që Qemal Cicollari u zgjodh kryetar i Partisë duke shkelur statutin që thotë se kryetari i partisë zgjidhet nga Komiteti Qëndror i posa zgjedhur nga Kongresi në mbledhjen e parë të tij. Pyesim shokun Muharem : Cili Kongres ju zgjodhi juve sekretar të parë të partisë kur ju qetë për 6–7 vjet sekretar i përgjithshëm i PKSH? Si e mbajtët raportin në Kongres? Në njoftim thuhet se në Kongres morën pjesë 101 delegatë të zgjedhur në mbledhjet e partisë në rrethe. Në rrethe shoku Muharrem nuk ka patur fare organizata partie të PPSH, por kish organizata të PKSH, PPSH (r) e PKSH-8 Nëntori. Duhet thënë se partia e punës po të ketë 101 anëtar mund të themi se plot janë për pak kohë kur shoku Muharem u përjashtua nga PKSH.

Shoku Muharrem tregon (pohon) me gojën e tij, pazaret që ka bërë me Hysni Milloshin, kur u bashkuan dhe nuk e dorëzuan në gjykatë siglën e PPSH dhe nuk bënë çregjistrimin e PPSH, në gjykatë, dhe se këtë e bënë me qëllim se emrin e saj (PPSH-së) mund ta merrte ndonjë grup shokësh komunistë ku të cilët duke u larguar nga Kongresi patën deklaruar se do të krijonin një parti tjetër. I bukur, mendim gjenial ky i Milloshit dhe i Xhafës që e hiqnin veten njëri Marks e tjetri Engels. Të dy Milloshi dhe Xhafa nuk deshnin të krijohesh parti tjetër, por të jetë vetëm partia e tyre PKSH që vetëm emrin e kishin PKSH, se të tjerat, që nga programi, nga drejtuesit e saj Hysni e Muharrem, zbatimi i statutit, e gjithçka që bënë fjalë për këtë parti, mund të themi me bindje se përvec emrit PKSH, asgjë tjetër nuk ishte Komuniste e aq më tepër Marksiste-Leniniste. Që të dy këta krerë në unitet mendimi dhe veprimi sajuan dhe kurorëzuan atë të ashtuquajturin Kongres bashkimi më 8 Nëntor 2006, kur aty në këtë Kongres u bë bashkimi i Milloshit me Xhafën dhe e shkrinë PPSH, e nuk lanë shokë të tjerë të krijojnë PPSH. Kurse delegatët e ish PPSH që shkuan në Kongres dhe e panë me sytë e tyre se cfarë corbe të keqe kishin gatuar Milloshi me Xhafën, u larguan nga Kongresi. Pas këtij Kongresit, Milloshi dhe Xhafa vrapuan e shkuan në për rrethe, mblodhën Komunistët e çoroditur dhe u thanë se ''ne bëmë një dasëm, mirë po në dasëm jo të gjithë mbeten të kënaqur, mbeten dasmorë edhe të pa kënaqur'', e, siç ndodhi realisht në këtë palo Kongres. 

 

        Milloshi, më pas nuk nguroi të nxirrte nga canta e tij disa libra me kapak të zezë, që në faktë ishte fjalimi Historik për bashkimin kombëtar të shqiptarëve dhe që këtë fjalim e mbajti në një Kongres në pallatin e kulturës në Vlorë ku merrnin pjesë rreth 18 veta gjithsej. Komunistët e ish PPSH, që pasi panë corbën e keqe që po gatuhesh në atë të ashtuquajtur Kongres bashkimi, formuan partinë PPSH-r (Partinë e Punës së Shqipërisë të riorganizuar) e themi të ''riorganizuar'' se siç thamë më lartë Xhafa e mbajti në xhep siglën PPSH dhe gjykata nuk lejonte parti tjetër me atë emër, prandaj u shtua emri ''riorganizuar''.

 

      Shokë! Ndarjet dhe përçarjet në gjirin e lëvizjes komuniste shqiptare nuk janë në interes të së mirës dhe të komunizmit, ato i bëjnë mirë vetëm borgjezisë kapitalizmit dhe reaksionit të zi. Kështu pra nga ky gjoja ''Bashkim'', jo që bashkim nuk u bë, por u bë përçarje. Një pjesë e vogël të gënjyer nga demagogjia Millosh-Xhafa pranuan, shumica nuk pranuan, por dhe një pjesë jo e pakët u larguan fare nga partia, kur panë që në krye të partisë nuk ishin drejtuesë të vendosur e konsekuent, por tradhtarë revizionistë! Kështu që nga ky i ashtuquajtur Kongres bashkimi, kush fitoi? Lëvizja Komuniste Shqiptare mbeti përsëri me tre parti në armiqësi me njëra tjetrën. Partia Komuniste me drejtuesë H. Milloshin dhe Muharem Xhafën e quante veten parti që drejtojnë Marksi dhe Engelsi dhe se sëshpejti ajo do të ngrinte popullin në revolucion e do të merrte pushtetin, por në faktë cfare bënë, cfare rol lojtën në jetën politike shqiptare? E cfarë përfitoj populli shqiptarë!? Partia e bashkuar Komuniste me Milloshin Kryetar dhe Xhafën sekretar të përgjithshëm, as u dëgjua se është gjallë apo jo. Në Shqipëri ndodhën gjëra shumë të shëmtuara që zëri i kësaj Partie duhet të ishte prononcuar dhe duhet të kishte denoncuar siç ishin rastet e më poshteme: 

 

1 – U bë parada e homoseksualëve e tipit GAY në Tiranë, dhe Partia Komuniste as nuk e denoncoi, as nuk e demaskoi, por qëndrojë e heshtur. Asnjë deklaratë su bë prej tyre me përjashtim të Partisë së ''Legalitetit'' që u prononcua kryetari i asaj partie Ekrem Spahiu.

 

2 – Në Tiranë u ngrit shtatorja e tradhëtarit të shqiptarëve satrapit Ahmet Zogolli, dhe P.K.SH. e këta dy ''marksist'' nuk thanë asnjë fjalë, asnjë deklaratë në media nuk bënë.

 

3 – Me rastin e 5 Majit ditës së dëshmorëve, në vorezat Dëshmorët e Kombit u vendosën eshtrat e Azem Hajdarit, të antikomunistit të tërbuar ku i cili jepte urdhëra për të shkallmuar vorrezat e Dëshmorëve të Kombit dhe që bashkë me fashistin Sali Berisha thoshin që komunistët dhe veteranët do ti varim në litar. Përsëri heshtje nga kjo parti e këta ''udhëheqësa''.

 

4 – Me rastin e 5 Majit ditës së Dëshmorëve të Kombit, hiqet emri i rrugës ''Dëshmorët e 4 Shkurtit'' dhe zëvëndësohet me emrin ''Ibrahim Rugova'', kur dihet se Ibrahim Rugova ishte nipi i kriminelit Xhafer Deva që kreu terrorin apo masakrën e 4 Shkurtit 1944 duke vrarë e torturuar 84 njerëz të pafajshëm në mes të Tiranës. Përsëri as PKSH, as Muharem Xhafa e as partitë e tjera ''Komuniste'' nuk thanë një fjalë. 

 

5 – Qeveritë borgjeze si e Sali Berishës ashtu dhe e Edi Ramës, periodikisht dërgohen shqiptarë në Afganistan, djemë nënash si mercenar për të vrarë popullin afghan. Ata janë dërguar atje me para si mish për top, e përse, se mos luftojnë për atdheun e tyre? A mos afganistanasit na kanë pushtuar Shqipërinë? Qeveria Shqiptare po hap 8 Shkolla në Afganistan kur në shumë fshatra të Shqipërisë nuk ka shkolla ose janë të rënuara dhe nuk po i rregullojnë edhe për këtë si H.Milloshi (sa qe gjallë) dhe M.Xhafa nuk kanë thënë asnjë fjalë.

 

      Si këto turpe e veprime poshtëruese për komunistët e popullin dhe dëshmorët e kombit shqiptar, janë kryer edhe herë të tjera. Krerët e partive që e mbajnë vehten si udhëheqësa të Partive Komuniste Marksiste-Leniniste, në fakt është e tepërt që të thuash se janë komunistë. Kur themi kështu për këta krerë, nuk lëmë pa përmëndur edhe dy drejtuesat e tjerë, të partisë së punës të riorganizuar, Marko Dajtin që mori përsipër të krijonte partinë e punës së riorganizuar dhe që ka disa vite që s’është bërë i gjallë. I cili e ka braktisur partinë dhe disa rrethe të mbetur në heshtje janë pozicjonuar në parti të tjera. Po ashtu mund të themi për partinë komuniste ''8 Nëntori'' që veç emrit ''komuniste'' ajo nuk ka asgjë të përbashkët me lëvizjen komuniste e aq më tepër drejtuesi i kësaj partie shoku Preng Çuni.

 

      Në raportin e Kongresit të 15 të PPSH shoku Muharem Xhafa thotë se do të bëjmë përpjekje për bashkimin e komunistave në një parti të vetme komuniste marksiste-leniniste. I themi shokut M. Xhafa se ashtu si keni vepruar e veproni ju e drejtuesit e tjerë të partive të tjera me pretendime komuniste, lëvizja komuniste ska për tu bashkuar kurrë, me fjalë ndoshta të gjithë thoni e flisni për bashkim, por me vepra asgjë spo bëni. Jo vetëm kaq, por krijoni edhe urrejtje fallco, akuzoni njëri-tjetrin për tradhëti dhe prishje të lëvizjes komuniste duke u mburrur sikur të jeni Lenini apo Enveri vet. Bashkimi i komunistëve shqiptarë në një parti të vetme arrihet vetëm duke hequr nga ndërgjegja juaj cmirën që keni për njëri tjetrin, kur me vepra të bëni dorëheqje dhe të lejoni komunistët të gjejnë fjalën vet për tu bashkuar. Vetëm kështu mund të arrihet bashkimi.

 

     Në raportin e Kongresit thoni se në ceremonin mortore të H.Milloshit, ju mbajtët fjalimin mortor, nuk e di se çfarë keni folur në këtë fjalim, por besojmë se ja keni përmëndur të ''mirat'' që ai ka bërë në interes të komunizmit në Shqipëri duke ''nderuar'' figurën e Enver Hoxhës dhe familjes së tijë, siç janë: 

 

1 – Hysni Milloshi botoi një gazetë të tërë me 8 faqe gazete me titullin: ''Shtriga Nexhmija Hoxha nuk mund ta përlajë partinë komuniste Shqiptare''.

 

2 – H. Milloshi imponoi organizatën e partisë komuniste të Korçës që të përjashtonin nga partia Nexhmie Hoxhën. Sikur shoqen Nexhmije e kishin pranuar në parti, organizata komuniste e Korçës që drejtohej nga H. Milloshi.

 

3 – Hysni Milloshi në një intervistë kishte deklaruar se ''ne komunistët jemi dakort që të bëjmë aleancë me ballistët se këta ballistët e sotëm nuk kanë lyer duart me gjakë''. Por shpejt u përgjigj kryetari i ballistëve Adriatik Alimadhi duke thënë se ''nuk pajtohemi me komunistët se ata nuk na kanë kërkuar falje për ato që kanë bërë''. (Data 8 Nëntor 2011)

 

4 – Me krijimin e partisë të Bamir Topit, Hysni Milloshi, nxitoi të deklaronte më 12 Prill 2012 se ''jemi gati për aleancë me partinë e Bamir Topit''.

 

5 – Kur në Shqipëri Berisha që deshte të bëhesh mbret, edhe duke ja plotësuar dëshirën djalit të Ahmet Zogut për të votuar mbi formën e regjimit që duhet të ndiqte Shqipëria, H.Milloshi për ta ndihmuar sa do pak regjimin mbretëror të Zogollit (lexo: Sali Berishës), shkroi një artikull të madh e me gërma të mëdha në faqen e parë të gazetës me titull:''TË BOJKOTOJMË VOTIMET PËR REFERENDUM''. Kjo thirrje që u bënte H. Milloshi komunistëve e popullit shqiptar, ishte në fakt ndihmë konkrete që Berisha dhe familja e Ahmet Zogut të fitonte e Shqipëria të kthehej në mbretëri.

 

6 – Në votimet për bashkin e Tiranës, Hysni Milloshi imponoi komunistët e partisë së tij që të votonin për të, duke ju hequr votat të majtës e duke bërë që të fitoj Lulzim Basha.

 

      Si këto bëma Hysni Milloshi kishte shumë dhe ato na turpëronin të gjithëve kudo. Pa le po të marim daljen e H.Milloshit në televizor me rrugaçët e të djathtës të cilët e vun përpara, e vunë në lojë duke i vënë në qafë sutjena e mbathje grash. Turpet e tija janë të shumta, dhe të gjitha këto bëheshin për të diskritituar komunistët shqiptar!

 

     Në raportin e kongresit, Muharem Xhafa bënte fjalë edhe për faktin se ende nuk kanë krijuar organizatat e Rinisë, të gruas, sindikatat e organizma të tjara që janë krahu i djathtë të partisë komuniste. Këto organizma edhe u krijuan në një farë mase pas rëzimit të pushtetit të diktaturës së proletariatit, por puna sabotuese e disa krerëve bën të mundur që lëvizja komuniste shqiptare të përçahet e kështu edhe këto organizma u prishën, përsëri partitë që u krijuan punuan për të ringritur këto organizma, e përsëri u ringritën e përsëri u prishën dhe tani asnjë nga këto 4 parti të ashtuquajtura komuniste nuk kanë nga këto organizma sepse kur krerët përçajnë partitë, vetvetiu prishen dhe organizmat ndihmëse. Dhe përsa kohë do të vazhdohet të jenë disa parti komuniste shqiptare, asnjë nga partitë komuniste shqiptare tani të mos mburret se i ka krijuar këto organizma dhe po punojnë me masat e gjëra të popullit. Bile para disa vitesh një parti nxori udhëzime që të ngret në çdo rreth ''Frontin Demokratik Shqiptar''. Se çfarë mëndje ishte kjo dhe çfarë do të bëhesh me këtë Frontin Demokratik, asnjeri se kuptoi dhe gjëkundi nuk u zbatua në një kohë kur ajo parti ishte në krizë dhe se drejtuesi i saj nuk di se ku është, se me bazën i ka shkëputur marëdhëniet dhe partitë e ka lënë në hije.

 

     Shokë! Është koha për reflektim dhe jo mburrje e gënjeshtra, se me mashtrime mburrje e gënjeshtra, lëvizja komuniste në Shqipëri jo që nuk forcohet por përkundrazi varfërohet dhe shkon drejt shkrirjes. Janë 4 parti të ashtëquajtura komuniste, u bënë zgjedhjet më 23 Qershor 2013 dhe lëvizja komuniste nuk mori asnjë deputet, e si mund të merrte kur kryetarët e partive komuniste shesin mentë se kanë parti komuniste Marksiste-Leniniste, ashtu siç u mburr dhe Muharem Xhafa në raportin e tij që thotë se PPSH mori reth 1000 vota, por ajo ishte e votuar nga shumë të tjerë bile edhe në ato rrethe ku nuk kishin organizata partie. Me të tilla mburrje kemi mbi 20 vjet që po gënjejmë se gjoja PPSH paska marë mbi 10000 vota por ja hëngrën PD e PS. Si Muharem Xhafa thonë edhe kryetarët e tjerë të partive komuniste. Kemi mbi 20 vjet që s’kemi çuar asnjë komunist në parlament, të demaskoj rendin borgjez e kapitalist që po i pin gjakun popullit shqiptar, që jo vetëm nuk ka ngritur një fabrikë apo hidroçentral, por përkundrazi i prishi dhe ato që kishte ndërtuar pushteti popullor. Ka ardhur koha që të themi hapur se drejtuesit e sotëm të partive komuniste shqiptare si Muharem Xhafa, Qemal Cicollari (zevndësi i llogjikës Milloshjane) Marko Dajti e Preng Çuni nuk janë komunistë, ata janë shërbëtorë të borgjezisë dhe u shërbejnë me devotshmëri asaj. Ata nëse u ka mbetur pak ndërgjegje njerëzore e patriotike, duhet të bëjnë dorëheqje nga drejtimi i partive. Largohuni vullnetarisht sa nuk është vonë që nesër mos tju quajnë tradhëtar e sabotator të lëvizjes komuniste shqiptare. Lëvizja komuniste shqiptare po të jetë e bashkuar, që vitin e parë do të nxjerë të paktën dy deputetë në parlament e në votimet e tjera numëri i deputetëve do të rritet për lëvizjen komuniste shqiptare. Ju lutemi shokëve drejtues të partive komuniste shqiptare, largohuni nga detyra që keni, ndihmoni në bashkimin dhe jo në përçarjen e lëvizjes, në të kundërtën populli dhe historia do tju gjykojë. Ndërsa thamë deri tani për drejtuesit e partive komuniste shqiptare që po pengojnë bashkimin e ecjen përpara të lëvizjes komuniste shqiptare, jo pak përgjegjësi mban edhe shoku Muho Asllani, komunist që ka milituar në byronë Politike me Enver Hoxhën, që në këto momente kritike për lëvizjen komuniste shqiptare ai jo vetëm që nuk luan rolin e tijë që i takon dhe që ja imponon detyra e lartë dhe nderi që ishte me Enver Hoxhën. Sikur të bëjë vaki (që nuk ndodh) që të ngrihet Enver Hoxha nga varri dhe të mësonte se shoku Muho Asllani ndodhet jo në krye të komunistëve, por i barabartë me të tjerët, Enver Hoxha do të mërzitej shumë dhe do të thoshte : ''sa u zhgënjeva me këtë komunist''. Shoku Muho Asllani ndodhet në bisht të situatës, ai gjatë këtyre viteve të kapitalizmit ka ndërruar disa parti, duke ikur nga një parti në tjetër. Të marim që nga 8 Nëntori i 2006 që ishte me PPSH me sekretar të parë Muharem Xhafën, që u bashkuan me Partinë Komuniste të H.Milloshit, ai u pajtua dhe nuk denoncoi pazaret që bëri H.Milloshi me Muharem Xhafën, pra vajti me partinë Komuniste me kryetar H.Milloshi dhe sekretar të përgjithshëm M:Xhafën, bile dhe shoku Muho Asllani këtu u zgjodh sekretar organizativ. Pas dy muajsh shoku Muho iku nga Partia Komuniste dhe shkoi në partinë e punës të riorganizuar bile dhe këtu u emërua sekretar orgonizativ. Edhe këtu as u bë i gjallë, asnjë rol nuk luajti për forcimin e partisë. Pas nja dy vjetëve u largua nga kjo parti dhe shkoi me partinë që krijoi Muharem Xhafa, pasi u përjashtua nga P. Komuniste, e, tani ndodhet në partinë që posa krijoi Muharem Xhafa, duke sajuar partinë me njerëz të përjashtuar nga partia, me njerëz të marë nga rruga pa një studim se çfarë kontigjent janë. Por edhe në partinë e Muharem Xhafës që është tani nuk po luan ndonjë rol pozitiv, pasi vetë Muharem Xhafa që kur u përmbys pushteti popullor me të tilla punëra është marrë. Prish parti, krijo të reja, prish prapë e ndërto përsëri të tjera. Shoku Muho, kryej me nder detyrën që të takon si shokë i Enver Hoxhës, mos u pajto me fraksionistët e me ata që të lajnë e shplajnë. Bëhu thirje komunistëve të grupuar në 4 partitë komuniste, që të braktisin ozurpatorët e këtyre partive dhe krijo partinë që na la shoku Enver Hoxha. Mos u kurse, do të lodhesh pak por do të fitosh, do të fitoj lëvizja komuniste shqiptare dhe për jetë do ta ken për faleminderit, kështu do të çosh në vënd edhe amanetin e udhëheqësit tonë të ndritur Enver Hoxha, të gjithë do të përkrahin dhe do të ndihmojnë.

 

    ''Marksistë-leninistët duhet të ruhen shumë nga frazat që përdorin revizionistët modernë, socialdemokratët e pseudomarksistë-leninistët për internacionalizmin proletar, për bashkimin e proletarëve për të mbrojtur paqen e të tjera profka të tilla. Internacionalizmi proletar është i vërtetë kur njerëzit punojnë me vetëmohim për të ndihmuar dhe për të zhvilluar veprimet revolucionare, për të krijuar një situatë të vërtetë lufte revolucionare, në radhë të parë në vendin e vet.'' (Lexo: Enver Hoxha- ''Imperializmi dhe Revolucioni''. f.210) 

 

      ''...duhet të ruhemi shumë nga elementë të tillë pseudomarksistë, pseudorevolucionarë, pseudointernacionalistë, qofshin këta individë të veçantë ose grupe të vogla njerëzish, apo parti që vetëquhen marksiste-leniniste, por që në fakt nuk janë të tilla, socialshoviniste, centriste, borgjeze të vogla. Të gjitha këto parti që i bien gjoksit për internacionalizmin proletar, për mbrojtjen e paqes, për reforma etj., i shërbejnë kapitalit.'' (Po aty.)

 

 

Poshtë tradhtarët oportunistët!

Lavdi mësimeve revolucionare të Enver Hoxhës!

 

 

 

Letër për të gjithë komunistët shqiptarë

 

 

 

Të dashur shokë !


Më vjen keq. Për fat të keq , ne nuk e flasin gjuhën shqipe . Por ne shpresojmë që ju të na kuptoni anyway.
Ju lutemi të na lejojë të shprehim opinionin tonë të përulur .
Komunistët shqiptarë kanë për të udhëhequr një luftë parimore për krijimin e partisë bolshevike .
Nuk ka lëvizje revolucionare pa një teori revolucionare !
Nuk ka lëvizje revolucionare bolshevike pa parti!

Ne mirëpresim diskutimin parimor .
Ajo shërben qëllimin e tejkalimin e ndarë në lëvizjen komuniste në Shqipëri .
Problemi i copëtim mund të tejkalohen vetëm në bazë ideologjike e 5 Classics të marksizëm-leninizmit .
Stalini mëson se partia bolshevike është përforcuar me pastrimin e elementeve oportuniste .
Pa të liruar veten e tyre nga ndikimi i oportunizmit ,copëtim që mund t'ju mposhtë kurrë .
Komunistët shqiptarë ende nuk janë pastruar dhe liruar nga ndikimi i oportunistëve .

Për fat të keq , ne duhet të kuptojë se kjo është komunistët shqiptarë ende nuk arriti të plotësisht të shkëputur nga ndikimi i tradhtarëve dhe për të bashkuar mbi themelet e sakta të stalinizmit - enverizmit .
Komunistët shqiptarë për të mbrojtur të shokut Enver Hoxha bazë vetëm korrekt internacionaliste e stalinizmit - enverizmit . Enver Hoxha ishte më einternacionalist i kohës së tij . Ai ishte krenar i kombit socialist në Shqipëri . Ai ishte krenar për popullin shqiptar , në të proletariatit shqiptar , komunistët shqiptarë . Por ai nuk ishte një nacionalist . Ai ishte një internacionalist . Ai ka udhëhequr lëvizjen botërore marksiste-leniniste . Ai ka drejtuar proletariatin botëror . Komunizmi është në thelb internacionalist nuk , nacionaliste .

Gjatë në këmbë Ndarja e lëvizjes komuniste shqiptare është një shprehje e ndikimit mbizotërues të borgjezisë në lëvizjen komuniste në Shqipëri .
Borgjezia shqiptare ka përvojë të gjerë të tradhtisë revizioniste e komunizmit .
Helm paralizon i revizionizmit komunizmit në Shqipëri .
Më konsistente komunistët shqiptarë duhet të bëjnë dallimin ideologjikisht të sakta kundër të gjitha llojeve të revizionizmit dhe oportunizëm .
Paranjësi vjen qartësi , siç thotë Lenini .
Ne nuk kërkojmë unitetin me oportunistëve . Ne luftojmë për unitetin e të gjithë komunistëve shqiptarë përkatësisht ( ekskluzivisht dhe në mënyrë eksplicite ) i bazuar në mësimet e Marksit , Engelsit , Leninit , Stalinit dhe Enver Hoxha .
Uniteti me oportunistëve është uniteti me borgjezisë . Uniteti me borgjezisë është nënshtrimi i punëtorëve nën diktaturën e borgjezisë .
Ne komunistët vlerësojnë ndryshme " organizatat e partisë " në Shqipëri jo nga fjalët e tyre , por nga veprat e tyre .
Asnjë nga këto "organizata e Partisë " ka dëshmuar me veprimet e tyre të mëparshme , që mban emrin e partisë së Enverit të drejtë kështu . Ata janë më shumë ose më pak nën ndikimin e revizionizmit . Ne kemi mbështetur të gjithë komunistët shqiptarë të cilët dëshirojnë për të liruar veten e tyre nga ndikimi i revizionizmit . Kominterni ( SH ) ka deri në ditët e sotme , asnjë nga këto " mbështetjen e organizatave partiake , sepse ne kurrë nuk do të mund të zbulojë një linjë të qartë bolshevik .

Kominterni ( SH ) bën komunistët shqiptarë propozimin e mëposhtme :

Ne nuk duam të ndërhyjë në punët e komunistëve shqiptarë nesh . Vetëm ata mund, dhe copëtim do të kapërcejë vetëm.
Por në qoftë se komunistët shqiptarë na për këshilla , ne jemi në solidaritet duart e pasur me ta dhe t'i ndihmojë ata .
Ne plan për 8 Nëntor 2014 ,themelues i seksionit shqiptar të Kominternit ( SH ) .

Në situatën aktuale të globalizimit , proletariati botëror ka nevojë për një komuniste ndërkombëtare të fortë me një seksion të fortë shqiptar .
Restaurimi i diktaturës së proletariatit është e mundur vetëm në lidhje me luftën për diktaturës së proletariatit botëror .
Revolucioni rinovohet socialist në Shqipëri është vetëm fitimtare në kushtet e botës së sotme globaliserten sistem imperialiste si pjesë e revolucionit socialist botëror .
Bota revolucioni socialist nuk është në duart e një partie kombëtare .
Udhëheqja e revolucionit socialist botëror është në duart e proletariatit botëror , është në duart e Internacionales Komuniste , e cila merr fuqinë e saj nga seksionet .
Ne kemi botuar tekstin nga shokut Mariglen .
Ne jemi të gatshëm për të publikuar edhe kontribute të tjera për diskutim .
Ne e bëjmë këtë me qëllim të krijimit të seksionit shqip të Kominternit ( SH ) më 8 Nëntor 2014 .

Kominterni ( SH ) përshëndet të gjithë komunistët të sinqertë të Shqipërisë në besimin se zhvillimi i njësisë do të jetëi suksesshëm .

RroftëPartia e lavdishme e Punës e Shqipërisë me shokun Enver Hoxha në krye !
Rroftërivendosja e Shqipërisë socialiste e shokut Enver Hoxha !
Rroftë uniteti i komunistëve shqiptarë nën flamurin botërore - revolucionare e stalinizmit - enverizmit !
Rroftëe bashkuar , e pavarur , Shqipëria socialiste !
Rroftë Shqipëria socialiste në një botë socialiste !
Rroftë diktatura e proletariatit shqipe !
Rroftë diktatura e proletariatit botëror !
Rroftë revolucioni socialist në Shqipëri !
Rroftë revolucioni socialist botë !
Rroftë 5 Klassiket e marksizëm-leninizmit - Marksit, Engelsit , Lenini , Stalini dhe Enver Hoxha !
Rroftë internacionalizmit proletar !
Rroftë Kominterni ( SH ) !

28 janar 2014

 

 

 

LËVIZJA KOMUNISTE SHQIPTARE NË KRIZË TË THELLË!

23 janar 2014 - Mariglen Gjoka

     

  Sa ishte gjallë shoku Enver Hoxha, Partia Komuniste (më vonë Partia e Punës) e Shqipërisë, ishte një parti parimore Marksiste Leniniste që zbatonte me besnikëri mësimet jetëdhënëse të Leninizmit fitimtar, duke ndjekur drejtë edhe eksperiencën e madhe të partisë mëmë të Bashkimit Sovjetikë (PKb) e udhëhequr fillimisht nga V. I. Lenini dhe pas vdekjes së tij, nga nxënësi dhe shoku i ngushtë i tij, J. V. Stalini. Duke kaluar vitet R.P.SH. me në krye udhëheqësin e shquar revolucionar të Partisë së Punës dhe të shtetit shqiptarë Enver Hoxha, vazhdimisht forcohesh politikisht dhe ideologjikisht duke fituar simpati të madhe nga Partitë motra të kampit të socializmit. Pas vdekjes të Josif Visarjonovic Stalinit, udhëheqjen e kësaj parie e uzurpuan revizionistët: Nikita Hrushovi, Leonid Brezhajevi e renegatë revizionistë të tjerë të cilët i tradhtuan idealet e mësimet e larta revolucionare të klasikëve të Marksizëm-Leninizëmit duke i zëvendësuar ato me teoritë tradhtare kundërrevolucionare revizioniste, duke çuar kështu Partinë Komuniste të lavdishme të B. S. të Lenin-Stalinit në një parti tradhtare dhe ekonominë e vendit në një ekonomi borgjeze. Kjo ishte një katastrofë e madhe jo vetëm për lëvizien koministe në Bashkimin Sovjetik por për të gjithë lëvizjen komuniste ndërkombëtare dhe njëkohësisht shërbim i madh në favor të Kapitalizmit botëror dhe imperializmit amerikan në veçanti.

 Kundra rrymës revizioniste të klikës të partisë të Bashkimit Sovjetik dhe satelitëve të sajë në gjirin e lëvizjes komuniste botërore, Partia e Punës së Shqipërisë dhe Partia Komuniste Kineze mbajtën një qëndrim kritik demaskues. Partia e Punës së Shqipërisë (PPSH) me shokun Enver Hoxha në krye në kongresin famëkeq të XX të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik ashtu edhe në mbledhjen e 81 partive komuniste e punëtore motra, demaskon me zë të lartë e pamëshirë kursin revizionist tradhtar e kapitullant të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik e personalisht tradhtarin famëkeq Nikita Hrushovin. Pikërisht aty, në  atë sallë të madhe quajtur ''Gjergjeuski'' në prani të delegacioneve të 81 partive komuniste e punëtore motra të botës, shoku Enver Hoxha foli hapur se nuk jemi dakord me rrugën që ka filluar të ndjeki PKBS dhe se kjo rrugë e ky kurs është një tradhti e madhe që i bëhet lëvizjes komuniste botërore dhe popujve të shtypur të botës, ku të cilët shpresonin që me qëndrimin revolucionar të kampit socialist, ti vihesh preh imperializmit amerikan dhe atij botëror.  

Fjala historike e shokut Enver Hoxha në emër të PPSH u prit me dashamirësi nga Partitë e vërteta komuniste e punëtore të botës që zbatonin me konsekuencë Marksizëm-Leninizëmin. Kurse ato parti komuniste të atyre vëndeve që ishin bërë vasal të Partisë Revizioniste të B. Sovjetik, mbajtën qëndrim kundër Partisë së Punës të Shqipërisë dhe partive të tjera komuniste Marksiste-Leniniste. Si pasojë e kësaj qëndrese, klika tradhtare Hrushovjane e përjashtojë PPSH nga kampi socialist (lexo: revizionist) dhe më vonë prenë marrëdhëniet diplomatike duke u thënë imperialistëve që të sulmojnë e të pushtojnë Shqipërinë. Partia Komuniste Kineze që kishte më parë mos-marrëveshje ideologjike me PKBS, në këto mbledhje mbajti qëndrim të lëkundur, herë pajtohesh me ta e herë mbante qëndrim kritik. Partia e Punës e Shqipërisë ndonëse u kritikua dhe u dënua nga partitë komuniste (lexo: revizioniste) të ashtuquajtur kamp socialist, ajo fitoj simpati të madhe e respekt nga shumica e Partive komuniste e punëtore të botës, ajo u bë parti për të cilët partitë e vogla, e sidomos ato në vendet kapitaliste, që të marrin eksperiencë prej sajë.

 PPSH pas këtyre ngjarjeve tronditëse për mbarë Lëvizjen Komuniste Botërore, ajo forcoi lidhjet me partinë komuniste të Kinës dhe me partitë e tjera që nuk ishin dakord me kursin revizionist të PKBS e të disa partive komuniste e punëtore të ish kampit socialist. Kina tani u bë një vënd ku partitë e vogla (sidomos të vendeve kapitaliste) shkonin në Kinë për të marr eksperiencë e ndonjë ndihmë financiarë, por kjo kohë nuk vazhdoi gjatë. Pastaj edhe PKK doli me ryma të ndryshme që kërkonin ndryshimin e qëndrimit ndaj lëvizjes komuniste Botërore dhe gradualisht Partia komuniste Kineze dhe shteti Kinez filloj të mos i pranoj më në Kinë këto apo ato parti dhe u preu ndihmat që u jepte, sic ishin ndihma ideologjike ashtu dhe ekonomike-financiare. Partia Komuniste e Kinës dhe shteti Kinez arritën deri atje sa të pres marrëdhëniet edhe me PPSH edhe me shtetin Shqipëtar. Në këtë kohë PPSH dhe Enver Hoxha i bëri të njohura qëndrimet e reja të PK Kineze e të shtetit Kinez e u bëri thirje komunistëve shqiptar që të njohin e kuptojnë drejtë se në Kinë po restaurohet kapitalizmi dhe i orientoi komunistët dhe gjithë populli të mbajnë mbi supet e tyre pasojat që do rrjedhinin më vonë nga këto ngjarje e ndryshime në dëm të lëvizjes komuniste ndërkombëtare e në veçanti për Shqipërinë, prandaj u hodh edhe parrulla në popull: ''Të jetojmë e të punojmë si në rrethim''. Kudo në jetën e popullit shqiptar, në industri, në bujqësi, arsim, ushtri e kudo populli ynë punonte me vetëmohim, po realizonte e tejkalonte planet ditore, mujore e vjetore, kudo lindën iniciativat revolucionare duke u mbështetur në forcat e veta. Partia dhe populli ynë morën në dorë fatet e atdheut duke forcuar vigjilencën revolucionare nga intrigat jo vetëm të imperializmit, por tani edhe të revizionistëve Hrushovian, Titistë e të revizionistëve të cdo llojë ngjyre që filluan ta sulmojnë Shqipërinë jo vetëm nga ana ideologjike e politike, por edhe në bllokadat e egra kapitalisto-revizioniste, dhe sa qe gjallë shoku Enver Hoxha, përpjekjet sabotuese dhe kolonizuese të imperializmit, kapitalizmit e të revizionizmit moderrn bënë që të dështojnë dhe ata të diskredituar në sy të opinionit mbarë botëror.  

Shqipëria socialiste tani filloi të bëhet ndriçues për partitë komuniste të botës, tani Shqipëria është vendi ku vijnë e marrin eksperiencë udhëheqësit e partive motra të botës sidomos ato të vendeve kapitaliste ku udhëheqësit e këtyre partive vinin e mësonin, strehoheshin, ata që ndiqeshin nga reaksioni ndërkombëtar, ku vazhdonin kurse e shkolla në shkollën e partisë V. I. Lenin, ku përgatiteshin e merrnin leksione në fusha të ndryshme ideologjike, politike ekonomike e ushtarake, se si të punonin e të organizonin popujt e tyre në luftë për të rrezuar sistemin e kalbur kapitalisto-revizionistë që po jep shpirt në vendet e tyre.  

   VDEKJA E SHOKUT ENVER HOXHA 

 Pas një sëmundje njerëzore më datën 11 Prill 1985 shoku Enver Hoxha, Udhëheqësi i Partisë e i shtetit shqiptar, u nda nga jeta. I gjithë populli ynë, i madh e i vogël, e qanë me zemër vdekjen e udhëheqësit tonë legjendar. 

 Me vdekjen e Tij fizike nuk humbi vetëm Shqipëria socialiste birin e saj, por i gjithë proletariati botëror, që shikonte tek shoku Enver Hoxha njeriun e madh për shpëtimin e proletariatit botëror. Shokun Enver nuk e qau vetëm Shqipëria, por edhe partitë komuniste e punëtore motra të botës të cilat në përmjet mesazheve dhe delegacioneve që ata dërguan në Shqipëri, shprehën keqardhjen e madhe për këtë humbje. Vetëm krerët e imperializmit botëror dhe revizionistët bastard u gëzuan se u vdiq një udhëheqës revolucionar që u çjerrte maskat gjakpirësve të proletariatit botëror! 

Me ndarjen nga jeta të shokut Enver Hoxha, në udhëheqje të partisë u  vu Ramiz Alia. Ky, pa u varrosur ende shoku Enver, nxitoi të ndaj portofolat apo postet drejtuese duke marrë për vete detyrën e sekretarit të parë të PPSH dhe të presidentit të republikës, pikërisht kryetradhtari revizionisti Ramiz Alia bëri atë që bëri N. Hrushovi kur vdiq J.V. Stalini, ku pa u varrosur akoma, Hrushovi ndau portofolat, duke mbajtur për vete detyrën e sekretarit të parë të PKBS ku shoku Enver e kritikoi këtë veprim të N. Hrushovit, pikërisht atë bëri dhe R. Alia, pa u varrosur ende Enver hoxha, pra R. Alia ndau portofolat duke mbajtur për vete dy portofolat kryesore. 

 Në fillim Ramiz Alia deklaroi se do të ndjek rrugën Marksiste-Leniniste të partisë e të Enver Hoxhës, edhe kongresin pasardhës që ishte kongresi i 9 i PPSH e quajti kongresi i vazhdimësisë, por ajo ishte vetëm demagogji, ai gradualisht filloi të ndryshoj kursin e partisë e të shtetit. 

Shoku Enver Hoxha më datën 16 janar 1972, ditë e Djelë, në ditarin e tij ku shkruan midis të tjerave:" Lexoj librin: ''Në vorbullën e historisë'', të agjentit amerikan C.I. Sulsbenger''. Janë kujtimet gazetareske të këtij njeriu që hiqet si gazetar, por në fakt është një nga agjentët më të kualifikuar të zbulimit amerikan CIA, e të djallit e të birit. Atë e shikon të hajë e të pijë me të gjithë njerëzit e sferave të larta, të dijë të gjitha të fshehtat dhe të besojnë misione diplomatike për ti kryer dhe kudo e me cilindo që ai ka takuar e biseduar, e pas pak kohe në atë vend është kryer grusht shteti apo përmbysje e qeverisë. Pikërisht atë që Enver Hoxha e quan agjent i rrezikshëm, pikërisht Ramiz Alia pas vdekjes së tij me atë u takua që mori mësime se si të përmbysi pushtetin e diktaturës së proletariatit dhe ta zëvendësoi atë me një regjim kapitalist ashtu siç e bëri. 

 Ramiz Alia pra prapa shpine së partisë e të popullit, ndryshe thoshte natën e ndryshe vepronte të nesërmen. 

 Ramiz Alia zbatoi porosit e Gorbacov-it për perestrojkën. 

 Ramiz Alia nxori në pension kundërshtarët kryesor në udhëheqje. 

 Vet biografia e Ramiz Alisë në vitet e rinisë ka qënë e dyshimtë. Ramiz Alia u dërgua në Berat nga KQPKSH. Ai shpejt dhe ilegalisht hyri në lidhje me komitetin qarkor të Beratit. Një dit komiteti qarkor i Beratit do të bënte një mbledhje jashtë qytetit, në mbledhje mungonin nja dy shoke, u dërgua R. Alia ti lajmëronte me që ishte me biçikletë. Ramiz Alia shkoi ti lajmërojë, por ata erdhën vet dhe Ramizin nuk e kishin takuar, Ramizi u vonua e nuk erdhi në mbledhje. Pa pritur shokët e komitetit Qarkor u gjëndën të rrethuar, u kapën, u arrestuan e u lidhën, kryetarin e qarkorit, shokun Ajet Xhindeli, e hipën në makinë për ta çuar në Gjirokastër, por në Tepelenë atë e pushkatuan se kishin incizuar fjalët ë tij që thoshte se Ramiz Alia do të na ketë spiunuar. Kështu u veprua dhe me vëlla e motër Margaritën e Kristaq Tatulonin të cilët i hipën në makinë të mbyllur, por dhe këta motër e vëlla dyshuan se Ramiz Alia do të na ketë spiunuar, ndaluan në Kavajë dhe pasi i torturuan, i pushkatuan që të dy. Asnjeri nuk dinte vendin e mbledhjes përveç pjesëtarëve që ishin lajmëruar personalisht me gojë individualisht. 

Raste të tilla e të ndryshme për Ramiz Alinë se ka qën i dyshimte dhe pjesmarrës i Rinisë Fashiste, ka plotë. 

 Ramiz Alia shkoj në ShBA gjoja për të firmosur e marr pjesë në një mbledhje ndërkombëtare, por ai s’u duk disa ditë rresht, radio e televizioni në heshtje, ai merrte udhëzime në departamentin e shtetit Amerikan se si të përmbyste sistemin e diktaturës proletariatit dhe të zëvendësonte atë me një regjim kapitalist. Ai u kthye në atdhe i ngopur dhe i armatosur për ta realizuar tradhtinë sa më parë dhe e bëri. 

 Ramiz Alia vuri në zbatim porosit e Gorbacovit dhënë në mbledhjen në Katovia të Polonisë me gjithë ish-udhëheqësit e partive revizioniste, ish vende socialiste që si të vepronin për rrëzimin e pushtetit dhe këto Ramiz Alia i shtroi në mbledhjen e byrosë politike në muajin Tetor 1989. Ramiz Alia në atë mbledhje thotë : ''Sistemi ynë socialist ka kapitulluar përpara atij kapitalist, ndaj jemi të detyruar të ndryshojmë strategji. Kjo strategji do të synoj në respektimin e të drejtave të njeriut dhe në krijimin e pluralizmit politik. Do të nxisim të krijohen parti sa të duan, të djathta, të majta e të qendrës, por këto parti duhet të kontrollohen duhet të kontrollohen ë të drejtohen nga ne''. 

Ramiz Alia për të mos i mbetur barra e tij për rrëzimin e sistemit të diktaturës së proletariatit, mblodhi Byron politike të KQPPSH më datën 11 Dhjetor 1990, ora 11:00 në të cilën u kërkonte shokëve të byrosë që të lejonin pluralizmin politik në Shqipëri, duke nxjerr argumente false, se gjoja kishte ndërprerje dritash në konvikte të universitetit, nuk kishte ngrohje, rrugët ishin me gropa e tjera e tjera argumente false për të cilët këto defekte teknike që vet ishte përgjegjës, e pagojë me dorëzimin e pushteti popullor Ballistëve, Zogistëve, kriminelëve, burgaxhinjëve kulakëve, racistëve pa iu dridhur syri fare sikur të ishte plaçke tregu. 

 Ramiz Alia zbatoi detyrën që i vuri Gorbacovi në Katovie, miratoi pluralizmin politik dhe krijoj parti të reja politike duke emëruar personat se kush do ti drejtoj këto parti dhe ja, për partin Demokratike caktoi Sali Berishën, ish autor i PPSH, një njeri i etur për pushtet, për gjak, për pasuri, për vjedhje e për veprime tinëzare. Për postin socialist caktoi Fatos Nanon, ish kandidat i KQPPSH, njeri imoral i degjeneruar që nuk i dhimbsesh atdheu, populli e socializmi, kurse për shoqatën ''Veprimtarë vullnetarë të Enverit'' caktoi Hysni Milloshin, një letrar i paformuar ideologjikisht e politikisht dhe këtë shoqatë më vonë e ktheu në gjoja Parti Komuniste. 

 Ramiz Alia, pasi u largua nga skena politike, ja la amanet zëvendësit të tijë ideologjik, Muharem Xhafës, që të punonte me qëllimin që parti komuniste le të krijohen sa të duan, por ata kurrë nuk duhet të bashkohen, ato të jenë gjithmonë të përçarë e të mos merren vesh asnjëherë për tu bashkuar në një parti të vetme, këtë detyrë Muharem Xhafa deri tani e ka kryer më së miri. 

 Duke krijuar parti komuniste me emra të ndryshme në Shqipëri, komunistët çorientoheshin – se me kë të venin, e cila nga këto parti ishte më e mira – ato parti krijoheshin të reja dhe përpiqeshin të bashkohen me njëra tjetrën, por pikërisht kur për këtë bëhesh një kongres bashkimi, shumë shpejt dilte fraksioni që ishte kundra këtij bashkimi dhe formonte një parti të re e tipit ''komunist'' e kështu kjo veprimtari vazhdoi për rreth 20 e ca vjet dhe kështu lëvizja komuniste nuk u bashkua në një parti të vetme Marksiste-Leniniste. Kështu u krijuan partitë: Partia Komuniste me kryetar Hysni Milloshin, Partia e Punës e Shqipërisë me sekretar të parë Muharem Xhafën e Partia Komuniste 8 Nëntori me kryetar Preng Çunin dhe në fund Partia e Punës e Shqipërisë e riorganizuar me sekretar të parë Marko Dajtin. 

 Siç e shikojmë në vendin tonë, në Shqipërinë tonë të raskapitur, aktualisht janë katër parti të tipit ''komunist'', por që asnjëra nuk është parti e vërtetë komuniste Marksiste-Leniniste (staliniste-enveriste) dhe sipas mësimeve të ish udhëheqësit tonë të dashur revolucionar Enver Hoxha. 

 Le ti marrim ti analizojmë me rradhë këto particka që ekzistojnë: 

 1. Partia komuniste e Shqipërisë (PKSH)

  Që në fillim kjo parti iu caktua Hysni Milloshit. Hysniu në vetvete nuk kishte ndonjë përgatitje politike dhe ideologjike, nuk kishte cilësi dhe aftësi për një organizim dhe drejtim të drejt. Ai manifestonte në vetvete mendjemadhësi, i ngarkonte vetvetes pamjes dhe momente sikur ishte zëvendësi i Enver Hoxhës, se atë gjoja e ka lënë amanet Enver Hoxha, se për Shqipërinë ishte fati madh që në krye të partisë komuniste është njeriu më i dashur për postin dhe popullin – Hysni Milloshi. Ai që në fillim nuk ishte me mësimet e Enver Hoxhës, ndërsa Enver Hoxha ishte sekretar i parë, Hysni Milloshi u vet-emërua kryetar i PK Shqipërisë. Ai tha se PKSH e tipit Milloshi, u krijua më 1991 nga H. Milloshi. Ai merrte poza duke emituar Enver Hoxhën. Ai nxori një artikull në gazetë, me 8 faqe gazete, kundra shoqes Nexhmije Hoxhës me titullin : ''Shtriga Nexhmije Hoxha nuk mund ta përpijë dot partin komuniste të Shqipërisë''. Hysni Milloshi nxiti organizatën komuniste të Korçës që në formë demonstrative morri vendim të përjashtoj nga PKSH shoqen Nexhmije Hoxha, sikur organizata e partisë së Korçës që mund të jenë në moshë nipërit e stërnipërit e Nexhmijes, dhe sikur këta e kanë pranuar komuniste shoqen Nexhmije, që ajo në fakt është provuar qysh në zjarrin e luftës Nacional Çlirimtare si anëtare e PKSH. Kujt i shërbejnë këto veprime Don Kishotiste të Hysni Milloshit?! Si mund që H. Milloshi të cilësoj veteranët e nderuar që bënë Luftën Nacional Çlirimtare, që sipas këtij, atyre u takon të paktën pushkatimi. Hysni Milloshi me rastin e bërjes të një referendumi mbi sistemin politik në Shqipëri, u bëri thirrje komunistëve të bojkotojnë votimet, domethënë që sistemi borgjez të mos ketë kundërshtarë, por të fitoj sistemi i urryer Zogist. Hysni Milloshi në votimet për pushtetin vendor më 2011, nuk u bashkua me të majtët, por votoi në favor të partisë demokratike që të fitonte e djathta. Ai vet deklaroi se partia ime votoi për atë parti që na dha më shumë para dhe ajo ishte partia demokratike.

 Hysni Milloshi zhvillonte kongrese të partisë së tij duke sajuar forma e metoda që në votimet të fitonte përsëri ai si kryetar partie, veç delegateve të zgjedhur nga konferencat e rretheve, ai porosiste që të vinin po kaq, bile më tepër persona në kongres nga rrethet, ithtarë të tij që ata të duartrokisnin e të bërtisnin në kohë të përbashkët, me thirrje : ''Hysni Enver, jemi gati kurdoherë''. (!) Delegatët e dërguar nga rrethet habiteshin me këto thirrje politike të ithtarëve të Milloshit, që me dorën e djathtë lehtë e ngritur në këmbë, ulërinin për Hysni Milloshin. Të jepet përshtypja sikur kemi të bëjmë me ndonjë kongres nazistësh ku ata me dorën lartë ulërinin për Hitlerin. 

 Hysni Milloshi nxori një gazetë të partisë komuniste me emrin : ''Zëri i së Vërtetës''. Duhet thënë se gjithë artikujt që dilnin në këtë gazetë përgatiteshin nga vetë Milloshi dhe ai në fund të çdo artikulli shkruante emra të kota, sikur i kishin përgatitur ata artikujt e jo Hysniu. 

 Hysni Milloshi çdo fjalim që mbante, sidomos raportet në kongrese, i bënte nga deri 100 faqe, fjalim që zgjaste 1 orë e gjysmë deri në 2 orë e gjysmë. Fjalimet nuk ishin problematike dhe në përshtatje me situatën e problemet e partisë e të vendit, por ato ishin më tepër letrare dhe të ngjashme me njëri tjetrin, pavarësisht se zhvilloheshin në periudha të ndryshme. Rast tipik ishte kongresi i bashkimit midis partisë punës së Shqipërisë me sekretarë të parë Muharem Xhafën dhe partinë komuniste të Hysni Milloshit. Sipas rregullave disa muaj para kongresit, u zhvilluan mjaft takime bilaterale, Hysniu në këto takime e hiqte veten si njeri i madh dhe të tjerët i quante si të pa përfillshëm, edhe në gazetë që nxirrte në këtë periudhë, ai shante PPSH, fliste shprehje përçarjesh e ofenduese të një shkalle të lartë. aty ku sjelljet e një komunisti nuk mund të pajtohen. Shokët e PPSH habiteshin me këto sjellje të tij dhe thoshin, ''me kë do të bashkohemi neve, ai është njeri i degraduar'', por M. Xhafa thoshte se ''ne nuk na duhet Hysniu, na duhet partia e tij dhe me t’u bashkuar me ta, ne do ta përjashtojmë atë nga partia dhe kështu lëvizja komuniste shqiptare do të eci para sipas Marksizëm-Leninizëm dhe mësimeve të Enver Hoxhës''. Nga ky llojë tipi i të menduarit janë pranuar dhe zhvilluar kongreset e bashkimit, si ai i datës 8 Nëntor 2006, fjala vjen, por kjo gjë nuk ndodhi, por ndodhi ajo që Milloshi kish manifestuar dhe në kongreset e tjera. Milloshi i kishte ndërthurur planet me pseudo-komunistin tjetër të PPSH Muharem Xhafën i cili vazhdimisht zbatonte porosit e Ramiz Alisë që lëvizja komuniste të ecte gjithmonë zvarrë dhe jo me kokën lartë siç ishim me Enver Hoxhën dhe që na takon pra të jemi. 

 2. Kongresi që u zhvillua pra më datën 8 Nëntor 2006, fjala vjen,  mund të ishte çdo gjë, por kurrë nuk mund të ishte kongresi i një partie komuniste siç pretendojnë mësimet parimore të shokut Enver Hoxha. Aty u thyen të gjitha normat a parimet marksiste-leniniste të një kongresi komunistësh. Aty ishin thirrur djelmosha dhe vajza me pagesë, që kur ti merrte kamerat të dilnin që partia e Milloshit është plot me mosha të reja. Ata rrinin indiferent, lexonin gazetat, as duartrokisnin e as çoheshin në këmbë. Hysni Milloshi kishte thirrur aty trefishin e numrit të delegatëve sa kishin rënë dakord. Plani ishte bërë që Milloshi të zgjidhej kryetar dhe M. Xhafa sekretar i përgjithshëm i partisë së re të bashkuar, e të dy këta do të merrnin rrogë mujore që do të mblidheshin nga kuotat dhe gazetat. Në këtë kongres u manifestuan përsëri thirrjet politike të ithtarëve të Milloshit që në kohë e të irrituar duke shkelur çdo normë të mirësjelljes komuniste siç na takon, ata thërrisnin ''Hysni, Enver, jemi gati kurdoherë''. Në këtë kongres ishte vendosur që më parë që nga krerët e dy partive që bashkoheshin të mos mbaheshin fjalime sado të shkurtra, por Hysni Milloshi kërkoi me këmbëngulje të fliste disa minuta. Ai filloj të fliste siç e kish zakon me fjalë boshe letrare dhe jo për problemet dhe situatat që kishim e që na prisnin, fjalimi zgjati plot 90 minuta, delegatët u mërzitën tej mase dhe ndërhyn disa herë që ai ta mbyllte fjalimin e kështu punimet e kongresit vazhduan së prapthi sic i pëlqente Milloshit e jo siç janë normat e rregullat për një kongres! Në fund të votimeve fjalën e mori M. Xhafa, i cili propozoi kandidat për kryetar të partisë Hysni Milloshin, e hodhi në votë dhe ithtarët e Milloshit të ngritur në këmbë ulëritën me zërin lartë sikur të ishin nazistë pro Milloshit, pastaj e mori fjalën Hysni Milloshi i cili propozoi kandidat për sekretar të përgjithshëm Muharen Xhafën dhe e hodhi në votë. Përsëri ithtarët me dorën lartë e miratuan pa u numëruar votat. Kështu mbaroi i ashtuquajturi kongres i bashkimit me kryetar H. Milloshin e sekretar të përgjithshëm M. Xhafën. Aty u zgjodh edhe Muho Asllani ish autor i byros politike të KQPPSH kur jetonte Enver Hoxha. Ai u zgjodh sekretar organizator. Kongresi mbaroi në rrëmujë e sipër, pa detyra e pa objekte, si do të punonte partia në të ardhme, e tjera... Ky i ashtuquajtur kongres, nuk u pëlqeu delegatëve, ata ulën kokën dhe të pa kënaqur, u larguan nga salla e kongresit. 

 Një grup i madh delegatësh të pa kënaqur nga ky kongres dhe duke kuptuar se çfarë u gatua aty, u mblodhën dhe vendosën që të mos pajtohen me këtë dhe të krijojnë një parti tjetër komuniste, por jo si kjo që u gatua këtu. Në krye të këtyre shokëve u zgjodh shoku Marko Dajti i pa njohur deri atëherë për partinë që u bashkua dhe pse për ata që u larguan nga kongresi, dhe formuan Partinë e re ''komuniste'' ku më vonë e emëruan :  ''Partia e Punës e Shqipërisë (e riorganizuar)'' siglën e PPSH e kishte Muharen Xhafa i cili u bashkua me H. Milloshin, por këtë sigël ai e mbante në sirtar me qëllim që të ndalojnë krijimin e ndonjë partie të re me emrin PPSH. Me qënë se gjykata ku regjistrohen partitë politike nuk lejonte të regjistrohej parti tjetër me emrin PPSH se këtë e kish në sirtar  Muharen Xhafa, u pa e rrugës që partia e re të pagëzohesh me siglën PPSH (r), pra Parti e Punës e Shqipërisë e riorganizuar. 

Edhe fletushka ''Zëri i së Vërtetës'', i P. ''Komuniste'' vetëm emrin kishte i së ''vërtetës'', ajo ishte gazetë e gënjeshtrës dhe e mashtrimit, e shpifjeve dhe e sharjeve. 

 Hysni Milloshi si kryetar partie, nuk kishte bosht politikë. Ai fliste e vepronte si ndonjë adoleshent i pa përgjegjshëm. Në një intervistë dhënë nga Hysni Milloshi në gazetën ''Koha Jonë'', e datës 12 Prill 2012, Milloshi ka thënë : ''Jemi gati të bëjmë aleancë me partin e Bamir Topit që është një fraksion i partisë reaksionare Demokratike''. Po ashtu, H. Milloshi në një intervistë të dhënë me rastin e 70-vjetorit të PKSH, ka thënë se : ''Komunistët janë gati të bashkëpunojnë edhe me ballistët, por aty për aty reagojnë ballistët dhe thonë : ''Me komunistët nuk bëjmë marrëveshje, se ata na kanë vrarë dhe nuk na kanë kërkuar falje''. Këtë e ka theksuar kryetari i kësaj partie Adriatik Alimadhi. 

 E ku mbarojnë karagjozllëqet e tipit Don Kishoteske të Hysni Milloshit, ato janë më shumë se sa thamë më sipër, por dhe kaq sa thamë, a mund ta quash këtë kryetar të partisë komuniste shqiptare? A ka bosht politik te ky njeri? A mund ta quash politikan këtë njeri? A ka aftësi kjo llojë ''llogjike'' të drejtoj partinë dhe pas marrjes së pushtetit të drejtoj shtetin? Borgjezia e dinte fort mirë se kë zgjodhi dhe e vuri në krye të Partisë Komuniste. 

 Pas vdekjes së Hysni Milloshit, si kryetar i ri i kësaj partie u vendos shoku Qemal Cicollari. Ky shok nuk u zgjodh nga kongresi i kësaj partie, por u vetëvendos kryetar. Këtë e pohojnë artikujt e disa shokëve, autor të PKSH, të cilët u vjen keq që pse u bë kështu, pse të shkelen normat Leniniste në zgjedhjen e drejtuesit të Partisë. Edhe se u emërua si kryetar i kësaj partie, kjo parti nuk ka luajtur asnjë rol në problemet që i kanë dal vendit, Komunizmit e popullit. Ai sa merr rrogën dhe e ka lënë partinë në hije, edhe ky asnjë propozim nuk ka bërë për tu bashkuar me partitë e tjera, përkundrazi edhe kur u bë propozimi nga Marko Dajti, ai e ka kundërshtuar këtë propozim duke e quajtur ''demagogji'' e Marko Dajtit. 

 3.  Në partinë  Komuniste ''8 Nëntori'', ku si drejtues i saj është Preng Çuni, që ka një mini parti sa një organizatë partie, vazhdon të jetë më vete, duke reklamuar se janë një parti e madhe komuniste. Ata asnjë përgjigje nuk kanë dhënë për ndonjë bashkim të mundshëm. Edhe një iniciativë që u morr në Qershor të vitit 2011 për ta bashkuar me partin e Punës së Shqipërisë (e Riorganizuar), po pa u tharë mirë boja e bashkimit, u largua duke thënë se do të shkojmë me Partinë e Ndre Legisit. Vet drejtuesi i kësaj partie Preng Çuni, është një person pa ngritjen e nevojshme ideologjike e politike dhe si i tillë ai nuk është i aftë. Pa aftësinë e tij është vërejtur në bisedat që bënë, në diskutimet që ka bërë, vet shokët e tij të partisë ku ata militojnë kanë thënë se Preng Çuni nuk merr pjesë në mbledhjet e partisë dhe nuk paguan rregullisht kuotat. Edhe në një takim që ka bërë në Greqi me një shok të një organizatë komuniste (për fat të keq kjo organizatë nuk e cilëson shokun Enver Hoxha klasik të pestë të m-l)  ka treguar paaftësi ideo-politike dhe drejtuese. 

 Në një kongres bashkimi që është zhvilluar , Preng Çuni ishte njeri i panjohur, por për cudi ai doli me vota më shumë se të tjerët që ishin figura të njohura në dy partitë. Kjo tregon se në ndërgjegjen e tij kanë vënd etjeje për pushtet, etja për drejtues në një kohë që ai nuk është i aftë për këtë detyrë. Gjithashtu në ndërgjegjen e tij manifestuan mashtrimi që për hir të zgjedhjes së tij si drejtues partie, përdori vesin e pandershmërisë.

 Kjo parti si dhe partitë e tjera të tipit ''komunist'' nuk ka bërë as edhe më të voglin propozim për ndonjë bashkim midis partive komuniste,  bile siç thamë edhe më lartë ai në Qershor të motit 2011 shkoj për tu bashkuar me PPSH-në dhe shpejt u largua. Gjatë fushatës së zgjedhjeve në Qershor të 2013, ai tha se do shkoj me partin e Ndre Legisit. Këto manovrime jo parimore antienveriste tregojnë formimin e dobët të shokut Preng si drejtues Partie.  

4. Partia e punës e Shqipërisë (e Riorganizuar), me sekretar të parë shokun Marko Dajti.     Kjo parti u krijua si fraksion që doli nga i ashtuquajtur kongres i bashkimit midis PPSH dhe PKSH më datën 8 Nëntor 2006. 

 Shoku Marko Dajti la njëfarë shprese në fillim si një djalë i ri në moshë që është se diçka do të bëhesh edhe me ndihmën e shokëve. Ai ka mbështetur financiarisht  nxjerrjen e gazetës ''Bashkimi'' ku  në të cilën komunistët e kësaj partie ngushëlloheshin dhe shpresonin se më vonë diçka e mirë dot bëhet, por gazeta që dilte ishte me defekte të trasha. Ajo nuk kishte as elementet e jashtme që tregojnë se është organ e një partie komuniste, ajo as formulën krijuese (në sipërfaqje të paktën) të Marksit dhe Engelsit ''Proletarë të të gjithë vendeve bashkohuni'', nuk e kishte këtë shënim si një gazetë ''organ i Partisë së Punës së Shqipërisë (e Riorganizuar)'' që ishte, more as draprin e çekanin me yllin të kuq jo, dhe shokët që janë të grupuar te kjo parti e kanë ngritur zërin lartë aq sa herë se pa këto simbole kjo gazetë nuk mund te jetë gazetë e një partie komuniste. Gazeta ndonjë herë dilte me siglën PPSH(r) e ndonjëherë me titullin PP(R). Shokët për këto mos-përputhje nuk janë pajtuar, ja kanë bërë të qartë disa herë shokut Marko, por ai e justifikonte se me ato sigla nuk tërhiqet gazeta nga të rinjtë, etj. 

Shoku Marko nuk e mblidhte byronë apo KQP në fillim sikur e mblodhi disa herë të themi 1 – 2 herë në vit, pastaj i braktisi dhe kur i mblidhte, mbledhjet i bënte shumë të shkurtër 1–1,5 orë mbledhje pa bosht, pa vendime e pa detyra, derisa shokët me të drejtë habiteshin se si këto mbledhje zhvilloheshin kaq të dobëta në përmbajtje e në seriozitetin dhe problemet e partisë e të vendit. 

 Gjatë këtyre viteve që u krijua PPSH (r) nuk u bë asnjë kongres, nuk u bënë asnjë lloj zgjedhje, veprime që nuk patohen me një parti komuniste e tipit Leninist. 

 Marko Dajti në gazetë Shpesh herë merrte vendime vetë dhe trajtonte probleme sikur i kish marr byroja dhe KQP, kur ata nuk qenë mbledhur fare. 

 Në Shqipëri gjatë kësaj periudhe disa vjeçare ndodhën shumë ngjarje, që për to duhet të dëgjohesh zëri i një Partie Komuniste sic është fjala vjen edhe PPSH (r), por shoku Marko as u bë i gjallë sikur të mos ishte gjallë siç ishin për shembull : parada e bashkëjetesës së njerëzve të tipit GAY – martesat me njerëz të së njëjtit seks, ose ngritja në mes të Tiranës e monumentit të satrapit ZOG e shumë ngjarje të tjera. Ky ishte një turp për gjithë komunistët, ose fjala vjen kur u rivarrosën eshtrat e kriminelit Azem Hajdari në varrezat e dëshmorëve të kombit të rënë në LANÇ dhe shoku Marko nuk tha dy fjalë. Në gazetën ''Bashkimi'' të partisë PPSH (r), shkruheshin gënjeshtra që gjoja ishin marr nga byroja dhe KQP që nuk ishin mbledhur fare. Tani udhëheqja e kësaj partie ka vite që nuk është mbledhur, gjatë fushatës për zgjedhjet apo votimet e Qershorit 2013, gazeta botonte artikuj bombastik në mbrojtje të figurës së Enver Hoxhës, sikur për pak dit, ose për pak javë, ose për pak muaj do të ngrinin shtatoren e Enver Hoxhës se kështu ka vendosur KQP e byroja që nuk qen mbledhur fare. (!)

 Marko Dajti nxori artikull në një gazetë se ka përjashtuar nga partia shokun Muho Asllani, por edhe gjatë kohës që shoku Muho ishte në këtë parti, shoku Marko nuk e përfillte hiq hiq fare atë, nuk bashkëpunonte me të dhe bile në ndonjë mbledhje nuk e ftonte hiq fare. Shoku Marko para votimeve të Qershorit të 2013 kishte shpresë se do të zgjidhesh deputet për në kuvendin e Shqipërisë (i thëncin!) dhe kish thënë se do të bëj dorëheqje nga partia dhe partinë le ta marr M. Xhafa. Pas zgjedhjeve ai mbylli dhe botimin e gazetës. Një mbledhje nuk ka bërë, por shumë rrallë bëhet i gjallë duke marr në telefon ndonjë sekretar në rrethet, por edhe ata jo të gjithë. Tani partia ndodhet në një pauzë që vetëm shpirti revolucionar i komunistëve e mbajnë të gjallë partinë, që për Marko Dajtin ajo nuk ekziston fare. Shoku Marko vërtet duhet të bëj dorëheqje, të mbledh partinë KQP dhe byronë e të bëjë faktike dorëheqjen e tij – lëri shokët e partisë të zgjedhin një grup drejtues prej 5-6 veta, që ta drejtojnë partinë deri në një kongres pas 4-6 muajsh. Kjo do të jetë rruga dhe veprimi më mirë për shokun Marko. 

 Shoku Marko, pas zgjedhjeve të Qershorit, morri në telefon disa nga shokët se duhet të ndërrojmë emrin e partisë, se me këtë emër që ka -thotë -nuk na afrohet populli, dhe shokët mirë kanë bërë që ja kundërshtuan duke e i thënë se emri i partisë s’mund të hiqet e të zëvendësohet me emra të tipit demokratik-kapitalist, -për këtë së shpejti do të mblidhemi e do vendosim, -u thoshte shoku Marko, por përsëri me sa jam në dijeni unë, nuk i ka mbledhur, pra gënjeu përsëri ashtu siç ka gënjyer dhe herë të tjera.  

Duhet thënë hapur se shoku Marko nuk është i aftë për të drejtuar një parti komuniste, jo vetëm kaq, por atij i mungon dhe dëshira për të drejtuar një parti si e jona. Konceptet e tij, si një drejtues kryesor i partisë, nuk përputhen me vetit revolucionare që duhet ta karakterizoj partinë e tipit Lenin-Stalin-Enver. Ai mbanë në qafë e në duar stolisje prej floriri. Varëse, rruaza e zinxhirë, që për shokun Marko nuk ishin gjë, kurse për shokët komunistë me aq sa kam biseduar me ta, kur i shikonin u vinte turp, megjithëse edhe ja kanë vënë në dukje disa herë dhe ai nuk ka reaguar. 

Shoku Marko nuk ka formim ideologjik e politik të një drejtuesi partie komuniste, nuk ka përgatitje teorike Marksiste-Leniniste.  

Shoku Marko largohesh me javë e me muaj në Kubë e shokët  që bënin pjesë në këtë parti,  gëzoheshin kur lexonin në gazetë për qenien e tij në Kubë, duke menduar se ai shkonte për punët e partisë, por jo more, ai shkonte për biznes.  

Nga të gjitha këto që thamë më lartë për shokun Marko, i nderuar lexues, që janë defekte e dobësi në karakter, e tregojnë se sa revolucionar është ai, sa i vlefshëm është ai për të drejtuar partinë që i doli për zot dhe në fund e braktisi, e plaku, e la në hije dhe nuk është për asgjë. Me dashje, apo pa dashje, shoku Marko e plaku partinë, e nxori jashtë përdorimit duke vënë në jetë (sic bënin edhe krerët e PK-ve të tjera) porositë e ''shokut'' Ramiz, për të dobësuar sa do pak lëvizjen komuniste në Shqipëri, e për të gjitha këto shoku Marko nuk duhet të presi lëvdata por kritika dhe demaskim. I themi shokut Marko (ashtu dhe krerëve të tjerë) : ''Jep dorëheqje nga drejtues i partisë, lëre partinë ta drejtojnë ata që e kanë të shtrenjtë çështjen e partisë e të revolucionit dhe çuarjen deri në fund porositë e shtrenjta të udhëheqësit tonë revolucionar, shokut Enver Hoxha.  

5. Për shokun Muho Asllani                                                                                                    

Shoku Muho ka qënë anëtar i byrosë politike të Komitetit Qendror të Partisë së Punës së Shqipërisë, kur kjo parti udhëhiqej nga shoku Enver Hoxha. Qenia e tij në këtë detyrë të lartë e duke punuar e drejtuar nga Enver Hoxha, duhet ta bënte këtë një ekonomist, një organizator, një drejtues dhe udhëheqës të lëvizjes komuniste shqiptare. Me eksperiencën e madhe të tij, ai nuk duhet të lejonte përçarje të lëvizjes komuniste. Duhet pranuar se nga regjimi reaksionar që erdhi në fuqi në Shqipëri, pas përmbysjes se pushtetit të diktaturës së proletariatit, ai pësoi dëmtime të rënda shpirtërore, personale dhe familjare dhe e dekurajuar deri diku, por Marksizëm-Leninizëmi dhe shoku Enver Hoxha na mësojnë se komunisti asnjëherë nuk dorëzohet, ai punon, organizon dhe drejton masat deri sa të ketë frymë.  Se çfarë do të vinte pas rrëzimit të pushtetit popullor, shoku Muho e kishte të qartë se në fuqi erdhën kundërshtarët politik, erdhën pinjollët e ballit kombëtar e të legalitetit, erdhën ata që gjithë kohën sa ishte në fuqi pushteti popullor, punuan për ta përmbysur këtë pushtet. 

Shoku Muho ka punuar aq sa kanë punuar edhe shok të tjerë mbas vdekjes të shokut Enver Hoxha. Shoku Muho ishte në këto parti të krijuar nga borgjezia reaksionare, nga Ramiz Alia e Muharem Xhafa, ai nuk e lozi rolin e tij që tu bënte thirrje komunistëve, se këto zikzake, këto përçarje nuk duhet të ndodhin, se janë në dëm të lëvizies komuniste a komunizmit në Shqipëri, pra më shumë ai qëndroi në hije dhe u la teren përçarësve, që partinë ta përçajnë aq herë që ata e shikonin se partia po rimëkëmbej. Rasti konkret është veprimtaria e tij këto vitet e fundit.  

Në vitin 2006 kur u zhvillua ky farë kongresi i bashkimit të partisë së punës me partin komuniste të H. Milloshit, ky i ashtuquajtur kongres bashkimi, ku ishte prezent edhe shoku Muho, se si u zhvillua, se si dy drejtuesit e dy partive Muharem Xhafa e Hysni Milloshi, bënë sic donin ata, bënë punë të poshtra e shoku Muho nuk u ndje. Komunistët nuk janë pajtuar dhe u larguan nga ky kongres, kurse shoku Muho qëndroi aty, u pajtua me ta, u zgjodh dhe sekretar organizativë. Mbas disa muajsh, ai u largua nga partia komuniste e H. Milloshit dhe shkoi te PPSH (e riorganizuar). Ai u zgjodh edhe në këtë parti si sekretar organizativ. Edhe këtu në këtë parti ai nuk dha ndonjë kontribut sic është pritur, ai punonte aq sa punonin të tjerët ku si rezultat i drejtuesit kryesor shokut Marko Dajti që punoi keq, u venit edhe puna e shokut Muho, por jo vetëm kaq. Në qershor të vitit 2011 ai u lidh me Muharem Xhafën i cili ka pas qenë përjashtuar nga partia komuniste dhe nxori kartonin e ekzistensës së Partisë së Punës që Muharem Xhafa mbante vulën dhe siglën e saj në xhep, dhe e nxori nga xhepi ditën që u nevojit. Shoku Muho u largua nga PPSH(r) dhe tha se do të shkonte tek partia që na la amanet Enver Hoxha. Sikur nuk ishte po ky shoku Muho Asllani që për disa vjet qëndroi në partinë komuniste të Milloshit dhe pastaj në partinë e PPSH (e riorganizuar), dhe tani po ky thotë se shkova tek partia që na la amanet Enver Hoxha. Shokë nga PPSH(r) i bënë thirrje shokut Muho që ai të mos largohej nga kjo parti ku i cili shkoj vet me dëshirën e tij dhe u largua e shkoi tek Muharem Xhafa. Për këtë partia e punës (r) e rrethit të Vlorës i dërgoi dhe një letër personit të tij ku midis të tjera i thuhesh se: ''Nuk ishte në nderin e tij që ka punuar me Enver Hoxhën dhe të kaloj nga një parti në tjetër pa shkak e aq më tepër shkon në partinë fantazëm të sajuar nga Muharem Xhafa''. Duhet theksuar se shoku Muho Asllani nuk e lozi si duhet rolin e tij si komunist revolucionar i cili ka punuar në udhëheqjen e PPSH kur ishte gjallë Enver Hoxha.  

Si përfundim shok, sot në Shqipëri ekzistojnë të regjistruara katër parti të ashtuquajtura komuniste, por asnjë prej tyre nuk është në pozita revolucionare të tipit stalinijane-enverjane ashtu sic i kërkohet të jetë një parti e vërtetë komuniste revolucionare. Krerët e këtyre partive i nderuar lexues, janë në fakt gurë shahu që i ka vendosur vet borgjezia reaksionare dhe të porositur që të jenë kundërshtar të rreptë të bashkimit në një parti të vetme Marksiste-Leniniste (Staliniste-Enveriste). Ato janë në shërbim të borgjezisë duke qëndruar në heshtje dhe nuk kryejnë rolin që u takon për të qënë në krye të masave, për të edukuar ato me frymën e komunizmit shkencor e për ti hedhur ato në revolucion. Sot lëvizjes komuniste në Shqipëri i nevoiten komunistë revolucionar të tipit Stalinisto-Enverist të armatosur me mësimet e Marksit, Engelsit, Leninit, Stalinit dhe shokut Enver Hoxha! Koha sot na kërkon të punojmë për ti bashkuar këto 4 parti në një parti të vetme Marksiste-Leniniste (Staliniste-Enveriste)! 

Pranimi i shokut Enver nga internacionalja komuniste me qendër në Gjermani si klasik i pestë i komunizmit, është një fitore e madhe për mbarë popullin heroik shqiptar e aq më tepër për komunistët shqiptar, e, këtë nder që na është bërë, ne duhet ta kthejmë në vepra, ti lëmë më njanë mërit nga njëri tjetri. Drejtuesit e partive të kuptojnë se kanë përgjegjësi për copëtimin e lëvizjes komuniste shqiptare, historia do ti ndëshkojë për sabotimin që i bëjnë kësaj lëvizje, nëse nuk e ndjejnë veten të aftë për ta kryer një gjë të tillë, për bashkimin e komunistëve shqiptarë në një parti të vetme, le të bëjnë dorëheqje nga posti i drejtuesit të partisë e tu lënë vënd masës së komunistëve shqiptarë të zgjidhin këtë problem kaq të domosdoshëm për lëvizjen komuniste shqiptare e botërore, kështu do të jetë më mirë, kështu do të quhemi me të vërtetë komunist revolucionar të tipit Enverjanë. Jemi në një periudhë që është krijuar internacionalja komuniste që pranoi që Enver Hoxha të jetë së bashku me klasikët, udhëheqësit e komunizmit botëror, Marksit, Engelsit, Leninit e Stalinit. 

 

Të ngrihemi pra të gjithë në këmbë komunistët e ndershëm, ti heqim këta drejtues që na hiqen si padron e të bashkohemi rreth Marksizëm-Leninizmit (Stalinizëm-Enverizmit)!!! 

Rroftë popullit shqiptar! 

 

Mariglen Gjoka

 

 

 

 

 

MARIGLEN GJOKA

 

Perse Shqiperise sot i duhet nje parti komuniste cilesisht e re

Mbi bazen e nje analize te thelle objektive te situates se brendshme e te jashtme, duke u nisur nga interesat e larta te atdheut e te popullit, per nevojat aktuale dhe te perispektives, koha sot lyp qe te shpallet hapur domosdoshmeria e krijimit te nje partie komuniste cilesisht te re, te ndryshme dhe te kundert me ato ekzistuese sot ne Shqiperi, kerkohet nje parti komuniste te tipit leninist-stalinist, thellesisht revolucionare, te mbrujtur e te kalitur nga teoria dhe praktika marksiste-leniniste. Faktoret kryesore, qe diktojne nevojen urgjente per nje parti te tille jane:

1

- Sistemi kapitalist boteror ne ditet tona po perjeton nje krize te gjithanshme ekonomike e financiare, politike e shoqerore, morale e shpirterore. Rivaliteti endoimperialist per tregje e zona influence, i cili sa vjen e ashpersohet me teper, shkakton vatra tensioni e lufte ne te gjithe globin. Vecanerisht i rrezikshem per popujt e rajonit tone, eshte rivaliteti euro-amerikan, i cili e ka shndrruar Ballkanin ne nje zone te nxehte lufte dhe ku do te luhet akoma per nje kohe te gjate.

Proletariati dhe popujt, gjithnje e me me kembengulje , po kerkojne nje sistem te ri ekonomiko-shoqeror, te ndryshem dhe te kundert me sistemin kapitalist, te cilit tashme ia kane pire lengun. Per kapitalizmin po bien kembanat e vdekjes dhe askush nuk mund ta shpetoje. Per ta hedhur te gjithe barren e krizes mbi shpatullat e punonjesve, per te zbutur dhe shuar rezistencen e proletariatit dhe te popujve, ne vendet kryesore te saj borgjezia ka thirrur me ngut ne sherbim te vet demagogjine e socialdemokracise. E nga ana tjeter, ajo nuk mungon te kercenoje kete rezistence, me risjelljen ne pushtet te fashizmit te hapur klasik, e cila eshte arma e fundit ne agonine e kapitalit.

Grupimet imperialiste vazhdojne te organizohen e te riorganizohen, perterijne aleancat e vjetra dhe krijojne te reja, ne pershtatje me interesat, rivalitetet dhe konjukturat e tyre, duke i cuar apo hedhur popujt drejt luftrave te pergjakshme, me karaketer reaksionar e grabitqar. Vatrat e luftes te ndezura sot dhe ato, qe, sigurisht, do te shperthejne ne te ardhmen, vertetojne qarte tezen marksiste-leniniste, se "imperializmi eshte bashkeudhetar i luftrave". Vetem revolucioni proletar mund te parandaloje apo te shmange luftrat imperialiste.

Kontradiktat e acaruara dhe te pergjakshme endoimperialiste, gjendja e sotme dhe precipitimi i vrullshem i situatave, e bejne perhere aktual percaktimin gjenial te Leninit te Madh, rreth dy shekuj me pare: "Ose revolucioni do te parandaloje luften, ose lufta do te shkaktoje revolucion".

Komunistet shqiptare duhet te pergatiten per keto situata dhe te jesh i pergatitur duhet, ne radhe te pare, te udhehiqesh nga nje parti e kalitur revolucionare.

2

- Liria dhe pavaresia e Atdheut sot jane denigruar ne nocione abstrakte. Shqiperia eshte pushtuar ushtarakisht nga forcat e NATO-s dhe haptas eshte vene nen nje skllaveri te plote ekonomike dhe politike, tipike kolonjale, vdekjeprurese per te sotmen dhe te ardhmen.

Ketij qellimi i sherben edhe i ashtuquajturi "pakt i stabilitetit", qe s'eshte gje tjeter, vecse ligjerimi i vartesise totale te vendit ndaj fuqive imperialiste, sidomos ndaj imperializmit amerikan.

Strategjia globale e tensioneve dhe e vatrave te luftes, qe imperializmi amerikan ndjek per hegjemoni dhe sundim boteror, ne rivalitet te pergjakshem me fuqite imperialiste te Europes, e ka kthyer Ballkanin, vecanerisht Shqiperine, ne shesh lufte dhe vete shqiptaret ne "mish per top". Eksportimi i luftes, si tipari kryesor i strategjise boterore te SHBA, sot ka marre perparesi ne rajonin tone, sidomos ne Shqiperi. Pikerisht ketej rrjedhin edhe rreziqet me te medha per atdheun dhe popullin tone. Komunisteve shqiptare u ngarkohet detyra per te ndergjegjesuar masat popullore, se, nese eshte e nevojshme te derdhet gjak shqiptari, le ta bejme kete jo per te huajt, jo per ta konvertuar kete gjak ne dollare per manjatet e Uoll Stritit, por vetem e vetem per interesat e shenjta Kombetare.

Lufta kunder diktatit te huaj, per te rifituar lirine dhe pavaresine ekonomike te vendit, mbetet detyre paresore e popullit dhe proletariatit shqiptar, e forcave atdhetare, demokratike e perparimtare te vendit, vecanerisht e levizies komuniste ne Shqiperi (LKSH), e cila duhet te jete ne balle te kesaj lufte. Por ky rol nuk mund te luhet pa nje parti te vertete komuniste.

3

- I ashtuquajturi "shtet i se drejtes" apo "shtet ligjor", qe pretendon se po nderton borgjezia, eshte nje mashtrim i paskrupullt dhe propaganda rreth saj eshte fund e krye nje demagogji. Shteti i sotem, ne sistemin kapitalist, nga qendra ne baze, ka mentalitet mafioz, strukture mafioze dhe praktik mafioze, ai eshte vete mafia ne pushtet. Karakteri dhe permbajtja e ketij shteti jane thellesisht antikombetare, antipopullore dhe antidemokratike. Pluralizmi, qe trumbetohet kaq shume si demokraci, eshte nje farse, nje fasade per te mbuluar e fshehur diktaturen reale te borgjezise. Te gjitha partite politike shqiptare, perfshi ketu edhe kreret e te astuquajturve parti komuniste, kullosin ne grazhdin e borgjezise. Ne te vertete, ne thelb, ato funksionojne me teper si agjentura te zbulimeve te huaja, se sa si parti te mirefillta politike. Po keshtu edhe sindikatat e punetoreve, qellimisht formale e opake, jane krijuar si bishtra te PD-s e PS-s dhe zvarriten nen hijen e tyre duke e asfiksuar levizjen punetore dhe duke e katandisur ate praktikisht inekzistente. Qysh me lindjen e tyre, vecanerisht kreret sindikaliste, por edhe vete sindikatat, e zbuluan vehten si sherbetor te borgjezise dhe zjarrfikese te levizjes punetore.

Pra, pa nje parti te vertete marksiste-leniniste te tipit stalinist-enverist, me nje ndikim te fuqishem ne levizjen punetore, e afte te demaskoje e te shpartalloje korrentet pacifiste e reformiste ne kete levizje, nuk mund mbrohen interesat e verteta te punonjesve.

4

- Gjendja ekonomike e popullit shqiptar eshte jashtezakonisht e rende. Procesi i polarizimit te shpejte te shoqerise po thellohet vazhdimisht, nga njera ane qendrojne masat popullore te qytetit dhe te fshatit, te varferuara mizorisht dhe nga ana tjeter nje grup banditesh dhe kriminelesh profesioniste, qe pasurohen pambarimisht. Per pasoje, te ardhurat mbi 80% te popullsise jane nen minimumin jetik te domosdoshem. Mjerimi ekonomik shoqerohet nga plaget e pasherueshme te sistemit kapitalist si krimi e droga, korrupsioni i perbindshem, prostitucioni, etj. Ne vend sundon pabarazia, padrejtesia, imoraliteti, qe perbejne fytyren e vertete te sistemit kapitalist. Te gjitha keto kane shkaktuar pakenaqesi e zemerim te pergjithshem popullor, te cilat do te cojne medoemos ne zhvillime te reja politiko-shoqerore. Ne keto procese te reja te pritshme dhe qe, ne masen me te madhe, do te kene permbajtje dhe karakter atdhetar, demokratik, perparimtar, pse jo dhe revolucionar, shtrohet si domosdoshmeri udheheqja e tyre nga nje parti e vertete komuniste, pa te cilen cdo levizje eshte e paracaktuar te deshtoje.

5

- Si ne te gjithe sistemin kapitalist boteror, tipari kryesor i shoqerise shqiptare eshte kriza e saj e gjithanshme: ekonomike, politike, shoqerore e morale. Kontradikta themelore midis punes e kapitalit, si dhe kontradiktat e tjera, qe rrjedhin apo kushtezohen prej saj, po vijne duke u ashpersuar gjithnje e me teper. Per pasoje edhe lufta e klasave, qe borgjezia dhe reaksioni ushtrojne hapur kunder proletariatit te papune, kunder fshatarve te varfer e te mesem,kunder masave te gjera popullore, te cveshura nga pronesia mbi mjetet e prodhimit, zhvillohet ne menyre sistematike dhe me nje egersi gjithnje ne rritje. Rezultat i acarimit te ketyre kontradiktave, qe shperthimi i Revolucionit te Pranveres 1997.

E vetmja rrugedalje nga kriza dhe zgjidhja e vertete e kontradiktave antagoniste, qe kane lindur dhe zhvillohen ne gjirin e shoqerise tone, eshte permbysja e sistemit kapitalist, si burim i tyre dhe ndertimi i shoqerise se re socialiste. Ky eshte misioni i proletariatit, i cili nuk mund te kryhet me sukses, pa partine e tij te vertete, te mbeshtetur fort ne marksizem-leninizem.

6

- Revolucioni eshte nje akt madhor i popullit, nje fenomen i jashtezakonshem ne jeten e nje vendi, qe shperthen ne kushte te caktuara historike. Ai eshte prova e zjarrit per te gjitha forcat politike, aty marrin fund llogot, frazeologjia boshe dhe qendrimi i cdo partie zbulohet lakuriq. Vecanerisht per komunistet, ai eshte casti, kur duhet te zgjedhesh midis lavdise dhe turpit, te jesh zgalem apo nje urith, te mbrosh me heroizem interesat e te shtypurve, apo t'i tradhetosh keto interesa. Rruge te mesme nuk ka.

Revolucioni demokratik i pranveres '97, ose sic njihet ndryshe Revolucioni i Vlores, i cili ne thelbin e vet drejtohej kunder sistemit kapitalist. Ndonese vetedija ideologjike e politike e masave kryengritese ishte ende e turbullt, e paqarte, pakenaqesia, urrejtja dhe revolta e popullit shpertheu pikerisht nga shkaku i te gjitha shkaqeve, domethene nga vet sistemi i kalbur kapitalist. Tradhetia e te gjitha partive borgjeze e mikroborgjeze, perfshi ketu edhe udheheqjen tradhetare te PKSH, e la kete revolucion ne mes te rruges dhe disfata e tij u be e pashmangshme. Kjo vertetoi mesimin marksist-leninist, se per fitoren e revolucionit, nuk mjafton te piqet vetem faktori objektiv, por se eshte e domosdoshme qe krahas tij, te piqet e te harmonizohet edhe faktori subjektiv. Per shkak te tradhetise se udheheqjeve apo krereve te PKSH-s dhe asaj PK (R) SH-s, te cilet i kthyen krahet dhe u tremben nga revolucioni, veprimi i komunisteve te bazes ishte i pjesshem dhe i izoluar.

Revolucioni ndricoi qarte fytyren e vertete te krereve pseudokomuniste, duke ua cjerre atyre masken e demagogut. Sot askush prej tyre, nuk ka te drejte morale te flase per revolucionin, per marksizem-leninizmin si dhe gjithcka tjeter, qe lidhet me to.

Revolucioni i pranveres '97 deshmoi edhe nje here me tere qartesine e tij, se atdheut dhe popullit i mungon nje parti e vertete revolucionare, me mision, qendrim dhe veprimtari revolucionare. Sot, ndertimi i nje partie te tille nga komunistet e vertete shqiptare, eshte nje domosdoshmeri historike.

7

- Gjendja kaotike, percarja si dhe dobesite e levizjes punetore nuk mund te mos reflektohen edhe ne gjirin e levizjes komuniste. Sot, komunistet shqiptare jane te grupuar ne disa parti, qe e paraqesin vehten si "komuniste autentike", "marksiste-leniniste" apo "enveriste", "vazhdues te 8 nentorit '41",etj, etj.

Keto parti jane sterile dhe i ngjajne njeratjetres si pika uji. Asnjera nga keto parti, nuk eshte e ndertuar mbi bazen marksiste-leniniste, nuk kane as vije revolucionare, as objektiva revolucionare dhe as praktike revolucionare. Ne mos e kane mision per ta sabotuar revolucionin, nje gje eshte e sigurte, se rrugen e tij e kane braktisur, pa e filluar kurre. Fraseologjia boshe, bombastike, pseudorevolucionare nuk mund t'i mashtroje per nje kohe te gjate as komunistet dhe as popullin shqiptar. Ku me shume e ku me pak, si PKSH, ashtu edhe partite e tjera me pretendime "komuniste", jane te dallueshme pikpamjet dhe qendrimet revizioniste e oportuniste,te reformizmit e te parlamentarizmit borgjez. Per shkak te koncepteve konformiste e pajtuese me sistemin kapitalist, te mungeses totale te luftes kunder ketij sistemi ne terrenin konkret, si pasoje e korenteve mikroborgjeze, oportuniste e revizioniste, pacifiste e reformiste, qe dominojne ne keto parti, per shkak te organizimit jashtezakonisht te dobet dhe te shkeputjes nga aspiratat dhe lufta e masave popullore, te ashtuquajturat parti "komuniste" zvarriten ne bisht te situatave, jane pa peshe e te paperfillshme ne luften politike qe zhvillohet sot ne Shqiperi.

Nuancat trockiste, agresive e percarese ndaj LKSH te grupit te Hys Milloshit nga njera ane dhe ato eurokomuniste, shpesh thjesht elektorale, te mbushur me demagogji per bashkimin e komunisteve, prej atyre grupeve te tjera nga ana tjeter, nuk deshmojne per ndryshime thelbesore midis tyre. Tashme eshte e qarte, se misioni i vertete i krereve te ketyre partive eshte te frenojne levizjen komuniste shqiptare,ta shmangin ate nga misioni i saj historik, ta mbajne kete levizje nen kontrollin dhe diktatin e borgjezise. Te shkosh sot mbas tyre, do te thote te ushqesh iluzione te demshme e te kota,te vonosh demaskimin e tradhetareve, do te thote te besh pa dashje lojen e borgjezise dhe te sherbetoreve te saj brenda levizjes tone.

Ne keto kushte, komunistet e vertete shqiptare nuk mund te heshtin me.

Ata e kane per detyre te percaktojne qarte dhe prere vijen e demarkacionit me te gjithe elementet armiq, te kamufluar si komuniste, me revizionistet e oportunistet e cdo ngjyre, kushdo qofshin ata, t'i demaskojne e t'i luftojne pa meshire, deri ne shpartallimin e tyre te plote ideologjik e politik. Ne zjarrin e kesaj lufte do te linde e do te forcohet pa nderprerje edhe partia e re komuniste, nje parti e vertete marksiste-leniniste, si ajo, qe ndertoi Enveri yne i madh, nje parti e fuqishme dhe e afte per ta cuar popullin drejt fitores perfundimtare. Kam besim absolut, se shume shpejt do te shpaloset si nje flamur lufte dhe shprese Partia jone e vertete Komuniste. Ne qe i jemi nisur kesaj rruge nuk jemi as euforik dhe as megallomane, por gjithashtu nuk jemi as frikacake dhe as te tulatur nga presionet, qe na behen. Ne nuk marrim persiper te krijojme partine e re, ne vetem shtrojme nevojen urgjente te nje partie cilesisht te re, te tipit lininist-stalinist dhe per kete do te japim kontributin tone te pakursyer.

Partia e vertete komuniste duhet te jete dhe patjeter, qe do te jete veper e perbashket e te gjithe komunisteve shqiptare. Personalisht jam i bindur, se komunistet revolucionare anembane Shqiperise, do ta kuptojne domosdoshmerine e krijimit te nje Partie te vertete Komuniste Revolucionare Shqiptare, per te luftuar ne arritjen e objektivit tone te larte.

Rruge dalje tjeter, te drejte e te ndershme, ne sherbim te popullit e te atdheut nuk ka.

Personalisht jam i vetdijshem per veshtiresite, qe na presin, per rreziqet, qe na kanosen, per sakrificat , qe na kerkohen. Sikurse jam i qarte, i gatshem dhe dhellesisht i bindur, se, ndonese me e veshtira, kjo eshte rruga me e drejte dhe me e sinqerte drejt fitores.

 

Pershendetje Revolucionare !

Lart frymen revolucionare !

Rruga qe na kerkohet !!!

Mariglen Gjoka

 

 

 

 

Simbad Marinari

3 shtator 2013

Shoku J:Peters dhe te dashur shoke te tjere komuniste M-L !Une jam plotesisht dakord me plateformen duke bere keto shtesa bazuar ne mesimet e leninit , Stalinit dhe Enver Hoxhes se pari : ne tekst thuhet se ne luftojme per nje revolucion proletar boteror- por mendoj se duhet shtuar qe ne mbeshtesim edhe revolucionin proletar ne nje vend te vetem apo disa vende..... se dyti : ne luftojme per nje diktature proletare ne te gjithe boten.....por mendoj se duhet shtuar qe ne mbeshtesim c'do diktature proletariati ne nje apo edhe disa vende sebashku se treti : ne luftojme per nje lufte te organizuar te proletariatit si klase gjithemone e udhehequr nga Partia komuniste ne aleance me fshatarsine, me masat e gjera te popullit dhe forcat progresiste...se katerti ne luftojme per shkaterrimin e keshtjelles kapitaliste e imperialiste si dhe sherbetoreve te tyre revizioniste e oportuniste te cilet kane qene dhe ngelen" kale Troje" Ne levizjen komuniste e puntore. ne mbeshtesim c'do lloj lufte per liri pavaresi e sovranitet kombetar 'cdo lufte anti imperialiste dhe c'do revolucion demokratik qe eshte nje hap perpare drejt proceseve revolucionare ne pergjithesi - dhe atij proletar ne vecanti.

 

 

 

Mesazhi përshëndetje me rastin e

105 Ditëlindja e Enver Hoxhës

(Nga e anëtarëve të seksionit shqiptar të Internacionales Komuniste (SE)

Më 16 tetor mbushen plotë 105 vjet nga lindja e shokut Enver Hoxha. Këtë datë populli ynë me tradita të shkëlqyera revolucionare e ka përkujtuar e do ta përkujtojë gjithnjë. Sepse 16 tetor për popullin tonë do të thotë dashuri dhe respekt i pakufishëm, dashuri të pa përshkruar për këtë bir të shquar revolucionar që u bë fanar ndricues i popullit për lirinë e vërtetë të atdheut dhe për ndërtimin e plotë të shoqerisë socialiste, ku banda tradhtare me Ramiz Alinë në krye e tradhtojë! Populli shqiptar sot kërkon nga komunistët të krijojnë një parti të vërtetë revolucionare, marksiste-leniniste (staliniste-enveriste). Shqipëria ka plotë parti borgjeze e mikroborgjeze, por këto parti sado që të përpiqen nuk mund t'i zgjidhin problemet e medha e të shumta që ka populli, pikërisht sepse nuk kanë një ideologji shkencore sic e kanë komunistët. Mbi bazën e ideologjisë borgjeze nuk mund të ndërtohet një politikë e drejtë në shërbim të popullit e Atdheut. Nuk mund të frymezohet e të organizohet sic duhet populli. Por kjo gjë nuk mund të behet dot as nga partitë e tipit eurokomunist, revizionistë e oportuniste. Kjo gjë mund të arrihet me kusht nëse komunistët zbatojnë me korrektesi e vendosmeri ideologjinë e tyre komuniste. Kjo ideologji na orjenton drejt, na jep forcën dhe aftesinë që t'i kuptojmë e analizojmë drejt situatat dhe të përcaktohet ajo vijë, ato detyra dhe ajo rrugë që garanton suksesin. Ideologjia marksiste-leniniste (staliniste-enveriste) na jep metodën materialiste dialektike dhe mënyrën e analizes klasore të ngjarjeve a fenomeneve. Po të mbështetemi fortë në karakterin shkencor të kësaj ideologjie si dhe në përvojë historike shqiptare dhe në atë botërore na jepet në dorë celesi i zgjidhjes të cdo problemi, kur ajo veq zotërohet e zbatohet drejt. Eshtë detyrë e komunistëve që të mbjellin dëshirën e pasionin për t'u studiuar kjo shkencë shoqërore me qëllim që kjo shkencë të terheqë pas edhe masat e gjera të popullit, sidomos të rinjtë e të rejat. Kjo shkencë jo vetëm na jep forcë e na orjenton drejtë në labirintet e jetës, por na jep edhe kenaqësinë shpirtërore, sepse si cdo shkencë tjetër edhe kjo të tërheq për te zbuluar të vërtetën, të rejat e zhvillimit shoqeror.Për ta studiuar drejt duhet t'u drejtohemi burimeve bazë, veprave të klasikëve të marksizëm-leninizmit si dhe atyre të shokut Enver Hoxha. Ajo që duhet të kihet parasysh është se gjatë këtyre 20 vjetëve e kusur, është se e keqja na ka ardhur nga krerët oportunistë që militojnë në udhëheqje të njerës a tjetrës parti pseudokomuniste. Pa u pastruar lëvizia komuniste nga uzurpatorët pseudokomunistët e oportunistët, nuk do bëjmë dot as një hap përpara. Prandaj sigurimi i një udhëheqjeje me komunistë të vendosur e të formuar me dijet më të domosdoshme marksiste-leniniste eshte detyra jonë më kryesore dhe e nevojshme. Ka kohë që qarkullon ideja se kjo punë do të zgjidhet po të bashkohemi në një parti tjetër, por një version i tillë është shumë i dyshimtë. Një bashkim i tillë nën udhëheqjen e elementëve të infektuar me pikëpamje jo komuniste, nuk ka garanci dhe mund të përsëritet përseri e njëjta farsë të ''bashkimeve'' të viteve të kaluara. Në këtë cështje parimore e tejet te rëndesishme duhet të kemi parasysh e të zbatohen me rigorozitet mësimet e Leninit dhe ato të Stalinit. -''Nuk mund të luftosh për revolucionin proletar dhe ta mbrosh atë, -thotë Lenini, -duke mbajtur në radhët e tua reformistë e menshevik''. Ndërsa Stalini thekson të njëjtën gjë duke u shprehur se:''Partia forcohet duke u pastruar nga elementët oportunistë. Burimi i fraksionizmit në parti janë elementët e saj oportunistë''. Po aty, ai thekson gjithashtu se:''Teoria e ''mbështetjes'' së elementëve oportinistë me anën e luftës ideologjike brenda partisë, teoria e ''likujdimit'' të këtyre elementëve brenda një partie të vetme është një teori e kalbur dhe e rrezikshme, që kërcenon ta hedhë partinë në një paralizë dhe dobesi kronike, që kërcenon ta lërë partinë në mëshirën e oportunizmit...''. (J.Stalini vep. të zgjedhura botimi shqip, 1979, f.96-97). Pikërisht se është ndjekur një rrugë e tillë gjatë këtyre viteve që lam pas, jemi këtu ku ndodhemi sot. Nuk mund të hecet më, në rrugën hiq e mos e këput.

 

SHOKU ENVER HOXHA JETON I PAVDESHEM NE GJIRIN E POPULLIT TONE!

SHOKU ENVER HOXHA ESHTE FLAMURI I REVOLUCIONIT BOTERORE!

LAVDI VEPRES SE TIJ TE PAVDEKSHME REVOLUCIONARE!

LAVDI STALINIZEM-ENVERIZMIT!

 

 

 

Simbad Marinari

October 22, 2013

Communist Party of Albania , as continuing the line of direct political and ideological Party of Labour of Albania ( the time of Enver Hoxha ) is fully in accordance with the teachings of Marxism - Leninism and Enver Hoxha . Communist Party of Albania distance from the line of traitors Ramiz Alia and his gang, it distances itself from any kind of revisionism and opportunism to the left or to the right , considering revisionism as the main enemy in the communist movement of workers . Communist Party of Albania thinks that adultery made to the communist ideals not only was the work of a traitor , but the deformation of the line by a large part of the HR Committee of central Albania . Part of the bureaucracy of the party apparatus , the bureaucracy part of the state apparatus , leaving the line of measures , reducing vigjelences revolutionary bourgeoisie external pressure were such factors that led the Labour Party of Albania ( after the death of Comrade Enver Hoxha ) in capitulation - the issue of betrayal of socialism and the dictatorship of the proletariat inAlbania This is explained by the fact of " peaceful transition " - from a revolutionary party, into a party of the bourgeoisie, because in June 1991 PL of Albania passed peacefully in socialist party . Should not forget that revisionism used a tactic known to fight socialism with ultra left-wing slogans being " sworn " to .
But the comunists in Albania are living.
The Marxism- Leninism is our flag!
Long live the proletarian internationalism !
Long live the Comunist Parties (M-L) in all the World !
Long live the proletarian revolution !
Long live dhe ideas of Marx-Engels -Lenin- Stalin -Enver !

8 Nëntor 2014

- ne duam të ngremë një seksion shqiptar të Kominternit (S-E) !

 

 

Proletarë të të gjitha vendeve - bashkohuni!

Proletariat botëror - bashko të gjitha vendet!

Për çfarë luftojmë ne?

Ne luftojmë për një revolucion proletar botëror!

Ne luftojmë për internacionalizmin proletar!

Ne luftojmë për diktaturën proletare botërore!

Ne luftojmë për socializmin botëror!

Ne luftojmë për komunizmin botëror!

Ne luftojmë për një luftë të centalizuar klasore të proletariatit botëror kundër luftës së centralizuar klasore të borgjezisë botërore!

Ne luftojmë për shkatërrimin e plotë proletar të kështjellës së armatosur të imperializmit botëror në të gjitha kontinentet!

Ne luftojmë në bazë të mësimeve të 5 klasikëve të marksizëm-leninizmit:Marksit, Engelsit, Leninit, Stalinit dhe Enver Hoxhës!

Ne luftojmë për vazhdimin e internacionales komuniste të Leninit dhe Stalinit!

Ne luftojmë për një parti botërore staliniste-enveriste (SH)!

 

Kush jemi ne

Ne jemi shokë e shoqe nga të gjitha anët e botës, të bashkuar vullnetarisht për të fituar pararojën e proletariatit botëror dhe për ta kalitur atë në luftën e përgjithshme klasore!

Ne ishim dhe jemi gjithmonë të gatshëm për të vënë jetën tonë plotësisht në shërbim të çlirimit revolucionar të proletariatit botëror.

Ne i shërbejmë përmbushjes fitimtare të misionit historik të proletariatit botëror ndaj kapitalizmit botëror, e në veçanti, të shoqërisë dhe klasës për ndërtimin e një shoqërie pa klasa antagoniste të socializmit botëror dhe tranzicioni në një shoqëri pa klasa, për të luftuar për komunizmin botëror!

Ne vijmë nga lëvizja e vjetër marksiste-leniniste në botë e shokut Enver Hoxha.

Për këtë ne kemi luftuar për 40 vjet rresht, për çfarë secili mund të bindet nga faqet tona të internetit. Ne mbajnë lartë flamurin e lëvizjes botërore enveriste dhe ta mbrojmë atë kundër çdo lloj revizionizmi dhe oportunizmi!

Ne duam t'ia dorëzojmë flamurin tonë të madh gjeneratës së re të luftëtarëve klasorë të UÇK-së.

Rinia proletare botërore është zjarri më i pastër dhe më i ndritur i lëvizjes sonë botërore komuniste, asaj i takon ardhmëria!

Për të organizuar luftën klasore, për ta koordinuar, centralizuar dhe drejtuar atë, proletariati botëror krijon një organizatë të fuqishme pararojë, Partinë Qendrore Botërore Bolschevike !

Ne shokët dhe shoqet nga të gjitha anët e botës kemi vendosur të mbështesim Kominternën (staliniste-enveriste) (s-e).

Pse?

Ka shumë arsyera, prej të cilave duam t'i shpalosim disa më të rëndësishmet:

Sepse ...

... Kominterna (s-e) udhëhiqet në teori dhe praktikë nga hegjemonia klasore e proletariatit botëror. Proletariati revolucionar botëror kuptohet si klasë e përgjithshme, e cila do të udhëheqë dhe do të çojë në përmbysjen revolu-cionare të kapitalizmit botëror në socializmin botëror. Është forca vdimtare e revolucionit botëror dhe faktori kryesor subjektiv për fitoren e revolucionit socialist botëror. Me diktaturën e vet proletariati botëror vendos gjatë gjithë epokës së socializmit botëror dhe kalimit të tij në komunizmin botëror.

Sepse ...

... shokët dhe shoqet më të vjetra të Kominternës (s-e) janë të pajisur me një përvojë të çmueshme të luftës klasore, e cila është përvetësuar në teori dhe praktikë nga Lëvizja Botërore Marksiste-Leniniste nën udhëheqjen e Enver Hoxhës

Sepse ...

... Kominterna (s-e) është një organizatë botërore, e cila ka ngritur flamurin e 5 klasikëve të marksizëm-leninizmit dhe qe 10 vite lufton nën këtë flamur.

Sepse ...

... Kominterna (s-e) ka zhvilluar më tutje marksizëm-leninizmin në stalinizëm-enverizëm dhe me këtë lufton të gjithë revizionistët e oportunistët, të cilët qe një kohë të gjatë janë paraqitur si "anti-revizionistë", pra të ashtuquajturit "marksistë-leninistë", për të dëmtuar Lëvizjen Botërore Marksiste-Leniniste.

Kominterna (s-e) përcakton stalinizëm-enverizmin si ideologji mbizotëruese proletare botërore të socializmit botëror, si

teori dhe taktikë të revolucionit proletar botëror në përgjithësi dhe

teori e taktikë të diktaturës së proletariatit botërornë veçanti

Sepse ...

... Kominterna (s-e) që në vitin 2001 ka përpunuar një vijë të përgjithshme, në të cilën janë arsyetuar në mënyrë shkencore strategjia dhe taktika e revolucionit botëror socialist.

Që nga 7 nëntori 2009 Kominterna (s-e) ka shpallur Deklaratën Programore botërore, "Platformën" e Kominternës (s-e)

Çfarë domethënie ka simboli ynë"Çekani - drapëri - pushka"

Çekani, drapëri dhe pushka mbi rruzullin tokësor domethënë:

Marrja dhe ruajtja e diktaturës së proletariatit botëror me pushkë.

Rroftë Internacionalja Komuniste e Leninit dhe Stalinit !

Përpara me Internacionalen e re Komuniste të Partisë Botërore, staliniste - enveriste !

 

 

 

Çekani dhe drapëri simbolizojnë bashkimin e punëtorëve dhe fshatarëve të të gjitha vendeve nën udhëheqjen e proletariatit botërorpër ndërtimin e botës së kuqe të Socializmit. Ylli i verdhë është "Ylli i Spartakut". Ai simbolizon të gjithë revolucionarët e gjithë botës të rënë në luftë kundër skllavërimit,-sidomos Karl Liebknecht dhe Roza Luksemburg,të cilët u vranë barbarisht nga kundërrevolucionar t pak para se të hapej kongresi i parë i Kominternës së themeluar nga Lenini -Karl Liebknecht:"Was will der Spartakusbund?"("Çarë don bashkimi spartakian?"

 

 

 

 

 

 

10 CILESITE E KOMUNISTIT

-Nga Raporti i Kongresit të 5-të të PPSH-





1.

Anëtarët e Partisë sonë revolucionare duhet të jenë besnikë ndaj mësimeve të marksizëm-leninizmit, ndaj Partisë dhe popullit tonë. Kjo do të thotë që ata kurdoherë duhet të jenë revolucionarë, luftëtarë të papërkulur për mbrojtjen e pastërtisë së marksizëm-leninizmit, të vendosur deri në vdekje për t'u shërbyer Partisë dhe popullit në çdo moment, në çdo rrethanë, të gatshëm për çdo sakrificë që mund t'u kërkohet në emër të interesave të revolucionit e të socializmit.

 


2.

Komunistët duhet të jenë të pajisur me një disiplinë të çeliktë e të ndërgjegjshme, me një vullnet të hekurt për zbatimin e vijës së Partisë, të ligjeve të shtetit, për respektimin e zakoneve të mira të popuIlit.



3.

Kjo në asnjë mënyrë nuk do të thotë që ata të jenë zbatues mekanikë të direktivave. Komunisti në punën e tij duhet të jetë krijues, ai duhet të thellohet në esencën ideologjike, politike e konkrete të vendimit të Partisë, të ligjit të shtetit dhe në përshtatje me kushtet në të cilat vepron, të organizojë punën që ato të zbatohen me sukses.




4.

Anëtarët e Partisë sonë marksiste-leniniste duhet të jenë të ndërgjegjshëm se qenia në Parti nuk sjell e nuk mund të sjellë as më të voglin privilegj personal për komunistin. Ajo sjell vetëm detyra të mëdha, të vështira dhe me përgjegjësi. Kush mendon ndryshe, kush përpiqet që me teserën e Partisë t'i krijojë vetes, familjes së tij ose dikujt tjetër privilegje, qofshin këto materiale ose morale, ai për asnjë çast nuk e meriton nderin e madh për të qenë anëtar i Partisë.




5.

Komunisti duhet të jetë i lidhur ngushtë me masat, të dëgjojë me vëmendje e respekt zërin e tyre, të jetojë e të punojë me masat, të njohë pulsin e hallet e tyre, të qëndrojë në krye të masave e t'i udhëh.eqë ato. Ai duhet të jetë armik i papajtueshëm i mendjemadhësisë, i arrogancës, i frymës së komandimit, ihatëreve dhe i akraballëqeve, i çdo përçmimi e nënvleftësimi të masave e .të punës së tyre, të luftojë me guxim kundër kujtdo që shfaq tendenca të tilla në dëm të interesave të punonjësve, të Partisë e të shtetit tonë socialist.

 



6.

Anëtar i mirë dhe konsekuent i Partisë sonë është ai që ka kurdoherë parasysh dhe e zhvillon pa frikë luftën e klasave, si jashtë Partisë, ashtu edhe brenda radhëve të saj, duke u mbështetur fort në parimet bazë të marksizëm-leninizmit e të vijës së Partisë. Ai duhet të dijë të dallojë, pas një analize të drejtë dialektike, të mirën nga e keqja, të rrezikshmen nga më pak e rrezikshmja, të dijë të përdorë metodat më të përshtatshme të edukimit e të bindjes dhe më në fund ato të shtypjes.



7.

Anëtar i mirë dhe revolucionar i Partisë është ai që me punën e me sjelljen e tij u fiton besimin dhe dashurinë njerëzve, që i edukon dhe i shpëton ata që gabojnë dhe që godet pa mëshirë dhe me urrejtjen më të madhe ata që janë të pandreqshëm e shoqërisht të rrezikshëm, armiqtë e popullit dhe të Partisë.

 



8.

Çdo komunist duhet të pajiset me një vigjilencë me të vërtetë revolucionare, për mbrojtjen e vijës së Partisë dhe të pastërtisë së idealeve të saj.

 



9.

Anëtari i Partisë duhet të karakterizohet nga një drejtësi e kuIluar, pa njolla në ndërgjegjen dhe në veprimet e tij,të jetë parimor, të mos fshehë kurrë të metat e gabimet e tij, por t'i kritikojë vetë, pa pritur që t'ia vënë në dukje të tjerët. Vetëm kështu ai është në gjendje të kritikojë më mirë të metat e shokëve, të mbajë ngritur vigjilencën dhe të korrigjojë të tjerët me shembullin e tij, me pastërtinë e tij, me luftën e tij të drejtë.




10.

Komunisti revolucionar duhet të punojë me një ndërgjegje të lartë atje ku e ka caktuar dhe ku ka nevojë Partia, duke vënë kurdoherë e mbi të gjitha interesin e përgjithshëm. Ai nuk duhet të pajtohet kurrë me një gjendje të sëmurë të shkaktuar nga konkluzionet dhe nga vendimet jo të drejta të ndonjë forumi të Partisë ose të pushtetit dhe as me gabimet ose me arbitraritetin e ndonjë funksionari.



Cilësitë e sipërme, të cilat janë të mishëruara në shumicën e anëtarëve të Partisë sonë, duhet të bëhen shprehi për gjithë komunistët shqiptarë. Pa këtë nuk mund të ruhet e gjallë fryma revolucionare në Parti, pa këtë as mund të flitet për revolucionarizimin e jetës së vendit tonë. Prandaj, gjithë vëmendja e komiteteve dhe e organizatave-bazë të Partisë duhet të përqendrohet te kalitja e vazhdueshme e komunistëve. Organizatat e Partisë duhet të jenë shumë këmbëngulëse në këtë drejtim. Në radhët e tyre duhet të përgatiten e të militojnë revolucionarë konsekuentë, komunistë të vendosur që të meritojnë plotësisht nderin e madh të anëtarit të Partisë së Punës të Shqipërisë.
Rruga e drejtë për kalitjen e anëtarëve të Partisë është pjesëmarrja e tyre sa më aktive në punën ndërtimtare, puna e tyre këmbëngulëse dhe e vazhdueshme për t'u edukuar politikisht e ideologjikisht. Këtu, në punën dhe në luftën e përditshme, në hovin revolucionar të masave, në përpjekjet për zbatimin dhe për mbrojtjen e vijës së Partisë, do të dallohen dhe do të rriten revolucionarët konsekuentë, do të dalin mbi ujë të mefshtët, ata që zënë qoshet dhe rrojnë me ëndërrimet e së kaluarës, që mburren me të dhe kërkojnë privilegje, do të rrëzohen të këqijtë, ata që gabimisht janë futur në Parti. Partia secilit duhet t'i japë atë qëmeriton. Të parët duhet t'i përkrahë, t'i inkurajojë, t'i edukojë që të ecin gjithnjë përpara. Të dytët duhet t'i ndihmojë, t'u hapë sytë që të shohin se në ç'pozitë të papëlqyeshme kanë rënë, t'i sqarojë se kjo pozitë nuk përputhet me detyrën dhe rolin e revolucionarit, prandaj ata duhet sa më parë të braktisin moçalet, të shkrihen në hovin revolucionar të përgjithshëm, të vihen në radhët e para të luftëtarëve të shquar. Të tretët duhen flakur nga Partia si të padenjë për të bërë pjesë në radhët e saj.

Në luftën për të rritur cilësinë e radhëve të tyre organizatat e Partisë duhet të tregojnë një kujdes të madh për anëtarët e Partisë me stazh dhe me luftë të madhe. Ky është thesari i Partisë, që duhet të ruhet i paprekshëm dhe i pastër si sytë e ballit. Partia duhet të punojë edhe me këta, t'i edukojë edhe këta, që tëqëndrojnë kurdoherë si revolucionarë konsekuentë derisa të vdesin. Ata edhe në ditët e fundit të jetës së tyre duhet të vazhdojnë të luftojnë heroikisht për çështjen e Partisë, me aq sa kanë mundësi, sepse ka e do të ketë të atillë që fizikisht do të plaken. Ky ështëligj. Por, për ne komunistët është ligj dhe bëhet ligj gjithashtu, që, shpirtërisht, derisa të vdesim, të qëndrojmë e të luftojmë si revolucionarë. Kujdesin e vet për këta shokë Partia nuk duhet ta tregojë duke u fërkuar krahët, por duke i ruajtur, duke i aktivizuarnë punë të vazhdueshme revolucionare. Partia duhet t'i respektojë dhe t'i dojë sinqerisht ata për luftën e tyre, por ajo nuk duhet të lejojë në asnjë mënyrë që këta shokë, me një të kaluar të mirë partie, të kthehen në parazitë, në mendjemëdhenj, në arrogantë ose që të kërkojnë privilegje të paligjshme për veten dhe për njerëzit e tyre. Kjo është mjaft e rrezikshme, pse krijon në Parti shtresa të privilegjuara me mbeturina mikroborgjeze, të huaja për klasën dhe ideologjinë proletare.




ENVER HOXHA

 

 

Letër për të gjithë komunistët shqiptarë

 

 

Komintern (SE)

 

Të dashur shokë !


Më vjen keq. Për fat të keq , ne nuk e flasin gjuhën shqipe . Por ne shpresojmë që ju të na kuptoni anyway.
Ju lutemi të na lejojë të shprehim opinionin tonë të përulur .
Komunistët shqiptarë kanë për të udhëhequr një luftë parimore për krijimin e partisë bolshevike .
Nuk ka lëvizje revolucionare pa një teori revolucionare !
Nuk ka lëvizje revolucionare bolshevike pa parti!

Ne mirëpresim diskutimin parimor .
Ajo shërben qëllimin e tejkalimin e ndarë në lëvizjen komuniste në Shqipëri .
Problemi i copëtim mund të tejkalohen vetëm në bazë ideologjike e 5 Classics të marksizëm-leninizmit .
Stalini mëson se partia bolshevike është përforcuar me pastrimin e elementeve oportuniste .
Pa të liruar veten e tyre nga ndikimi i oportunizmit ,copëtim që mund t'ju mposhtë kurrë .
Komunistët shqiptarë ende nuk janë pastruar dhe liruar nga ndikimi i oportunistëve .

Për fat të keq , ne duhet të kuptojë se kjo është komunistët shqiptarë ende nuk arriti të plotësisht të shkëputur nga ndikimi i tradhtarëve dhe për të bashkuar mbi themelet e sakta të stalinizmit - enverizmit .
Komunistët shqiptarë për të mbrojtur të shokut Enver Hoxha bazë vetëm korrekt internacionaliste e stalinizmit - enverizmit . Enver Hoxha ishte më einternacionalist i kohës së tij . Ai ishte krenar i kombit socialist në Shqipëri . Ai ishte krenar për popullin shqiptar , në të proletariatit shqiptar , komunistët shqiptarë . Por ai nuk ishte një nacionalist . Ai ishte një internacionalist . Ai ka udhëhequr lëvizjen botërore marksiste-leniniste . Ai ka drejtuar proletariatin botëror . Komunizmi është në thelb internacionalist nuk , nacionaliste .

Gjatë në këmbë Ndarja e lëvizjes komuniste shqiptare është një shprehje e ndikimit mbizotërues të borgjezisë në lëvizjen komuniste në Shqipëri .
Borgjezia shqiptare ka përvojë të gjerë të tradhtisë revizioniste e komunizmit .
Helm paralizon i revizionizmit komunizmit në Shqipëri .
Më konsistente komunistët shqiptarë duhet të bëjnë dallimin ideologjikisht të sakta kundër të gjitha llojeve të revizionizmit dhe oportunizëm .
Paranjësi vjen qartësi , siç thotë Lenini .
Ne nuk kërkojmë unitetin me oportunistëve . Ne luftojmë për unitetin e të gjithë komunistëve shqiptarë përkatësisht ( ekskluzivisht dhe në mënyrë eksplicite ) i bazuar në mësimet e Marksit , Engelsit , Leninit , Stalinit dhe Enver Hoxha .
Uniteti me oportunistëve është uniteti me borgjezisë . Uniteti me borgjezisë është nënshtrimi i punëtorëve nën diktaturën e borgjezisë .
Ne komunistët vlerësojnë ndryshme " organizatat e partisë " në Shqipëri jo nga fjalët e tyre , por nga veprat e tyre .
Asnjë nga këto "organizata e Partisë " ka dëshmuar me veprimet e tyre të mëparshme , që mban emrin e partisë së Enverit të drejtë kështu . Ata janë më shumë ose më pak nën ndikimin e revizionizmit . Ne kemi mbështetur të gjithë komunistët shqiptarë të cilët dëshirojnë për të liruar veten e tyre nga ndikimi i revizionizmit . Kominterni ( SH ) ka deri në ditët e sotme , asnjë nga këto " mbështetjen e organizatave partiake , sepse ne kurrë nuk do të mund të zbulojë një linjë të qartë bolshevik .

Kominterni ( SH ) bën komunistët shqiptarë propozimin e mëposhtme :

Ne nuk duam të ndërhyjë në punët e komunistëve shqiptarë nesh . Vetëm ata mund, dhe copëtim do të kapërcejë vetëm.
Por në qoftë se komunistët shqiptarë na për këshilla , ne jemi në solidaritet duart e pasur me ta dhe t'i ndihmojë ata .
Ne plan për 8 Nëntor 2014 ,themelues i seksionit shqiptar të Kominternit ( SH ) .

Në situatën aktuale të globalizimit , proletariati botëror ka nevojë për një komuniste ndërkombëtare të fortë me një seksion të fortë shqiptar .
Restaurimi i diktaturës së proletariatit është e mundur vetëm në lidhje me luftën për diktaturës së proletariatit botëror .
Revolucioni rinovohet socialist në Shqipëri është vetëm fitimtare në kushtet e botës së sotme globaliserten sistem imperialiste si pjesë e revolucionit socialist botëror .
Bota revolucioni socialist nuk është në duart e një partie kombëtare .
Udhëheqja e revolucionit socialist botëror është në duart e proletariatit botëror , është në duart e Internacionales Komuniste , e cila merr fuqinë e saj nga seksionet .
Ne kemi botuar tekstin nga shokut Mariglen .
Ne jemi të gatshëm për të publikuar edhe kontribute të tjera për diskutim .
Ne e bëjmë këtë me qëllim të krijimit të seksionit shqip të Kominternit ( SH ) më 8 Nëntor 2014 .

Kominterni ( SH ) përshëndet të gjithë komunistët të sinqertë të Shqipërisë në besimin se zhvillimi i njësisë do të jetëi suksesshëm .

RroftëPartia e lavdishme e Punës e Shqipërisë me shokun Enver Hoxha në krye !
Rroftërivendosja e Shqipërisë socialiste e shokut Enver Hoxha !
Rroftë uniteti i komunistëve shqiptarë nën flamurin botërore - revolucionare e stalinizmit - enverizmit !
Rroftëe bashkuar , e pavarur , Shqipëria socialiste !
Rroftë Shqipëria socialiste në një botë socialiste !
Rroftë diktatura e proletariatit shqipe !
Rroftë diktatura e proletariatit botëror !
Rroftë revolucioni socialist në Shqipëri !
Rroftë revolucioni socialist botë !
Rroftë 5 Klassiket e marksizëm-leninizmit - Marksit, Engelsit , Lenini , Stalini dhe Enver Hoxha !
Rroftë internacionalizmit proletar !

 

Rroftë Kominterni ( SH ) !

28 janar 2014

 

 

 

LËVIZJA KOMUNISTE SHQIPTARE NË KRIZË TË THELLË!

23 janar 2014

     

  Sa ishte gjallë shoku Enver Hoxha, Partia Komuniste (më vonë Partia e Punës) e Shqipërisë, ishte një parti parimore Marksiste Leniniste që zbatonte me besnikëri mësimet jetëdhënëse të Leninizmit fitimtar, duke ndjekur drejtë edhe eksperiencën e madhe të partisë mëmë të Bashkimit Sovjetikë (PKb) e udhëhequr fillimisht nga V. I. Lenini dhe pas vdekjes së tij, nga nxënësi dhe shoku i ngushtë i tij, J. V. Stalini. Duke kaluar vitet R.P.SH. me në krye udhëheqësin e shquar revolucionar të Partisë së Punës dhe të shtetit shqiptarë Enver Hoxha, vazhdimisht forcohesh politikisht dhe ideologjikisht duke fituar simpati të madhe nga Partitë motra të kampit të socializmit. Pas vdekjes të Josif Visarjonovic Stalinit, udhëheqjen e kësaj parie e uzurpuan revizionistët: Nikita Hrushovi, Leonid Brezhajevi e renegatë revizionistë të tjerë të cilët i tradhtuan idealet e mësimet e larta revolucionare të klasikëve të Marksizëm-Leninizëmit duke i zëvendësuar ato me teoritë tradhtare kundërrevolucionare revizioniste, duke çuar kështu Partinë Komuniste të lavdishme të B. S. të Lenin-Stalinit në një parti tradhtare dhe ekonominë e vendit në një ekonomi borgjeze. Kjo ishte një katastrofë e madhe jo vetëm për lëvizien koministe në Bashkimin Sovjetik por për të gjithë lëvizjen komuniste ndërkombëtare dhe njëkohësisht shërbim i madh në favor të Kapitalizmit botëror dhe imperializmit amerikan në veçanti.

 Kundra rrymës revizioniste të klikës të partisë të Bashkimit Sovjetik dhe satelitëve të sajë në gjirin e lëvizjes komuniste botërore, Partia e Punës së Shqipërisë dhe Partia Komuniste Kineze mbajtën një qëndrim kritik demaskues. Partia e Punës së Shqipërisë (PPSH) me shokun Enver Hoxha në krye në kongresin famëkeq të XX të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik ashtu edhe në mbledhjen e 81 partive komuniste e punëtore motra, demaskon me zë të lartë e pamëshirë kursin revizionist tradhtar e kapitullant të Partisë Komuniste të Bashkimit Sovjetik e personalisht tradhtarin famëkeq Nikita Hrushovin. Pikërisht aty, në  atë sallë të madhe quajtur ''Gjergjeuski'' në prani të delegacioneve të 81 partive komuniste e punëtore motra të botës, shoku Enver Hoxha foli hapur se nuk jemi dakord me rrugën që ka filluar të ndjeki PKBS dhe se kjo rrugë e ky kurs është një tradhti e madhe që i bëhet lëvizjes komuniste botërore dhe popujve të shtypur të botës, ku të cilët shpresonin që me qëndrimin revolucionar të kampit socialist, ti vihesh preh imperializmit amerikan dhe atij botëror.  

Fjala historike e shokut Enver Hoxha në emër të PPSH u prit me dashamirësi nga Partitë e vërteta komuniste e punëtore të botës që zbatonin me konsekuencë Marksizëm-Leninizëmin. Kurse ato parti komuniste të atyre vëndeve që ishin bërë vasal të Partisë Revizioniste të B. Sovjetik, mbajtën qëndrim kundër Partisë së Punës të Shqipërisë dhe partive të tjera komuniste Marksiste-Leniniste. Si pasojë e kësaj qëndrese, klika tradhtare Hrushovjane e përjashtojë PPSH nga kampi socialist (lexo: revizionist) dhe më vonë prenë marrëdhëniet diplomatike duke u thënë imperialistëve që të sulmojnë e të pushtojnë Shqipërinë. Partia Komuniste Kineze që kishte më parë mos-marrëveshje ideologjike me PKBS, në këto mbledhje mbajti qëndrim të lëkundur, herë pajtohesh me ta e herë mbante qëndrim kritik. Partia e Punës e Shqipërisë ndonëse u kritikua dhe u dënua nga partitë komuniste (lexo: revizioniste) të ashtuquajtur kamp socialist, ajo fitoj simpati të madhe e respekt nga shumica e Partive komuniste e punëtore të botës, ajo u bë parti për të cilët partitë e vogla, e sidomos ato në vendet kapitaliste, që të marrin eksperiencë prej sajë.

 PPSH pas këtyre ngjarjeve tronditëse për mbarë Lëvizjen Komuniste Botërore, ajo forcoi lidhjet me partinë komuniste të Kinës dhe me partitë e tjera që nuk ishin dakord me kursin revizionist të PKBS e të disa partive komuniste e punëtore të ish kampit socialist. Kina tani u bë një vënd ku partitë e vogla (sidomos të vendeve kapitaliste) shkonin në Kinë për të marr eksperiencë e ndonjë ndihmë financiarë, por kjo kohë nuk vazhdoi gjatë. Pastaj edhe PKK doli me ryma të ndryshme që kërkonin ndryshimin e qëndrimit ndaj lëvizjes komuniste Botërore dhe gradualisht Partia komuniste Kineze dhe shteti Kinez filloj të mos i pranoj më në Kinë këto apo ato parti dhe u preu ndihmat që u jepte, sic ishin ndihma ideologjike ashtu dhe ekonomike-financiare. Partia Komuniste e Kinës dhe shteti Kinez arritën deri atje sa të pres marrëdhëniet edhe me PPSH edhe me shtetin Shqipëtar. Në këtë kohë PPSH dhe Enver Hoxha i bëri të njohura qëndrimet e reja të PK Kineze e të shtetit Kinez e u bëri thirje komunistëve shqiptar që të njohin e kuptojnë drejtë se në Kinë po restaurohet kapitalizmi dhe i orientoi komunistët dhe gjithë populli të mbajnë mbi supet e tyre pasojat që do rrjedhinin më vonë nga këto ngjarje e ndryshime në dëm të lëvizjes komuniste ndërkombëtare e në veçanti për Shqipërinë, prandaj u hodh edhe parrulla në popull: ''Të jetojmë e të punojmë si në rrethim''. Kudo në jetën e popullit shqiptar, në industri, në bujqësi, arsim, ushtri e kudo populli ynë punonte me vetëmohim, po realizonte e tejkalonte planet ditore, mujore e vjetore, kudo lindën iniciativat revolucionare duke u mbështetur në forcat e veta. Partia dhe populli ynë morën në dorë fatet e atdheut duke forcuar vigjilencën revolucionare nga intrigat jo vetëm të imperializmit, por tani edhe të revizionistëve Hrushovian, Titistë e të revizionistëve të cdo llojë ngjyre që filluan ta sulmojnë Shqipërinë jo vetëm nga ana ideologjike e politike, por edhe në bllokadat e egra kapitalisto-revizioniste, dhe sa qe gjallë shoku Enver Hoxha, përpjekjet sabotuese dhe kolonizuese të imperializmit, kapitalizmit e të revizionizmit moderrn bënë që të dështojnë dhe ata të diskredituar në sy të opinionit mbarë botëror.  

Shqipëria socialiste tani filloi të bëhet ndriçues për partitë komuniste të botës, tani Shqipëria është vendi ku vijnë e marrin eksperiencë udhëheqësit e partive motra të botës sidomos ato të vendeve kapitaliste ku udhëheqësit e këtyre partive vinin e mësonin, strehoheshin, ata që ndiqeshin nga reaksioni ndërkombëtar, ku vazhdonin kurse e shkolla në shkollën e partisë V. I. Lenin, ku përgatiteshin e merrnin leksione në fusha të ndryshme ideologjike, politike ekonomike e ushtarake, se si të punonin e të organizonin popujt e tyre në luftë për të rrezuar sistemin e kalbur kapitalisto-revizionistë që po jep shpirt në vendet e tyre.  

   VDEKJA E SHOKUT ENVER HOXHA 

 Pas një sëmundje njerëzore më datën 11 Prill 1985 shoku Enver Hoxha, Udhëheqësi i Partisë e i shtetit shqiptar, u nda nga jeta. I gjithë populli ynë, i madh e i vogël, e qanë me zemër vdekjen e udhëheqësit tonë legjendar. 

 Me vdekjen e Tij fizike nuk humbi vetëm Shqipëria socialiste birin e saj, por i gjithë proletariati botëror, që shikonte tek shoku Enver Hoxha njeriun e madh për shpëtimin e proletariatit botëror. Shokun Enver nuk e qau vetëm Shqipëria, por edhe partitë komuniste e punëtore motra të botës të cilat në përmjet mesazheve dhe delegacioneve që ata dërguan në Shqipëri, shprehën keqardhjen e madhe për këtë humbje. Vetëm krerët e imperializmit botëror dhe revizionistët bastard u gëzuan se u vdiq një udhëheqës revolucionar që u çjerrte maskat gjakpirësve të proletariatit botëror! 

Me ndarjen nga jeta të shokut Enver Hoxha, në udhëheqje të partisë u  vu Ramiz Alia. Ky, pa u varrosur ende shoku Enver, nxitoi të ndaj portofolat apo postet drejtuese duke marrë për vete detyrën e sekretarit të parë të PPSH dhe të presidentit të republikës, pikërisht kryetradhtari revizionisti Ramiz Alia bëri atë që bëri N. Hrushovi kur vdiq J.V. Stalini, ku pa u varrosur akoma, Hrushovi ndau portofolat, duke mbajtur për vete detyrën e sekretarit të parë të PKBS ku shoku Enver e kritikoi këtë veprim të N. Hrushovit, pikërisht atë bëri dhe R. Alia, pa u varrosur ende Enver hoxha, pra R. Alia ndau portofolat duke mbajtur për vete dy portofolat kryesore. 

 Në fillim Ramiz Alia deklaroi se do të ndjek rrugën Marksiste-Leniniste të partisë e të Enver Hoxhës, edhe kongresin pasardhës që ishte kongresi i 9 i PPSH e quajti kongresi i vazhdimësisë, por ajo ishte vetëm demagogji, ai gradualisht filloi të ndryshoj kursin e partisë e të shtetit. 

Shoku Enver Hoxha më datën 16 janar 1972, ditë e Djelë, në ditarin e tij ku shkruan midis të tjerave:" Lexoj librin: ''Në vorbullën e historisë'', të agjentit amerikan C.I. Sulsbenger''. Janë kujtimet gazetareske të këtij njeriu që hiqet si gazetar, por në fakt është një nga agjentët më të kualifikuar të zbulimit amerikan CIA, e të djallit e të birit. Atë e shikon të hajë e të pijë me të gjithë njerëzit e sferave të larta, të dijë të gjitha të fshehtat dhe të besojnë misione diplomatike për ti kryer dhe kudo e me cilindo që ai ka takuar e biseduar, e pas pak kohe në atë vend është kryer grusht shteti apo përmbysje e qeverisë. Pikërisht atë që Enver Hoxha e quan agjent i rrezikshëm, pikërisht Ramiz Alia pas vdekjes së tij me atë u takua që mori mësime se si të përmbysi pushtetin e diktaturës së proletariatit dhe ta zëvendësoi atë me një regjim kapitalist ashtu siç e bëri. 

 Ramiz Alia pra prapa shpine së partisë e të popullit, ndryshe thoshte natën e ndryshe vepronte të nesërmen. 

 Ramiz Alia zbatoi porosit e Gorbacov-it për perestrojkën. 

 Ramiz Alia nxori në pension kundërshtarët kryesor në udhëheqje. 

 Vet biografia e Ramiz Alisë në vitet e rinisë ka qënë e dyshimtë. Ramiz Alia u dërgua në Berat nga KQPKSH. Ai shpejt dhe ilegalisht hyri në lidhje me komitetin qarkor të Beratit. Një dit komiteti qarkor i Beratit do të bënte një mbledhje jashtë qytetit, në mbledhje mungonin nja dy shoke, u dërgua R. Alia ti lajmëronte me që ishte me biçikletë. Ramiz Alia shkoi ti lajmërojë, por ata erdhën vet dhe Ramizin nuk e kishin takuar, Ramizi u vonua e nuk erdhi në mbledhje. Pa pritur shokët e komitetit Qarkor u gjëndën të rrethuar, u kapën, u arrestuan e u lidhën, kryetarin e qarkorit, shokun Ajet Xhindeli, e hipën në makinë për ta çuar në Gjirokastër, por në Tepelenë atë e pushkatuan se kishin incizuar fjalët ë tij që thoshte se Ramiz Alia do të na ketë spiunuar. Kështu u veprua dhe me vëlla e motër Margaritën e Kristaq Tatulonin të cilët i hipën në makinë të mbyllur, por dhe këta motër e vëlla dyshuan se Ramiz Alia do të na ketë spiunuar, ndaluan në Kavajë dhe pasi i torturuan, i pushkatuan që të dy. Asnjeri nuk dinte vendin e mbledhjes përveç pjesëtarëve që ishin lajmëruar personalisht me gojë individualisht. 

Raste të tilla e të ndryshme për Ramiz Alinë se ka qën i dyshimte dhe pjesmarrës i Rinisë Fashiste, ka plotë. 

 Ramiz Alia shkoj në ShBA gjoja për të firmosur e marr pjesë në një mbledhje ndërkombëtare, por ai s’u duk disa ditë rresht, radio e televizioni në heshtje, ai merrte udhëzime në departamentin e shtetit Amerikan se si të përmbyste sistemin e diktaturës proletariatit dhe të zëvendësonte atë me një regjim kapitalist. Ai u kthye në atdhe i ngopur dhe i armatosur për ta realizuar tradhtinë sa më parë dhe e bëri. 

 Ramiz Alia vuri në zbatim porosit e Gorbacovit dhënë në mbledhjen në Katovia të Polonisë me gjithë ish-udhëheqësit e partive revizioniste, ish vende socialiste që si të vepronin për rrëzimin e pushtetit dhe këto Ramiz Alia i shtroi në mbledhjen e byrosë politike në muajin Tetor 1989. Ramiz Alia në atë mbledhje thotë : ''Sistemi ynë socialist ka kapitulluar përpara atij kapitalist, ndaj jemi të detyruar të ndryshojmë strategji. Kjo strategji do të synoj në respektimin e të drejtave të njeriut dhe në krijimin e pluralizmit politik. Do të nxisim të krijohen parti sa të duan, të djathta, të majta e të qendrës, por këto parti duhet të kontrollohen duhet të kontrollohen ë të drejtohen nga ne''. 

Ramiz Alia për të mos i mbetur barra e tij për rrëzimin e sistemit të diktaturës së proletariatit, mblodhi Byron politike të KQPPSH më datën 11 Dhjetor 1990, ora 11:00 në të cilën u kërkonte shokëve të byrosë që të lejonin pluralizmin politik në Shqipëri, duke nxjerr argumente false, se gjoja kishte ndërprerje dritash në konvikte të universitetit, nuk kishte ngrohje, rrugët ishin me gropa e tjera e tjera argumente false për të cilët këto defekte teknike që vet ishte përgjegjës, e pagojë me dorëzimin e pushteti popullor Ballistëve, Zogistëve, kriminelëve, burgaxhinjëve kulakëve, racistëve pa iu dridhur syri fare sikur të ishte plaçke tregu. 

 Ramiz Alia zbatoi detyrën që i vuri Gorbacovi në Katovie, miratoi pluralizmin politik dhe krijoj parti të reja politike duke emëruar personat se kush do ti drejtoj këto parti dhe ja, për partin Demokratike caktoi Sali Berishën, ish autor i PPSH, një njeri i etur për pushtet, për gjak, për pasuri, për vjedhje e për veprime tinëzare. Për postin socialist caktoi Fatos Nanon, ish kandidat i KQPPSH, njeri imoral i degjeneruar që nuk i dhimbsesh atdheu, populli e socializmi, kurse për shoqatën ''Veprimtarë vullnetarë të Enverit'' caktoi Hysni Milloshin, një letrar i paformuar ideologjikisht e politikisht dhe këtë shoqatë më vonë e ktheu në gjoja Parti Komuniste. 

 Ramiz Alia, pasi u largua nga skena politike, ja la amanet zëvendësit të tijë ideologjik, Muharem Xhafës, që të punonte me qëllimin që parti komuniste le të krijohen sa të duan, por ata kurrë nuk duhet të bashkohen, ato të jenë gjithmonë të përçarë e të mos merren vesh asnjëherë për tu bashkuar në një parti të vetme, këtë detyrë Muharem Xhafa deri tani e ka kryer më së miri. 

 Duke krijuar parti komuniste me emra të ndryshme në Shqipëri, komunistët çorientoheshin – se me kë të venin, e cila nga këto parti ishte më e mira – ato parti krijoheshin të reja dhe përpiqeshin të bashkohen me njëra tjetrën, por pikërisht kur për këtë bëhesh një kongres bashkimi, shumë shpejt dilte fraksioni që ishte kundra këtij bashkimi dhe formonte një parti të re e tipit ''komunist'' e kështu kjo veprimtari vazhdoi për rreth 20 e ca vjet dhe kështu lëvizja komuniste nuk u bashkua në një parti të vetme Marksiste-Leniniste. Kështu u krijuan partitë: Partia Komuniste me kryetar Hysni Milloshin, Partia e Punës e Shqipërisë me sekretar të parë Muharem Xhafën e Partia Komuniste 8 Nëntori me kryetar Preng Çunin dhe në fund Partia e Punës e Shqipërisë e riorganizuar me sekretar të parë Marko Dajtin. 

 Siç e shikojmë në vendin tonë, në Shqipërinë tonë të raskapitur, aktualisht janë katër parti të tipit ''komunist'', por që asnjëra nuk është parti e vërtetë komuniste Marksiste-Leniniste (staliniste-enveriste) dhe sipas mësimeve të ish udhëheqësit tonë të dashur revolucionar Enver Hoxha. 

 Le ti marrim ti analizojmë me rradhë këto particka që ekzistojnë: 

 1. Partia komuniste e Shqipërisë (PKSH)

  Që në fillim kjo parti iu caktua Hysni Milloshit. Hysniu në vetvete nuk kishte ndonjë përgatitje politike dhe ideologjike, nuk kishte cilësi dhe aftësi për një organizim dhe drejtim të drejt. Ai manifestonte në vetvete mendjemadhësi, i ngarkonte vetvetes pamjes dhe momente sikur ishte zëvendësi i Enver Hoxhës, se atë gjoja e ka lënë amanet Enver Hoxha, se për Shqipërinë ishte fati madh që në krye të partisë komuniste është njeriu më i dashur për postin dhe popullin – Hysni Milloshi. Ai që në fillim nuk ishte me mësimet e Enver Hoxhës, ndërsa Enver Hoxha ishte sekretar i parë, Hysni Milloshi u vet-emërua kryetar i PK Shqipërisë. Ai tha se PKSH e tipit Milloshi, u krijua më 1991 nga H. Milloshi. Ai merrte poza duke emituar Enver Hoxhën. Ai nxori një artikull në gazetë, me 8 faqe gazete, kundra shoqes Nexhmije Hoxhës me titullin : ''Shtriga Nexhmije Hoxha nuk mund ta përpijë dot partin komuniste të Shqipërisë''. Hysni Milloshi nxiti organizatën komuniste të Korçës që në formë demonstrative morri vendim të përjashtoj nga PKSH shoqen Nexhmije Hoxha, sikur organizata e partisë së Korçës që mund të jenë në moshë nipërit e stërnipërit e Nexhmijes, dhe sikur këta e kanë pranuar komuniste shoqen Nexhmije, që ajo në fakt është provuar qysh në zjarrin e luftës Nacional Çlirimtare si anëtare e PKSH. Kujt i shërbejnë këto veprime Don Kishotiste të Hysni Milloshit?! Si mund që H. Milloshi të cilësoj veteranët e nderuar që bënë Luftën Nacional Çlirimtare, që sipas këtij, atyre u takon të paktën pushkatimi. Hysni Milloshi me rastin e bërjes të një referendumi mbi sistemin politik në Shqipëri, u bëri thirrje komunistëve të bojkotojnë votimet, domethënë që sistemi borgjez të mos ketë kundërshtarë, por të fitoj sistemi i urryer Zogist. Hysni Milloshi në votimet për pushtetin vendor më 2011, nuk u bashkua me të majtët, por votoi në favor të partisë demokratike që të fitonte e djathta. Ai vet deklaroi se partia ime votoi për atë parti që na dha më shumë para dhe ajo ishte partia demokratike.

 Hysni Milloshi zhvillonte kongrese të partisë së tij duke sajuar forma e metoda që në votimet të fitonte përsëri ai si kryetar partie, veç delegateve të zgjedhur nga konferencat e rretheve, ai porosiste që të vinin po kaq, bile më tepër persona në kongres nga rrethet, ithtarë të tij që ata të duartrokisnin e të bërtisnin në kohë të përbashkët, me thirrje : ''Hysni Enver, jemi gati kurdoherë''. (!) Delegatët e dërguar nga rrethet habiteshin me këto thirrje politike të ithtarëve të Milloshit, që me dorën e djathtë lehtë e ngritur në këmbë, ulërinin për Hysni Milloshin. Të jepet përshtypja sikur kemi të bëjmë me ndonjë kongres nazistësh ku ata me dorën lartë ulërinin për Hitlerin. 

 Hysni Milloshi nxori një gazetë të partisë komuniste me emrin : ''Zëri i së Vërtetës''. Duhet thënë se gjithë artikujt që dilnin në këtë gazetë përgatiteshin nga vetë Milloshi dhe ai në fund të çdo artikulli shkruante emra të kota, sikur i kishin përgatitur ata artikujt e jo Hysniu. 

 Hysni Milloshi çdo fjalim që mbante, sidomos raportet në kongrese, i bënte nga deri 100 faqe, fjalim që zgjaste 1 orë e gjysmë deri në 2 orë e gjysmë. Fjalimet nuk ishin problematike dhe në përshtatje me situatën e problemet e partisë e të vendit, por ato ishin më tepër letrare dhe të ngjashme me njëri tjetrin, pavarësisht se zhvilloheshin në periudha të ndryshme. Rast tipik ishte kongresi i bashkimit midis partisë punës së Shqipërisë me sekretarë të parë Muharem Xhafën dhe partinë komuniste të Hysni Milloshit. Sipas rregullave disa muaj para kongresit, u zhvilluan mjaft takime bilaterale, Hysniu në këto takime e hiqte veten si njeri i madh dhe të tjerët i quante si të pa përfillshëm, edhe në gazetë që nxirrte në këtë periudhë, ai shante PPSH, fliste shprehje përçarjesh e ofenduese të një shkalle të lartë. aty ku sjelljet e një komunisti nuk mund të pajtohen. Shokët e PPSH habiteshin me këto sjellje të tij dhe thoshin, ''me kë do të bashkohemi neve, ai është njeri i degraduar'', por M. Xhafa thoshte se ''ne nuk na duhet Hysniu, na duhet partia e tij dhe me t’u bashkuar me ta, ne do ta përjashtojmë atë nga partia dhe kështu lëvizja komuniste shqiptare do të eci para sipas Marksizëm-Leninizëm dhe mësimeve të Enver Hoxhës''. Nga ky llojë tipi i të menduarit janë pranuar dhe zhvilluar kongreset e bashkimit, si ai i datës 8 Nëntor 2006, fjala vjen, por kjo gjë nuk ndodhi, por ndodhi ajo që Milloshi kish manifestuar dhe në kongreset e tjera. Milloshi i kishte ndërthurur planet me pseudo-komunistin tjetër të PPSH Muharem Xhafën i cili vazhdimisht zbatonte porosit e Ramiz Alisë që lëvizja komuniste të ecte gjithmonë zvarrë dhe jo me kokën lartë siç ishim me Enver Hoxhën dhe që na takon pra të jemi. 

 2. Kongresi që u zhvillua pra më datën 8 Nëntor 2006, fjala vjen,  mund të ishte çdo gjë, por kurrë nuk mund të ishte kongresi i një partie komuniste siç pretendojnë mësimet parimore të shokut Enver Hoxha. Aty u thyen të gjitha normat a parimet marksiste-leniniste të një kongresi komunistësh. Aty ishin thirrur djelmosha dhe vajza me pagesë, që kur ti merrte kamerat të dilnin që partia e Milloshit është plot me mosha të reja. Ata rrinin indiferent, lexonin gazetat, as duartrokisnin e as çoheshin në këmbë. Hysni Milloshi kishte thirrur aty trefishin e numrit të delegatëve sa kishin rënë dakord. Plani ishte bërë që Milloshi të zgjidhej kryetar dhe M. Xhafa sekretar i përgjithshëm i partisë së re të bashkuar, e të dy këta do të merrnin rrogë mujore që do të mblidheshin nga kuotat dhe gazetat. Në këtë kongres u manifestuan përsëri thirrjet politike të ithtarëve të Milloshit që në kohë e të irrituar duke shkelur çdo normë të mirësjelljes komuniste siç na takon, ata thërrisnin ''Hysni, Enver, jemi gati kurdoherë''. Në këtë kongres ishte vendosur që më parë që nga krerët e dy partive që bashkoheshin të mos mbaheshin fjalime sado të shkurtra, por Hysni Milloshi kërkoi me këmbëngulje të fliste disa minuta. Ai filloj të fliste siç e kish zakon me fjalë boshe letrare dhe jo për problemet dhe situatat që kishim e që na prisnin, fjalimi zgjati plot 90 minuta, delegatët u mërzitën tej mase dhe ndërhyn disa herë që ai ta mbyllte fjalimin e kështu punimet e kongresit vazhduan së prapthi sic i pëlqente Milloshit e jo siç janë normat e rregullat për një kongres! Në fund të votimeve fjalën e mori M. Xhafa, i cili propozoi kandidat për kryetar të partisë Hysni Milloshin, e hodhi në votë dhe ithtarët e Milloshit të ngritur në këmbë ulëritën me zërin lartë sikur të ishin nazistë pro Milloshit, pastaj e mori fjalën Hysni Milloshi i cili propozoi kandidat për sekretar të përgjithshëm Muharen Xhafën dhe e hodhi në votë. Përsëri ithtarët me dorën lartë e miratuan pa u numëruar votat. Kështu mbaroi i ashtuquajturi kongres i bashkimit me kryetar H. Milloshin e sekretar të përgjithshëm M. Xhafën. Aty u zgjodh edhe Muho Asllani ish autor i byros politike të KQPPSH kur jetonte Enver Hoxha. Ai u zgjodh sekretar organizator. Kongresi mbaroi në rrëmujë e sipër, pa detyra e pa objekte, si do të punonte partia në të ardhme, e tjera... Ky i ashtuquajtur kongres, nuk u pëlqeu delegatëve, ata ulën kokën dhe të pa kënaqur, u larguan nga salla e kongresit. 

 Një grup i madh delegatësh të pa kënaqur nga ky kongres dhe duke kuptuar se çfarë u gatua aty, u mblodhën dhe vendosën që të mos pajtohen me këtë dhe të krijojnë një parti tjetër komuniste, por jo si kjo që u gatua këtu. Në krye të këtyre shokëve u zgjodh shoku Marko Dajti i pa njohur deri atëherë për partinë që u bashkua dhe pse për ata që u larguan nga kongresi, dhe formuan Partinë e re ''komuniste'' ku më vonë e emëruan :  ''Partia e Punës e Shqipërisë (e riorganizuar)'' siglën e PPSH e kishte Muharen Xhafa i cili u bashkua me H. Milloshin, por këtë sigël ai e mbante në sirtar me qëllim që të ndalojnë krijimin e ndonjë partie të re me emrin PPSH. Me qënë se gjykata ku regjistrohen partitë politike nuk lejonte të regjistrohej parti tjetër me emrin PPSH se këtë e kish në sirtar  Muharen Xhafa, u pa e rrugës që partia e re të pagëzohesh me siglën PPSH (r), pra Parti e Punës e Shqipërisë e riorganizuar. 

Edhe fletushka ''Zëri i së Vërtetës'', i P. ''Komuniste'' vetëm emrin kishte i së ''vërtetës'', ajo ishte gazetë e gënjeshtrës dhe e mashtrimit, e shpifjeve dhe e sharjeve. 

 Hysni Milloshi si kryetar partie, nuk kishte bosht politikë. Ai fliste e vepronte si ndonjë adoleshent i pa përgjegjshëm. Në një intervistë dhënë nga Hysni Milloshi në gazetën ''Koha Jonë'', e datës 12 Prill 2012, Milloshi ka thënë : ''Jemi gati të bëjmë aleancë me partin e Bamir Topit që është një fraksion i partisë reaksionare Demokratike''. Po ashtu, H. Milloshi në një intervistë të dhënë me rastin e 70-vjetorit të PKSH, ka thënë se : ''Komunistët janë gati të bashkëpunojnë edhe me ballistët, por aty për aty reagojnë ballistët dhe thonë : ''Me komunistët nuk bëjmë marrëveshje, se ata na kanë vrarë dhe nuk na kanë kërkuar falje''. Këtë e ka theksuar kryetari i kësaj partie Adriatik Alimadhi. 

 E ku mbarojnë karagjozllëqet e tipit Don Kishoteske të Hysni Milloshit, ato janë më shumë se sa thamë më sipër, por dhe kaq sa thamë, a mund ta quash këtë kryetar të partisë komuniste shqiptare? A ka bosht politik te ky njeri? A mund ta quash politikan këtë njeri? A ka aftësi kjo llojë ''llogjike'' të drejtoj partinë dhe pas marrjes së pushtetit të drejtoj shtetin? Borgjezia e dinte fort mirë se kë zgjodhi dhe e vuri në krye të Partisë Komuniste. 

 Pas vdekjes së Hysni Milloshit, si kryetar i ri i kësaj partie u vendos shoku Qemal Cicollari. Ky shok nuk u zgjodh nga kongresi i kësaj partie, por u vetëvendos kryetar. Këtë e pohojnë artikujt e disa shokëve, autor të PKSH, të cilët u vjen keq që pse u bë kështu, pse të shkelen normat Leniniste në zgjedhjen e drejtuesit të Partisë. Edhe se u emërua si kryetar i kësaj partie, kjo parti nuk ka luajtur asnjë rol në problemet që i kanë dal vendit, Komunizmit e popullit. Ai sa merr rrogën dhe e ka lënë partinë në hije, edhe ky asnjë propozim nuk ka bërë për tu bashkuar me partitë e tjera, përkundrazi edhe kur u bë propozimi nga Marko Dajti, ai e ka kundërshtuar këtë propozim duke e quajtur ''demagogji'' e Marko Dajtit. 

 3.  Në partinë  Komuniste ''8 Nëntori'', ku si drejtues i saj është Preng Çuni, që ka një mini parti sa një organizatë partie, vazhdon të jetë më vete, duke reklamuar se janë një parti e madhe komuniste. Ata asnjë përgjigje nuk kanë dhënë për ndonjë bashkim të mundshëm. Edhe një iniciativë që u morr në Qershor të vitit 2011 për ta bashkuar me partin e Punës së Shqipërisë (e Riorganizuar), po pa u tharë mirë boja e bashkimit, u largua duke thënë se do të shkojmë me Partinë e Ndre Legisit. Vet drejtuesi i kësaj partie Preng Çuni, është një person pa ngritjen e nevojshme ideologjike e politike dhe si i tillë ai nuk është i aftë. Pa aftësinë e tij është vërejtur në bisedat që bënë, në diskutimet që ka bërë, vet shokët e tij të partisë ku ata militojnë kanë thënë se Preng Çuni nuk merr pjesë në mbledhjet e partisë dhe nuk paguan rregullisht kuotat. Edhe në një takim që ka bërë në Greqi me një shok të një organizatë komuniste (për fat të keq kjo organizatë nuk e cilëson shokun Enver Hoxha klasik të pestë të m-l)  ka treguar paaftësi ideo-politike dhe drejtuese. 

 Në një kongres bashkimi që është zhvilluar , Preng Çuni ishte njeri i panjohur, por për cudi ai doli me vota më shumë se të tjerët që ishin figura të njohura në dy partitë. Kjo tregon se në ndërgjegjen e tij kanë vënd etjeje për pushtet, etja për drejtues në një kohë që ai nuk është i aftë për këtë detyrë. Gjithashtu në ndërgjegjen e tij manifestuan mashtrimi që për hir të zgjedhjes së tij si drejtues partie, përdori vesin e pandershmërisë.

 Kjo parti si dhe partitë e tjera të tipit ''komunist'' nuk ka bërë as edhe më të voglin propozim për ndonjë bashkim midis partive komuniste,  bile siç thamë edhe më lartë ai në Qershor të motit 2011 shkoj për tu bashkuar me PPSH-në dhe shpejt u largua. Gjatë fushatës së zgjedhjeve në Qershor të 2013, ai tha se do shkoj me partin e Ndre Legisit. Këto manovrime jo parimore antienveriste tregojnë formimin e dobët të shokut Preng si drejtues Partie.  

4. Partia e punës e Shqipërisë (e Riorganizuar), me sekretar të parë shokun Marko Dajti.     Kjo parti u krijua si fraksion që doli nga i ashtuquajtur kongres i bashkimit midis PPSH dhe PKSH më datën 8 Nëntor 2006. 

 Shoku Marko Dajti la njëfarë shprese në fillim si një djalë i ri në moshë që është se diçka do të bëhesh edhe me ndihmën e shokëve. Ai ka mbështetur financiarisht  nxjerrjen e gazetës ''Bashkimi'' ku  në të cilën komunistët e kësaj partie ngushëlloheshin dhe shpresonin se më vonë diçka e mirë dot bëhet, por gazeta që dilte ishte me defekte të trasha. Ajo nuk kishte as elementet e jashtme që tregojnë se është organ e një partie komuniste, ajo as formulën krijuese (në sipërfaqje të paktën) të Marksit dhe Engelsit ''Proletarë të të gjithë vendeve bashkohuni'', nuk e kishte këtë shënim si një gazetë ''organ i Partisë së Punës së Shqipërisë (e Riorganizuar)'' që ishte, more as draprin e çekanin me yllin të kuq jo, dhe shokët që janë të grupuar te kjo parti e kanë ngritur zërin lartë aq sa herë se pa këto simbole kjo gazetë nuk mund te jetë gazetë e një partie komuniste. Gazeta ndonjë herë dilte me siglën PPSH(r) e ndonjëherë me titullin PP(R). Shokët për këto mos-përputhje nuk janë pajtuar, ja kanë bërë të qartë disa herë shokut Marko, por ai e justifikonte se me ato sigla nuk tërhiqet gazeta nga të rinjtë, etj. 

Shoku Marko nuk e mblidhte byronë apo KQP në fillim sikur e mblodhi disa herë të themi 1 – 2 herë në vit, pastaj i braktisi dhe kur i mblidhte, mbledhjet i bënte shumë të shkurtër 1–1,5 orë mbledhje pa bosht, pa vendime e pa detyra, derisa shokët me të drejtë habiteshin se si këto mbledhje zhvilloheshin kaq të dobëta në përmbajtje e në seriozitetin dhe problemet e partisë e të vendit. 

 Gjatë këtyre viteve që u krijua PPSH (r) nuk u bë asnjë kongres, nuk u bënë asnjë lloj zgjedhje, veprime që nuk patohen me një parti komuniste e tipit Leninist. 

 Marko Dajti në gazetë Shpesh herë merrte vendime vetë dhe trajtonte probleme sikur i kish marr byroja dhe KQP, kur ata nuk qenë mbledhur fare. 

 Në Shqipëri gjatë kësaj periudhe disa vjeçare ndodhën shumë ngjarje, që për to duhet të dëgjohesh zëri i një Partie Komuniste sic është fjala vjen edhe PPSH (r), por shoku Marko as u bë i gjallë sikur të mos ishte gjallë siç ishin për shembull : parada e bashkëjetesës së njerëzve të tipit GAY – martesat me njerëz të së njëjtit seks, ose ngritja në mes të Tiranës e monumentit të satrapit ZOG e shumë ngjarje të tjera. Ky ishte një turp për gjithë komunistët, ose fjala vjen kur u rivarrosën eshtrat e kriminelit Azem Hajdari në varrezat e dëshmorëve të kombit të rënë në LANÇ dhe shoku Marko nuk tha dy fjalë. Në gazetën ''Bashkimi'' të partisë PPSH (r), shkruheshin gënjeshtra që gjoja ishin marr nga byroja dhe KQP që nuk ishin mbledhur fare. Tani udhëheqja e kësaj partie ka vite që nuk është mbledhur, gjatë fushatës për zgjedhjet apo votimet e Qershorit 2013, gazeta botonte artikuj bombastik në mbrojtje të figurës së Enver Hoxhës, sikur për pak dit, ose për pak javë, ose për pak muaj do të ngrinin shtatoren e Enver Hoxhës se kështu ka vendosur KQP e byroja që nuk qen mbledhur fare. (!)

 Marko Dajti nxori artikull në një gazetë se ka përjashtuar nga partia shokun Muho Asllani, por edhe gjatë kohës që shoku Muho ishte në këtë parti, shoku Marko nuk e përfillte hiq hiq fare atë, nuk bashkëpunonte me të dhe bile në ndonjë mbledhje nuk e ftonte hiq fare. Shoku Marko para votimeve të Qershorit të 2013 kishte shpresë se do të zgjidhesh deputet për në kuvendin e Shqipërisë (i thëncin!) dhe kish thënë se do të bëj dorëheqje nga partia dhe partinë le ta marr M. Xhafa. Pas zgjedhjeve ai mbylli dhe botimin e gazetës. Një mbledhje nuk ka bërë, por shumë rrallë bëhet i gjallë duke marr në telefon ndonjë sekretar në rrethet, por edhe ata jo të gjithë. Tani partia ndodhet në një pauzë që vetëm shpirti revolucionar i komunistëve e mbajnë të gjallë partinë, që për Marko Dajtin ajo nuk ekziston fare. Shoku Marko vërtet duhet të bëj dorëheqje, të mbledh partinë KQP dhe byronë e të bëjë faktike dorëheqjen e tij – lëri shokët e partisë të zgjedhin një grup drejtues prej 5-6 veta, që ta drejtojnë partinë deri në një kongres pas 4-6 muajsh. Kjo do të jetë rruga dhe veprimi më mirë për shokun Marko. 

 Shoku Marko, pas zgjedhjeve të Qershorit, morri në telefon disa nga shokët se duhet të ndërrojmë emrin e partisë, se me këtë emër që ka -thotë -nuk na afrohet populli, dhe shokët mirë kanë bërë që ja kundërshtuan duke e i thënë se emri i partisë s’mund të hiqet e të zëvendësohet me emra të tipit demokratik-kapitalist, -për këtë së shpejti do të mblidhemi e do vendosim, -u thoshte shoku Marko, por përsëri me sa jam në dijeni unë, nuk i ka mbledhur, pra gënjeu përsëri ashtu siç ka gënjyer dhe herë të tjera.  

Duhet thënë hapur se shoku Marko nuk është i aftë për të drejtuar një parti komuniste, jo vetëm kaq, por atij i mungon dhe dëshira për të drejtuar një parti si e jona. Konceptet e tij, si një drejtues kryesor i partisë, nuk përputhen me vetit revolucionare që duhet ta karakterizoj partinë e tipit Lenin-Stalin-Enver. Ai mbanë në qafë e në duar stolisje prej floriri. Varëse, rruaza e zinxhirë, që për shokun Marko nuk ishin gjë, kurse për shokët komunistë me aq sa kam biseduar me ta, kur i shikonin u vinte turp, megjithëse edhe ja kanë vënë në dukje disa herë dhe ai nuk ka reaguar. 

Shoku Marko nuk ka formim ideologjik e politik të një drejtuesi partie komuniste, nuk ka përgatitje teorike Marksiste-Leniniste.  

Shoku Marko largohesh me javë e me muaj në Kubë e shokët  që bënin pjesë në këtë parti,  gëzoheshin kur lexonin në gazetë për qenien e tij në Kubë, duke menduar se ai shkonte për punët e partisë, por jo more, ai shkonte për biznes.  

Nga të gjitha këto që thamë më lartë për shokun Marko, i nderuar lexues, që janë defekte e dobësi në karakter, e tregojnë se sa revolucionar është ai, sa i vlefshëm është ai për të drejtuar partinë që i doli për zot dhe në fund e braktisi, e plaku, e la në hije dhe nuk është për asgjë. Me dashje, apo pa dashje, shoku Marko e plaku partinë, e nxori jashtë përdorimit duke vënë në jetë (sic bënin edhe krerët e PK-ve të tjera) porositë e ''shokut'' Ramiz, për të dobësuar sa do pak lëvizjen komuniste në Shqipëri, e për të gjitha këto shoku Marko nuk duhet të presi lëvdata por kritika dhe demaskim. I themi shokut Marko (ashtu dhe krerëve të tjerë) : ''Jep dorëheqje nga drejtues i partisë, lëre partinë ta drejtojnë ata që e kanë të shtrenjtë çështjen e partisë e të revolucionit dhe çuarjen deri në fund porositë e shtrenjta të udhëheqësit tonë revolucionar, shokut Enver Hoxha.  

5. Për shokun Muho Asllani                                                                                                    

Shoku Muho ka qënë anëtar i byrosë politike të Komitetit Qendror të Partisë së Punës së Shqipërisë, kur kjo parti udhëhiqej nga shoku Enver Hoxha. Qenia e tij në këtë detyrë të lartë e duke punuar e drejtuar nga Enver Hoxha, duhet ta bënte këtë një ekonomist, një organizator, një drejtues dhe udhëheqës të lëvizjes komuniste shqiptare. Me eksperiencën e madhe të tij, ai nuk duhet të lejonte përçarje të lëvizjes komuniste. Duhet pranuar se nga regjimi reaksionar që erdhi në fuqi në Shqipëri, pas përmbysjes se pushtetit të diktaturës së proletariatit, ai pësoi dëmtime të rënda shpirtërore, personale dhe familjare dhe e dekurajuar deri diku, por Marksizëm-Leninizëmi dhe shoku Enver Hoxha na mësojnë se komunisti asnjëherë nuk dorëzohet, ai punon, organizon dhe drejton masat deri sa të ketë frymë.  Se çfarë do të vinte pas rrëzimit të pushtetit popullor, shoku Muho e kishte të qartë se në fuqi erdhën kundërshtarët politik, erdhën pinjollët e ballit kombëtar e të legalitetit, erdhën ata që gjithë kohën sa ishte në fuqi pushteti popullor, punuan për ta përmbysur këtë pushtet. 

Shoku Muho ka punuar aq sa kanë punuar edhe shok të tjerë mbas vdekjes të shokut Enver Hoxha. Shoku Muho ishte në këto parti të krijuar nga borgjezia reaksionare, nga Ramiz Alia e Muharem Xhafa, ai nuk e lozi rolin e tij që tu bënte thirrje komunistëve, se këto zikzake, këto përçarje nuk duhet të ndodhin, se janë në dëm të lëvizies komuniste a komunizmit në Shqipëri, pra më shumë ai qëndroi në hije dhe u la teren përçarësve, që partinë ta përçajnë aq herë që ata e shikonin se partia po rimëkëmbej. Rasti konkret është veprimtaria e tij këto vitet e fundit.  

Në vitin 2006 kur u zhvillua ky farë kongresi i bashkimit të partisë së punës me partin komuniste të H. Milloshit, ky i ashtuquajtur kongres bashkimi, ku ishte prezent edhe shoku Muho, se si u zhvillua, se si dy drejtuesit e dy partive Muharem Xhafa e Hysni Milloshi, bënë sic donin ata, bënë punë të poshtra e shoku Muho nuk u ndje. Komunistët nuk janë pajtuar dhe u larguan nga ky kongres, kurse shoku Muho qëndroi aty, u pajtua me ta, u zgjodh dhe sekretar organizativë. Mbas disa muajsh, ai u largua nga partia komuniste e H. Milloshit dhe shkoi te PPSH (e riorganizuar). Ai u zgjodh edhe në këtë parti si sekretar organizativ. Edhe këtu në këtë parti ai nuk dha ndonjë kontribut sic është pritur, ai punonte aq sa punonin të tjerët ku si rezultat i drejtuesit kryesor shokut Marko Dajti që punoi keq, u venit edhe puna e shokut Muho, por jo vetëm kaq. Në qershor të vitit 2011 ai u lidh me Muharem Xhafën i cili ka pas qenë përjashtuar nga partia komuniste dhe nxori kartonin e ekzistensës së Partisë së Punës që Muharem Xhafa mbante vulën dhe siglën e saj në xhep, dhe e nxori nga xhepi ditën që u nevojit. Shoku Muho u largua nga PPSH(r) dhe tha se do të shkonte tek partia që na la amanet Enver Hoxha. Sikur nuk ishte po ky shoku Muho Asllani që për disa vjet qëndroi në partinë komuniste të Milloshit dhe pastaj në partinë e PPSH (e riorganizuar), dhe tani po ky thotë se shkova tek partia që na la amanet Enver Hoxha. Shokë nga PPSH(r) i bënë thirrje shokut Muho që ai të mos largohej nga kjo parti ku i cili shkoj vet me dëshirën e tij dhe u largua e shkoi tek Muharem Xhafa. Për këtë partia e punës (r) e rrethit të Vlorës i dërgoi dhe një letër personit të tij ku midis të tjera i thuhesh se: ''Nuk ishte në nderin e tij që ka punuar me Enver Hoxhën dhe të kaloj nga një parti në tjetër pa shkak e aq më tepër shkon në partinë fantazëm të sajuar nga Muharem Xhafa''. Duhet theksuar se shoku Muho Asllani nuk e lozi si duhet rolin e tij si komunist revolucionar i cili ka punuar në udhëheqjen e PPSH kur ishte gjallë Enver Hoxha.  

Si përfundim shok, sot në Shqipëri ekzistojnë të regjistruara katër parti të ashtuquajtura komuniste, por asnjë prej tyre nuk është në pozita revolucionare të tipit stalinijane-enverjane ashtu sic i kërkohet të jetë një parti e vërtetë komuniste revolucionare. Krerët e këtyre partive i nderuar lexues, janë në fakt gurë shahu që i ka vendosur vet borgjezia reaksionare dhe të porositur që të jenë kundërshtar të rreptë të bashkimit në një parti të vetme Marksiste-Leniniste (Staliniste-Enveriste). Ato janë në shërbim të borgjezisë duke qëndruar në heshtje dhe nuk kryejnë rolin që u takon për të qënë në krye të masave, për të edukuar ato me frymën e komunizmit shkencor e për ti hedhur ato në revolucion. Sot lëvizjes komuniste në Shqipëri i nevoiten komunistë revolucionar të tipit Stalinisto-Enverist të armatosur me mësimet e Marksit, Engelsit, Leninit, Stalinit dhe shokut Enver Hoxha! Koha sot na kërkon të punojmë për ti bashkuar këto 4 parti në një parti të vetme Marksiste-Leniniste (Staliniste-Enveriste)! 

Pranimi i shokut Enver nga internacionalja komuniste me qendër në Gjermani si klasik i pestë i komunizmit, është një fitore e madhe për mbarë popullin heroik shqiptar e aq më tepër për komunistët shqiptar, e, këtë nder që na është bërë, ne duhet ta kthejmë në vepra, ti lëmë më njanë mërit nga njëri tjetri. Drejtuesit e partive të kuptojnë se kanë përgjegjësi për copëtimin e lëvizjes komuniste shqiptare, historia do ti ndëshkojë për sabotimin që i bëjnë kësaj lëvizje, nëse nuk e ndjejnë veten të aftë për ta kryer një gjë të tillë, për bashkimin e komunistëve shqiptarë në një parti të vetme, le të bëjnë dorëheqje nga posti i drejtuesit të partisë e tu lënë vënd masës së komunistëve shqiptarë të zgjidhin këtë problem kaq të domosdoshëm për lëvizjen komuniste shqiptare e botërore, kështu do të jetë më mirë, kështu do të quhemi me të vërtetë komunist revolucionar të tipit Enverjanë. Jemi në një periudhë që është krijuar internacionalja komuniste që pranoi që Enver Hoxha të jetë së bashku me klasikët, udhëheqësit e komunizmit botëror, Marksit, Engelsit, Leninit e Stalinit.  

Të ngrihemi pra të gjithë në këmbë komunistët e ndershëm, ti heqim këta drejtues që na hiqen si padron e të bashkohemi rreth Marksizëm-Leninizmit (Stalinizëm-Enverizmit)!!! 

Rroftë popullit shqiptar! 

Mariglen Gjoka

 

 

 

ENGLISH

[ We politely ask our Albanian comrades for translating this important text into Albanian language. After we will have received the translation, we will publish it in original Albanian language on this website - Thank you comrades - in advance !! ]

Excerpts of the General-line of the Comintern (SH)

- concerning Albania -

(written, decided and adopted in 2001)

 

The Albanians' struggle for liberation from imperialist occupation and betrayal at socialism became an internationalist signal for the foundation of the Comintern (SH) ... on the ideological basis of the teachings of Comrade Enver Hoxha, the 5th Classic of the Marxism-Leninism!


The betrayal of the Neo-Revisionists was reason enough to elevate comrade Enver Hoxha to the Fifth Classic of Marxism-Leninism.


This world historical step was the most decisive step for the foundation of the Comintern (SH). And this decision of the Comintern (SH) was not only important for the further development of the Marxist-Leninist World Movement but also necessary for the support of the Albanian struggle of the defence and restoration of socialism, for the revolutionary movement in Albania and the Kosova in particular, and for that of the whole Balkan in general – as one of the leading centres of the whole world-revolutionary movement. In this moment it was the duty of the true Marxist-Leninists all over the world to set a gesture of proletarian internationalism:


“Socialist Albania – lest we forget !


You are immortal !


We don' t give up the fight for your rebirth !


We do not capitulate as the Neo-Revisionists have done so shamefully !


We are the invincible and true banner bearers of Comrade Enver Hoxha !


The victory is ours!”


The foundation of the Comintern (Stalinist-Hoxhaists) took place in an international situation which was created by the valorous revolutionary struggle for liberation of the Albanians against imperialism, social imperialism and social-fascism, for the defence and restoration of socialism. Neither the imperialists nor their revisionist agencies, nor the “left” opportunists, nor the centrists could prevent the Comintern (SH) from the internationalist battle cry: “Red Inter-Brigades to Kosova!”

To be able to develop the relationship of brothers-in-arms between the Marxist-Leninists in the world and the Albanian Marxist-Leninists, the Comintern (SH) had to draw a clear demarcation-line between the Marxist-Leninists and the opportunists of all hues. And this is only possible if one energetically supports this struggle for the defence and restoration of socialism in the spirit of Comrade Enver Hoxha.


Lenin taught:

“An adherent of internationalism who is not at the same time a most consistent and determined adversary of opportunism is a phantom, nothing more”

(Lenin, Works, Volume 21, page 156, English edition).

Because of this, all Neo-Revisionists are a mortal peril.

They of all people betray Comrade Enver Hoxha in this sharp class-struggle for national liberation which is combined with the struggle for the restoration of socialism.

They followed the traitor Ramiz Alia, this henchman of the world imperialists.

They tell a pack of lies about the alleged “errors of Enver Hoxha” in the same manner which the modern revisionists have done about the alleged “errors of Stalin”.

They characterize Comrade Enver Hoxha allegedly as a “less whole Marxist”.

They try to debase the outstanding international meaning of Comrade Enver Hoxha by poor regional meaning.

They allegedly “respect” comrade Enver Hoxha in words, however betray him in deeds.

They are adversaries of the internationalist struggle for the restoration of socialism.

This betrayal of the Neo-Revisionists was reason enough to elevate comrade Enver Hoxha to the Fifth Classic of Marxism-Leninism. This world historical step was the most decisive step for the foundation of the Comintern (SH). And this decision of the Comintern (SH) was not only important for the further development of the Marxist-Leninist World Movement but also necessary for the support of the Albanian struggle of the defence and restoration of socialism, for the revolutionary movement in Albania and the Kosova in particular, and for that of the whole Balkan in general – as one of the leading centres of the whole world-revolutionary movement. In this moment it was the duty of the true Marxist-Leninists all over the world to set a gesture of proletarian internationalism: “Socialist Albania – lest we forget ! You are immortal ! We don' t give up the fight for your rebirth ! We do not capitulate as the Neo-Revisionists have done so shamefully ! We are the invincible and true banner bearers of Comrade Enver Hoxha ! The victory is ours!”

Already legendary is our “Call for the re-foundation of the Comintern”. And our ideological bases of Hoxhaism were written down in the historic document:

“Enver Hoxha, the Fifth Classic of Marxism-Leninism and the foundation of the Comintern (ML)”.

The Albanians' struggle for liberation from imperialist occupation and betrayal at socialism became an internationalist signal for the foundation of the Comintern (SH) ... on the ideological basis of the teachings of Comrade Enver Hoxha, the 5th Classic of the Marxism-Leninism!

Look at the long-suffering Albanian people and remind your destiny in yourself.

Support their national and social struggle for liberation by your proletarian internationalism of the deed. Albania and the Kosova and their revolutionary liberation struggle are a shining signal for the peoples to resists imperialism and social-imperialism, reaction, fascism and social-fascism, to struggle for the re-establishment of socialism. This national and social struggle for liberation proves itself indeed as an important motive power for the socialist revolution. Why?

Firstly,

the special feature of the liberation movement of the Albanians is its social character, on the background of the imperialist crisis of Europe on the one side and the destruction of socialism on the other side. On this continent, especially in the Kosova, there is the most glaring contradiction between the poorest and the richest classes. Just in the historical moment in which Europe was "unified and pacified" by the imperialists, who celebrated their “victory” over Socialist Albania, armed revolutionary resistance came up there;

secondly,

the special feature of the Albanian liberation movement is its anti-fascist character, more precisely, a liberation movement which offers successfully resistance against a brutal social-fascist regime. Social-fascism oppressed and enslaved the Kosova-Albanians more brutally then any other nationality in Yugoslavia.

thirdly,

this liberation struggle is also a contribution to the liberation of other nationalities of Yugoslavia;

fourthly,

the particularity of the revolutionary liberation movement of the Albanians is the fact that they have sparked off the militant revolutionary movement in the whole Balkan.

fifthly,

the special feature of the national liberation movement of the Albanians is their contribution to the anti-imperialist fight. They made use of the contradictions of re-ordering the former Yugoslavia and also bound the imperialist forces for improving the situation of the anti-imperialist struggle in other countries by restricted an imperialistic maneuvering ability. This Albanian contribution speeds up and strengthens the struggle against world imperialism as a whole. So the Albanians have understood excellently to activate the weakest chain-link to break through European imperialism.

sixthly,

this is the most important feature:

The social and national liberation-struggle of the whole Albanian people is combined with the re-establishment of Socialist Albania – with support of the Kosova. This particularity is incomparable in world history in general, and in the history of socialism in particular. This struggle bears the very own signature of Comrade Enver Hoxha. Fighting in his name is fighting in the name of Marxism-Leninism, is fighting with the guarantee of changing defeat into a much greater victory.

Two destinies of the Albanian people melt to one, that of social-fascist subjugation of the Albanian Kosovars and that of the destruction of the Socialist Republic of Albania which is the most serious crime in mankind' s history. And first time in history, people who have lost its socialist home, are fighting with weapons in their hands for its re-conquest.

This is doubtless the highest form and most difficult struggle for socialism – an new historical challenge for the whole world revolutionary movement.


The Albanians survived the horrors of war. They survived the horrors of poverty in Europe. They have survived the horrors of national subjugation and genocide. They have also survived the worst horror - the betrayal at their socialism. They fight for the re-conquest of their national freedom and unity, combined with the re-conquest of socialism, that's it, why the Albanian revolutionary movement has become the beacon of the socialist world revolution.


This world-situation was both the current and historical time for the re-creation of the Comintern.


The struggle for the restoration of socialism is a global task. The armed struggle of the Albanian people against the imperialist interference from outside, and against the servility of the domestic class-enemies under the rule of world imperialism is the right answer to reconquer the proud, flourishing Socialist People's Republic of Albania, is the right way to force the reascended bourgeoisie to retreat, to destroy the new bourgeois dictatorship and to re-establish the dictatorship of the proletariat by a a new socialist revolution – as comrade Enver Hoxha had once taught to the proletarians of the revisionist countries. These new socialist revolutions within the Balkans bring about the future Union of the socialist Balkan-countries as member of the Union of the new world-socialist countries.


It is the steadfast attitude of the Marxist-Leninists of all countries - never giving up their confidence towards the great Albanian proletariat. We keep unswervingly to our principles and adhere to our solidarity towards this brave small "country of the eagles".


It is the common task of the Marxist-Leninisten of all countries, never giving up the confidence towards the Albanian proletariat.


The struggle for national liberation of the small, brave Albanian people from foreign domination, oppression and exploitation, reached its peak after a few centuries. This fight was always directed against all of its oppressors and exploiters, but never against the neighbouring nations or any other people in the world. On the contrary, it was the Albanian comrades under the leadership of Enver Hoxha, who once shed their blood for the brotherhood in the anti-fascist partisan- war in Yugoslavia. Instead of gratitude for this proven proletarian internationalist help, the great-Serbian bourgeoisie, hid their social-chauvinist, social fascist face behind the mask of allegedly "protection from the great-Albanian threat". The Great-Serbian rulers perpetrated their genocide against Albanians long before Tito and Milosevic. The whole history of the Albanians was accompanied by displacement and predatory annexation. The Kosova-Albanians - against their will - were forced into separation from Albania. The Yugoslav federation was a social-fascist prison for all Yugoslav peoples, moreover a barbarous place of genocide for the Kosova-Albanians. The Albanian national minorities, especially the Kosova-Albanians have been eradicated, systematically massacred, persecuted, disenfranchised, discriminated against, denationalised, kept in abject poverty, and their right to self-determination is being flouted - with will and support of world imperialism.


But not enough: Tito and Milosevic did never gave up their aggressive social-imperialist policy. They tried to wipe the Socialist Albania out of the map, forcibly.


The dictatorship of the Albanian Proletariats under the leadership of the PLA with Enver Hoxha at the lead had foiled this, and this was also a world historical example of proletarian internationalism. The Albanian comrades had unmasked the Yugoslavian Tito-revisionism as a Trojan Horse in the Marxist-Leninist world movement and became a navigational light of the socialism in the world. The Great Patriotic War of the Soviet Union under Stalin's leadership helped - another milestone of proletarian internationalism - not only in the liberation of the Balkan peoples, but had also paved the way for socialism in Albania .


This created a certain degree of relative stability in the Balkans after the Second World War. Socialist Albania was the main peace - and freedom factor on the Balkans for decades. However, the Balkans, this old apple of discord became again a powder-keg by the world-imperialist re-ordering, after the defeat of the social-imperialists and social-fascists of the former Yugoslavia, after the betrayal of the revisionists who restored capitalism in Socialist Albania, and many other events in that time.


It is the people of the Kosova – with the Marxist-Leninist forces ahead - struggling for establishing the free Republic of the Kosova against the whole capitalist-revisionist world, against all the occupying powers in the Kosova. The armed struggle of resistance of the Kosova-people is the continuation of the anti-fascist struggle against the German occupants and against the Serbian social-chauvinists and social-fascists. The freedom-loving people of the Kosova continue the great tradition of the victorious anti-fascist liberation war of Comrade Enver Hoxha which resulted in a victorious people's revolution and which paved the way to socialism. The Albanian people shall never forget that their socialism, freedom, independence and sovereignty was only realized by the revolution of the proletariat and the establishment of the dictatorship of the proletariat.


The peoples who fight for their right to their freedom and independence, are invincible, because their anti-imperialist, anti-sozialimperialist struggle is just.


This anti-imperialist, anti-social-imperialist struggle of the Balkan peoples leads to the final victory of their national and social liberation under the leadership of the proletariat, if they do it together and not against each other, if they struggle shoulder to shoulder against their foreign enemies and against the enemies within their own camp.


It is clear, firstly,


that it is necessary that all military, imperialist invaders must immediately and completely be kicked out of the whole Balkans - enforced by the struggle of a revolutionary militant, anti-imperialist and antisocial-imperialist Balkan' s united front - along with the nullification of the forced imperialist treaties ( violation of freedom, national independence and sovereign rights, exploitation of the riches of the Balkan countries, bankruptcy of the Balkan-states , social damage and pauperization of the Balkan peoples).


No foreign power has the right to interfere in the internal affairs of the Balkan peoples. Every Balkan State is obliged to proceed against the outer imperialistic aggressions and also to help the neighbours at it. The situation in the Balkans would improve very much if every Balkan people refuses to allow, that imperialists abuse one's own country as a concentration area against the neighbouring country. It is also the task of the Balkan peoples to stamp out nationalism and chauvinism for ever and to have to be good neighbours in the spirit of proletarian internationalism.


It is clear, secondly,


that there is an urgent need of the world proletariat - especially the proletariat of the imperialist countries of Europe - to form a revolutionary united front with the proletariat and the toiling masses in the Balkans, to destroy imperialism in Europa, to deactivate the historical reactionary powder keg in the Balkans by means of the explosion of the revolutionary powder keg in the Balkans.


It is in the interest of the socialist world revolution supporting unreserved the national liberation struggle of exploited and oppressed peoples who want to get rid of any enslaving imperialist influence .


The revolutionary proletariat initiates a broad anti-imperialist united front, preferably with the poor peasants, but also with all the other national forces who support the anti-imperialist and anti-social-imperialist struggle under the guidance of the proletariat. This struggle ought to be led by the Communist party as a maximum requirement. And as a minimum requirement the independent struggle of the Communist party must be achieved and guaranteed. And this means expressively, neither to merge with bourgeois and petty-bourgeois elements, nor to bow to their influence within the revolutionary movement.


The struggle of the Kosova people for their self-determination is tied due to the current conditions to the revolutionary national liberation struggle, and in a subsequent step the proletarian revolution shall receive more and more impetus. This corresponds to the teachings of Comrade Enver Hoxha about the development of the popular revolution. The establishment of a Republic of Kosova is just.


In opinion of the Comintern (SH) the Kosova is inseparably part of Albania and all Albanians have the right to live in a one and only nation, if they wish this. This has nothing in common with the chauvinist “Great Albania”, however this corresponds to the self-determination right of every people all over the world, primarily this concerns to those people who were exploited and divided forcibly up , slaughtered bloodily, and suppressed brutally for centuries. This does not mean, that we play into the hands of certain Albanian chauvinist and reactionary circles. On the contrary, the Comintern (ML) fights with all might against such Albanian reactionary circles. Nationalist terrorism against the peoples of the Balkans is counter-revolutionary and can only be eliminated in a revolutionary manner, through revolutionary proletarian violence.


It is clear, thirdly,


that the united Albanian proletariat regains dictatorship of the proletariat by a violent socialist revolution of a new type (this is possible by certain combinations with 2 and 3 , or even by its merge);


It is clear, fourthly,


that the Yugoslav social imperialism, its great power chauvinism and social-fascism must be torn up by the roots, in a long and thorough revolutionary process. This would offer a chance to get rid of the domination of the imperialist powers and the rule of the own bourgeoisie. This way, a truly union of the socialist (not social-fascist !) Yugoslav countries could be established under the leadership of the proletariat. The Comintern (SH) struggles for the merger of the peoples and not for their separation. However, it is one of the Marxist-Leninist dialectical principles that unification is often not possible without some preceding demarcations (unity after demarcation). This can only happen through the revolutionary overthrow of the exploiting and oppressing classes in the former Yugoslav countries. This requires the victory of the proletarian revolution, which is led by the Marxist-Leninist party and which means: establishment of the dictatorship of the proletariat. This provides all the peoples of former Yugoslavia, their right to self-determination, their right to secede, their right to their armed self-defence, on their own sovereign state, ie in particular the recognition of the Republic of Kosova as an independent sovereign state, if the Kosova-Albanians want this, explicitly.


Fifthly,


we are for self-determination, independence, peace, freedom and good relations among the former Yugoslav peoples. We respect their own way to choose towards socialism, related to their different conditions. However, much more, we are for a new Socialist Union of the Balkan states on a truly Marxist-Leninist basis, thus on a basis of socialist internationalism, a triumph of the socialist world revolution over the rule of the whole capitalist-revisionist world. We support the struggle for new socialist states all over the world and especially in the Balkans. This implies primarily the re-establishment of Socialist Albania, preferable with the inclusion of Kosova-Albania. What we want is socialism for the whole Albanian people, for the whole Balkan, for the whole world.


It is finally clear (and sixth),


whatever the forms are in which the revolutionary movements of the different Balkan countries shall develop, they are crowned by victory, if they are all in line with the teachings of the 5 Classics of Marxism-Leninism, if they are combined detachments of the globally guided struggle for the socialist world revolution, if they contribute to the future communist world.


"There is only one free Balkan, the 'Balkan of the type of proletarian internationalism', under the leadership of the world-revolutionary workers' movement in alliance with the peasantry and other working people, otherwise, there will never be a free Balkans".


The Comintern (SH) expressed full sympathy and active support by the internationalist slogan: "Red International Brigades to Kosova!"


The imperialist countries have burnt their fingers - not for the first time in history in the Balkans. After the NATO has maneuvered deeper into the mess it has got to do with fear.


How could it happen that the Albanian freedom fighters are so successful in the poorest part of Europe? Because they are fighting heroically for applying the lessons of Enver Hoxha of the armed Anti-Fascist National Liberation struggle and its successful transformation into a people's revolution. And that 's what the workers and peasants in Russia have done, when they correctly studied the Marxist teachings of the Western workers' movement. This way, the October Revolution had triumphed in the most backward country of Europe. The weakest link in the imperialist chain had been broken away by the first socialist revolution.


The imperialists are afraid of the anti-imperialist fraternization of Balkan peoples and they reinforce the pressure on them by stoking of animosities among each other. They do everything possible to protect themselves once more from the break through of the weakest European chain-link which is doubtless the Balkans, at present.


They also sent diverse new revisionist tendencies into action after they had to retreat from the old rotten appearance of Titoite social-fascism.


However, the revolutionary movement in the Kosova could not be deterred by revisionist lies of the social-fascists who wanted to drive wedges between the revolutionary movement in the Kosova and that for the re-conquest of Socialism in Albania, and wedges between the revolutionary movement in the Kosova and the Marxist-Leninist World Movement. They wanted to denounce the revolutionary fighters of the Kosova. They call them “not” to be Marxist-Leninists, “not” to be Hoxhaists, “not” to be internationalists, however they would be allegedly “sectarians”, “nationalists”, “terrorists”, “separatists”, “chauvinists”, “traitors to the Fatherland”, “pro-imperialists” , “prolonged arm of the NATO”, … etc. And simultaneously, these neo-revisionist elements denounced the Comintern (SH) because we support the revolutionary movement in the Kosova. The intention of the neo-revisionists is clear: they want to isolate the revolutionary movement of the Albanian people and to cut it away from solidarity of the world proletariat. They play the role of the fire-extinguishers and liquidators of the revolution in the Balkans with the aim to pave the way for the restoration of revisionism in power. The neo-revisionists play into the hands of the Titoite social-fascists whose influence is still dangerous within the revolutionary movement in the Balkans and elsewhere in the world.


Memories about the Second International come into mind, if so called “Marxist-Leninists” - who are opportunists in truth ! – try to denounce the revolutionary liberation struggle of the Kosova-Albanians as “pro-imperialist”. We shall never forget that the Yugoslav Titoites had been the really first pro-imperialists in the struggle against Stalinism-Hoxhaism.


Both, the rightist and “leftist” opportunists all over the world support the Yugoslav social-fascists against the Albanian liberation struggle ( the first ones directly and open, the latter indirectly and hidden), because this struggle of the Albanians does not fit in their political concept of the "unity front". The opportunists like to add the social-fascists to their "anti-NATO unity front". And according to their opportunist "logic" they denounce everybody as a "prolonged arm of the NATO-imperialists" who struggles against Serbian social-fascism. Exclusion of the Albanians from the support of proletarian internationalism and simultaneously feigning “anti-imperialist” slogans - this is the same old social-chauvinist spirit of the Second International !


The imperialists and their revisionist lackeys have noticed that they must protect the capitalist world against this dangerous reservoir of world-communist “infection”. However, the dialectics of history teach them: the more they intensify their anti-communist propaganda, all the more they provoke unintentionally this revolutionary liberation struggle and the sympathy of the world-proletariat and the peoples with it. And the more they shoot their mouth off against the allegedly Albanian "terrorists" who bravely struggle for getting rid of their national and social chains, all the more anti-imperialist outrage shall rouse globally.


The oh-so "civilized" imperialists are afraid of such a small people that they have driven away from their homes and families, that they have ruined, that they have driven into poverty in front of the eyes of the world. The imperialists only continued what the social-imperialists had done to the people of Kosova - to abandon them to the fate of the "poor man of Europe" . Ironically they are the ones who accuse the Kosova-Albanians, they would “terrorize and slaughter” other peoples.


The social-fascist system of Milosevic, that the Yugoslav peoples want to get rid of, is not the product of socialism, but that of Tito' s revisionism, the dollar-fed child of world imperialism, once used to split and weaken the Stalinist socialist world camp and the Communist world movement, and today nursed by the imperialists - under the guise of "Western-democracy" as a further bulwark against revolution in the Balkans. These civilized 'summit countries' believe in the "blessing" of their enslaved peoples by means of the "progressive achievements" of their "democratic world order". And if they do not sell their freedom for a hand full of Dollars and Euros then they get "bombs" as a gift. If a people courageously arises against imperialism, if it rebels against the almighty imperialist "generosity", if it proves to be "ungrateful", then the whole imperialist peace-fuss collapses like a house of cards. Then they show their true colours, swinging their world police club. If they fail to misuse the KLA for their underhanded imperialist aims, then they denounce the KLA as a "foreign terrorist organisation" etc. From the reactionary military point of view the Kosova is a "dwarf" in comparison with the NATO, but from the revolutionary point of view the Kosova is like David against Goliath. Kosova is not an African neo-colony, where you can buy some local dictators for a few dollars or Euro's for the slaughter of millions of people in order to increase exploitation. Fact is that the NATO soldiers came into touch with the revolutionary war of liberation and decomposition among the soldiers is the result. Fact is that NATO-soldiers have turned their guns and changed sides. NATO-soldiers fought on the side of the UCK, albeit sporadically. And their were indeed a lot of voluntary soldiers who came from all over the world to support the KLA, with weapons in their hands, too. This fact expresses the internationalist character and meaning of the struggle of the freedom-fighters in the Kosova.



Lenin taught:


“The moment the soldier wakes up and begins to understand that he is being maimed and killed solely in the interest of the bourgeoisie, demoralisation is bound to spread among the mass of soldiers” (Lenin, collected works, Volume 28, page 81, English version).


If NATO begins to play the role of the stranglers, and hangmen of the European peoples, this will inevitably antagonize the European proletariat - and not just the European proletariat - against NATO. Then, the fight among the NATO soldiers themselves will begin, if they become aware that they should pay for their lives to bring the imperialists the coals from the fire.


If the U.S. imperialists play the role of the executioner and policeman in Europe - and they have begun to play this role since the end of the Second World War and thus long before the Kosova-sortie, then this certainly contributes to their own political collapse, even if they take advantage of the European imperialists by means of the NATO and even if they make a deal with them concerning reordering the division of imperialist interests in the Balkans. With other words: The revolutionaries in the Balkans shall take advantage of the contradictions among the imperialists. Firstly, this will quicken the appetite of the European imperialists. They will try to divide the united European "cake" more rapidly among each other, and secondly, the U.S. imperialism - in return - will receive a larger bite from the European imperialists somewhere else in the world.


With the liberation war in the Kosova, the European and therefore also the international revolution comes closer, closer than ever, and that' s exactly why we do not give up the solidarity and support of this liberation war. In the contrary, we shall strengthen our solidarity, because the fight in the Kosova is far from decided.


The imperialists can build a Chinese wall around the Kosova, however this would never hinder the revolutionary "bacillus" to penetrate and "infect" the whole Europe. The imperialists impose their military censorship on the revolutionary events in the Kosova - in the same manner as they use to do this all over the world. But the truth cannot be censored, it also will reach the back of the imperialists namely there, where the native proletariat stands ! And the lies which are spread around the globe will punish them in their own country ! The international demagoguery meets unavoidably its final collapse with any unmasked scandal of the military censorship. It is losing its credibility and becomes a boomerang.


The Comintern (SH) understands the struggle of the Kosova Albanians, the liberation struggle of the whole Balkan peoples, as part of the struggle against world imperialism and its lackeys. Just as the Comintern (SH) supports the revolutionaries in the Kosova, we declare our solidarity with the revolutionaries in all the other countries as part of the common international struggle, as part of the overall struggle against world imperialism, as part of the proletarian, socialist world revolution.


Creation of a general staff as a united and organized force of all internationalist fighter for worldwide mobilization of vast masses against world imperialism - this is the task with which we are faced and which we have to solve.


Lenin taught:


“Whoever expects a 'pure' social revolution will never live to see it. Such a person pays lips-service to revolution without understanding what revolution is.”


“The socialist revolution in Europe cannot be anything other than an outburst of mass-struggle on the part of all and sundry oppressed and discontended elements. Inevitably, sections of the petty bourgeoisie and of the backward workers will participate in it – without such participation, mass struggle is impossible, without it no revolution is possible – and just as inevitably will they bring into the movement their prejudices, their reactionary fantasies, their weaknesses and errors. But objectively they will attack capital, and the class-conscious vanguard of the revolution, the advanced proletariat, expressing this objective truth of a variegated and discordant, motley and outwardly fragmented, mass struggle, will be able to unite and direct it, capture power, seize the banks, expropriate the trusts which all hate (Though for different reasons!), and introduce other dictatorial measures which in their totality will amount to the overthrow of the bourgeoisie and the victory of socialism, which, however, will by no means immediately 'purge' itself of petty-bourgeois slag” (Lenin, collected works, Volume 22, page 356, English edition).


Lenin pointed out further:


“The dialectics of history are such that small nations, powerless as an independent factor in the struggle against imperialism, play a part as one of the ferments, one of the bacilli, which help the real ant-imperialist force, the socialist proletariat, to make its appearance on the scene” (Lenin, collected works, Volume 22, page 357, English edition).


The Comintern (SH) would be a bad international, if we do not understand to take advantage of the revolutionary crisis in the Balkans, if we would not support the Albanian liberation struggle both against the Yugoslav and Albanian bourgeoisie and the occupants of the NATO - in the interest of the world socialist revolution - even if we do not succeed to match the particular degree of maturity of the national liberation struggle of the Albanians with the general degree of maturity of the All-European proletarian revolution.


“Capitalism is not so harmoniously built that the various sources of rebellion can immediately merge of their own accord, without reverses and defeats. On the other hand, the very fact that revolts do break out at different times, in different places, and are of different kinds, guarantees wide scope and depth to the general movement; but it is only in premature, individual, sporadic and therefore unsuccessful, revolutionary movements that the masses gain experience, acquire knowledge, gather strength, and get to know their real leaders, the socialist proletarians, and in this way prepare for the general onslaught, just as certain strikes, demonstrations, local and national, mutinies in the army, outbreaks among the peasantry, etc. ...” (Lenin, collected works, Volume 22, page 358, English edition).


“If we do not want to betray socialism we must support every revolt against our chief enemy, the bourgeoisie of the big states, provided it is not the revolt of a reactionary class. By refusing to support the revolt of annexed regions we become, objectively, annexationists. It is precisely in the 'era of imperialism', which is the era of nascent social revolution, that the proletariat will today give especially vigorous support to any revolt of the annexed regions so that tomorrow, or simultaneously, it may attack the bourgeoisie of the 'great' power that is weakened by the revolt” (Lenin, collected works, Volume 22, page 333, English edition).


And one cannot seriously be claiming that the Kosova Liberation struggle is a matter of a “reactionary” class. so:,


“National wars against the imperialist powers are not only possible and probable; they are inevitable, progressive and revolutionary ...” (Lenin, collected works, Volume 22, page 312, English edition).

 

 


INTERNACIONALJA (SHQIP)

 

 

 

 

 

Kur lindi Partia

I

II

III

 

ENVER HOXHA

Kur lindi Partia

Kujtime


«Kur lindi Partia» është libri i parë në serinë e kujtimeve të shokut Enver Hoxha për periudhën e Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare. Materialet e këtij libri, të shkruara gjatë viteve 1975-1976, u kushtohen luftës dhe përpjekjeve të komunistëve shqiptarë për krijimin e Partisë Komuniste të Shqipërisë, kurorëzimit të këtyre përpjekjeve më 8 Nëntor 1941 dhe ngjarjeve kryesore të jetës dhe tè veprimtarisë sé Partisë Komuniste të Shqipërisë gjatë viteve të Luftës Nacionalçli-rimtare.
Ky libër, i botuar me rastin e 40-vjetorit të Themelimit të Partisë, e bën akoma më të plotë dhe konkrete njohjen e asaj periudhe të lavdishme të historisc së popullit e të Partisë sonë.

NË ATO DITË E NETË KUR LINDI PARTIA

 

Përballë pushtimit

Pushtimi i atdheut nga Italia fashiste, më 7 prill 1939, ishte për popullin tonë një nga ngjarjet më të hidhura të historisë. Sidomos për ne, komunistët shqiptarë të asaj kohe, kjo ngjarje e rëndë ishte jo vetëm burim i dhimbjes më të thellë, por edhe rënie e alarmit më të madh. Misioni ynë, si komunistë, ishte që në ato ditë të ngrinim popullin në këmbë, të viheshim në ballë të tij, ta moibilizonim në luftën supreme për lirinë dhe pavarësinë e atdheut në rrezik. Dëshira, vullneti dhe gatishmëria nuk na mungonin për kryerjen e kësaj vepre sublime, patriotizmin dhe shpirtin e sakrificës së popullit i njihnim, bile edhe përpjekjet e para i bëmë. Por të tjera shkaqe, të tjerë faktorë e kushte bënë të mundur realizimin në prill 1939 të njërës prej tragjedive më të rënda në historinë shumëshekullore të popullit tonë.
Kurrë nuk do t'i harroj ato ditë të zeza, kur filloi të errësohej qielli i atdheut tonë, kur Italia fashiste e Musolinit na kërcënonte me invadim. Ndodhesha në Korçë, ku që prej vitit 1937 punoja si mësues në Liceun e mirënjohur të atij qyteti. Sapo kisha dalë nga mësimi, kur një i njohuri im më ndali i tronditur:
- E more vesh? - më tha, - Musolini i drejtoi Shqipërisë ultimatum!
Mbeta për një moment si i ngrirë. Prej ditësh qarkullonin zëra nga më të ndryshmit e më kontradiktorët për mundësinë e një agresioni fashist mbi Shqipërinë; çdo mbrëmje, gjer natën vonë, ndiqnim me ankth emisionet e radiove të huaja për të marrë vesh diçka më të saktë, por dhe ato, ashtu si Radio Tirana llomotitnin gjithçka, por vetëm të vërtetën e tmerrshme që po përgatitej e mbanin krejtësisht të fshehur.
E ja, tani, një populi i tërë, i tradhtuar poshtërsisht, ndodhej ballë për ballë agresionit.
U nisa me shpejtësi për në farkëtarinë e mikut tim proletar, veteranit komunist, Pilo Peristeri. Dhe çfarë ironie! Ndërsa rendja rrugës, në veshë më vinin tingujt e një muzike banale që transmetonte Radio Tirana, radioja mbretërore! Ishin çastet kur duhej të binin me të gjithë forcën kambanat e alarmit; ishin çastet kur duhej të shpërthente kushtrimi i madh i historisë, ndërsa mbreti tradhtar, regjimi i tij i kalbur guxonin akoma të mashtronin e të çoroditnin opinionin, përpiqeshin të mbytnin të vërtetën e ta paraqitnin gjendjen sikur s'kishte ndodhur e s'do të ndodhte asgjë me rëndësi.
Piloja, sapo më dëgjoi, e mbylli menjëherë farkën.
- Po shkoj te Miha, - tha. - Të mblidhemi.
- Të ngrihemi menjëherë në demonstrata, - i thashë. - Unë po shkoj në Lice,
Siç dihet në Tiranë, Korçë, Elbasan, Vlorë, Shkodër e në gjithë Shqipërinë, shpërthyen menjëherë demonstratat e popullit. Në ballë të tyre ishin komunistët, të cilët, të ndërgjegjshëm se mbreti, qeveria dhe ushtria mbretërore e kishin tradhtuar përfundimisht atdheun, po merrnin përsipër misionin e udhëheqjes së popullit për rezistencë. Me iniciativën e komunistëve e të nacionalistëve patriotë në shumë qytete u krijuan qendrat e regjistrimit të vullnetarëve për luftë kundër agresorëve.
Por, me gjithë përpjekjet dhe veprimet revolucionare që u ndërmorën, ato ditë akoma më në pah doli e meta e madhe e lëvizjes sonë komuniste, grupet komuniste ishin të përçara, ato nuk ishin në gjendje për t`u paraqitur në momentet e rënda të atdheut si një udhëheqje e vetme dhe e aftë të mobilizonte popullin në luftë.
Sidoqoftë, komunistët e grupeve të ndryshme u vunë në krye të aksioneve patriotike antifashiste.
Në Korçë Grupi Komunist «Puna», siç quhej në atë kohë, doli në ballë si kurdoherë. Studentë e profesorë të Liceut, së bashku, u vërsulën nëpër rrugë e bulevarde.
- Poshtë Italia! Poshtë Musolini! - shpërthyen thirrjet që në portat e Liceut. Ndërkaq në rrugë vërshuan punëtorë, zanatçinj, mësues, nxënës, gra shtëpiake, të rinj e pleq.
- Poshtë Zogu! Duam armë! Duam të luftojmë! - buçitën si kurrë ndonjëherë zërat e fuqishëm të punëtorisë e të rinisë korçare.
Prefekti dhe kryetari i Bashkisë, të frikësuar e si minjtë në dhokan, ishin mbyllur në zyra, të mbrojtur nga xhandarë. Vala e popullit, duke kënduar këngët patriotike të vjetra e të reja, po vazhdonte demonstratat me zemërim të papërmbajtur. Demonstratat vazhduan gjithë ato ditë me furi dhe e elektrizuan mbarë opinionin. Populli nuk nënshtrohej, ai s'trembej nga invazori i tmerrshëm, ai ishte i gatshëm të derdhte gjakun për lirinë dhe pavarësinë e atdheut. Por tradhtia e madhe nuk ishte përgatitur vetëm në sarajet e Zogut e në kulisat e agjentëve e të misionarëve italianë. Gjithë aparati shtetëror i mbretit satrap iu kundërvu hapur kërkesave nga poshtë për mobilizimin e armatimin e përgjithshëm të popullsisë. Në këtë situatë Grupi i Korçës, duke i çmuar seriozisht gjendjen e rëndë të atdheut dhe dëshirën e zjarrtë të popullit por ta pritur agresorin me plumba, mori iniciativë të bëhej një mbledhje në Bashkinë e qytetit dhe të merrej fuqia nga ana e përfaqësuesve të popullit.
Për këtë qëllim u caktuan disa shokë, në mes të të cilëve edhe unë.
Gjithë rrugët ishin mbushur me popull, veçanërisht Bulevardi i Shëngjergjit, ku ndodhej godina e Bashkisë dhe ku ishte vendosur të zhvillohej mbledhja. Shokët punëtorë, në formacione lufte, me shkopinj në duar, kishin zënë pikat kyçe të rrugëve nga ku mund të sulmonte forca e xhandarmërisë, e demoralizuar dhe kjo, por kurdoherë nën urdhrin e prefektit Veli Vasjari, i cili qe mbyllur në prefekturë, në shtëpinë e Rakos. Ne, si grup komunist, kishim vendosur paraprakisht që në këtë mbledhje të arrihej sidomos në dy konkluzione të rëndësishme: Së pari, të regjistroheshin menjëherë vullnetarë popullorë dhe, me komunistë në krye, të niseshin por në Durrës; së dyti, të organizohej rezistenca e përgjithshme me armë kundër pushtuesit. kur ky të marshonte drejt Korçës.
Mbledhja kishte karakter kombëtar, patriotik, prandaj merrnin pjesë jo vetëm komunistë, por kishim thirrur edhe patriotë, edhe «nacionalistë». Në mbledhje erdhën dhe Fazlli Frashëri e Loni Kristo, sollën dhe Zai Fundon tok me këlyshin e Fazlliut, Stavri Skëndin.
Filluam diskutimet. Natyrisht, tonat ishin të zjarrta, radikale, kundër pushtuesit dhe kundër Zogut e regjimit të tij të urryer që po na sillte katastrofën më të rëndë.
- Kohë për ligjërata të gjata nuk ka, - këmbëngulëm ne. - Armiku po troket në portat tona. Nëse jemi patriotë të vërtetë, nëse jemi kundër pushtuesit, të marrim masa të menjëhershme, - dhe paraqitëm hapur propozimet që kishim vendosur në Grupin Komunist. Diskutimet në mes nesh dhe oportunistëve u acaruan.
- Të mos ngutemi, të presim ç'do të bëjnë patriotët në Tiranë! - propozonin oportunistët me Fazlli Frashërin në krye.
- «Të presësh» do të thotë të pranosh pushtimin fashist, - kundërshtonim ne me forcë. - Çdo çast është në favor të armikut.
Gjendja u elektrizua.
Në mendje, ato çaste, më vinin ngjarjet e mëdha të historisë luftarake të popullit tonë, përpjekjet dhe betejat e tij të pareshtura për liri e pavarësi kombëtare; para sysh më dilte Selam Musa Salaria me shokë, që, njëzet vjet më parë, i hodhën në det ushtritë zaptuese të atij mbreti e të asaj mbretërie që tani na kanosnin me një robëri tjetër të rëndë. Na buçiste në veshë kënga luftarake «Vlora-Vlora», e cila na thërriste të ngriheshim përsëri në këmbë. Përpara më dilnin ngjarjet e mëdha të Revolucionit Demokratiko-Borgjez të Francës, që i kisha mësuar në shkollë, përpara më dilte Revolucioni i Madh i Tetorit dhe mësimet e Leninit, që i mësonim në pasticerinë e Koci Bakos. Prandaj, i mbështetur nga shokët, u ngrita e propozova:
- Të krijojmë menjëherë një komitet për shpëtimin e atdheut, të mobilizojmë e të organizojmë të rinj e të moshuar, t'i armatosim, t'u presim rrugën fashistëve italianë që po na kërcënojnë me pushtim. Po ashtu, flitet se Ahmet Zogu po përgatitet të ikë vjedhurazi për në Greqi. Është detyra jonë, e do nderi i këtij populli që po demonstron kudo nëpër rrugë e sheshe që t'i presim udhën edhe mbretit kapitullant e frikacak e t'i japim atë që meriton.
- Dale, more djalë, qysh thënke kështu për naltmadhërinë! - u hodh një nga «patriotët» afendikonj. Ai ka deklaruar se, po ta dojë nevoja, do të veshë opingat.
- Veç jo për të luftuar, por për t'ia mbathur, thirri njëri nga shokët tanë.
Më kujtohet se plasi një rrëmujë e madhe. Ne të rinjtë ishim për veprime, të tjerët skuqeshin, zverdheshin, bërtitnin: «Të mos shpejtohemi», «Të mos hyjmë në konflikt me qeverinë».
Sigurisht brenda kishte dhe agjentë të prefektit, të cilët, në mes të rrëmujës, e vunë në korent për gjithçka ndodhte me anë të telefonit ose dërguan ndonjërin, si Petraq Katron, një tregtar prozogist.
Kur po diskutonim, hynë në sallë një kapedan i xhandarmërisë dhe disa të dërguar, të njohur si njerëz të prefektit, të cilët urdhëruan, në emër të këtij të fundit, të shpërndahej mbledhja, se, përndryshe, do t'i je pej urdhër xhandarmërisë «të vendoste rregullin». Nuk më kujtohet mirë, por më duket se Piloja u doli për para dhe u tha:
- S'kemi frikë as nga kërcënimet e prefektit, as nga tuajat, as nga sulmi i xhandarëve, jemi ndeshur edhe herë të tjera me xhandarët e Zogut dhe dimë të luftojmë. I thoni prefektit ta lëshojë xhandarmërinë dhe do të shohë se ç'do të ngjasë. Pa hidhni një sy në bulevard, zotërinj të xhandarmërisë, dhe do të bindeni!
Turma jashtë, e egërsuar, bërtiste dhe hidhte parulla kundër Italisë, kundër regjimit.
Rrugët që ishin plot me popull dhe shokët që kishin zënë vende gati për t'u përleshur me xhandarmërinë, e trembën prefektin të merrte masat me të cilat na kërcënoi.
Në mbledhje kërkuam me këmbëngulje të na dorëzoheshin armë, përndryshe do të sulmoheshin depot.
Ndërkaq na erdhi «ultimatumi» i komandantit të xhandarmërisë së qarkut:
- Populli do të marrë armë vetëm kur të më vijë urdhri nga lart, prandaj shpërndahuni!
Por jashtë sheshi e rrugët gjëmonin:
- Armë ! Armë ! Duam armë !
Fazlli Frashëri, Zai Fundo dhe të tjerë nga paria, gjoja patriotë dhe nacionalistë e ndien rrezikun dhe, pas një konsultimi me Zain, u ngrit Fazlli Frashëri:
- Dëgjoni, bre vëllezër, - nisi të thoshte. - T'i pjekim mirë këto punë. Për të evituar vëllavrasjen, se çdo gjë mund të ngjasë, më lejoni të vete vetë te prefekti të bisedoj me të dhe t'i transmetoj dëshirën e mbledhjes.
- Vendimin e mbledhjes, - bërtiti një punëtor nga mesi i sallës.
Fazlliu doli dhe u kthye me vonesë, duke na thënë:
- Prefekti më dëgjoi me indulgjencë, por duhet t'i lëmë kohë deri nesër, sa të japë urdhrat e nevojshëm, pse tash është vonë.
Asnjeri nuk i besoi kësaj gënjeshtre. Megjithatë, vendosëm që mbledhjen ta linim për të nesërmen në mëngjes. Por të nesërmen xhandarët dhe ushtria e krimbur që kishte mbetur, kishin zënë rrugët dhe sheshet. Oficerët e Zogut, të mbrojtur dhe të armatosur, kishin marrë parullën: «Po përgatitemi për të luftuar, kemi urdhër nga mbreti». Po luhej akti i fundit, më i turpshmi i tradhtisë. Të gjitha këto ishin llafe për ta qetësuar popullin që ziente. Në këtë situatë ne, komunistët e Grupit të Korçës, filluam të përpilonim listat e vullnetarëve, që ishin të gatshëm të niseshin drejt Durrësit.
Njerëzit e thjeshtë të popullit, punëtorë, zanatçinj, liceistë, vinin dhe shënonin emrin e tyre me natyrshmërinë e birit, që është gati të japë jetën për tokën mëmë. Me mijëra burra dhe gra qëndronin para ndërtesës së Bashkisë dhe Monumentit të Luftëtarit Kombëtar, që ishte kthyer në një simbol të shenjtë të luftërave të popullit tonë për liri e pavarësi dhe vazhdonin të thërritnin: «Duam armë!», «Rroftë liria e Shqipërisë!», «Rroftë Flamuri!», ndërsa këngët patriotike, si ajo «Për mëmëdhenë» e të tjera, këndoheshin me zjarr nga mëngjesi deri në orët e vona të natës.
Autoritetet e vendit vërtiteshin të shqetësuara, xhandarmëria ishte gati të qëllonte jo mbi armikun që kërcënonte atdheun, por mbi popullin që donte ta mbronte atdheun. Dhe, ndërsa Fazlli Frashëri me kompani lexonin plot pompozitet e bujë telegramet e «protestës» për «gjëmën e mëmëdheut», njëfarë Eqrem Telhai, toger zogist në atë kohë e më vonë oficer fashist, ballist, agjent i anglezëve, e çfarë të duash, bërtiste në kafene:
- Më në fund na erdhi dita t'ia tregojmë qejfin Italisë.
Kjo qe një farsë e poshtër. Ndërsa i gjithë populli, anembanë vendit ishte ngritur në këmbë, ishte derdhur në rrugë dhe kërkonte armë, ndërsa populli dhe rinia e Tiranës suleshin në muret e pallatit të xhelatit Ahmet Zog, të ruajtura nga mijëra xhandarë dhe thërritnin: «Armë! Armë!», zëdhënësi i katilit dilte në ballkon dhe deklaronte: «Mbani qetësinë se lartmadhëria ka vendosur të veshë opingat dhe të dalë me ju në mal!». Por, kur rinia e Tiranës, që nuk gënjehej, iu vërsul kazermave për të rrëmbyer armët, ato i kishin sabotuar tradhtarët dhe agjentët e Italisë: pushkët ishin pa shule. Mirëpo demonstratat vazhdonin. Në Tiranë njerëzit e Zogut lëshuan alarmin: «Sot pasdite do të vijnë avionët italianë të bombardojnë, rrini nëpër shtëpia e mbrohuni ku të mundni!». Qytetarët e Tiranës, për të mbrojtur familjet dh, fëmijët, u mbyllën në bodrume e disa ikën në periferi ose në fshatrat e afërta. E gjithë kjo zhurmë e «kapedanëve» të Zogut kishte për qëllim t'i siguronte rrugën mbretit satrap dhe familjes së tij, që të arratisej si bandit e si kusar që ishte, duke marrë me vete edhe arin e shtetit.
Në këto kushte, kur ushtria dhe xhandarmëria u lanë në fatin e vet dhe të tradhtuar ngritën duart, në Tiranë, në Durrës, në Elbasan e gjetkë u krijuan patrulla nga komunistët e grupeve dhe të rinj. Në Elbasan këta i zunë pritë kolonës së makinave të mbretit, por satrapin nuk mundën ta kapnin. Zogu, si cub, çau ferrën.
Në Korçë ato ditë kishte ardhur një njeri i mbretit, Qazim Bodinaku, ndofta me mision që të përgatiste kalimin e Zogut, të familjes e të suitës nga Kapshtica për në Greqi. Por, një mëngjes, prefekti zogist, element i urryer e kriminel, u gjend i vrarë në hotel nga një dorë e paditur. U fol se e vrau djali i Maliq Frashërit. Si dhe pse, as situata, por as ndonjë arsye tjetër s'na shtynte të interesoheshim. Të dyja palët qenë të përziera në krime.
Ndërkaq lajmi i zi u përhap kudo: trupat fashiste italiane shpërthyen agresionin. Një popull i tërë, i ngritur në këmbë, i gatshëm të luftonte për lirinë e pavarësinë e vet, u ndodh pa udhëheqje, pa armë, pa organizim, i tradhtuar nga klasat sunduese, nga mbreti e nga qeveria, pa ndihmë e pa përkrahje nga jashtë. E megjithëkëtë grupe patriotësh shqiptarë, si Mujo Ulqinaku me shokë, i pritën agresorët me plumba dhe fakt është se fashistët italianë, para se të organizonin «ceremonialin» e hyrjes në Durrës, u detyruan të tërhiqnin në fshehtësi trupat e ushtarëve të vrarë e të lanin sheshet nga gjaku i derdhur.
Numri i fashistëve të vrarë në brigjet tona u mbajt në fshehtësinë më të madhe dhe kufomat e tyre u çuan natën në Itali, ose u zhdukën në fund të detit. Këto qenë «buqetat» e vërteta, me të cilat populli shqiptar i priti agresorët më 7 prill 1939.
Por rezistenca e patriotëve tanë në Durrës, Sarandë, Vlorë, Shkodër, Shëngjin etj., ndonëse e përgjakshme dhe heroike, ishte spontane dhe e paorganizuar. Ajo u shtyp përballë hordhive fashiste të armatosura gjer në dhëmbë me mjetet më moderne të agresionit e të shfarosjes.
Shqipëria u pushtua. Nuk kam për t'i harruar kurrë urrejtjen dhe dhimbjen e thellë, me të cilat shoqëruan banorët e qytetit të Korçës aeroplanët e parë të fashizmit dhe të pushtimit. Njerëzit lëshonin lot dhe kërcënonin me grusht aeroplanët. Në sytë e popullit shqiptar fashistët panë vetëm urrejtje.

* *
* * *

Gjendja e rëndë, që iu imponua atdheut nga pushtimi fashist, na ngarkoi ne, komunistët, me përgjegjësi të mëdha. Nëse në ditët vendimtare para 7 prillit grupet komuniste, të përçara e në luftë me njëri-tjetrin, nuk mundën të krijonin një udhëheqje të vetme e të mobilizonin popullin për veprime të armatosura kundër agresorëve, tani gjendja e paspushtimit e nxirrte më në pah domosdoshmërinë e një pune komuniste të organizuar e të pandërprerë. Duhej të vepronim, të organizoheshim për rezistencë, t'u tregonim njerëzve ç'ishte fashizmi italian e ç'qëllime kishte; të demaskonim demagogjinë e tij, karakterin e masave që merrte dhe metodat dinake që përdorte ai, sikur erdhi gjoja të shpëtonte vendin nga Zogu, se gjoja Shqipëria do të ketë qeverinë e saj etj. Duhej të organizonim rezistencën dhe propagandën kundër qeverisë kuislinge të Vërlacit, që realizoi maskaradën e «Bashkimit të Shqipërisë» në «suazën e perandorisë italiane» me Viktor Emanuelin III në krye, i cili, ca kohë më parë, kishte marrë titullin e «perandorit të Etiopisë» dhe tash merrte edhe titullin «mbret i Shqipërisë».
Kryerja e këtyre detyrave ishte, pa dyshim, e vështirë, por jo e pamundur. Demonstratat e, mëdha që shpërthyen në ditët e para të prillit në të gjithë vendin kundër kërcënimit italian, kërkesat për armë që masat e gjëra të popullit i bënë qeverisë tradhtare dhe feudale të Zogut, shprehja e përgjithshme e gatishmërisë për të luftuar, goditja e trupave italiane të zbarkimit në Durrës, Vlorë, Sarandë e Shëngjin ishin për ne, komunistët, sinjali se vetëm duke u organizuar, duke u armatosur dhe duke luftuar do të shporrej armiku, që tashmë kërcënonte vetë të ardhmen e vendit e të popullit tonë, ishin vërtetimi më i madh i faktit se populli ynë s'do ta duronte pushtimin, se me një udhëheqje të sigurt ai do të ngrihej në këmbë e do t'i hidhte agresorët në det.
Mirëpo ne, anëtarët e grupeve të ndryshme komuniste, megjithëse e ndienim nevojën e luftës kundër okupatorit dhe praktikonim në jetë forma të ndryshme të saj, nuk po arrinim ta gjenim fjalën me njëri-tjetrin, të sheshonim divergjencat ideopolitike dhe të bashkonim forcat e përpjekjet tona. Kjo ishte një gjë shumë e dëmshme për luftën e përbashkët kundër të njëjtit armik. Edhe si grupe, pushtimi na gjeti jo të organizuar si duhej. Puna e grupeve nuk kishte shtrirje të gjerë në masat e popullit dhe në mbarë vendin, me gjithë udhëzimet e drejta të Kominternit, që i kishte sjellë shoku Ali Kelmendi që më 1932, dhe më pas me direktivat e reja të Kongresit të 7-të të Kominternit, që erdhën në Shqipëri qysh në vitin 1937, e na rekomandonin të futeshim në masa, të punonim midis tyre dhe aty të rritnim e të forconim celulat e reja.
Këto udhëzime, në frymën dhe në dritën e direktivave të Kongresit të 7-të të Kominternit, u përcaktuan në Moskë, në një mbledhje të organizuar nga Seksioni Ballkanik i Kominternit, ku u analizua gjendja e lëvizjes komuniste në Shqipëri dhe detyrat që qëndronin para saj. Perspektivat e gjera që hapnin këto direktiva për zhvillimin e lëvizjes komuniste në Shqipëri, u sabotuan nga elementët trockistë.
Grupi Komunist i Korçës i pranoi e i bëri të tijat udhëzimet e, Kominternit. Ky grup arriti mjaft suksese në punën që bënte me punëtorë, me të rinj dhe me zanatçinj e tregtarë të vegjël. Megjithatë karakteristikë e shokëve, të Grupit të Korçës ishte sektarizmi, që shprehej në një punë të mbyllur brenda në qytetin e Korçës, kurse jashtë tij dhe në qytete të tjera grupi zhvillonte një punë shumë të zbehtë, për të mos thënë inekzistuese. Nga ky sektarizëm e dobësi të tjera, që pengonin zhvillimin dhe zgjerimin e lëvizjes komuniste, përfituan disa elementë antimarksistë të këtij grupi, të cilët shkëputën disa prej anëtarëve të grupit tonë në Tiranë. Një pjesë nga këta kishln formuar që më 1936 një grup trockist me Aristidh Qendron në krye, kurse të tjerë me Anastas Lulën e Sadik Premten po shfaqnin shenjat e një fraksioni të ri, që më vonë, pas pushtimit të vendit, dolën si grup më vete, i cili njihet me emrin Grupi i «Të Rinjve».
Më kujtohet që, pak kohë pas pushtimit të vendit, Grupi i Korçës dërgoi në Tiranë dy përfaqësues të vet, për të marrë kontakt me Anastas Lulën dhe me disa shokë të tij, që t'i orientonin këta për detyrat e reja të situatës së pushtimit e për t'i bindur që të ruanin lidhjet me grupin. Mirëpo të dërguarit e Grupit të Korçës jo vetëm nuk i bindën dot Anastas Lulën me shokë, por vunë re në idetë dhe në jetën e tyre akte të poshtra, trockiste, antikomuniste, amorale në kulm. Ata u ndanë nga grupi i Anastasit të tmerruar dhe, kur na raportuan, me të drejtë Grupi i Korçës vendosi e filloi luftën ideologjike kundër këtyre trockistëve.
Ky grup kishte përqafuar të gjitha teoritë dhe praktikat e gangsterëve trockistë e anarkistë: vjedhjen, gënjeshtrat, korrupsionin e komunitetin mbi gratë. Ata nxorën «teori» të reja, të cilat po i sillnin një dëm të madh luftës sonë. Sipas Anastas Lulës, Andrea Zisit e trockistëve të tjerë «pushtimi i vendit kishte anën e keqe, por edhe anën e mirë: ai ishte, i favorshëm se do të mëkëmbej borgjezia, do të ndërtohej industria, do të krijohej klasa punëtore dhe, atëherë mund të flitej për krijimin e një partie lkomuniste të vërtetë, atëherë mund të flitej për luftë kundër okupatorëve». «Duhet të presim krijimin e proletariatit», «puna me fshatarësinë nuk ka rezultat» propagandonin ata. Natyrisht, «teoritë» e këtyre krerëve ishin jo vetëm antikomuniste, por i shërbenin pushtuesit dhe sabotonin organizimin e rezistencës e të luftës popullore kundër tij. Grupi i Korçës i luftoi pa mëshirë këta tradhtarë dhe këto «teori» e veprime që ishin jo vetëm trockiste, por që puqeshin me ato të Partisë Fashiste Shqiptare, krijesë e pushtuesit.
Grupi i Korçës kishte një vijë të drejtë për këto probleme kapitale, por duhet thënë se Koço Tashkoja ndikonte për keq në zhvillimin e gjerë të kësaj vije. Jashtë Korçës, sidomos në Tiranë, ku puna e grupit ishte lënë në duart e Koço Tashkos, procesi thuajse kishte ngecur në vend. Koço Tashkoja, duke përfituar nga fakti që kishte, sjellë prej Moske udhëzimet e Kominternit hiqej si i parë, si përfaqësues i Internacionales në Shqipëri, por e vërteta ishte se ai nuk dinte të punonte me njerëzit, ishte sa sektar aq dhe oportunist.
Grupin e Korçës e kishte goditur edhe reaksioni zogist, por sidoqoftë ai mbetej grupi më i madh e më i rëndësishëm, jo vetëm për numrin, por, sidomos për faktin se idetë e këtij grupi ishin më të drejta se të grupeve të tjera. Grupi ynë i Korçës e shikonte drejt rrezikun e madh të pushtimit fashist dhe luftonte me mënyrat e tij, por ai me një punë organizative më të shëndoshë, më të zgjuar, po të vepronte energjikisht dhe me pjekurinë e duhur për të likuiduar gjithë atë mal «mërish», kontradiktash, zënkash e ambiciesh personale ose shpifjesh, që nuk mungonin në mes grupeve, komuniste, do të kishte ndikuar më shumë në afrimin e komunistëve e do të kishte shpejtuar formimin e Partisë. Përpara rrezikut të madh të fashizmit që na kishte pushtuar, u neglizhua rëndë rruga e unitetit marksist-leninist. Për pasojë edhe pas pushtimit grupet jo vetëm qëndruan në pozitat e vjetra, por zënkat dhe kontradiktat u shtuan e u acaruan. Kogo Tashkoja dhe Anastas Lula ishin një pengesë e madhe për përmirësimin e gjendjes në këtë drejtim.
Sidoqoftë, fakt është se, në Korçë, ku grupin e drejtonte shoku Miha Lako, puna shkonte në përgjithësi mirë. Veçanërisht në prag të pushtimit dhe menjëherë pas tij veprimtaria e grupit u gjallërua si kurrë më parë. Ne mblidheshim rregullisht, diskutonim, përcaktonim qëndrimet që duhej të mbanim për problemet e mëdha e të vështira që kishim përpara.
Në radhë të parë, na duhej të ruanim e të forconim më tej unitetin e shëndoshë brendapërbrenda Grupit Komunist, të mos lejonim asnjë çarje në radhët e tij, asnjë shenjë frike ose paniku përpara terrorit e raprezaljeve të regjimit fashist. Mbaj mend se në ditët e para të prillit, kur ende pushtuesit s'kishin hyrë në qytet, dikush hodhi mendimin që disa nga shokët tanë, të njohur nga autoritetet e nga agjentët fashistë për veprimtarinë e tyre antifashiste, të largoheshin nga Korça për t'i shpëtuar internimit ose burgut. Shpërthyen kundërshtime të ashpra:
- Gjithë populli i Korçës, gjithë populli i Shqipërisë është antifashist, - theksuam në mbledhje. Në rrugë me mijëra veta po demonstrojnë e thërresin hapur: «Poshtë fashizmi!». Atëherë, si të largohen komunistët nga populli?! E kundërta duhet të ndodhë. Ne duhet të jemi të parët në veprime e demonstrata, ne duhet t'i tregojmë popullit rrugën e vërtetë të luftës e të çlirimit, ne duhet ta bindim atë me shembullin tonë!
Dhe kështu ndodhi vërtet. Komunistët e Grupit të Korçës, bërthamën kryesore të të cilit e përbënin punëtorët e qytetit, nuk u tutën e nuk u ndalën përpara asnjë rreziku. Ndikimi i punëtorëve te nxënësit, që në atë kohë i quanim studentë, ishte i madh. Liceu i Korçës ishte një mbështetje me rëndësi për rezistencën kundër fashizmit. Nxënësit e këtij Liceu dhe mësuesit e tyre revolucionarë, frymën e demonstratave antifashiste të prillit 1939 e thelluan çdo ditë e më tepër, dhe më pas, veçanërisht pas themelimit të Partisë sonë Komuniste, ata e kthyen Liceun në një çerdhe të vërtetë revolucionare, në një burim kuadrosh e partizanësh të Partisë e të Ushtrisë Nacionalçlirimtare. Edhe profesorët francezë, pa asnjë përjashtim, ishin kundër pushtimit italian, ata u treguan solidarë me ne, mësuesit antifashistë, me nxënësit dhe me popullin. Ata hapur nuk flisnin, kurse me ne po, nuk na pengonin në asnjë veprim tonin me nxënësit, përkundrazi, na përkrahnin e na jepnin zemër Ata prisnin me muaj dhe me ditë që të nxirreshin jashtë nga Shqipëria, si të padëshirueshëm për regjimin fashist.
Në luftën që u bënim pushtuesve fashistë, kur bojkotonim çdo veprim politik ose arsimor të tyre, ne nuk harronim të demaskonim jo vetëm agjentët e tyre, si Alarupin, Tefik Mborjen e të tjerë, vegla të bindura të fashizmit, por edhe Qazim Frashërin e mikun e tyre, trockistin Zai Fundo, i cili qe kthyer në Shqipëri si «komunist» për të bërë punën e fashizmit e të agjenturave të huaja imperialiste.
Historinë e këtij tradhtari të Internacionales së Tretë Komuniste, të këtij armiku të lëvizjes sonë komuniste e të Partisë Komuniste të Shqipërisë ne e njihnim mirë dhe qysh më parë ishim ndeshur me të.
Zai Fundoja në kohën e qeverisë së Fan Nolit ishte një nga të rinjtë demokratë korçarë, që morën pjesë në lëvizjen kundër feudalëve, duke qenë anëtar i shoqërisë «Bashkimi» që e kishte themeluar dhe e drejtonte patrioti i shquar, Avni Rustemi. Zai ishte bir i borgjezisë së mesme qytetare të Korçës, bir i një tregtari, nga ata që shëtitnin me dolloma dhe venin çdo të diel në kishë.
Familja e Zait, natyrisht, hiqej si familje «arkondësh» dhe kishte një përbuzje të dukshme ndaj elementëve myslimanë, që rrinin në një mëhallë të veçantë të Korçës, e cila konsiderohej si një geto nga «arkondët» e mësuar të mëhallave të tjera. Këta tregtarë arkondë bënin krushqi me njerëz të shtresave të tyre, shkonin e vinin nga jashtë, bënin tregti me Greqinë dhe me Rumaninë, sillnin që andej zakonet dhe mënyrën e jetesës gjoja të qytetërimit. Nganjëherë dërgonin në këto vende dhe djemtë e tyre për t'u bërë doktorë dhe avokatë, që ishin dy profesione «më të preferuara» për ta, sepse sillnin shumë të ardhura e që, sipas tyre, krijonin pasuri dhe autoritet. Nga një familje e tillë rridhte dhe Zai Fundoja. U duk sikur ai mori një rrugë tjetër, u fut në valën e veprimtarisë politike dhe «mbronte krahun e demokracisë kundër feudalëve».
Kur Zogu hyri në Tiranë, i ndihmuar nga fuqitë e huaja, veçanërisht nga reaksioni serb, i cili i vuri në dispozicion edhe mercenarë vrangelistë të emigruar nga Rusia, pas fitores së Revolucionit të Madh Socialist të Tetorit, qeveria e Nolit kishte mbaruar dhe mbështetësit kryesorë të saj dolën jashtë kufijve të atdheut, në mërgim. Edhe Zai Fundoja u mërgua dhe u gjend më në fund në Bashkimin Sovjetik, me një grup shqiptarësh, midis të cilëve ishin: Ali Kelmendi, Naum Prifti, Sali Hidri, Koço Tashkoja, Selim Shpuza, Demir Godelli e të tjerë.
Nën regjimin e egër të Zogut, mezi informoheshim mbi veprimtarinë e emigrantëve antizogistë, të cilët, natyrisht, ishin të ndarë e të përçarë. Për Zai Fundon shumë rrallë na binin në vesh se «është komunist», se «punon në Komintern», por si e qysh, asgjë konkrete nuk dinim. Herë pas here merrnim në mënyrë ilegale gazetën e Omer Nishanit, «Çlirimi kombëtar», dhe atje disa herë, tok me artikujt e zjarrtë të Halim Xhelos, lexonim edhe ndonjë të Zai Fundos.
Më vonë çdo gjë u bë e qartë mbi Zai Fundon. Siç dihet, ai e tradhtoi komunizmin, u bë një renegat, një trockist i rrezikshëm. Them i rrezikshëm, sepse ishte shumë dinak, i zgjuar e me kulturë, njeri i penës dhe i gojës. Ai dërgohej nga Kominterni me misione, ashtu siç dërgoheshin edhe të tjerë, por në Shqipëri nuk kishte ardhur asnjëherë, qoftë ilegalisht qoftë legalisht, siç kishin ardhur shokë të tjerë, si Ali Kelmendi e Halim Xhelo. Zai Fundoja, intelektuali trockist i fshehtë, e ndiente frikën deri në palcë.
Kur u zbuluan aktiviteti dhe pikëpamjet e tij trockiste, Zai Fundoja ndodhej jashtë Bashkimit Sovjetik dhe kështu shpëtoi nga spastrimet kundër trockistëve, buharinistëve e tradhtarëve të tjerë.
Pas kësaj ai rronte herë në Zvicër, herë në Francë e gjetkë, ku zhvillonte një luftë të tërbuar dhe të hapur kundër komunizmit, kundër Bashkimit Sovjetik, kundër Stalinit. Tani ai luftonte si eksponent në radhët e Internacionales së Katërt trockiste dhe ishte vënë në shërbim të kushedi se të ç'shteteve imperialiste që organizonin sabotimet dhe luftën kundër Bashkimit Sovjetik. Në të njëjtën kohë ai vazhdonte të bënte një punë të poshtër, intrigante, sabotuese, e shkatërrimtare kundër revolucionarëve të vërtetë, si Ali Kelmendi, dhe kundër çdo lëvizjeje përparimtare jashtë ose brenda Shqipërisë. Fundoja u bashkua me elementët më të fëlliqur të emigracionit politik shqiptar jashtë dhe, ndër të tjera, bënte ç'është e mundur për të sabotuar vajtjen e vullnetarëve shqiptarë në Spanjë.
Para se Italia të na pushtonte atdheun, morëm vesh se kishte ardhur në Shqipëri Zai Fundoja. Ai u kthye nga mërgimi duke marrë lejen e qeverisë së Zogut, të cilën e kishte siguruar se nuk do të merrej me politikë. Tashmë ne, komunistët e Grupit të Korçës, e njihnim mirë veprimtarinë e tij, sepse Ali Kelmendi na kishte vënë né korent për çdo gjë lidhur me të dhe ishim të bindur se Zai Fundoja nuk vinte pa qëllime të caktuara pas kaq kohësh emigrimi. Ai nuk ishte një emigrant ekonomik dhe as një emigrant politik i thjeshtë, por «i njohur» si antizogist dhe antifeudal e, sidomos, si «komunist».
E tillë ishte figura e tij nga ana e jashtme, të cilën Zogu, si dhe ish ministri i tij i Brendshëm, Musa Juka e të tjerë mendonin ta ruanin si të tillë, sepse kishin nevojë për këtë person që kishte ndërruar shpirt e lëkurë dhe, në fakt, nuk ishte më as antizogist, as komunist.
Duke i ditur të gjitha këto, ne pra, qemë të bindur se Zai Fundoja erdhi në Shqipëri në këto kohë të turbullta, ashtu si ujku që kërkon mjegull, me siguri, i dërguar nga agjenturat e huaja për t'i përgatitur terrenin pushtuesit, për të sabotuar krijimin e PKSH, për të sabotuar rezistencën e armatosur të popullit shqiptar.
Dhe një mëngjes ai u duk në Korçë. Në shtëpinë e Andresë së Thullës, ku rrija, më erdhi shoku Raqi Themeli, teneqexhi, dhe më lajmëroi se renegati Zai Fundo kishte ardhur në Korçë. U nisa dhe shkova te dyqani i Mihas [Lako], për të biseduar me të dhe për të vendosur se ç'mënyrë dhe ç'taktikë do të përdornim për të luftuar kundër këtij renegati. Unë mora përsipër ta demaskoja në radhët e mësuesve, profesorëve e nxënësve, njëkohësisht të zbuloja manovrat dhe metodat e punës së tij, ku do t’i krijonte bazat dhe si do të shtrinte rrjetat. Shokët e tjerë morën përsipër detyrën t'u bënin të qartë punëtorëve dhe elementit fshatar se kush ishte ky tradhtar. Ne e pamë që në fillim rrezikshmërinë e këtij elementi të njohur në borgjezinë tregtare të Korçës, në inteligjencien liberale dhe «demokratike» të këtij qyteti. Kurse te punëtorët e Korçës do të ishte vështirë të depërtonte se për ta ai ishte me kohë i djegur, ndërsa lidhjet me fshatin, në qoftë se ai do të tentonte në këtë drejtim, do t'i bënte nëpërmjet bejlerëve «liberalë» dhe agallarëve. Kështu ia filluam punës kundër tij, me gardën e vjetër të Grupit Komunist të Korçës në krye, Miha Lakon, Pilo Peristerin, Gaqo Peristerin, Sotir Vullkanin, Koci Bakon, Sotir Gurrën, Petro Papin, Nesti Titanin, Petraq Titanin, Raqi Themelin, Foni Thanon, Llambi Dishnicën, Stefo Grabockën e të tjerë.
Zai Fundoja filloi nga puna me sistem. Ai ra në kontakt me të gjithë ata për të cilët prefekti dhe agjentura e tij nuk kishin asnjë fije dyshimi, pra, ai po e legalizonte veprimtarinë e tij sipas «premtimeve» të dhëna që para se të kthehej në Shqipëri.
Ne shihnim me kujdes lidhjet që vendoste dhe takimet që bënte jashtë, në vende publike, në kafe ose në shëtitjet e dendura mbrëmjeve në bulevard, gjithashtu dhe vizitat e shpeshta që bënte nëpër familje, deri te ndalesat në dyqanet e tregtarëve të ndryshëm.
Ai filloi të lidhej me krerët e borgjezisë tregtare korçare, me Fundot, me Vangjo Turtullin, me Manot, me Katrot e shumë të tjerë të këtij kalibri si edhe me ata të kalibrit më të ulët. Këta ishin përfaqësuesit e borgjezisë së krishtere që qenë lidhur me bejlerët dhe agallarët myslimanë dhe ishin më në kontakt me fshatin dhe ndër më të besuarit e Zogut, të Musa Jukës e të Krosëve, që sillnin ose hiqnin nga pushteti kur të donin, Koço Kotët, Pandeli Vangjelët e të tjerë si këta, Zai Fundoja i dinte këto situata dhe këto nuanca politike i shfrytëzonte. Fazlli Frashëri, i vëllai Qazka, Selim Mborja, Tefik Mborja, Rexhep Merdani e mjaft të tjerë si këta e më të ulët se këta, por që formonin opinionin e «elitës myslimane» korçare, u bënë miqtë e tij më të ngushtë.
Po ashtu mbështetje e Zai Fundos u bënë disa intelektualë korçarë, si Stavri Skëndi, Andon Frashëri, Vili Jatru e intelektualë fashistë, si Alarupi e të tjerë.
Natyrisht bisedat e tij me këta njerëz e kishim të vështirë t'i mësonim, por disa herë merrnim vesh ndonjë gjë nëpërmjet vesit të tyre për t'u mburrur për «politikën» që bënin kafeneve. Kapardisej Zai si «politikan i zoti», «si njeri me kulturë të madhe». U fuste atyre se «ishte për reforma, por në mënyrë të moderuar, sepse nuk ishte akoma koha për reforma të thella», se «vendi ishte prapa nga ana arsimore» etj., etj., por nuk hynte thellë në arsyetime se ç'duhej bërë. Fliste, «fjalë të mira» për rininë, evitonte bisedat direkte për Bashkimin Sovjetik dhe për Stalinin dhe thoshte: «Jam komunist dhe këtë e di gjithë bota, bile edhe prefekti, e këtë s'kam si e fsheh» (!). Për Grupin tonë Komunist të Korçës nuk fliste dhe kur e pyesnin se ç'mendonte për komunistët në Shqipëri, ai përgjigjej:
«Nuk di gjë, s'kam lidhje dhe nuk përzihem me ta» etj.
Për të diskutuar rreth të gjitha këtyre taktikave të Zai Fundos, ne mblidheshim herë pas here në dyqanin e vogël të Mihas ose në sobalkën e Pilos, ku, pas diskutimeve, merrnim vendime për ta demaskuar Zain si renegat, si armik të punëtorëve, si armik të reformës së vërtetë agrare që do të shpëtonte fshatarësinë etj. Natyrisht Zait dhe miqve të tij nuk u vinte mirë nga kjo luftë që u bënin bolshevikët, siç na quanin ata. Nuk i vinte mirë as «kryetarit» të grupit tonë, Koço Tashkos. Edhe ky mundohej të na imponohej për të mos e luftuar Zai Fundon, sepse ai na paskej «ndjenja pozitive»! Por ne vazhduam punën tonë kundër tradhtarit Fundo pa ndërprerje, si para ashtu edhe pas pushtimit fashist të atdheut.
Por edhe Zai, si njeri i përgatitur për misionin e tij agjenturor, nuk tërhiqej. Në prag të 7 prillit, pasi bëri ç'ishte e mundur që të sabotonte punën tonë për rezistencë kundër pushtuesit, papritur ndërroi rol. Në kulmin e demonstratës popullore u ngjit në shkallët e Bashkisë dhe mbajti një fjalim «antifashist» gjithë figura, gjeste e ekstazë. Ne, që e njihnim mirë fytyrën e vërtetë të renegatit, nuk i hëngrëm fjalët e tij, por, sidoqoftë, ato efektin e bënë. Pak kohë pas vendosjes së regjimit fashist, një mëngjes mbërriti në Korçë «kryetari» i grupit tonë, Koço Tashkoja. Ai na mblodhi, natyrisht në ilegalitet, na foli mbi situatën dhe përveç të tjerave na tha:
- Duhet ta pushoni luftën kundër Zai Fundos!
- Të pushojmë luftën kundër armikut? - e pyetëm ne me habi.
- Po, po, - foli Koçoja, - pse tash kemi një armik tjetër përpara për të luftuar, pushtuesin italian.
Pati debate të ashpra. Ne ngulnim këmbë se, sipas mësimeve të Leninit e të Stalinit, trockistët janë agjenturë e borgjezisë dhe e fashizmit dhe Zai, si i tillë, duhej luftuar, kurse Koçoja, thoshte se Zai tani «paraqitet kundër pushtuesit italian, prandaj ne duhet ta kemi në provë» etj. Sidoqoftë, ne nuk iu nënshtruam dëshirës së «kryetarit» të grupit tonë dhe, krahas rezistencës së pandërprerë që i bënim pushtuesit, vazhduam punën njëkohësisht edhe për demaskimin e renegatit Zai Fundo.
Një ditë, kur po dilja nga «Kafeneja e bilbilave», siç e quanim ne kafe-lulishten afër spitalit, u ndesha ballë për ballë me Zain. U përshëndetëm e i dhamë dorën njëri-tjetrit.
- Bëjmë një shëtitje të vogël bashkë, - më tha Zai.
- Si të duash, - i thashë, - por deri në Lice se kam për të dhënë mësim.
Rrugës filloi të më fuste për «ndjenjat e tij antifashiste», se ai «kishte ardhur në Shqipëri të luftonte kundër pushtuesit» etj., etj. Pastaj doli te kryesorja:
- Pse më sulmon, ti dhe shokët e tjerë, në masat e punëtorëve e të arsimtarëve? Unë s'jam armik, kam biseduar gjerë e gjatë edhe me Koçon etj.
I zemëruar, e ndërpreva e i thashë afërsisht:
- Dëgjo, Zai Fundo! Ti je antifashist vetëm me fjalë, por me qëndrime e me vepra je trockist, armik i komunizmit, i Stalinit, pra je dhe armik i popullit tonë. Ti je armik i Bashkimit Sovjetik, sabotator i luftës revolucionare, prandaj je një antirevolucionar.

Kështu u ndava me Zai Fundon për të mos e parë kurrë më nga afër. Disa vjet më vonë, në kulmin e luftës sonë heroike për çlirimin e plotë të Shqipërisë, në emër të Komandës së Përgjithshme të Ushtrisë Nacionalçlirimtare Shqiptare do të jepja urdhrin për dënimin e merituar të Zai Fundos. Forcat tona të armatosura e kishin kapur skilen e vjetër e dinake, tek vepronte me fytyrën e vërtetë të tij, si agjent i anglezëve e udhëheqës në një bandë reaksionare të Kryezinjve, që luftonte kundër formacioneve tona ushtarake në Veri. Por kjo është histori që i takon periudhës së kurorëzimit të luftës sonë, tani jemi akoma në fillimet e saj.
Në Korçë, si kudo gjetkë, pushtuesi që në ditët e para të ardhjes së tij, gjeti urrejtjen e pafund të popullit. Kjo urrejtje, që fillimisht shprehej në sabotimin e pianteve për fashistizimin e popullit shqiptar, në kundërshtimin për t’u rregjistruar në partinë dhe në organizatat e tjera fashiste, gradualisht mori proporcione më të gjera e më të hapura. Shpërthyen demontratat e protestat e popullit kundër regjimit fashist, dhe lig *eve të tij të pushtimit. Të rinjtë, e sidomos rinia e shkollave, ishin ndër të parët që shfaqnin hapur e me forcë urrejtjen kundër pushtuesve. Unë, që nga ana e Grupit Komunist të Korçës isha ngarkuar të punoja veçanërisht me rininë dhe me mësuesit patriotë e revolucionarë të Liceut, kurrë nuk do ta harroj atë atmosferë të zjarrtë e shpërthyese që sundonte në Lice e jashtë tij. Jo vetëm në bisedat me grupe të kufizuara shokësh e simpatizantësh, por shpesh edhe në orët e mësimit flisnim hapur kundër regjimit fashist e pasojave të tij, ndizeshin diskutime të gjalla, përgatiteshin mendjet dhe zemrat për betejat që na prisnin. Nxënësit e Liceut ishin një mbështetje e shëndoshë për lëvizjen komuniste e antifashiste në përgjithësi. Ata ishin kurdoherë përkrah punëtorëve në protesta e demonstrata, me «padurimin» e tyre, me shpirtin e tyre të papërkulur e luftarak, ata të frymëzonin e të shtonin forcat për t'u ngritur në aksione kundër fashizmit.
Gjithë kjo valë urrejtjeje që ndihej në të katër anët e vendit, sidomos te punëtorët e te rinia shkollore si dhe hutimi e çorientimi që po dukeshin në disa shtresa, si në disa rrethe intelektualësh e të tjerë, e bënin gjithnjë e më evidente para nesh domosdoshmërinë e bashkimit të grupeve në një parti të vetme.
Kuptohet, puna jonë do të binte dhe ra në sy të armikut. Pas një sërë «vërejtjesh» e survejimesh të vazhdueshme nga ana e agjentëve të fashizmit, për shembull, mua në ditët e para të dhjetorit 1939, më komunikuan pushimin nga puna. Ndodhi kjo pas demonstratës së madhe që organizuam në Korçë më 28 Nëntor të atij viti, në përkujtim të përvjetorit të Shpalljes së Pavarësisë. Qysh në mëngjes herët kolonat e liceistëve dolën rrugëve, duke kënduar këngë patriotike e duke, hedhur parulla. Menjëherë u bashkuan me ne punëtorë, zanatçinj, gra shtëpiake, të moshuar e të rinj. Grumbulli i madh i demonstruesve ndali para Monumentit të Luftëtarit Kombëtar dhe vendosëm atje një kurorë me lule. Kjo i tërboi armiqtë, sepse e ndienin që kurora ishte thurur me idealin e lirisë që nuk mund të vdiste kurrë nga zemra e shqiptarit. E gjithë demonstrata ishte një përkujtim për pavarësinë e humbur, ishte një thirrje për të fituar përsëri atë që na kishin rrëmbyer.

Pas kësaj, u shpalla si «i padëshirueshëm» për qytetin e Korçës dhe fillimisht më thanë se do të më transferonin në gjimnazin e Gjirokastrës. Por fashistët ndërruan përsëri mendim: Urdhri nga Tirana ishte që të mos punoja në asnjë shkollë, sepse «turbulloja» rininë me ide të rrezikshme.
Kjo, në njërën ose në tjetrën mënyrë, do të ndodhte patjetër një ditë. Fashistët do të bënin punën e tyre, ne do të vazhdonim punën tonë.
Ishte koha kur kundër regjimit nuk po «turbullohej» vetëm rinia, por gjithë populli shqiptar. Momentet nuk prisnin, duhej intensifikuar puna në të gjitha drejtimet. Mbi të gjitha duhej dalë nga «kuadri» i Korçës, pra, duhej zgjeruar e shtrirë më tej puna komuniste e grupit, duheshin krijuar lidhje të shëndosha me grupet e tjera, duhej ecur me shpejtësi drejt sheshimit të mosmarrëveshjeve, drejt përgatitjes së terrenit për krijimin e Partisë.
Prandaj nuk kundërshtova vendimin e autoriteteve fashiste dhe, në fillimin e vitit 1940, u largova nga Korça. Nga ky qytet, me tradita të shquara në çështjen e lirisë, të punës e të përparimit, nga njerëzit e tij punëtorë e patriotë, veçanërisht nga punëtorët e mrekullueshëm korçarë, ruaja, siç kam ruajtur e do të ruaj përjetë, kujtimet më të mira. Kisha ardhur në Korçë djalë fare i ri, me etjen e madhe për dije, kulturë e përparim, që t'i shërbeja edhe unë sadopak zhvillimit të atdheut të dashur, por Korça më dha mua shumë më tepër se sa kaq. Aty mora mësimet e para të revolucionit e të revolucionarit, aty u lidha për herë të parë me lëvizjen komuniste shqiptare, e cila, ndonëse vetë atëherë ishte në hapat e parë të saj, prapëseprapë më dha atë orientim, i cili do të bëhej qëllimi më i madh dhe i vetëm i jetës sime.
Qysh atëherë, kur isha nxënës në Lice, një gjë më binte në sy e këtë ua thosha edhe shokëve të mi të Gjirokastrës, si Aqifit e Selamiut:
- More këta punëtorët e Korçës, megjithëse nuk kanë shkollë, duken të zgjuar, të hedhur, të qeshur në mjerim, s'përzihen kurrë me djemtë e efendilerëve dhe të arkondëve, të cilëve u futin lloj-lloj të sharash. Punëtorët korçarë shkonin në disa kafene të veçanta të dielave, atje ku veja edhe unë ngandonjëherë. Çudi, ata shkonin atje jo për të ngrënë e për të pirë, por për t'u takuar me njëri-tjetrin e lëvonte muhabeti që ç'ke me të. Tek ëmbëltorja e Koci Bakos u njoha me Sotir Gurrën, Gaqo Naston, te Çaloja i pasticerisë «Kristal» u njoha me Llambi Dishnicën, Petro Papin, Pilo Peristerin, Koçi Xoxen e të tjerë. Me këtë të fundit u njoha në banjat pranë internatit, isha me Këmbkën», nofka e Llambi Dishnicës.
- E mo student, - më thoshin, - ç'kemi ndonjë të re nga shkolla?
Unë u flisja.
Koci Bakoja një ditë më pyeti:
- E mbarove atë që të dhashë? - Më kishte dhënë «Manifestin» e mirënjohur Komunist të Marksit e të Engelsit.
- E lexova, - iu përgjigja, - kam lexuar edhe për Komunën e Parisit dhe për përleshjet e punëtorëve të Parisit me borgjezinë.
- Atëherë na trego dhe ne, - thoshte Koci dhe më shikonte, me ata sy të zez dhe të thelIë. Dhe unë filloja.
Njëherë, kur po vazhdoja, Koci më solli një pastë dhe, duke ma ndërur, më tha:
- Haje!
- Të falemnderit, - ia ktheva, - por s'kam ta paguaj.
- Çfarë lekë, more, - ma ktheu Koci, - ne do të luftojmë së toku në barrikada dhe ti më flet për lekë.
Të tillë ishin punëtorët e Korçës. Ata, edhe unë në shembullin e tyre, në rrjedhën e viteve e të ngjarjeve, do të zhvilloheshim. Çka unë lexoja në mënyrë të fshehtë apo hapur në Lice, merrnin një kuptim tjetër, një kuptim të thellë. Unë e kuptova përse u ndritnin sytë si shkëndija punëtorëve të Korçës, pse ishin serbes, pse rrinin të bashkuar dhe shëtitnin së toku grupe-grupe. E kisha për nder kur shëtitja me ndonjë prej tyre të dielave o në ditë pushimi. Më dukej vetja më i fortë. Më vonë, kur u ktheva në Korçë, në Lice, si mësues ose profesor, siç quheshin atëherë mësuesit e shkollave të mesme, isha i përgatitur «për barrikada», siç më pat thënë shumë vjet më parë Koci Bakoja. Ishin përgatitur më mirë për barrikada edhe vetë mësuesit e mi të parë të lëvizjes komuniste në Shqipëri, punëtorët revolucionarë korçarë. Këtë e vura re menjëherë pasi u lidha me ta, tashmë në mënyrë të organizuar, nëpërmjet shokëve të mi: Stefo Grabockës e Llambi Dishnicës, anëtarë të Grupit Komunist të Korçës.
Me përpjekje e këmbëngulje, në ndeshje me regjimin terrorist e anadollak të Zogut, ata kishin ecur më përpara në formimin e tyre politik e ideologjik, e kishin forcuar më tej Grupin Komunist dhe kishin arritur një sërë suksesesh veçanërisht në punën me masat, për organizimin e tyre në shoqëri, për hedhjen në greva e në demonstrata me karakter ekonomik e politik etj.
Në atë kohë, militanti i shquar komunist Ali Kelmendi ishte larguar nga Shqipëria, por mendimi i tij konsekuent, vula e punës së tij revolucionare në punëtorët e Korçës, ndihej kudo e gjallë.
Pak para se të largohej nga Shqipëria, unë pata fatin e madh të takohesha me të paharruarin Ali Kelmendi në Gjirokastër. Ndodhi kjo në verën e 1936-s, aty nga mesi i korrikut. Sapo isha kthyer në Gjirokastër, kur më vjen shoku im i vjetër Skënder Topulli dhe më thotë se në Gjirokastër do të vinte i internuar një komunist nga më të mirët, që ndiqej e persekutohej vazhdimisht prej regjimit të Zogut si element i rrezikshëm. Skënderit këtë njoftim ia kishin dhënë shokët e Korçës me anë të një letre ku e porositnin ta gjente «Malokun» (pseudonimi i Ali Kelmendit) e të kujdesohej për të.
- Ta gjejmë patjetër, - i thashë Skënderit dhe vazhduam të qëndronim në kërkim.
Të dy sapo ishim kthyer nga jashtë dhe ishim të papunë. Skënderi kishte mbaruar studimet në Francë, kurse unë, pasi u pushova nga puna në konsullatën shqiptare në Belgjikë, tani rrija në Gjirokastër, pranë prindërve, në pritje të ndonjë pune.
Një mëngjes qemë ulur në një kafene afër Qafës së Pazarit e po bisedonim. Papritur hyri një burrë, me shtat e moshë mesatare, kokë jashtë. I ra mes për mes kafenesë, pa parë as majtas as djathtas, diçka bleu te banaku e u kthye të dilte.
- Maloku! - më tha Skënderi ngadalë e u ngrit menjëherë. E arriti te dera dhe u përqafuan. Unë, pa lëvizur nga vendi, po e shihja me vëmendje e me një ndjenjë të thellë admirimi të porsaardhurin. Dukej i lodhur, ishte i vrarë në fytyrë, i mërzitur. Menjëherë e kuptoje se kishte kaluar një jetë plot vuajtje e mundime.
Pasi i ranë së bashku rrugës gjer te sheshi, që më pas do të merrte emrin «Sheshi i Çerçizit», u kthyen përsëri te kafeneja, ku unë po prisja.
- Kush është ai? - e kishte pyetur Aliu Skënderin.
- Një shoku im, mos u bëj merak, - i qe përgjigjur Skënderi. - Do ta njohësh.
- S'e kam hallin për vete, - i kishte thënë Aliu.
U prezantuam dhe u ulëm të tre. Qëndruam gjatë. Aliu ishte një burrë i qetë, fliste pak, ishte krejt i përqendruar në bisedë dhe shumë i matur.
Pas kësaj takoheshim vazhdimisht, herë në kafene, herë në ndonjë sofat ose në ndonjë mur guri. E njohëm më mirë njëri-tjetrin dhe shumë shpejt Aliu na foli hapur për lëvizjen komuniste, për Grupin e Korçës, për të tjerët. Mbi të gjitha, shpresat i vinte te Grupi i Korçës.
Nuk qëndroi gjatë në Gjirokastër, rreth një muaj, e shumta dy, por në atë pak kohë që qëndroi spikatën vetitë e tij prej komunisti e revolucionari konsekuent e të palodhur. Ndiqej vazhdimisht nga xhandarmëria e spiunët, por ai s'trembej dhe ne, nga ana jonë, përpiqeshim që t’i vinim sadopak në ndihmë.
Në xhandarmërinë e Gjirokastrës në atë kohë punonte një oficer i ri, Javer Xhiku. Ishte, më duket adjutant i prefektit ose i komandantit të xhandarmërisë, s'e mbaj mend mirë. Si unë dhe Skënderi e njihnim Javerin që nga fëmijëria, bile kishim qenë në një kohë së bashku edhe në shkollë, në Gjirokastër. Tani puna e solli që Javeri ta provonte veten ndaj nesh dhe ndaj mikut tonë. Spiunët e xhandarët që ndiqnin çdo lëvizje të Ali Kelmendit dërgonin raporte e njoftime të shpeshta për të. Shumë nga këto njoftime binin në duart e Javerit dhe ai jo vetëm i griste ose i fshihte, por dhe ne na sinjalizonte të tregoheshim të kujdesshëm. Kam mendimin se qe njeri i mirë dhe, me sa di, nuk përfundoi keq, më duket vdiq qysh para Çlirimit.
Gjatë kohës që qëndroi në Gjirokastër Aliu s'di nga rnësoi se në burgun e kalasë ishte i burgosur një shok i tij komunist, Mustafa Kaçaçi, i dënuar si pjesëmarrës në Lëvizjen e Fierit.
- S'di ç'do të jepja po të takohesha me të, - na thoshte, ato ditë, dhe vriste mendjen për gjetjen e rrugëzgjidhjes. Dhe e gjeti vërtet. Jeta e gjatë nëpër burgje e internime e kishte bërë që të njihej edhe me lloj-lloj xhandarësh, me ndonjë prej të cilëve e kishte zgjatur bisedën, bile kishte krijuar edhe njëfarë miqësie.
Një ditë na tha me gëzim:
- Më duket do t'ia dal mbanë. Takova një të njohurin tim të vjetër që më ka ruajtur në internim. Ka ardhur gardian në kala.
Dhe konspiratori i regjur Ali Kelmendi filloi të vizitonte shpesh e më shpesh Kalanë e Gjirokastrës.
Hiqej, ndër ata që takonte, si amator i kështjellave të vjetra dhe shumë shpejt u mor vesh «pasioni» i çuditshëm i të internuarit politik! Kështu një ditë, duke «admiruar» bukurinë e kubeve të Kalasë, Aliu, si gjoja rastësisht, u ndodh ballë për ballë me xhandarin që njihte prej kohësh. Ia tha hapur ç'kërkonte dhe xhandari ia plotësoi dëshirën mikut të vjetër.
Por s'kaluan as tri-katër ditë e plasi alarmi. Aliut iu dha kjo alternativë:
- Ose të largohesh nga Shqipëria, ose të vesh të mbyllesh vetë në «shtatë penxheret».
Ishim të tre, Aliu, Skënderi dhe unë te kafeneja në «Sheshin e Çerçizit», kur e njoftuan se e kërkonte urgjent prefekti. «Prisni», na tha Aliu. Kur u kthye na tregoi për bisedën që kishte bërë me prefektin nga Korça, i njohur si patriot i Rilindjes e që kishte punuar me Asdrenin. Ai i kishte thënë: «Me keqardhje ju njoftoj urdhrin e Ministrisë së Brendshme që ose të largohesh jashtë Shqipërisë, ose të shkosh të mbyllesh vetë në burg. Edhe i internuar je, i rrezikshëm për qeverinë e Zogut».
- Kur u ngrita, - tregoi Aliu, - prefekti më tha: - A mund t'ju jap ndonjë ndihmë nga ana ime për shpenzimet e rrugës?
- Jo, - i kishte thënë Aliu, - më japin shokët.
Ne u hidhëruam. Ky ishte takimi im i fundit me Ali Kelmendin. Skënder Topulli njihte Hamit Baçen e vëllanë e tij, agallarë, që shitnin qymyr dhe që miqësisht mbanin Aliun. Vëllai i Hamitit i kishte dhënë një sahat Aliut që Skënderi, a nuk di kush, ma kanë dhënë mua dhe e ruaj në shtëpi.
Pak më pas, kur u caktova me punë në Liceun e Korçës, unë i kisha të gjalla e të pashlyeshme fjalët e mira, respektin e simpatinë që më kishte shprehur Ali Kelmendi për punën e Grupit Komunist të Korçës dhe perspektivat e mëtejshme të veprimtarisë së tij.
Këtë e ndjeva dhe e pashë me sytë e mi, sapo u lidha me grupin e u njoha më nga afër me gardën e tij të vjetër, Miha Lakon, Pilo Peristerin, Gaqo Peristerin, Nesti Titanin, Raqi Themelin, Llambi Dishnicën e të tjerë.
Miha Lako dhe Pilo Peristeri, dy komunistë sypatrembur, na udhëzonin me vendosmëri të madhe në luftën politiko-ideologjike të rëndësishme që ne duhej të zhvillonim.
Në prag dhe pas pushtimit fashist të vendit, në Korçë ndihej e fortë atmosfera e rezistencës që po piqej. Në mes punëtorëve, rinisë, intelektualëve përparimtarë flitej për luftë kundër okupatorit; rinia ishte e zjarrtë dhe në shkolla kishte protesta të hapura antifashiste nga studentët. Ne, komunistët, bënim propagandë dhe, në mbledhjet tona të rregullta ilegale, diskutonim për format e luftës. Te Miha, bolshevik i patundur e i guximshëm, dyqani i të cilit qëndronte kurdoherë hapur, shkonim këshilloheshim e shkëmbenim mendime edhe për veprime që duhej të bënim në shkolla me nxënësit, me mësuesit, me profesorët, me të cilët unë isha caktuar veçanërisht të punoja. Kudo që shkoje, në rrugë, në restorante, në kafene, shihje anembanë shokë e miq, e ndieje veten të fortë, e ndieje forcën e «partisë», siç e quanim ne grupin tonë. Edhe në kovaçhanën e Pilos venim vazhdimisht. Ai, si proletar i vendosur, rrihte mbi kudhër hekurin e skuqur, duke biseduar ç'do të bënim të nesërmen, ç'do të bënim të pasnesërmen e në ditët e tjera që do tëvinin.
- Mos eja kaq sheshit këtej, - më thoshte nganjëherë ai gjithë merak. - Duhet të ruhesh.
- Pse? - e pyesja.
- Qysh pse? Hafijet janë sheshit. «Ç'do profesori i Liceut në kovaçhanë?!» - do të pyesin e të vihen mbrapa.
Mblidheshim edhe në shtëpinë e Sotir Gurrës, të këtij komunisti të vjetër, shok i Aliut, i Mihas, i Pilos dhe imi, bisedonim për punën që na priste, për organizimin më të mirë të saj. Puna intensive që bënte grupi me komunistët dhe me masat, na kishte krijuar bindjen se okupatori dhe bashkëpunëtorët e tij ishin ata që kishin frikë nga ne e jo ne nga ata. Punëtorët e Korçës u bënë mësuesit e mi më të mirë. Ata më edukuan dhe më kalitën më tej në luftën për triumfin e komunizmit.
Kur isha në Korçë, isha takuar edhe me Selim Shpuzën, i njohur si demokrat-revolucionar dhe me ide komuniste. Kur u shtyp kryengritja e Fan Nolit e 1924-ës, Selim Shpuza emigroi e shkoi në Bashkimin Sovjetik, ku bashkë me Ali Kelmendin e të tjerë, mori pjesë në një grup komunist që u formua në Moskë nga një numër shokësh shqiptarë e që pushoi së ekzistuari shumë shpejt. Më pas, Selim Shpuza u kthye në Shqipëri dhe për disa kohë banoi edhe në Korçë, ku veç të tjerash, bashkëpunonte me revistën përparimtare «Bota e re». Ai ishte njeri me kulturë dhe njohës i mirë i historisë së popullit tonë, dhe mua më pëlqente të njihesha me ngjarje e figura të Rilindjes sonë Kombëtare, me lëvizjen demokratike dhe të mësoja nga ai shumë gjëra për Bashkimin Sovjetik e komunizmin.
E ja, tani më duhej të ndahesha nga shokët e mi të vjetër. Do të largohesha nga Korça për të vazhduar e për të zgjeruar më tej punën e Grupit tonë Komunist, për të punuar bashkë me shokët, për krijimin e asaj situate, kur s'do të flitej më për komunistë «të Korçës» apo «të Shkodrës», të këtij apo të atij grupi, por për komunistë të një organizate të vetme - të Partisë Komuniste të Shqipërisë.
Disa «nacionalistë», të lidhur me fashistët, kur dëgjuan se unë, pas vendimit për pushim nga puna, po shkoja në Tiranë, më propozuan ndihmën e tyre që «ta zbutnin» qeverinë e të më emëronin mësues në Gjimnazin e Tiranës! Si duket donin të më «merrnin me të mirë», donin që në Tiranë, pas kësaj që «pësova» në Korçë, të qëndroja «urtë» e të mos trazohesha në politikë!
Kundërshtova kategorikisht:
- Jo, - u thashë, - nuk do të merrem më me mësuesi. Kam vendosur të ushtroj... tregtinë në Tiranë!
Kjo edhe i habiti, po edhe sikur i qetësoi njerëzit e fashizmit e të qeverisë kuislinge. «E po, thanë, e pa edhe ky që s'i bihet murit me kokë dhe tani po u bëka si ne, tregtar».

 

 

>>> “Revolucioni botëror