Shqipe

 

ENVER HOXHA

4 shtator 1978

SUBJEKTIVIZMI DHE KULTI I PERSONIT JANE KURDOHERE SHUME TE RREZIKSHEM

[........]

-Partia jonë, duke u mbështetur në shkencën marksiste-leniniste, ka luftuar dhe gjithmonë do të luftojë kundër kultit të personit. Por, historia duhet të shkruhet realisht në mënyrë që të vihet në dukje, në radhë të parë, veprimtaria e madhe e popullit me Partinë në krye, dhe pastaj veprimtaria e udhëheqësve ose e njerëzve të veçantë, sepse edhe këta kanë luajtur dhe luajnë një rol të madh, si dje në luftën për çlirimin e vendit, ashtu edhe sot në ndërtimin e socializmit.

-Natyrisht, janë masat ato që bëjnë revolucionin, por rëndësi kanë edhe udhëheqjet, që përfaqësohen nga njerëz të frymëzuar e të edukuar nga Partia, të cilët kanë treguar aftësi të rralla organizative e drejtimi dhe besnikëri ndaj vijës së Partisë e të popullit, duke dhënë kështu kontributin e tyre në revolucion.
Në raste të caktuara, ky kontribut duhet të dalë në pah, për arsye se edhe masat, populli, e duan këtë.

-Partia jonë e ka orientuar kurdoherë drejt popullin në këtë çështje.

-Eshtë e qartë se lufta nuk mund të bëhet nga një njeri, nga dy ose tre njerëz. Ajo nuk mund të bëhet as edhe nga një brigadë e vetme, qoftë edhe nga dy ose tri brigada. Ajo bëhet, siç u bë te ne, nga një masë e madhe populli, e udhëhequr nga Partia, me një vijë të qartë, të drejtë dhe parimore marksiste-leniniste.

-Me thirrjen e Partisë populli u ngrit në këmbë, u organizua në çeta e më vonë në batalione, brigada etj. derisa erdhi një kohë kur gati të gjithë banorët e qytetit e të fshatit morën pjesë në luftën për çlirimin e atdheut.

-Unë nuk them se këto çështje nuk vihen në dukje në shkrimet e ndryshme. Ato vihen, por kur shkruhet për to, duhet të mos shkruhet në prizmin subjektiv. Kjo duhet mbajtur mirë parasysh, sepse ta shkruash historinë në mënyrë subjektive, ose duke marrë parasysh kultin e disa personave, do të thotë të mos e edukosh mirë popullin, pse një gjë e tillë mund të ketë dhe ka në teori e në praktikë, pasoja të rënda, shumë të dëmshme.

-Këtë çështje unë e kam theksuar edhe herë të tjera dhe kjo duhet të na preokupojë vazhdimisht.

-Partia është një forcë e madhe në rritje e në zhvillim dhe kurdoherë e re. Kjo është dialektike. Sot, në sajë të punës, të cilën na e ka çmuar Partia, duke na caktuar ne në detyra me përgjegjësi, përpiqemi, luftojmë, japim sa mundim dhe kështu do të punojmë deri në fund, me të gjitha forcat tona, për të mirën e Partisë e të popullit.

-Por, natyra ka ligjet e saj, mosha bën punën e vet. Pas nesh do të vijnë shokë të tjerë udhëheqës. Ne do të punojmë qysh tash që ata të njihen nga masat e popullit, në mënyrë që kur të vijë koha të vdesë njëri ose tjetri nga ne, njerëzit të mos fillojnë nga të qarat. Ca më tepër të qarat e dëshpëruara nuk i shërbejnë çështjes sonë.

-Për marksistë-leninistët është e qartë se vija e Partisë mbrohet nga e gjithë Partia, nga i gjithë populli.

-Në radhët e Partisë, në masat e gjera të popullit, punojnë dhe luftojnë me vetëmohim gjithë njerëzit tanë. Por këto çështje dhe të tjera si këto kanë të bëjnë edhe me ligjet e natyrës.

-Prandaj ritheksoj se ato duhen pasur vazhdimisht parasysh.

-T'ju them të drejtën, nuk më erdhi aspak mirë dhe nuk m'u duk fare e drejtë që, kur lexova një artikull që ishte botuar në gazetën ''Ushtima e maleve'' me rastin e 34-vjetorit të çlirimit të rrethit të Dibrës, emri i Haxhi Lleshit nuk zihej me gojë. Mirëpo, të gjithë e dinë se Haxhiu ka qenë një nga luftëtarët tanë më të shquar të Luftës Nacionalçlirimtare, sidomos në atë rreth, dhe kontributi i tij në luftën për çlirimin e territorit të rrethit të Dibrës ka qenë i madh. E kështu me radhë mund të flasim edhe për të gjithë shokët e tjerë, për të cilët, në raste të tilla, duhet folur.

-Këto çështje të trajtohen si duhet nga Partia dhe ne i kemi të gjitha mjetet e mundësitë e shtypit e të propagandës për ta bërë më së miri këtë punë. Nuk është e drejtë që këto gjëra të konsiderohen pa rëndësi, siç ndodh në disa raste kur konstatohen qëndrime subjektive. ''Ti i cilës brigade je?'', e pyesin njërin. ''Jam i filan brigade...'' përgjigjet ai. ''Mirë, na shkruaj një
artikull!'' e porositin. Dhe ai i futet punës dhe e shkruan artikullin.
Por, kur botohet, shohim se aty ai më shumë se brigadën e shokët ngre veten e tij, pra, ka shkruar si ka dashur.

-Këtë çështje shtypi ynë duhet ta shikojë në mënyrë të ekuilibruar.

-Në një brigadë, fjala vjen, ca kanë luftuar më mirë, ca kanë luftuar më pak; ca janë treguar më aktivë e kanë luftuar më me trimëri e guxim, kurse, ka pasur edhe nga ata që janë treguar më të mefshtë. Kështu ka ndodhur edhe në batalionet e në njësitë e tjera: njëri ka qenë më i hedhur, kurse tjetri më i ngathët në veprime. Të gjitha këto janë të natyrshme dhe ndodhin në jetë, prandaj, kur shkruhet, duhet të shkruhet për të gjitha këto dhe me saktësi e paanësi.

-Ja, është shkruar, për shembull, për marshimin e Brigadës së Parë Sulmuese. Unë e kam lexuar dy-tri herë librin e botuar për këtë brigadë. Por autori aty ka harruar të shkruajë edhe një gjë me shumë rëndësi, që Shtabi i Përgjithshëm e çau rrethimin e armikut para se të arrinte kjo brigadë në ndihmë. Përse duhet ta thoshte ai edhe këtë? Duhet ta thoshte, për arsye se Shtabi i Përgjithshëm me të vertetë u rrethua, por për të dalë nga rrethimi, atë e ndihmoi populli pa arritur akoma Brigada e Parë dhe kjo është një çështje shumë e rëndësishme.

-Në këtë ngjarje ka kontribuar populli i Dibrës, i Çermenikës, i Martaneshit dhe i të gjitha krahinave të tjera përreth. Pra, ishin njerëzit e popullit që na ndihmuan, ndryshe do të na kishin kapur. Kjo duhej thënë në librin e botuar. Në libër duhej vënë në dukje gjithashtu se Shtabi i Përgjithshëm e bëri detyrën e vet. Pse duhej vënë në dukje? Sepse kur nuk e thua këtë, tjetri ka të drejtë të pyesë: ''Epo mirë, ç'u bë ky Shtabi i Përgjithshëm? E shpëtuat ju? Mirëpo, ju shkuat deri atje, po nuk morët kontakt me të, sepse
Shtabi, kur arritët ju, kishte dalë nga rrethimi. Pastaj ju kaluat në Pezë për të luftuar, por kjo është një punë tjetër''.

-Kush e nxori, kush e ndihmoi Shtabin e Përgjithshëm ta çante rrethimin? Përkrahja dhe lufta e popullit.

-Të gjithë pjesëtarët e Shtabit shkuan nga një zonë në tjetrën, në fshatrat e Dibrës e, prej andej në ato të Martaneshit; pastaj në Çermenikë, në Valës e gjetkë, derisa dolën përfundimisht nga rrethimi. Ai që shkruan për marshimin e Brigadës së Parë Sulmuese, patjetër që duhet t'i përmendë të gjitha këto fakte historike.

-Por për Shtabin aty nuk thuhet asnjë fjalë. Këto çështje duhen parë me kujdes e të mos shkruhet pa u thelluar, se kanë shumë rëndësi për Partinë.
(Në këtë kohë nuk njihej akoma veprimtaria armiqësore e Mehmet Shehut, por, pavarësisht nga kjo, kritika në fjalë i takon drejtpërdrejt atij. Të nxitur nga M. Shehu, jo vetëm në librin për të cilin bëhet fjalë këtu, por dhe në shkrime e botime të tjera, i thurej lavdi ''inkursionit'' të Brigadës së Parë Sulmuese, gjoja sikur ajo kishte bërë tërë ato sakrifica e heroizma, për t'i ardhur në ndihmë Shtabit të Përgjithshëm, që qe rrethuar, kurse e vërteta ishte krejt ndryshe. Shtabi i Përgjithshëm doli nga rrethimi me ndihmën e përkrahjen e popullit. Përkundrazi, M. Shehu i vërtiti forcat e kësaj brigade për dy javë në zona të vështira për të komplikuar gjendjen e, nga ana tjetër, atij t'i rritej fama si ''luftëtar i shquar'' e ..strateg i madh ushtarak''.)

-Pasqyrimi real i ngjarjeve të ndryshme dhe me frymë partie i shërben pozitivisht edukimit të njerëzve, çështjes sonë.

-Subjektivizmi, ashtu si edhe kulti i personit, janë kurdoherë shumë të rrezikshëm, prandaj çdo gjë duhet bërë me masë dhe aq sa e do interesi i Partisë. Kështu duhen gjykuar problemet nga secili.

-Sot populli ka në gjirin e tij plot njerëz të ndershëm, të edukuar nga Partia e të zotë për të udhëhequr. Udhëheqësit duhen, sepse ata kanë rolin e tyre, mbasi as lufta nuk mund të bëhet pa udhëheqës, as edhe një shtet nuk mund të qëndrojë në këmbë pa udhëheqës. Edhe një ministri nuk mund të kryejë detyrat që i ngarkohen pa drejtues. Po kështu, edhe Komitet Qendror nuk mund të ketë pa udhëheqës e të tjera, e të tjera.

-Kjo është e natyrshme. Prandaj, atyre që janë dalluar e dallohen në luftë e në punë, me raste, duhet t'u vihet në dukje veprimtaria e tyre e mirë.

-.... për luftën që ka zhvilluar Partia jonë kundër revizionizmit modern. Duke folur për këtë problem, shoku Enver Hoxha tha: ''Me të gjithë revizionistët ne, vazhdimisht, kemi qenë dhe jemi në luftë për mbrojtjen e pastërtisë së marksizëm-leninizmit.

-....lexova një artikull të ''Zhenminzhibaos'' në të cilin kritikoheshin Lin Biaoja dhe ''banda e të katërve''. Në këtë artikull thuhet se ''çdo fjali që thotë kryetari Mao, është e vërtetë dhe mban një peshë të tillë sa për dhjetë mijë fjali të zakonshme''. I tërë ky artikull është përgatitur kundër nesh, se Lin Biaoja përdoret vetëm si kokë turku. Po të lexohet me kujdes dallon se ky artikull puqet plotësisht me artikullin e gazetës angleze ''The Worker'', për të cilën kam folur edhe më parë. Ky artikull është botuar më 10 gusht të këtij viti në organin e Partisë Komuniste të Britanisë. Kur ishte këtu, përfaqësuesi i saj pati biseduar me shokun Ramiz, i cili ia tha mendimet që kishte lidhur me vërejtjet që ky shok kishte bërë për librin ''Imperializmi dhe revolucioni''. Kur iku, ai i la me shkrim pikëpamjet e tij.

-Kur isha me pushime në Pogradec, meqenëse po rishikoja librin ''Imperializmi dhe revolucioni'', kërkova të më dërgonin mendimet që kanë shprehur rreth këtij libri shokët e partive marksiste-leniniste, të cilëve ua dhamë për ta lexuar. Unë i lexova me kujdes të gjitha vërejtjet e bëra prej tyre. Por, kur lexova ç'kishte thënë anglezi, vura duart në kokë. Kuptova se ai ishte shumë larg nesh. Ai del kundër kritikës që i bëhet Mao Ce Dunit. ''Pse e shkruani ju këtë material, — pyet ai, — a ju takon juve ta bëni këtë?''. Dhe më poshtë vazhdon: ''Unë i njoh, se jam takuar me Mao Ce Dunin e me Çu En Lain dhe më kanë lënë përshtypje të mira''. Pak më poshtë ai vazhdon: ''Po pse merreni ju me fantazmat?''. Domethënë, sipas tij, të tërë këta, që nga Stalini, nga shokët e Kominternit e deri edhe Mao Ce Duni, pa ia zënë emrin në gojë, sipas tij, janë fantazma, janë njerëz të vdekur etj.

-Vërejtjet e bëra nga ky ''komunist'' anglez tregojnë se ai është një njeri i maskuar, një revizionist. Pasi u njoha me vërejtjet e tij, i shkrova nga Pogradeci një letër të gjatë Ramizit, ku i analizoja të gjitha ato ç'kishte thënë anglezi.

-Pra, siç ju thashë më lart, artikulli i tij u botua në gazetën angleze ''The Worker''. Ç'përmbajtje ka ky artikull redaksional? Në fillim thuhet se pushteti i sovjetëve ishte pushteti i parë i proletarëve, i themeluar dhe i udhëhequr nga Lenini, rrugën e të cilit e vazhdoi Stalini, që e drejtoi popullin punonjës të Bashkimit Sovjetik drejt fitoreve socialiste dhe luftës kundër fashizmit etj. Kjo ishte njëkohësisht një fitore e madhe për gjithë klasën punëtore dhe për revolucionin botëror, thotë artikulli. Pastaj atje hidhen poshtë përpjekjet e ca intelektualëve borgjezë revizionistë, shërbëtorë të fundit të imperializmit, për të rehabilituar grupin e Buharinit e të antimarksistëve të tjerë që janë përpjekur të errësojnë veprën e Stalinit të madh, i cili udhëhoqi popujt në luftën e tyre për çlirim etj. Dhe, pavarësisht nga tradhtia e revizionistëve hrushovianë, thotë artikulli, pushteti i sovjetëve dhe vepra e madhe e Lenin-Stalinit mbetet e pashlyeshme, e pamohueshme, Mirë deri këtu.

-Një fitore tjetër e madhe, e pamohueshme për klasën punëtore dhe për revolucionin, shkruhet më poshtë në këtë artikull, është lufta e popullit shqiptar, i cili pa ndihmën e kurrekujt mposhti armiqtë, bëri këtë dhe atë vepër, ndërtoi socializmin, kështu e ashtu etj.

-Në artikull flitet edhe për Kinën. Populli kinez, nën udhëheqjen e Mao Ce Dunit, thuhet atje, luftoi për çlirimin e vendit nga agresioni imperialist, bëri revolucionin dhe Kina 800 milionëshe zhduku urinë, shporri varfërinë, sëmundjet e të gjitha të këqijat e tjera. Dhe më në fund vjen ''buketa'': ''Duke pasur parasysh situatat që kanë kaluar, domethënë daljen në skenë të revizionistëve në Kinë, do të jetë një punë armiqësore që të akuzohen Mao Ce Duni dhe Çu En Lai se nuk kanë qenë në rrugën marksiste-leniniste; kjo është një shpifje e madhe'', thekson ai. ''Ata që bëjnë një gjë të tillë, ideologjikisht hyjnë në radhën e elementëve buharinistë, të inteligjencies së re revizioniste, që është vënë në shërbim të kapitalit'' etj. Dhe konkluzioni i gjithë artikullit është ky: ''shokët rusë dhe shokët kinezë na kanë hapur rrugë të reja, nëpër të cilat do të ecim të gjithë ne!''.

-Duket qartë, i shkrova Ramizit në letrën që i dërgova nga Pogradeci, që ky anglez është një variant i Hillit të Australisë, që të dy janë agjentë të borgjezisë, së cilës i duhen të tillë njerëz, asaj i intereson ta mbrojë Mao Ce Dunin.

-Të kthehemi prapë te artikulli i ''Zhenminzhibaos'', që u dha dje nga agjencia ''HSINHUA'' eshtë po kjo pikëpamje. Kinezët shtrojnë problemin që marksizëm-leninizmi dhe idetë e Mao Ce Dunit janë një; që marksizëm-leninizmi dhe maocedunideja është një sistem i plotë dhe integral dhe, kush e ndan këtë në fraza e në fjali, ai, sipas tyre, është antiracsist.
Domethënë, marksizëm-leninizmi e maocedunideja, sipas këtij artikulli, janë një e tërë, ku pjesët përbërëse janë lidhur ngushtë njëra me tjetrën në një unitet organik. Dhe këtë të tërë duhet ta njohë njerëzimi, vë në dukje artikulli, se në bazë të saj do të ndërtohet bota e re. Prandaj kjo nuk mund të copëtohet, se shkatërrohet.

-Pastaj revizionistët kinezë citojnë Leninin, i cili, lidhur me veprën e Marksit dhe të Engelsit, në luftë me përpjekjet e oportunistëve e të buharinistëve për t'i hequr filozofisë marksiste materializmin historik, ka thënë: ''Nga kjo filozofi e marksizmit e derdhur në një bllok të vetëm çeliku, nuk mund të heqësh asnjë premisë themelore, asnjë pjesë të rëndësishme pa u larguar nga e vërteta objektive, pa rënë në prehrin e gënjeshtrës reaksionare borgjeze'' (Lexo: V. I. Lenin, Veprat, vëll. 14, f. 423).

-Dhe, gjoja, këtë çelik të vetëm më kot u përpoq ta copëtonte Buharini! Shiko, doli prapë Buharini, por këtë herë në artikullin e kinezëve. Kjo do të thotë se kinezët kanë marrë dijeni për ekzistencën e librit ''Imperializmi dhe revolucioni'', por meqë nuk mund të na sulmojnë drejtpërdrejt, për arsye se del në shesh e vërteta se ku e mësuan këtë, ia kanë veshur Lin Biaos, duke thënë plot gjëra kundër tij, se ai nuk ka qenë marksist, por një idealist, një puçist e akuza të tjera ç'të duash si këto.

-Pastaj kinezët Lin Biaon dhe ''bandën e të katërve'' i akuzojnë si pragmatistë dhe eklektikë. Pra, doli edhe këtu çështja e pragmatizmit dhe e eklektizmit, që trajtohen nga Partia jonë. Por, ato trajtohen edhe në librin ''Imperializmi dhe revolucioni''. Në artikull del po ashtu edhe problemi tjetër që në Kinë nuk ndërtohet socializmi, që e kemi thënë edhe ne, e të tjera, e të tjera, që të mos i përsëris tani.

-Domethënë ata, pasi thonë gjithë ato akuza për Lin Biaon, që ka thënë kështu e ka thënë ashtu, me këtë artikull u dalin përpara pikëpamjeve tona, pikëpamje që vërtetohen në realitet. Dhe, duke shtruar problemin që marksizëm-leninizmi dhe maocedunideja janë një, theksojnë se nuk duhet të mbështetemi në një fjali të Mao Ce Dunit, se ky ka folur edhe për ekonominë, edhe për çmimet, edhe për atë, edhe për këtë, në kohë të ndryshme, duke vënë në dukje herë një aspekt e herë një tjetër.
Pastaj artikulli, pasi gjoja polemizon, vjen në konkluzionin tjetër, i cili na drejtohet neve, duke vënë në gojë të Mao Ce Dunit fjalët: ''Në qoftë se ndokush pretendon se ekziston ndonjë shok i Komitetit Qendror që i kupton plotësisht ligjet e revolucionit kinez, ai gabon''. Me këtë ata duan të thonë se nuk i kishin kuptuar ligjet e revolucionit. Kjo është thënë kështu nga vetë Mao Ce Duni. Me fjalë të tjera, ata duan të thonë me këtë se nuk dinin si bëhej revolucioni, se çfarë revolucioni po bënin, prandaj ecën nga disfata në fitore, nga fitorja në disfatë e përsëri nga disfata në fitore, derisa arritën në çlirim, në fitoren e revolucionit demokratik, në vendosjen e shtetit të demokracisë popullore.
Pastaj, pas çlirimit, partia iu fut procesit të njohjes së ligjeve që drejtojnë revolucionin socialist!

-E gjithë kjo tregon se udhëheqësit kinezë janë në dijeni të analizës që u kemi bërë ne këtyre problemeve në materialin tonë dhe duan ta shpjegojnë këtë me mënyrën e zhvillimit antagonist të gjërave, domethënë: fitore-disfatë, disfatë-fitore, eksperiencë praktike, nxirr ligje, siç ka thënë Mao Ce Duni, turbulloje ujin etj., etj., Eshtë e vërtetë, vazhdon artikulli, se Lin Biaoja dhe ''banda e të katërve'' kanë bërë shumë gjëra të këqija gjatë Revolucionit Kulturor. Kështu, për shembull, thënien e Maos në vitet pesëdhjetë se ''rreziku kryesor është empirizmi'', gjoja për të kundërshtuar
empirizmin idealist, ata e paskan përdorur në vitet shtatëdhjetë për të kundërshtuar kuadrot revolucionarë që kishin eksperiencë të madhe. Kuptohet qartë se me këtë revizionistët kinezë duan të thonë se empiristë idealistë nuk janë këta që kanë ardhur në fuqi, por Lin Biaoja me ''katërshen''; se pragmatistë nuk janë këta, por Lin Biaoja me shokë.
Kjo tregon se ata janë në dijeni të goditjeve tona drejtuar kundër teorisë së Mao Ce Dunit,. që është eklektizëm me brirë.

-Udhëheqësit aktualë kinezë përpiqen t'i shpjegojnë gjërat me procesin e zhvillimit të kontradiktave, me të famshmet kontradikta vulgare të Mao Ce Dunit!

-Pra këto gjëra, për të kapur hallkën kryesore në ngjarjet që zhvillohen, për ecjen në këtë mënyrë të revolucionit kinez, derisa të gjejë vend, pas tyre, na qenkan normale!

-Tashti çështjen e kam këtu që renegati anglez në artikullin e ''The Worker''-it mban qëndrim kundër udhëheqësve aktualë kinezë që kanë devijuar nga marksizmi.

-Ai thotë se ata janë tradhtarë, por nga ana tjetër del pro Mao Ce Dunit me shokë, të cilët, sipas tij, janë të gjithë marksistë-leninistë. Po kështu edhe Lenini me Stalinin janë marksistë të mëdhenj, kurse udhëheqësit e sotëm revizionistë sovjetikë janë tradhtarë, thotë ai. Pra, bën analogji dhe vazhdon: ''Cilët janë ata që kanë sharë Leninin e Stalinin? Buharinistët. Kështu është edhe tani: ata që kritikojnë Mao Ce Dunin janë buharinistë''. Pra, sipas anglezit, ne qenkemi buharinistë!

-Po ne e dimë fort mirë se ç'është buharinizmi dhe ç'thotë Lenini për buharinistët. Por, sulmi i këtij renegati e ka burimin te çështja se ne i kemi thënë atij dhe kemi shkruar në librin ''Imperializmi dhe revolucioni'' që sindikatat aktuale në vendet borgjeze janë nën drejtimin e kapitalit, të borgjezisë dhe të aristokracisë.
''Nuk jam dakord, — na tha neve ai, — për këtë gjë ju jeni kundër organizimit të klasës punëtore, jeni buharinistë'' etj.

-Lufta tani do të bëhet rreth kësaj çështjeje: këta, Ten Hsiao Pini me shokë u dogjën, prandaj duhet mbrojtur maocedunideja. Kjo i duhet borgjezisë ta ruajë për qëllimet e veta, sepse kjo është tani e vetmja teori revizioniste e veshur me rroba marksiste për të gënjyer proletariatin dhe botën.

-Revizionizmi sovjetik është demaskuar; titizmi po kështu është demaskuar, siç është demaskuar edhe eurokomunizmi. Edhe revizionizmi i Hua Kuo Fenit po demaskohet me të gjitha këto gjëra që bëjnë ai me shokë, prandaj, maocedunideja duhet ruajtur. Kjo është parulla e amerikanëve dhe e kapitalit. Hilli është në bllok me Hua Kuo Fenin dhe me Mao Ce Dunin. Anglezi dhe kilianët ndahen në këtë çështje: ata janë pro Mao Ce Dunit, pra, nuk janë dakord me ne, ata janë dhe kundër ''katërshes''.
Që të ruhet maocedunideja, nga borgjezia po përdoren e do të përdoren të gjitha mënyrat. Për të përçarë lëvizjen punëtore dhe partitë marksiste-leniniste do të gjendet patjetër një arsye, ja, siç po kapen tani pas Mao Ce Dunit. Për këtë ata do të bëjnë edhe paralelizma absurdë. ''Ashtu si hrushovianët sulmuan Stalinin, edhe ju po sulmoni Mao Ce Dunin'', do të na thonë. Hrushovi ishte revizionist, por edhe Ten Hsiao Pini me Hua Kuo Fenin janë revizionistë dhe kjo është e qartë. ''Po, pas këtyre, ne ndahemi me ju, — vazhdojnë ata, — sepse ju sulmoni Mao Ce Dunin, gjë që nuk duhet ta bëni''. ''Pse i sulmoni ju këto fantazma?'', na thonë. ''A ju takon juve të merrni këtë barrë të rëndë mbi vete? — thotë anglezi. Dale, se ju jeni të vegjël! Pse filloni ta atakoni ju Mao Ce Dunin?''

- Është e qartë se tash kinezët e panë që Hilli u dogj dhe nuk e dëgjon më njeri. Prandaj ata i thanë anglezit: ''Dil në skenë, se mbase frenohen shqiptarët, mbasi ty të kanë mik!''.
Nuk duhet menduar kurrë që ky ''mik'' i thoshte sinqerisht ato gjëra që na këshillonte, se gjoja po na qante hallin!
Jo, jo! Ai është njeri i borgjezisë, i sindikatave të drejtuara nga borgjezia angleze. Sa marifete përdor borgjezia për të realizuar qëllimet e saj!
Për një moment, për të shkaktuar një përçarje, ajo e nxjerr tjetrin sikur është marksist-leninist i kulluar.
Pastaj, prapë e bën të sajën, ja, siç po bën, për shembull, me artikullshkruesin e ''The Worker''-it. Një gjë e tillë kërkon që ne të jemi shumë vigjilentë. Me shokët e partive marksiste-leniniste të jemi shumë të kujdesshëm, të matur e të duruar, sepse midis tyre ka shokë të mirë, por ka edhe shokë që akoma nuk e kanë të qartë, në tërësinë e tij, rrezikshmërinë e revizionizmit kinez. Ka pastaj edhe njerëz si renegati anglez, që erdhi në vendin tonë, i cili duket se është i lidhur me borgjezinë.
Por, mund të ketë edhe njerëz që nuk janë agjentë të borgjezisë, por që kanë mbetur prapa dhe nuk e kuptojnë mirë teorinë shkencore të marksizëm-leninizmit.

-Ne u themi këtyre se në Kinë janë bërë gjithë këto gjëra që nuk janë në rrugën marksiste-leniniste edhe kur në krye të partisë ishte vetë Mao Ce Duni.

-Pra, si u bënë këto? Po ata mund të thonë se edhe në Bashkimin Sovjetik ngjanë gjithë ato që ngjanë. Po atje si u bënë tërë ato? Është e qartë se edhe në Bashkimin Sovjetik lindja e revizionizmit ka shkaqet e veta. Por Stalini nuk ka lidhje fare me uzurpatorët që erdhën pas tij, sepse teoria e Stalinit, lufta dhe qëndrimet e tij ishin për mbrojtjen dhe pastërtinë e marksizëm-leninizmit.
Kështu është realiteti, kjo është diçka e argumentuar, prandaj ta marrin vesh mirë të gjithë këtë. Stalini u rrethua nga një burokratizëm i atillë, kundër të cilit ai nuk mundi të bënte gjë. Por, ai u pati thënë hrushovianëve
që ''ju do ta shisni Bashkimin Sovjetik''. Vetë Hrushovi e ka pohuar këtë që ua ka thënë Stalini. Pra, gjithë vija e Stalinit as që mund të krahasohet me atë të Mao Ce Dunit. Por disa elementë, që mund të mos jenë të djallëzuar, bëjnë krahasime të tilla të kota, krahasime jo të mbështetura. ''Hrushovi sulmoi Stalinin, kurse shqiptarët, — thonë ata, — sulmojnë Maon''.

-''Pse ta sulmosh Maon, ky është njeri i mirë''. Por edhe vetë kinezët, që shkruajnë këta artikuj e që janë kundër nesh, po e gudulisin Maon, derisa në një moment do të dalin hapur kundër tij. Sidoqoftë, hëpërhë ata nuk dalin hapur, që të thonë pikërisht se Partia e Punës e Shqipërisë gabon duke e demaskuar Maon. ''Ç'është ky Mao që po demaskojnë?! Ata që bëjnë këtë janë revizionistë, janë të shitur tek imperializmi, kurse Mao Ce Duni ka qenë marksist-leninist!''. E shikoni se ç'taktikë mund të luajnë këta njerëz? Ose, mund të ndodhë që njerëzit e grupit të Ten Hsiao Pinit mund të jenë më ekstremistë se të tjerët: ata nuk e kundërshtojnë Maon, sepse masat e popullit e kanë pasur atë pak a shumë si perëndi. Kulti i Maos kishte arritur në Kinë deri aty sa të gjithë e mbanin fotografinë e tij në gjoks, dhe librin e Maos siç mbajnë myslimanët Kuranin e të krishterët Biblën.

-Pra, për interesat e revizionizmit e të kapitalizmit ata mund ta fshijnë edhe fare Mao Ce Dunin, por, tani për tani, idetë e tij, borgjezisë i interesojnë që të qëndrojnë në këmbë, prandaj vihen të tillë elementë si renegati anglez që të na thonë: ''Ju, shqiptarët, a jeni në vete që flisni kundër Mao Ce Dunit? Në të vërtetë kështu ju viheni në një vijë me Hua Kuo Fenin e me të tjerë si ai, që janë kundër tij. Kështu që kontradiktat tuaja me kinezët janë për punën e pesë plaçkave, pse ata ju prenë kreditë, prandaj dolët kundër
Mao Ce Dunit''.

-Për këto arsye, nga ana jonë duhet të bëhet kujdes, sepse borgjezia dhe imperializmi do t'i luajnë të tëra kartat.
Ne duhet të bëjmë një luftë shumë të kujdesshme e të jemi gjithnjë vigjilentë në këtë drejtim.

-Të punojmë për t'i bindur ata shokë të partive marksiste-leniniste që nuk janë të qartë për këtë apo atë problem; t'i kuptojmë mirë pyetjet që bëjnë ose ndonjë shpjegim që na kërkojnë. Ata kanë të drejtë të bëjnë pyetje.

-Ne mund të mos na duken të mira, por të tëra këto nuk duhet t'i marrim kallëp, se kjo varet edhe nga fakti se ashtu i kuptojnë ata problemet në vendet e tyre. Bie fjala, mund të ketë shokë që janë të bindur se nuk mund të organizohet lufta në qytete, vetëm në fshatra. Ata e shikojnë luftën më të mundshme për t'u organizuar në fshat, për arsye se atje është një çikë më lehtë të veprojnë. Por t'ia lësh borgjezisë milionët e klasës punëtore që vuajnë dhe të merresh vetëm me fshatarët nëpër pyje, kjo nuk është aspak e drejtë. Në fshat komunistët do të shkojnë; ata do të punojnë patjetër edhe me fshatarësinë, ashtu siç kemi bërë edhe ne duke i ngritur ata në këmbë me ideologjinë e klasës punëtore.

-Pastaj fshatarësia jonë kishte karakteristika të tjera. Por, edhe sikur të kishte vetëm ndjenjën nacionale, revoltën kundër okupatorit, prapë Partia do të luftonte ta kishte me vete fshatarësinë, ashtu siç luftoi, e ta ndriçonte me idealet e klasës punëtore, me teorinë marksiste-leniniste.

-Klasa punëtore duhet të luajë rolin udhëheqës ndaj fshatarësisë, pavarësisht nga numri.
Në vendin tonë klasa punëtore ishte e vogël në numër në krahasim me fshatarësinë, kurse në vendet e tjera ajo është shumë më e madhe, prandaj duhet punuar shumë me të. ''Por ka terror të egër në qytete-, mund të thonë disa. Natyrisht, ta merr mendja që ka terror, por ne duhet të bëjmë luftë kundër terrorit, si kundër terrorit të bardhë, ashtu dhe kundër terrorit ''të kuq''. Ne jemi kundër këtyre formave të luftës.

-Çështja është të luftohet në bazë të një platforme e të një plani të studiuar mirë. Nuk duhet të veprohet, siç vepron renegati anglez, që merret me sindikatat në Angli.

-Kur i thuhet atij ajo që ka thënë Engelsi në kohën e tij në një letër që i dërgonte Marksit, se vetë klasa punëtore angleze po borgjezohet, pa lëre pastaj aristokracia e kësaj klase, ai na thotë se unë nuk jam dakord. Por ne nuk jemi kundër klasës punëtore, por kundër aristokracisë së klasës punëtore dhe kundër shtypjes që i bën kapitalizmi kësaj klase. Prandaj themi se punëtorët duhet të luftojnë për të arritur fitore politike dhe ekonomike, por sidomos fitore politike.

-Kështu duhet të veprojnë punëtorët dhe të bëhen të ndërgjegjshëm për forcën e tyre, se një grevë e madhe e punëtorëve të qymyrit u bë në Angli dhe atje u paralizua gjithë jeta e vendit. Po sikur të ngrihen në grevë edhe sektorë të tjerë? Po t'i zaptojë fabrikat e kapitalistëve klasa punëtore dhe t'u thotë atyre që këto nuk ua lëshojmë, pa të shikojmë se ç'bëhet pastaj!

ENVER HOXHA

4 shtator 1978
( Marrë nga veprat)

 

 

 

 

 

 

 

Enver Hoxha

- Shqipe Arkivi