1917 - 2018

 

 

 

Përshëndetje e solidaritetit

anglisht

 

Greeting Message of the Comintern (SH) on occasion of the 101st anniversary of the Great October Socialist Revolution

on 7th of November 2018

 

Today, the world proletariat celebrates the 101st anniversary of the Great October Socialist Revolution.

We greet all Sections and comrades all over the world. We are especially in solidarity with our Russian Section of the Comintern (SH) which works bravely in deep illegality ! We send our best wishes to the Russian Section for successful struggle in the coming difficult new year.

The Great October Socialist Revolution is the most important event in the complete history of mankind. As communists we have to fight unwaveringly against the capitalist-revisionist lies and to defend the truth about the Red October.

It was the Bolshevik Party with comrade Lenin and Stalin at the lead who guided the Russian proletariat in 1917 against the Russian imperialism. And this struggle must be continued until the current imperialist Putin Regime is defeated.

The Soviet Union of Lenin and Stalin established on the Victory of the October revolution had become the basis and to the lever of the proletarian world revolution.

Comrade Stalin explained the world meaning of the October Revolution as follows:

"In principle, the October revolution is different (...). It was not the aim of the October Revolution replacing an exploitation form by another exploitation form, replacing the one exploitation group by another one, but to eliminate every exploitation of man by man, to destroy all and any exploitation group, to establish the dictatorship of the proletariat, to put the power of that class, which is the most revolutionary of all suppressed classes having been till now, to organize a new, classless, socialist society. The victory just therefore means a basic change for the October Revolution in the history of mankind, a basic change in the historical process of fate of the world capitalism, a basic change in the liberation movement of the world proletariat, a basic change in the fight methods and the organization forms in the way of life and the traditions in the culture and the ideology of the exploited masses of the whole world. This is the reason, why the October Revolution is a revolution of international, of world importance " (Stalin, works volume 12, page 207, "the international character of the October revolution"; German version, KPD/ML 1971).

With the Great October Proletarian Revolution world capitalism was shaken to its foundations but not abolished. Understanding the international significance of the Red October means therefore nothing else but to crown it with the victory of the World Socialist Revolution, to disarm the world bourgeoisie and its world system of exploitation and oppression, to destroy world capitalism, to establish the dictatorship of the world proletariat and to build up world socialism and world communism.

Today, caused by the changed conditions of the globalized world, we create the basis and the lever for the final completion and international safeguarding of the Great Proletarian October Revolution by means of our fight for the Great Proletarian World Revolution.

This is our world political aim, this is our world political program, these are the lessons which we draw from the world historical event of 1917.

"World proletariat - unite all countries for the overthrow of world imperialism !"

For this purpose, all splits and divisions of the workers all over the world must be overcome and abolished.

It is the Western and Eastern camp of world imperialism which split the world proletariat. Both camps wage economic and military wars all over the world. In their largest troop maneuvers after the cold war both world camps prepared the Third World War in this year. They are in a brutal competition struggle for world hegemony which can only be stopped by the world socialist revolution. The world proletariat must creep neither under the one or the other "protection shield" of the imperialist world camps but struggle for its own world hegemony, for an anti-imperialist, anti-fascist world, for a socialist world without world imperialism. The world proletariat can create world socialism only on the ruins of the completely destroyed world capitalism.

The world proletariat is invincible, if it centralizes and globalizes its actions, if it struggles as one global class, guided by the proletarian world party, by the Communist International (Stalinist-Hoxhaists)!

For achieving this goal, the world proletariat must unify all forces under the invincible banner of Stalinism-Hoxhaism !

This is our message to the world proletariat, to all our Sections and to all comrades all over the world on occasion of the 101st anniversary of the Red October.

The October Revolution was invincible because it was guided by Marxism-Leninism. The world socialist revolution is invincible because it is guided by the teachings of the 5 Classsics of Marxism-Leninismus, Marx, Engels, Lenin, Stalin, and Enver Hoxha !


Long live the 101st anniversary of the Great October Socialist Revolution!

Long live world socialist revolution!

Long live Marxism-Leninism-Stalinism-Hoxhaism!

Long live the Comintern (SH)!

Comintern (SH)

7th of November, 2018

Wolfgang Eggers

 

1917 - 2017

 

Revolucioni Socialist të Tetorit

1917 - 2017

100 vjet Revolucionit të Tetorit

 

Galeri

 


Rroftë Tetor Kuq!

 

Rroftë revolucioni socialist botë!

 

"Populli ynë, që në saje të Revolucionit të madh të Tetorit, të luftës vigane të Bashkimit Sovjetik fitoi lirinë e pavarësinë e tij, feston më gjithë zëmër përvjetorin e Revolucionit socialist të Tetorit, qe lindi ne shtetin e madh dhe të fuqishem sovjetik."

(E. Hoxha, 7 Nentor 1947)

 


Lenini tha se fitoren e revolucionit socialist. 25 tetor 1917.

Sot është 7 nëntor, përvjetori i Revolucionit të madh të tetorit, atij që ndryshoi përfundimisht fatet e botës, se u tregoi me fakte të shtypurve, të varfërve e të fundmve, që është e mundur të bëhesh zot i fateve të veta.
Më në fund drejtësia shoqërore u bë realitet.
U çua vegjëlia dhe bëri shtetin e saj të parë, në të cilin pasuria s'kishte pikë rëndësie dhe njërëzve u shpërndaheshin të mirat materiale sipas nevojave.

Për ta kujtuar Leninin, kollosin e parë të zbatimit të teorisë së Marksit dhe Engelsit, po sjell një poet që i ka thurrur poezi të mrekullueshme atij, të madhin e të papërsëtshmin, Majakovskij.
Kjo është poezia kushtuar Partisë dhe Leninit.

Vladimir V. Majakovskij

PARTIA

Tek ne fjalët më të thella
Bëhen të zakoshme,
Vjetërohen si rrobat,
po unë dua të shtrëngoj një fjalë të madhe
që të shkëlqejë sërish, fjalën Parti.
Një njeri i vetëm, i mbyllur në vetvete,
Për çfarë mund të hyjë në punë vallë?
Kush do ta dëgjojë?
Mbase gruaja, dhe jo gjithmonë,
Dhe jo në rrugë për shëmbëll,
Ndoshta kur janë kokë më kokë.
Partia është një uragan
I thurrur dëndshëm me zëra të pandijshme e të dobët
Që me breshëritë e saj
Hedh në erë kështjellat armike
Siç shurdhon timpanet mbas gjuajtjes së topave.
Njeriu i vetëm është i marrë fund
Fatkeq dhe prehë i çdo të fuqishmi
dhe madje dhe e të pafuqishmëve
nëse ata bëhen dy bashkë
Por, nëse, në një Parti
Tërë të pafuqishmit mblidhen,
Dorëzohu, armik, vdis e në tokë shtrihu!
Partia është një dorë
Me njëmilion gishta,
E shtrënguar në një grusht të vetëm kërcënues
Njeriun e veçuar s’e llogarit njeri,
dhe i fortë qoftë
se s’mund të ngrejë dot asnjë tra
e jo më një shtëpi me pesë kate.
Por me Partinë,
duke mbështetur e ngritur lart njëri tjetrin,
do të ngrejmë godinat deri në qiell.
Partia është shtylla vertebrore e klasës punëtore.
Partia është pavdekësia e veprës tonë.
Partia është e vetmja gjë që nuk na tradhëton.
Sot jam një shitës i mjerë,
Po nesër
Do të zhduk mbretëritë nga harta
Tru dhe lodhje,
Forcë dhe lavdi e klasës:
Ja çfarë është Partia.
Partia dhe Lenini janë binjakë.
Cilin nga të dy do të vlerësojë më tepër historia?
Ne themi Lenini e nënkuptojmë Partia,
ne themi Partia e nënkuptojmë Lenini.
------------
Përktheu Iliriana Koleka

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vladimir Iliçi dhe bolshevikët e tjerë, me një luftë intensive revolucionare, brenda dhe jashtë Rusisë, në kushtet e kalbëzimit të carizmit e të ushtrisë së tij, përgatitën dhe shpërthyen Revolucionin e Madh proletar Socialist.

Plani gjenial i Leninit për triumfin e revolucïonit u realizua. Pasi u kurorëzua me sukses Revolucioni i madh, që tronditi botën e vjetër dhë hapi një epokë të re në historinë e njerëzimit, epokën e zhdukjes së shfrytëzimit e të shtypjes, Lenini vazhdoi luftën për ngritjen e shtetit të parë socialist. Tok me Leninin luftoi e punoi edhe bashkëpunëtori i tij i devotshëm, Josif Visarionoviç Scalini.

Është e kuptueshme se pse kundër ideve të Marksit, të Engelsit e të Leninit, kundër veprimeve tË drejta, të vendosura e të palëkundshme të tyre, në dobi të klasës punëtore dhe të popujve, nuk round të rrinte pa u ngritur borgjèzia, e cila, pa ngurrim, me egërsi dhe me vazhdimësi, pa u ndalur asnjëherë, drejtoi armët e ndryshme të saj.

Kësaj ar miqësie të madhe e të organizuar të kapitalizmit dhe të borgjezisë reaksionare botërore, iu vu përballë forca e madhe e organizuar dhe e pamposhtshme e proletariatit rus në unitet me proletariatin botëror. Ky ballafaqim ishte shprehje e një lufte të ashpër klasash brenda dhe jashtë Rusisë, që u duk gjatë gjithë kësaj kohe në ndeshjet me forcat e intervencionit dhe me mbeturinat e carizmit e të reaksionit rus. Këta armiq duheshin luftuar pa mëshirë.

( Enver Hoxha, "Me Stalinin" )

 

 

Enver Hoxha - 1947

TELEGRAM DËRGUAR J. V. STALINIT ME RASTIN
E 30-VJETORIT TË

REVOLUCIONIT SOCIALIST
TË TETORIT

7 Nëntor 1947

 

ENVER HOXHA

FJALA E MBAJTUR NË MBLEDHJEN SOLENINE ORGANIZUAR ME RASTIN E 35-VJETORIT TË REVOLUCIONIT TË MADH SOCIALIST TË TETORIT

6 nëntor 1952

 

 

 

TELEGRAM DËRGUAR J. V. STALINIT ME RASTIN
E 35-VJETORIT TË

REVOLUCIONIT SOCIALIST
TË TETORIT

7 Nëntor 1952

 

 

INFLUENCA E REVOLUCIONIT TË MADII SOCIALIST TË TETORIT NË SHQIPERI

Tetor 1957

 

 

REVOLUCIONI I TETORIT U HAPI POPUJVE RRUGËN E MIREQENIES DHE TË LUMTURISE


5 nëntor 1957

Artikull i botuar në gazetën "Pravda".

 

 

 

NJEZET VJET JETË DHE LUFTE REVOLUCIONARE

Fjalim në mbledhjen solemne kushtuar 20-vjetorit të themelimit të PPSH

- 44 vjet Revolucionit të Tetorit -

7 nëntor 1961

 

"TA MBAJME GJITHNJE LART FLAMURIN E LENINIT"

100-vjetorit të lindjes së V.I. Leninit

21 prill 1970

 

 

 

 

 

 

Vladimir Majakovski

Poema e tetorit

 

Pjesa e parë

1.

Koha –

send i gjatë,

pa fund e pa anë –

shkuan ato si gojëdhanë.

S’ka më as legjenda,

as epose,

as epope.

Strofë,

fluturo si telegram

në qiell, lart!

Me buzë të zhuritura

nga etja,  bjer

Dhe pi lumin me emrin “Fakt”.

Kjo është koha,

që në valë telegrafike

merr dheun,

Kjo është zemra

me të vërteten bashkë.

Kjo ka ndodhur

me luftëtarët

apo me atdheun,

Apo në zemrën time

u ndez

me afsh.

Unë dua

që me këtë libër të shpalosur,

nga bota e vogël e apartamenteve,

të kaloj sërish

mbi supet

e breshërisë së mitralozëve,

Duke shkëlqyer me strofën,

si me tehun e bajonetave.

Unë dua që nga ky libër,

përmes gëzimit të syve,

prej dëshmitarit të lumtur

të kohës së shkuar,

vala ndërtuese dhe rebeluese

e energjive

të derdhet në muskujt e dobësuar.

Për ti kënduar kësaj dite,

s’do të pajtojmë kurrë këngëtarë.

Ne lapsin vete

mbi leter do ta ngulim,

Që fëshfëritja e faqeve,

si fëshfëritja e flamurëve,

Të fryjë mbi ballin e viteve.

 

 

2.

“I jipni fund luftës!

Mjaft më!

Këtë vit plot uri

S’kemi fuqi.

Gënjenin:

“Të popullit –

Liria,

Përparimi,

Epoka

Agimi..” –

I kotë qe mundimi.

Ku është toka

dhe ku është ligji,

që  tokën ta lëvrojmë ne verë? –

Fjalë në erë!

E ç’na dhanë

për Shkurtin,

për punën,

për atë që nga fronti askush se drodhi bishtin? –

Gishtin.

Mbi qafë na rrijnë pirg

Guçkovët,

djajtë,

Rodzjankët,

Ministrat..

Për këmbë kulishët!

Pushteti

nga të pasurit i kthen turinjtë –

ç’t’i biesh në gjunjë?!

Thyeji hundët!

Herë si bubullimë

ky renkim,

herë si përshpëritje,

Nga burgjet-kafazë të Kerënskit zvarrisej,

Fshatrave kalonte

nëpër bar

e nëpër shtigje,

Në uzina me dhëmbët prej çeliku kërciste,

Partitë e huaja i flaknin prej karrigeve.

– Këtë grumbull llafazanësh

kush ua vuri mbi krye?! –

Dhe ua jepnin gjer në fund

bolshevikëve

Qindarkat dhe forcat,

dhe votat e tyre.

Gjer thellë,

në rradaken fshatare,

rrafsh me tokën,

Përhapej,

derdhej,

merrte krahë lavdia.

Se fshatarët

kanë dalë t’i mbrojnë

ca “bolshikë” të fortë

u-u-u! çfarë fuqie!

 

3.

Carëve,

Rastreli u ngriti palate shumëkatëshe.

Carët lindnin,

jetonin,

plakeshin.

Pallati s’mendonte për leckamanin endacak,

S’kuptonte ai

se në krevatin e careshes, lart,

Do të shtrihej dikur

ndonjë copë avokat*).

Nga shqiponjat,

pushteti,

jorganet,

dantellat

Avokatit i rëndohet koka,

mendtë i merren.

Duke harruar

edhe klasat,

edhe partitë,

Niset breshërinë e fjalimit për të derdhur.

Sytë i ka si të Bonapartit*)

Xhaketën ushtarake

gri në të gjelbër.

Si lumë i rrjedhin fjalët.

Rrokullisen si ortek.

Krakarit

si laraskë e përmallshme.

Ai është dehur me lavdinë e vet

Më shumë

se me vodkë dyzetgradëshe.

Dëgjoni,

nëse keni ende fuqi,

Si cicërin

një adjutant i tij:

“Kështu ndonjëherë ndodhi  –

Ai me automobile kaloi.

Si mësoi

kush qe ai

që rrugës doli,

Turma

i ndezi vetë motorët!

Në vënd që të përdorte

kuaj-fuqitë,

Ajo vet

mbi krahë e ngrinte!”

Përmes duartrokitjeve,

që gjëmojnë si deti,

Mbi bulevardin e Nevskit

lundron presidenti,

Ndërsa damat

dhe fëmijët barkaliqë

I hedhin lule,

trëndafila,

të gjithë.

Kur ndodh

që trishtohet

prej papunësisë,

Ai

menjëherë dhe i sigurtë

vetëveten*)

E emëron –

Herë ministër të Luftës,

Herë të Drejtësisë,

Dhe herë

ndonjë ministër tjetër.

Dhe prapë e përdredh gjuhën si shpatë,

Premton të lëvizë punët,

të rrotullojë arkën.

Hedh firma me kujdes

dhe kryelartë.

“Çfarë?

Agrare?

Shumë çrregullime?

Nisni mënjeherë atë,

si i thonë,

repartin

E ndëshkimit!

Lenini?

Bolshevikët?

i kapni dhe i arrestoni!

Si?

S’ua japin?

S’dëgjoj dot pa syze.

Meqë ra fjala..

për shkëlqesinë e tij..

Kornillovin*)..

A s’organizoni dot

me kozakët

një mësymje?!

Madhëria e tij?

E di.

Por, hë, çka tjetër!

I shtrëngova dhe dorën!

Çfarë gjepurash më flet.

Perandorin,*) vërtetë?

me ujë?

Dhe vetëm një krodhe bukë?

E ç’hyn këtu Sovjeti?

Urdhëroi të niset menjëherë në Londër,

Drejt

e te mbreti Xhorxh”.

Kështu ai*) iu ngjit historisë

Në galerinë e artit

me një numër mbi shpinë.

Dhe ata e vizatojnë –

Brodski

me Rjepinë.

 

4.

Dritaret e Peterburgut. Errësirë mavi.

Qyteti

në gjumë.

Qetësi në të gjitha dhomat.

Por ende gjumë s’po vë në sy

Në krevatin e saj

madamë Kuskova*)

Iu kthyen plakës

dashuria, pasioni i vjetër.

Krevatin dhe ëndrrat lindja ia praron.

Mbi tallazhin e dendur

të flokëve të zverdhur

Një gëzim i përlotur

fantastik

lodron.

E pse kjo vajzë të fishket,

të thahet në faqe?

Ajo hesht..

por, duket,

zjarri përbrënda e përvëlon.

Atë e ngushëllon

dadua me mustaqe,

E regjur në këto punë –

P.N. Miljukov*).

“S’më flihet, dado*)..

më zhet fryma

Dritaren hap,

afrohu të rrimë”.

–Kuskova

ç’ke? –

“Më mbyti mërzia..

Eja të flasim për pleqëinë”.

–Për çfarë Kusova?

Më ka qëlluar

Plot histori

në mend të ruaj,

Të qena,

të paqena fare –

Dhe për caresha,

dhe për carë.

Dëgjo, ndonëse jam plakë,

një fjalë:

Të vëmë Mihailin*) car,

Më mirë

sesa një të huaj..

Po ti ç’po bën,

s’po më dëgjon?! –

“Ah, dado, dado,

unë po vuaj.

Diçka përbrënda më rëndon.

Më vijnë lot,

të qaj jam gati..”

–O zot, mëshirë,

e shpëto..

Po thuaj, pra, çfarë do?

Kërko.

Që ti te jesh me ne e butë,

Liri të japim,

kushtetutë..

Më lër me fjalë të ta shuaj

Në gji revoltën.. –

“Jo, s’jam sëmurë.. e di,

Dado,

kam rënë..

në dashuri..”

–Fëmija ime

zoti të ruajtë! –

Dhe Miljuukovi,

duke u falur,

Bën kryq

me dorë profesoriale.

–Lëri Kuskova,

në moshën tonë

Shaka e dashurisë nuk shkon. –

“Kam rënë..” –

në vesh

me përshpëritje

I thotë Kuskova përsëri.

–Ti je sëmurë,

e shtrenjta mike –

“Më lërë,

kam rënë në dashuri”.

–Nga nervat

vuan,

do doktor.. –

Ah, dado,

Ç’është një orator..

Ah, dado, dado!

dado! Ah!

Atë të gjithë

e ngrenë në krahë.

Ç’këndon aq bukur

për lirinë..

Atë veç dua,

pa atë,

porsi në ujë, cingërimë!”

dhe në jastëk

plaka humbet:

“Ah, Sasha!

Shpirt!” –

me vete flet.

Me mëngë

lotët duke fshirë,

Me hov shpërtheu dadua:

–Cilin?

Po fol, pra, hapur, mike e dashur! –

“Kerenskin dua..”

–Cilin?

Sashkën? –

Dhe Miljukovi

nga gëzimi

U shkri i tëri

nga pohimi,

Nga lumturia

fluturoi:

–Po bukur fort –

është krejt njëlloj!

Qoftë me Nikollën,

qoftë me Sashën,

Të ardhurat

nuk na humbasin.

Mbi Nevë, brigjeve,

ju vallë

Të tilla dama keni parë?

Duke kërcitur

mamuzet’

e paraluftës,

Me shiritat varur

gjer në kërthizë poshtë,

Një adjutant (nga “Selekt”* i Ligovvkës),

në mes të rrugës,

Bisedonte

me togerin Popov.

“Zoti adjutant,

e keni kot,

kështu nuk mundet, –

Më thoni,

e ç’presim ne tjetër

në jetë?

Rusinë

Çifutët

ua shesin çifutëve,

Çifutët

i sundojnë dhe oficerët vetë!

Ju, sigurisht,

jeni professor liberal,

Por, kozakët,

ju lutem,

I lini në qetësi.

Ja,  për shembull,

gjendjen time të marrim.

Vetëm një djall

E merr vesh ç’gjendje është ajo –

tmerr i zi!

Sot me ordinancën keq u kapa,

i bërtas –

ej,

Llustroi kundrat,

që të duken

turinjtë në to! –

Dhe, sigurisht,

e shaj me nënë,

kurse ai

s’përton të ma kthejë

Edhe ai me nënë,

me të ndriturën

Elisabeta Kirillovnën!”

“Jo,

s’jam për mbretërinë

plot kurora,

shqiponja,

salltanete,

Por,

për socializmin

duhet të kesh bazë, fuqi.

Në fillim vjen demokracia,

pastaj parlamenti.

Duhet kulturë.

Kurse ne jemi –

Azi!

Unë jam socialist*)

Por nuk djeg,

nuk zhvas

I bën dot të gjitha menjëherë?

Sigurisht, s’është e lehtë!

Duhet dalëngadalë,

nga pak,

nga një pëllëmbë, nga një hap,

Sot,

neser,

për njëzet vjet.

Po këta?

Te Vilhemi*) ata

kryqe dhe shirita vunë.

Në Berlin dolën

me bileta përkatëse në duar.

Paratë e shtabit –

agjentë dhe spiunë.

Në burg duhen futur ata,

që udhëtojnë  me vagona

të blinduar!”

“Kështu them dhe unë,

kjo është e saktë,

nga këta maskarenj

janë varur pak”.

“Mos vallë Lenini,

që mbjell turbullirë,

Do të bëhet kryetar

i Këshillit të Ministrave?

Ç’bën kështu?!

Mos ti, plaka Rusi, re në greminë?

Përmendu!

Pi vaj recini!

Shërohu sa më shpejt!

Mos vallë oficerët e Kutuzovit,

të Suvorovit ngelën,

ti udhëheqë një Bronshtajn

i pa kapelë,

njëfar Ljovke

i pa brekë,

Vetëm sepse dolën

disa politikanë,

që rrëshqasin si peshq?!

Përralla!

Me kozakët

s’bën dot shaka njeri –

Zorrët ua nxjeërrim atyre

që duan të bëjnë shaka..”

Dhe adjutanti shqyhej në gaz

–ha, ha-hi, hi. –

Kurse Popovi

–ha, hi-ha, hi. –

“Mallëkuar dy herë qofshi

dhe tri herë marrçi dënimin!

Zoti Adjutant,

pa afroni veshin njëherë:

Shkëlqesia e tij..

general Kaledini*)

Po vjen nga Doni,

me kamxhike,

ja, merrni erë!

Shkëlqesia e tij..

Po mos vallë ai vetëm?!

Tërë kozakët e Kubanit,

Dnjeprit,

Donit po vijnë..”

Dhe –

Tring e trang? –

tringëllijnë gotat përpjetë,

dhe tringëllinjë shporet –

trang e tring!

Kapiteni

u pi i tëri, si një buf.

Shërbyesit

çajnikët me vodkë

afronin pa kurrfarë zhurme.

Kurse në Ligovkë,

aty, në fund,

Të tjera fjalë

ngriheshin nga bodrumet.

Unë,

shokë,

jam nga byroja ushtarake.

Mbledhjen e mbaruam –

pikë për pikë.

Ja, ku i ke

dyqind cope

per mauzerin gati,

Kurse këtu ke

një qind fisheke

për automatike.

Ndërsa ata që binin në marrëveshje,

lyenin

buzet.

U derdhen

kozakët me kuaj

dhe çiklistët.

Peterburgasit

të shkojnë në front

kanë marrë urdhër,

Por këtu

që nga Gatçina

i nisin.

Ju, që jeni

nga ana

e Viborgskut*),

Ju,

nga ura e Litejnit

duhet të vini

Aty afër muzgut,

Pa u dëgjuar

as sa  cicërima e zogut,

Dhe mos t’ju shkojë mendja

të mblidheni

te pini.

Unë dua

të marr telefonin

në emër të Llasheviçit*), –

Po nuk i mbytëm,

ata  do të na mbytin më pare.

Ose do të marr telefonin,

ose jashtë shpirtin

Do ta nxjerr

nga gjoksi im proletar.

Ai*) erdhi vetë

me një pallto

të çjerrë:

Pa u njohur prej askujt

me nxitim kalon.

Sot,

thotë,

të ngrihemi është herët*)

Kurse pasneser vonë –

vonë.

Domethënë, nesër.

Hë, s’do t’I kenë mirë punët aspak!

Balena

dhe leckamani Kerenski

e humbi lojën!

Ne tani

do ta çojmë

nga krevati perandorak

Atë,

vetë Aleksandra Fjodorovnën*)”

 

6.

Frynte me erëra

tetori

si përherë,

Siç fryjnë erërat

në kapitalizëm.

Matanë Troickit*)

maqinat dhe tramvajet kalonin

duke u çjerrë

E duke gjarpëruar

nëpër shina.

Poshtë, në Nevë,

dallgët lozin,

Lumit,

kronshtadasit vijnë..

Nga bisedë e mitralozëve.

Do tundet

Pallati i Dimrit.

Në një automobile që shkiste si i tërbuar

me lëkurë të varur,

I urtë,

si një gyp i ambalazhuar,

Matanë Gatçinas

Rrëshqet

ish- kryeministri

i harruar dhe i tulatur –

“I bini borisë

prej briri të dashit!

Skllevër të rrebeluar!..*)

Yjtë e rrallë

rrinë e vështrojnë

Pallati i Dimrit,

si me darë

duke u rrethuar,

Nëpër rrugët Milionaja*)

keksholmcët*) vërshojnë

Duke dalë nga kazermat sit ë tërbuar.

Kurse në Smolni,

zhytur në mendime

për betejën, ushtrinë,

Iliçi,

me makiazh në fytyrë*),

hedh ngadalë hapat,

Ndërsa Antonovi dhe Podvojski*)

gati rrinë,

Piketa –  flamurësh

vendosin në hartë.

Dorëzo

më mirë

pushtetin,

S’ke ku të fshihesh,

të lëvizësh!

Nga çdo anë,

si dallgë deti,

Mbi pallat

sulen gardistët..

Njësitë e punëtorëve,

marinarëve,

zbatharakëve –

Arritën,

bajonetat e mprehta duke ngritur lart,

Tamam sikur

duart e tyre

me rrëmbim prej fyti e kapën,

Dhe ia shtrënguan fytin e ngordhur

delikatit Pallat.

Dy hije u ngritën,

Të mëdha, valëvitëse.

Lëvizën.

Ballë për ballë u vunë.

Dhe oborri i Pallatit

me duart e hekurta të parmakëve

e kafazëve,

Shtrëngoi

shtatin

e turmës.

Nga shpejtësia e erës

dhe e plumbave

Lëkundeshin përballë njëra tjetrës

dy hijet;

Mitralozët,

ndërmjet tërë zhurmave,

Kërcisnin

si koska

që po thyhen.

Tërboheshin pavllovcët*)

atyre s’u durohej.

“Me politikë..

filluan..

të llastohen..

E ku dalin dot

budallaqet e Boçkarjevës*)

kundër nesh?!

Eh, të na japin urdhër

të hidheshim mu në rrebesh!”

Por hija luftonte

duke i mpleksur

putrat, –

Dhe putrat s’I shqiste

dhe si copëtonte njeri.

Nga frika e heshtjes,

të dobëtit,

nëpër skuta,

Iknin tërë nerva,

me lemeri.

I pari,

i pushtuar nga frika,

Batalioni i grave

iku.

Nga breshëritë,

rreth njëmbëdhjetës

u tërhoqën

Mihaillovcët dhe konstantinovcët.*)

Kurse Kerenski

u fsheh.

Provojeni mendjen t’ia mirrni!

Më në fund i erdhën mendtë

rradakes kozake

të dehur.

Dhe

rralloheshin mbrojtësit

e Pallatit të Dimrit,

Si dhëmbët e rënë

të krehërit.

Dhe zgjatej kjo heshtje

në mes të luftimit.

Heshtja e shpresave

dhe heshtja e dëshpërimit.

Kurse në mobiljet e buta

të Pallatit,

Me zbukurime prej bronzi

rrethuar,

Rrinë ulur ministrat

me medalje prej bakri,

E kundërojnë era parfum

pas të rruarit.

Ata s’i shikon

dhe s’i dëgjon askush tani –

Rrethuar janë

nga pylli i bajonetave.

E, sapo pemën

ta tundë njeri

Ata do të bien përdhe

si dardhë

të pjekura,

Zërat e tyre – të rrallë.

Me përshpëritje,

me shenja,

jo hapur.

–Kerenski, ku është vallë?

–Ai?

Ka shkuar për kozakët.–

Dhe heshtje sërishmi.

Dhe, vetëm në mbrëmje:

–Ku është Prokopoviçi?*)

–Prokopoviçi s’gjendet. –

Kurse në largësi,

nga ura e Nikollajevskut,

mbi dëborë,

Si vdekja

shikon me mëri

çeliku

I kullës

Së Aurorës.*)

Dhe ja, mbi jakë,

e gjatë pambarim,

Fytyra e Konovallovit*)

u shfaq.

Zhurma, që derdhej

si burim,

Tani

u derdh si rrëke.

Kush është kaq i gjatë?..

Si është e mundur?!

Xhamat e godinave

dridhen sin ë tërmet.

Nga goditjet

e topave tredjumësh

Kullat e Petropavllovkës

hidhen përpjetë.

Kurse nga sipër

qyteti

duket i vithisur:

Gjëmonte Aurora gashtëdjujmëshe

me zë të ngjirur.

dhe ja,

s’kishte arritur ajo

me gjithë fuqitë

Të derdhej

e shurdhët dhe e tmerrshme,

Kur mbi Petropavllovkë

fanari u ngrit –

Shenjë

e shpërthimit të rrebeshit.

–Poshtë!

Në sulm!

Në sulm!

Përpara! –

U derdhën,

Në qilima!

Nën çatitë e praruara!

Çdo bërryl ndërtese,

çdo shkallë,

e pushtonin

përmes junkerëve,

duke kaluar.

Duke mbushur dhomat plot për plot,

si përmbytje,

Vërshonin

dhe në çdo humbje

bashkoheshim në një rrjedhje,

Ndërsa përleshjet

shpërthenin

më të nxehta se mesdita

pranë çdo divani,

pranë çdo perdeje.

Në këtë labirinth dhomash,

me përshëndetje të mbushura,

Drejtuar

kurorëmbajtësve monarkë.

Nëpër sallat me kadife,

nëpër korridoret e shurdhëta

Kërcisnin

Çizme

e kondakë.

Një qen bir qeni,

me pamje të hutuar,

të zverdhur,

Një putillovas e shtynte

dhe i fliste me zë më të butë se i jati:

“Ti, djalosh,

nxirre këtu

orën

e vjedhur –

Janë tonat orët,

borgjezia e pati!”

Përplasja rritej

dhe

të trembëdhjetet

I përplaste,

i shembte,

i groposte.

U mblodhën nën gravatë –

ku të kapen?

Mbetën brenda, mbetën…

Dukej qartë –

sëpata

mbi krye u qëndronte.

Dyqind hapa larg..

tridhjetë..

njëzet..

Hyn një junker:

“Budallallëk të luftosh!”

–“Të dorëzohemi!

Të dorëzohemi!” –

u çorrën të trembëdhjetët*) –

kurse në derë –

xhupe,

kapota,

bluza..

ç’të shikosh!

Dhe në këtë heshtje,

plot kënaqësi i rrokullisur,

Kumboi plot fuqi

basi i shtruar:

“Kush janë këtu të përkohshmit?

Zbrisni!

Mbaroi koha juaj”.

Dhe një prej sulmuesve,

duke ngritur syzet pak,

Deklaroi,

si gjënë më të thjeshtë

e të zakonshme:

“Unë,

Antonovi*)

Kryetar i Komitetit Revolucionar Ushtarak,

E shpall

të rrëzuar

Qeverinë e Përkohshme”.

Kurse në Smolni,

turma

me gjoks hapur u derdh,

Me këngë

fishekzjarret e lajmeve

i mbushi.

Për herë të parë,

në vend të:

–dhe kjo do të jetë.. –

Këndonin:

–dhe kjo është lufta e fundit.. –

Më pak se një pëllëmbë diell

kishte mbetur

gjer në agim, –

Duart e rrezeve

nga lindja

po kuqëlonin..

Shoku Podvojski

u ul në maqinë

Dhe tha i lodhur:

“Sigurisht..

në Smolni”.

Heshti mitralozi

Kënaqej

i rënë në arsyetime.

Heshtën plumbat,

që zhuzhurisnin

si bletët në zgjoje.

Majat e bajonetave

shndrisnin

si yjet e qiejve,

Ndërsa yjet, të zbehur,

bënin roje.

Frynte

me erëra tetori,

si përherë.

Duke gjarpëruar

nëpër shina,

lëviznin

Dhe vazhdonin garën

tramvajet

pandërprerë.

Por tanimë –

në socializëm.

 

1917 - 2016

 

Rrofte 99 vjetori i Revolucionit Proletar Socialist !

 

Vladimir Iliçi dhe bolshevikët e tjerë, me një luftë intensive revolucionare, brenda dhe jashtë Rusisë, në kushtet e kalbëzimit të carizmit e të ushtrisë së tij, përgatitën dhe shpërthyen Revolucionin e Madh proletar Socialist.

Plani gjenial i Leninit për triumfin e revolucïonit u realizua. Pasi u kurorëzua me sukses Revolucioni i madh, që tronditi botën e vjetër dhë hapi një epokë të re në historinë e njerëzimit, epokën e zhdukjes së shfrytëzimit e të shtypjes, Lenini vazhdoi luftën për ngritjen e shtetit të parë socialist. Tok me Leninin luftoi e punoi edhe bashkëpunëtori i tij i devotshëm, Josif Visarionoviç Scalini.

Është e kuptueshme se pse kundër ideve të Marksit, të Engelsit e të Leninit, kundër veprimeve tË drejta, të vendosura e të palëkundshme të tyre, në dobi të klasës punëtore dhe të popujve, nuk round të rrinte pa u ngritur borgjèzia, e cila, pa ngurrim, me egërsi dhe me vazhdimësi, pa u ndalur asnjëherë, drejtoi armët e ndryshme të saj.

Kësaj ar miqësie të madhe e të organizuar të kapitalizmit dhe të borgjezisë reaksionare botërore, iu vu përballë forca e madhe e organizuar dhe e pamposhtshme e proletariatit rus në unitet me proletariatin botëror. Ky ballafaqim ishte shprehje e një lufte të ashpër klasash brenda dhe jashtë Rusisë, që u duk gjatë gjithë kësaj kohe në ndeshjet me forcat e intervencionit dhe me mbeturinat e carizmit e të reaksionit rus. Këta armiq duheshin luftuar pa mëshirë.

( Enver Hoxha, "Me Stalinin" )

 

Rroftë seksionin shqiptar të Kominternit (SE) !